18/12/12

Περί διατροφικών παραξενιών :Ρ

I'm proud to say πως δεν είμαι παράξενη στο φαγητό. Ή μάλλον δεν είμαι παράξενη πλέον.

Ποτέ δεν είχα eating disorders, ούτε θέματα με τα κιλά μου ή οτιδήποτε. Αυτό που είχα ήταν ότι μου άρεσαν πολύ λίγα και πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Για παράδειγμα, έφαγα πρώτη φορά αυγό μάτι στα 13 μου. Όσπρια και χόρτα ξεκίνησα να τρώω στο λύκειο. Γενικά είχα μια δυσκολία στο να δοκιμάζω οτιδήποτε δεν είχε καλή όψη ή μυρωδιά. Κι αν δεν με πίεζαν στο σπίτι με την απειλή του "θα μείνεις νηστική", δεν θα τα δοκίμαζα καν.

Τώρα δεν έχω πρόβλημα με το φαΐ. Τρώω και δοκιμάζω σχεδόν τα πάντα. Δεν μετράω ποτέ θερμίδες. Αγαπάω να πηγαίνω σε έθνικ εστιατόρια και να παραγγέλνω πιάτα που δεν έχω δοκιμάσει ποτέ. Τρώω χθεσινό φαΐ, κάποια ακόμα και κρύα. Δεν αηδιάζω αν κάποιος φάει απ' το πιάτο μου, τρώω με τα χέρια αν με εμπνέει το φαγητό (δεν διανοούμαι να έχω μπροστά μου τηγανητές πατάτες και να μην βάλω χέρι :Ο), γλείφω τα δάχτυλά μου δημοσίως, όταν βλέπω τρίχα στο φαΐ απλά τη βγάζω και συνεχίζω, όπως θα καταλάβατε δεν είμαι καθόλου σιχασιάρα :Ρ

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν φαγητά που δεν θα με χάλαγε και να μην υπήρχαν. Όπως πχ η ψαρόσουπα. Ή ο πατσάς. Είναι το μοναδικό φαγητό που με αηδιάζει και μόνο που το βλέπω. Ή ακόμα και τα μακαρόνια φούρνου που η μάνα μου επιμένει να μου τα πασάρει σαν καρμπονάρα :@

Φυσικά έχω και κάποιες μικροπαραξενιές σ' αυτά που όντως τρώω.
-Τα κέικ τα θέλω ζεστά. Καυτά. Αν παγώσουν δεν τα ξαναγγίζω, εκτός κι αν έχω μεγάλη λιγούρα.
-Δεν μπορώ να κολλάνε τα χέρια μου αφού έχω φάει παγωτό, σιρόπι, ζάχαρη ή μέλι. Αν είμαι έξω, πρέπει να βρω τουαλέτα για να πλυθώ ή έστω βρεγμένο μαντιλάκι.
-Όταν φτιάχνω σαλάτες, με εκνευρίζει η μυρωδιά της ντομάτας και του κρεμμυδιού που μένει στα χέρια.
-Τα μακαρόνια τα προτιμώ με σκόρδο' όχι ότι δεν θα τα φάω αν δεν έχουν αλλά είναι ένα καλό μπόνους :Ρ Επίσης δεν με χαλάει και να τρώω τα μακαρόνια εντελώς σκέτα, χωρίς σάλτσες, τυρί (γενικά δεν τους βάζω πολύ τυρί) ή οτιδήποτε άλλο.
-Δεν τρώω τα πολύ καυτερά φαγητά, αλλά αγαπάω τα πικάντικα.
-Αν και μ' αρέσουν τα μπιφτέκια, για κάποιο λόγο δεν παίρνω ποτέ χάμπουργκερ με μπιφτέκι, πάντα με κοτόπουλο. Ίσως να φταίει το κήρυγμα των παιδικών μου χρόνων, "μην τρώτε ποτέ μπιφτέκι απ' έξω!"

Γενικά, ακόμα και οι παραξενιές μου είναι συζητήσιμες. Σχετικά εύκολα μπορεί κανείς να με πείσει να παραβλέψω κάτι :Ρ Το μόνο που με εκνευρίζει είναι να βλέπω άτομα στην ηλικία μου και μεγαλύτερα να μην έχουν ξεπεράσει τα κολλήματα περί φαγητού που είχαν πιο παλιά. Έχω ξάδερφο 30 χρονών που το μόνο πράγμα που τρώει είναι μακαρονάδες! Για όνομα δηλαδή, grow up people, τι θα κάνετε άμα πέσει κατοχή? :P

17/12/12

In a hole in the ground, there lived a hobbit...

Μ' αυτά τα λόγια ξεκινάει το βιβλίο του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, "Χόμπιτ". Και για καλή μου τύχη, υπήρχαν επακριβώς και στην ταινία. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη συγκίνησή μου. Όταν περνάς 10 χρόνια ξέροντας πως το Χόμπιτ θα γίνει ταινία κι απλά δεν ξέρεις το πότε, όταν τελικά έρχεται η στιγμή να το δεις πιστεύεις πως είναι όνειρο. Νομίζω πως ήμουν από τους λίγους στην αίθουσα που ένιωθαν έτσι, και απ' τους ακόμα λιγότερους που έπιαναν επακριβώς το νόημα αυτών που παρακολουθούσαν.

Και να 'μαι, 10 χρόνια μετά την πρώτη φορά που είδα και διάβασα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, να βλέπω μερικούς από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες να επιστρέφουν. Τρισδιάστατους! Η αλήθεια; Δεν πίστευα ότι θα είχε καλό 3D. Έχω δει πολλές ταινίες που απλά δεν θα υπήρχε καμία διαφορά αν έβγαιναν μόνο σε 2D. Τελικά όμως το Χόμπιτ με αποζημίωσε. Scenery and costume porn σε όλο του το μεγαλείο. Τα εφέ υπέροχα. Η μουσική το ίδιο. Το σενάριο; Τόσο κοντά στο βιβλίο που τι διαβάζεις, τι βλέπεις, ένα και το αυτό. Είχαν κρατήσει μέχρι και το τραγούδι των Νάνων για τα πιάτα και τα ποτήρια!

Επίσης πριν το δω πίστευα πως θα ξενέρωνα με την εισαγωγή του White Council, που δεν υπάρχει στο βιβλίο αλλά αναφέρεται στα παραρτήματα της Επιστροφής του Βασιλιά. Στην πραγματικότητα έδεσε τόσο καλά με την υπόλοιπη υπόθεση που μου φαινόταν περίεργο που ο Τόλκιν δεν το είχε συμπεριλάβει στο Χόμπιτ! Τα flashbacks με την πτώση του Έρεμπορ και την πολιορκία της Μόρια ήταν ΕΠΙΚΑ. Ήθελα να δω και ολόκληρο τον Σμάουγκ αλλά θα πρέπει να περιμένουμε έναν χρόνο γι' αυτό :( Απ' το κοντινό στο τέλος πάντως μάλλον θα είναι αρκετά ρεαλιστικός :Ρ

Βέβαια επειδή ήμουν με παρέα καμένη με GoT μας είχε πιάσει η μαλακία μας και πετάγαμε άκυρες φράσεις από κει όποτε μας δινόταν η ευκαιρία :Ρ Πχ, ο Γκάνταλφ δίνει το Κεντρί στον Μπίλμπο και του λέει: "Αν χρειαστεί, θυμήσου αυτό". Κι εμείς: "Stick them with the pointy end!" xD

Αν βρήκα ένα κακό, αυτό ήταν το ότι ήταν αρκετά σκοτεινή. Έβγαζα τα γυαλιά του 3D και η εικόνα ήταν πιο καθαρή και πιο φωτεινή. Αυτό όμως δεν θα με κάνει να του κόψω βαθμούς :Ρ

Ανυπομονώ να βγει σε καλή ποιότητα στα τορρεντάδικα για να το μάθω απέξω όπως και την τριλογία του Άρχοντα :Ρ Μέχρι τότε θα αρκεστώ στο soundtrack και στα gifάκια του tumblr. Επίσης ελπίζω και σε μια extended version στο μέλλον.

Συνολική βαθμολογία: 10/10
Αν συνεχίσει έτσι, θα εκτοπίσει τα Star Wars απ' τη λίστα με τις αγαπημένες μου ταινίες. (Nah, who am I kidding? Απλά θα τα κατεβάσει στο ranking :P) Άντε και του χρόνου!

Εdit μετά από 5 μέρες:
Διαβάζοντας κριτικές που λένε ότι ο Τζάκσον τραβάει πολύ κάποια πράγματα κι αυτό κόβει πόντους απ' την ταινία, να σας θυμίσω πως τουλάχιστον έχει κρατήσει τα πάντα απ' το βιβλίο, κι αυτό μόνο οι φανατικοί Τολκινικοί μπορούν να το εκτιμήσουν. Επίσης άντε διαβάστε το Χόμπιτ και τα λέμε μετά για το πόσο άχρηστη ήταν η σκηνή με τα πιάτα.

Far over the misty mountains cold,
To dungeons deep and caverns old,
We must away, ere break of day,
To find our long-forgotten gold.

The pines were roaring on the heights,
The winds were moaning in the night,
The fire was red, it flaming spread,
The trees like torches, blazed with light.

15/12/12

Childhood Memories: Hunchback of Notre Dame

Ήξερα πως η Παναγία των Παρισίων θα γινόταν η αγαπημένη μου ταινία της Disney πριν καν την δω. Κάτι σαν προαίσθηση. Ήμουν μόλις 8 χρονών όταν προβλήθηκε, και για κάποιο λόγο που δεν έχω διαλευκάνει ακόμα οι γονείς μου τότε δεν με πήγαιναν εύκολα στον κινηματογράφο, κι έπειτα ποτέ δεν μου δινόταν ευκαιρία, έτσι χρειάστηκε να φτάσω στο Λύκειο για να τη δω επιτέλους, στην τηλεόραση.

Όταν ήμουν μικρή αγαπούσα τους χαρακτήρες. Είχα δύο κούκλες Εσμεράλδες με διαφορετικά φορέματα κι έναν Φοίβο, πολλές μινιατούρες από σοκολατένια αβγά (τα θυμάστε; Είχαν και κόκκινο περιτύλιγμα!), κι είχα ντυθεί Εσμεράλδα δυο Απόκριες στη σειρά. Όταν μεγάλωσα, αγάπησα το ομώνυμο βιβλίο, την ατμόσφαιρα της ταινίας και την υπέροχη μουσική της. Με προσωπικό αγαπημένο το Hellfire, ένα από τα καλύτερα villain songs ever.

[Για να λέμε την αλήθεια, όταν ήμουν μικρή είχα διαβάσει μόνο μια συμπυκνωμένη έκδοση του βιβλίου, που κρατούσε το τέλος της ταινίας. Τώρα τελευταία κατάφερα να πάρω στα χέρια μου το ορίτζιναλ.]

Δεν έχουν άδικο όταν λένε πως πρόκειται για την σκοτεινότερη ταινία της Disney. Φαντάζεστε ένα εξάχρονο να παρακολουθεί μια ταινία κινουμένων σχεδίων με πυρκαγιές, ερωτικά πάθη, απόπειρες δολοφονίας, εκτελέσεις μαγισσών; Η Disney είχε δεχτεί πολλές επικρίσεις πίσω στο '96, ακόμα κι απ' τους λάτρεις του βιβλίου που την κατηγορούσαν που άλλαξε το τέλος. Όμως πώς να μην το αλλάξει; Το παιδί δεν είναι σαν τον ενήλικα, δεν αντιμετωπίζει το θάνατο ενός αγαπημένου χαρακτήρα το ίδιο ψύχραιμα. Κι εδώ δεν πεθαίνει μόνο ένας, αλλά τρεις βασικοί χαρακτήρες! Ακόμα κι εγώ, παρόλο που με θεωρώ purist (ως ένα σημείο) από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στενοχωριόμουν και μόνο στην σκέψη πως θα έβαζαν την Εσμεράλδα και τον Κουασιμόδο, που τους είχαν κάνει τόσο γαμάτους και επαναστάτες, να πεθάνουν και στην ταινία.

Ναι, γιατί στο βιβλίο η μεν Εσμεράλδα είναι ένα χαζοχαρούμενο κοριτσάκι, ο δε Κουασιμόδος είναι σκυλάκι του Φρόλο κι ο Φοίβος τελικά παντρεύεται την Κρινιώ που πάντα αντιπαθούσα γιατί ήταν τίγκα στην ειρωνία. Κι ο ίδιος ο Φρόλο εμφανίζεται ως ένας μορφωμένος άνθρωπος κι όχι ως ο φουλ σατανικός δολοπλόκος της Ντίσνεϋ. Φαντάζεστε την απογοήτευσή μου λοιπόν, να βλέπω πως οι χαρακτήρες που λάτρευα είναι στην πραγματικότητα το ακριβώς αντίθετο. Καταραμένη Ντίσνεϋ, έχεις καταστρέψει πολύ κόσμο έτσι :@

Και πάλι όμως συνεχίζει να είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες κινουμένων σχεδίων. I guess I'll never be a proper purist after all :P

31/10/12

On gay rights

Είχαμε μια συζήτηση με τον πατέρα μου πάνω στο θέμα οπότε είπα να το κάνω και ανάρτηση, μιας και με ενδιαφέρει αρκετά.

Να διευκρινίσω πως δεν είμαι ομοφυλόφιλη, αλλά υποστηρίζω σε μεγάλο βαθμό τα δικαιώματά τους. Είναι άνθρωποι που αγαπούν, μισούν, χαίρονται και λυπούνται όπως όλοι και δεν ζουν σε κάποιον ξεχωριστό πλανήτη, και με λυπεί αφάνταστα το γεγονός πως κάποιοι θα προτιμούσαν να τους εξορίσουν σ' ένα ερημικό νησί για να μην "κολλήσουν γκεΐτιδα τα παιδιά τους". Λίγο έλεος δηλαδή.

Καταρχήν, διαφωνώ με την άποψη πως η ομοφυλοφιλία είναι αρρώστια ή πρόβλημα. Γεννιέσαι ομοφυλόφιλος, δε γίνεσαι. Ούτε είναι δυνατόν να "το γυρίσει" κάποιος επειδή το είδε στην τηλεόραση. Δε μιλάω για τους bi-curious, αν κι αυτών επιλογή τους είναι να θέλουν να δοκιμάσουν και τις σχέσεις με το ίδιο φύλο οπότε δεν τους κατακρίνω. Και προφανώς, το ότι κάποιος είναι γκέι, δε σημαίνει ότι θα την πέσει σε οποιονδήποτε άντρα ή γυναίκα που θα δει μπροστά του/της -.-

Επίσης, αντίθετα με το τι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε, τα ποσοστά ομοφυλοφιλίας ήταν πάντα στα ίδια επίπεδα (γύρω στο 9% απ' ό,τι θυμάμαι), απλά σήμερα είναι πιο εύκολο να "βγει απ' την ντουλάπα" κάποιος γιατί υπάρχει μεγαλύτερη ανοχή. Πλέον κανείς δεν είναι αναγκασμένος να κρύβει την σεξουαλική του ταυτότητα, κι όμως κάποιοι φέρονται ακόμα λες και ζούμε στη βικτωριανή Αγγλία.

Έπειτα, είναι "ανωμαλία" και "δεν υπάρχει στη φύση", ε; Τότε εξηγήστε μου γιατί όλα τα ζώα επιδίδονται σε ομοφυλοφιλικές συμπεριφορές. Μην το πάμε μακριά: έχουμε σοβαρές υπόνοιες πως ένας γάτος στο χωριό μου είναι γκέι. Δεν πλησιάζει τις θηλυκές ούτε με σφαίρες και μια φορά η θεία μου τον έπιασε να γυροφέρνει έναν άλλο αρσενικό. Άρα γιατί ο άνθρωπος να αποτελεί εξαίρεση;

Στα του γκέι γάμου τώρα. Είμαι υπέρ όσο δεν παίρνει. Εφόσον όλα τα στρέιτ ζευγάρια έχουν τις ευλογίες εκκλησίας και κράτους για να παντρευτούν, θα πρέπει το ίδιο δικαίωμα να το έχουν και οι γκέι. Δεν με νοιάζει αν επίσημα η Εκκλησία λέει πως είναι ανήθικο. Ο Χριστός δίδαξε την αγάπη και πιστεύω πως ανεξαρτήτως φύλου, δύο άνθρωποι που αγαπιούνται πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να επισημοποιήσουν και νόμιμα αυτή τη σχέση. Στην τελική, ας υποθέσουμε πως ένα γκέι ζευγάρι δεν έχει παντρευτεί και δεν έχει κανένα άλλο στήριγμα στον κόσμο. Κάποια στιγμή ο ένας απ' τους δύο παθαίνει ένα σοβαρό ατύχημα ή αρρωσταίνει βαριά. Ο άλλος δεν μπορεί να κάνει τίποτα, και σε περίπτωση θανάτου, μένει στο δρόμο, γιατί για το κράτος δεν είναι τίποτα. Η σχέση τους για το κράτος είναι ένα τίποτα μόνο και μόνο επειδή ανήκουν στο ίδιο φύλο! Αυτό εγώ δεν το βλέπω ούτε δίκαιο ούτε ηθικό.

Και οκ, δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν με τον βιολογικά φυσιολογικό τρόπο, όμως αυτό δεν πρέπει να τους εμποδίζει να αποκτήσουν παιδί, αν το θέλουν. Η επιστήμη έχει προχωρήσει πάρα πολύ. Δωρητές σπέρματος, παρένθετες μητέρες, υιοθεσία. Αν ένα γκέι ζευγάρι θέλει να προχωρήσει σε μια τέτοια διαδικασία, που συνήθως παίρνει πολύ καιρό και μπορεί να είναι αρκετά ψυχοφθόρα, σημαίνει πως το παιδί θα το θέλει, θα το αγαπάει και θα το φροντίζει με όλη του την ψυχή. Κι είμαι σίγουρη πως οποιαδήποτε μητέρα που για χ, ψ λόγους δεν μπορεί να κρατήσει το παιδί της θα ήταν χαρούμενη αν ήξερε πως θα το αγαπούν τόσο πολύ, είτε στρέιτ είτε γκέι.

Ένα βασικό αντεπιχείρημα βέβαια και αυτό που μου προέταξε ο πατέρας μου ήταν ότι το παιδί θα μεγάλωνε, θα πήγαινε σχολείο, κι οι συμμαθητές του θα το κορόιδευαν επειδή θα ήταν "παιδί πούστηδων". Αυτό δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να ισχύει μιας και δεν έχω υπόψη μου παραδείγματα, αλλά γενικά νομίζω πως αν θέλουν να σου καταστρέψουν την ψυχολογία, υπάρχουν ήδη 10,000 αφορμές που μπορούν να βρουν, και πολύ λιγότερο σημαντικές.

Κλείνω με κάτι που είχα βρει στο tumblr:
Μια γυναίκα με τον 6χρονο γιο της είναι στο σούπερ μάρκετ και βλέπουν ένα γκέι ζευγάρι να αγοράζει κάτι για το παιδί του. Εκείνη συνοφρυώνεται και τους σχολιάζει αρνητικά. Το παιδάκι το βλέπει και τη ρωτάει:
"Μαμά, γιατί είσαι θυμωμένη;"
"Γιατί δεν είναι σωστό να έχουν παιδί, είναι κι οι δύο άντρες".
"Μα φαίνονται ευτυχισμένοι. Δεν θες να είναι ευτυχισμένοι οι άνθρωποι, μαμά;"

8/10/12

What is Goth, anyway?

Έβλεπα κάποια βιντεάκια σχετικά με το θέμα στο Youtube οπότε είπα να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου :Ρ

Οι περισσότεροι θεωρούν πως είσαι γκοθάς/-ού μόνο αν ντύνεσαι και ανάλογα. Πρέπει δηλαδή να φοράς πάντα και μόνο μαύρα, δαντέλες, βελούδα, περίτεχνα κοσμήματα, αρβύλες και καρφιά. ΟΧΙ. Υπάρχουν ένα σωρό gothic στυλ που δεν περιλαμβάνουν τίποτα από τα παραπάνω. Υπάρχει το pastel goth, του οποίου τα κυρίαρχα χρώματα είναι το ροζ, το λιλά και το γαλάζιο. Υπάρχει το medieval goth, τo cyber goth, το fairy goth, το tribal goth. Believe it or not, μπορείς να είσαι goth και χωρίς να χώνεσαι ολόκληρος στα μαύρα. Η Trellia στο deviantArt δίνει μερικά πολύ κατατοπιστικά παραδείγματα. Κλικ!

Με ενοχλεί απίστευτα το γεγονός πως ακόμα κι αν ακολουθείς έως ένα βαθμό τη μόδα (γιατί ειδικά στην Ελλάδα είναι δύσκολο να πας σε τόσο βαθιά νερά), πάντα θα υπάρχουν τύποι και τύπισσες που θα σε πουν ποζέρι, που θεωρούν πως αυτοί είναι πιο goth από σένα και πως κάνεις τα πάντα λάθος. Θα στην πούνε επειδή δεν έχεις βάψει τα μαλλιά σου μαύρα, κόκκινα ή κάποιο "περίεργο" χρώμα, επειδή δεν βάφεσαι βαριά, επειδή κάποιο ρούχο σου δεν είναι αγορασμένο από labeled goth κατάστημα, επειδή δεν είσαι αρκετά χλωμός... FOR FEIST'S SAKE! Τι σας νοιάζει εσάς αν ο άλλος δεν έχει αρκετά λεφτά ή δεν θέλει να βάψει το μαλλί ή να θυσιάσει την ηλιοθεραπεία του το καλοκαίρι για να θεωρείται και-καλά-αυθεντικός γκοθάς? Κοιτάξτε τη δικιά σας καμπούρα!

Υπάρχουν άνθρωποι όμως που εκτιμούν την gothic κουλτούρα για την τέχνη, τη μουσική και τη λογοτεχνία της, κι όχι τόσο για τα ρούχα. Αυτοί λοιπόν δεν είναι goth? Μπορεί να μην ντύνονται έτσι. Αφού όμως ασχολούνται και ξέρουν τόσα πολλά, δεν μπορούν να θεωρηθούν goth? Απ' ό,τι φαίνεται, όχι. Γιατί στις μέρες μας μόνο η εμφάνιση μετράει. Δεν έχει σημασία αν έχεις διαβάσει (ή γράψει!) περισσότερη gothic λογοτεχνία και ποίηση απ' τους so called pure goths, ούτε αν ξέρεις πιο πολλά για τους Bauhaus (τυχαία αναφορά) απ' αυτούς. Ούτε καν αν εσύ, σε αντίθεση μ' αυτούς, ξέρεις από πού προήλθε η ονομασία "gothic". Οπότε αν τύχει να συνομιλήσεις μαζί τους, τουλάχιστον θα έχεις την ευκαιρία να τους τρίψεις τις γνώσεις σου στα μούτρα τη στιγμή που εκείνοι θα σε κοιτάνε με ανοιχτό στόμα σαν ροφοί. Β)

Προσωπικά, το στυλ μου αποτελείται από διάφορα πράγματα. Δεν είμαι η πιο original παρουσία εκεί έξω, far from it, αλλά προσπαθώ να αποφεύγω τις ταμπέλες. Και gothic ρούχα και αξεσουάρ έχω, και gothabilly, και "hipster" (αν και δε μ' αρέσει ο όρος :Ρ), και ρομαντικά, και τα πιο νορμάλ που μπορείτε να φανταστείτε. Αγοράζω και φοράω ό,τι μ' αρέσει ανεξαρτήτως μάρκας και στυλ. Δεν έχω 15 piercings, τα μαλλιά μου είναι στο φυσικό τους χρώμα, δεν βάφομαι ποτέ και το δέρμα μου είναι σταράτο όλο το χρόνο. Κι αν βγω έξω με κορσέ και μακριά φούστα, πάντα θα υπάρξει η γκοθού που θα με κοιτάξει με ύφος "είσαι ποζέρι". Δεν λυπάμαι, και δε θυμάμαι να ζήτησα την άδειά σου για το πώς θα ντυθώ. Έλα και συζήτησε ευγενικά μαζί μου αν θες να μάθεις τι πραγματικά είμαι, κι άσε το έξω. Το έξω αλλάζει συνεχώς. Το μέσα σπάνια.

28/9/12

Azor Ahai Speculations

Προσοχή: Αν δεν έχετε ολοκληρώσει και τα 5 βιβλία του Τραγουδιού της Φωτιάς και του Πάγου, ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ παρακάτω. Δεν θα δεχτώ παράπονα για σπόιλερς, σας προειδοποίησα :Ρ

Μπορείτε να διαβάσετε το θρύλο του Azor Ahai εδώ: http://awoiaf.westeros.org/index.php/Azor_Ahai

Όχι τίποτα άλλο, βαριέμαι να μεταφράζω :Ρ

Ας δούμε λοιπόν τους υποψήφιους χαρακτήρες.

Jon Snow
Κάτι το R+L=J, κάτι το ότι είναι warg, κάτι η σύνδεσή του λόγω ονόματος με τον πάγο, το χειμώνα, το χιόνι κλπ, κάτι που σκοτώνει Άλλους με την ίδια ευκολία που οι Φρέυ σκοτώνουν τους καλεσμένους τους, κάτι που η Μελισάνδρα τον βλέπει συνέχεια στις φωτιές της τώρα τελευταία, ε δε θέλει πολύ. Αρκεί να μην πεθάνει. Ή αν πεθάνει, να "μπει" ως warg σε κάποιον άλλο ή στο Φάντασμα. Ή να τον αναστήσει η Μελισάνδρα.

Daenerys Targaryen
Born amidst salt and smoke, μαζί με τρεις δράκους. Έχουμε βέβαια δύο προβλήματα. Το ένα είναι ότι δεν έχει ιδέα από πολιτική και δεν έχει κάτσει καν να ασχοληθεί σοβαρά με τα δρακάκια. Το άλλο είναι ότι η Μελ που είναι η ειδική στις προφητείες καθώς και όλο το Westeros αγνοούν την ύπαρξή της. Βέβαια αυτό έχει και τα καλά του, γιατί ΟΤΑΝ και ΑΝ κάνει το μεγάλο ντου αλά Aegon the Conqueror (που δεν το βλέπω), θα τους πιάσει όλους στον ύπνο :Ρ

Aegon "Young Griff" Targaryen
Εδώ έχουμε και προφητεία απ' τον πατέρα του: He is the prince that was promised, and his is the song of ice and fire. Γενικά, θεωρείται πως το Τραγούδι συνδέεται με τον Αζόρ Αχάι οπότε αν καταλήξει να ταυτιστεί με τον Εκλεκτό τότε είναι πολύ πιθανό αυτός να είναι ο Αίγκον. Απλά ο Μάρτιν θα πρέπει να του δώσει και κανά POV chapter στο Winds of Winter για να δούμε τις ικανότητες και τον χαρακτήρα του :Ρ

Stannis Baratheon
Για να είμαι ειλικρινής, τον βάζω στη λίστα μόνο και μόνο επειδή τον στηρίζει η Μελισάνδρα (ή τουλάχιστον τον στήριζε μέχρι πρόσφατα). Είναι ο λιγότερο πιθανός Εκλεκτός: το σπαθί του, ο Lightbringer, τυλίγεται στις φλόγες μόνο με τεχνητά μέσα και ακόμα και τότε είναι παγωμένο, δεν έχει καμία σύνδεση με δράκους, αλάτι και καπνό πέρα απ' το Dragonstone (βασικά ψέματα, η γιαγιά του ήταν Ταργκάρυεν) και γενικά δε μου γεμίζει το μάτι ρε παιδί μου.

Victarion Greyjoy
Ακόμα πιο απίθανος κι απ' τον Στάννις, κατά τη γνώμη μου. Οκ, σκότωσε τη γυναίκα του, ο Μοκόρο προσπαθεί να τον κάνει να αλλαξοπιστήσει και να λατρέψει τον Ρ'λλορ κι η πληγή στο χέρι του καπνίζει (:Ο) αλλά η σκέψη πως είναι ο Εκλεκτός που θα σώσει το Γουέστερος με βρίσκει δύσπιστη. Αν και πολύ θα γούσταρα να βγει ο σωτήρας από τον οίκο που μισούν όλοι οι φανς εκτός από μένα :Ρ

Rhaego
The stallion who will mount the world και δε συμμαζεύεται. Για κάποιο λόγο έχω συνδέσει την προφητεία των γριών της Dosh Khaleen με τον Αζόρ Αχάι αλλά μιας και το παιδί δεν επέζησε (πιστεύω πως θα είχε σοβαρές πιθανότητες σε αντίθετη περίπτωση), το όλο ζήτημα οδηγεί και πάλι στη Ντάνυ.

Rhaegar Targaryen
Μια προφητεία έλεγε πως ο Εκλεκτός θα γεννηθεί από τη γενιά του Αίρυς και της Ραίλλα Ταργκάρυεν. Ο Αίμον πίστευε πως ήταν ο Ραίγκαρ ο Αζόρ Αχάι, αλλά ο Ραίγκαρ είναι νεκρός κι αν είναι όντως έτσι, ΤΗΝ ΓΑΜΗΣΑΜΕ.

17/9/12

Βιβλία. Books. Libri. Libres. Hon.

Μεγάλωσα σ' ένα σπίτι γεμάτο βιβλία και περιοδικά. Η πρώτη μου επαφή ήταν με κάτι εικονογραφημένα παραμύθια πριν καν κλείσω τα 4, οπότε και έμαθα ανάγνωση και γραφή σχεδόν από μόνη μου. Έπειτα ήρθαν οι μυθολογίες του Στρατίκη, και σιγά σιγά άρχισα να διαβάζω ό,τι έπεφτε στα χέρια μου. Το κατάλαβαν αυτό κι οι λοιποί συγγενείς, οπότε όταν πλησίαζε γιορτή/γενέθλια, τι δώρο θα πάμε στη Γιάννα; ΒΙΒΛΙΟ! (Χαρά εγώ :Ρ) Οι δικοί μου ως επί το πλείστον δεν παραπονιόνταν, παρόλο που διάβαζα ακόμα και στο τραπέζι. Η μόνη τους ανησυχία ήταν ότι θα χάλαγα τα μάτια μου (που τα χάλασα, αν και δεν έφταιγαν μόνο τα βιβλία :Ρ). Ακόμα και στις Πανελλήνιες το λογοτεχνικό δεν μπορούσα να το κόψω.
Yeap, that's a bookcase I'd like to have :P


Αγαπημένα είδη; Φαντασίας, τρόμου, μυστηρίου, επιστημονικής φαντασίας, ιστορικά μυθιστορήματα και πιο σπάνια ποίηση και κοινωνικά/δραματικά. Νομίζω πως μεγάλο ρόλο στην διαμόρφωση των προτιμήσεών μου έπαιξε το γεγονός πως όταν ήμουν μικρή η μάνα μου μου έλεγε παραμύθια με πριγκίπισσες και κάστρα και μάγισσες κι ο πατέρας μου μου διάβαζε αποσπάσματα ελληνικής μυθολογίας απ' το πεντάτομο του Κακριδή και Ιούλιο Βερν. Ε πώς να μην το ρίξω στον Τόλκιν μεγαλώνοντας;

Σήμερα, το μοναδικό έξοδο που, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, δεν μπορώ να κόψω ή να περιορίσω είναι τα βιβλία. Έχω στοίβες ολόκληρες από βιβλία που δεν έχω καν ξεκινήσει να διαβάζω και αγοράζω κι άλλα. Προσπαθώ βέβαια να βρίσκω φθηνές εκδόσεις, ξενόγλωσσες, ή και από παζάρια ώστε να παίρνω πχ. 3 βιβλία στην τιμή του ενός. Γιατί, κακά τα ψέματα, αν έχω 20 ευρώ για χάλασμα, προτιμώ να τα δώσω σε 4-5 βιβλία αμετάφραστα ή σε προσφορά παρά σε ένα μεταφρασμένο.


Τα βιβλία είναι η ζωή μου. Είναι ένας τρόπος να ζω και να μαθαίνω πράγματα που διαφορετικά δεν θα μάθαινα ποτέ. Και γι' αυτό δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που σνομπάρουν τα βιβλία, λέγοντας πως είναι "βαρετά" και "τεράστια". Ειλικρινά, έχουν προσπαθήσει ποτέ να διαβάσουν έστω και ένα κεφάλαιο ενός λογοτεχνικού βιβλίου; Γιατί συνήθως η μόνη τους επαφή με οποιοδήποτε βιβλίο είναι με αυτά του σχολείου και με τον κίτρινο τύπο... Αλλά δεν ξέρουν πώς είναι να διαβάζεις ένα πραγματικό βιβλίο, με αληθινούς ήρωες και τα αληθινά τους συναισθήματα και ζωές. Απλά το απορρίπτουν επειδή τους φαίνεται δυσπρόσιτο και δυσνόητο. ΚΑΚΩΣ!


The person, be it gentleman or lady, who has not pleasure in a good novel, must be intolerably stupid.
~Jane Austen


It is what you read when you don’t have to that determines what you will be when you can’t help it.
~Oscar Wilde
 
 
A mind needs books as a sword needs a whetstone, if it is to keep its edge.
~G.R.R. Martin


So many books, so little time.
~Frank Zappa


I have always imagined that Paradise will be a kind of library.
~Jorge Luis Borges


Reader's Bill of Rights
1. The right to not read
2. The right to skip pages
3. The right to not finish
4. The right to reread
5. The right to read anything
6. The right to escapism
7. The right to read anywhere
8. The right to browse
9. The right to read out loud
10. The right to not defend your tastes
~Daniel Pennac

16/8/12

Childhood Memories (4 in 1)


Polly Pocket
Το γενικότερο στυλ της Polly Pocket άλλαξε όταν ήμουν στο γυμνάσιο -γύρω στο 2001. Μέχρι τότε, το concept ήταν το εξής: ένα σπιτάκι που άνοιγε στα δύο και πολλές μικροσκοπικές κουκλίτσες ώστε να παίζεις τις κουμπάρες :Ρ Κι έπειτα η εταιρία αποφάσισε να εξελίξει την ιδέα σε αρκετά μεγαλύτερα σπιτάκια και μεγαλύτερες κούκλες που μπορούσαν και να αλλάζουν ρούχα. Μαγνητικά ρούχα. Προσωπική γνώμη; Καταστροφή ενός από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια της παιδικής μου ηλικίας. Ποιος ο λόγος να λέγονται ακόμη Polly Pocket αφού πια δεν χωρούσαν στην τσέπη σου; Και ποιος ο λόγος να τους αλλάζεις ρούχα αφού γι' αυτό υπήρχαν οι Barbie; Τις PP τις αγόραζες για τα ΣΠΙΤΙΑ, όχι για τα ρούχα -.-

Παρόλα αυτά, δεν είχα μεγάλη συλλογή. Δυο σπιτάκια όλα κι όλα και πέντε-έξι κουκλίτσες. Το καλό ήταν πως ένωνα τα σπίτια μου μ' αυτά των φιλενάδων μου και φτιάχναμε ολόκληρο χωριό, με τις κούκλες να πηγαίνουν απ' το ένα σπίτι στο άλλο για κουτσομπολιό και καφέ :Ρ Σήμερα έχω χάσει όλες τις κούκλες αλλά τουλάχιστον διασώθηκαν τα σπίτια, τα οποία μπορείτε να θαυμάσετε -και να ζηλέψετε :Ρ- εδώ δίπλα.

(Να εκμυστηρευτώ πως πλέον ψάχνω στο Internet για καμένες που να πουλάνε τις συλλογές τους για να αγοράσω κανένα σετάκι ακόμα; :Ρ)



Playmobil
Πρέπει να ήμουν απ' τα λίγα παιδιά που δεν έπαιξαν ποτέ με Lego αλλά ασχολούνταν συνέχεια με τα Playmobil. Τα αγαπούσα. Όταν πήγα δημοτικό, οι γονείς μου μου έκαναν δώρο ένα σετ χειρουργείο με την ελπίδα πως θα εμπνεόμουν να γίνω γιατρός. Τζάμπα τα λεφτά, δεν μου έπαιρναν κανά κάστρο καλύτερα? :Ρ
 

Πέρα απ' αυτό το σετ, είχα πολλές μεμονωμένες φιγούρες και διάφορα μικροαντικείμενα. Σήμερα δεν ξέρω πού είναι -.- Αλλά θέλω τόσο πολύ να αγοράσω την βικτωριανή έπαυλη ή το κάστρο με τους ιππότες και τους δράκους, και καλά για δώρο, για να τα 'χω <3 font="font">

Σπιρτούλης
Τα θυμάστε αυτά τα μωράκια με τις πολύχρωμες φορμίτσες που κοιμόντουσαν μέσα σε σπιρτόκουτα; Στις δύο τελευταίες τάξεις του δημοτικού είχα κάνει πλούσιο το ψιλικατζίδικο απέναντι απ' το σχολείο μου, γιατί έπαιρνα στάνταρ δύο τη βδομάδα. Κι όχι μόνο εγώ. Επιδρομές οργανώναμε με τις συμμαθήτριές μου για να εμπλουτίσουμε τις συλλογές μας. Πρέπει να είχα πάνω από δέκα Σπιρτούληδες, κι έχω καταλήξει με τέσσερις μιας κι οι υπόλοιποι είτε μοιράστηκαν σε μικρότερα ανίψια είτε χάθηκαν. Δύο απ' αυτούς είναι ίδιοι :Ρ Στο τέλος κόλλησα και μια απ' τις μεγαλύτερες ξαδέρφες μου που αγόρασε έναν και τον έχει ακόμα στο εφηβικό της δωμάτιο.


Ευχούλης
Παρομοίως με το αποπάνω, ολόκληρη συλλογή που χάθηκε. Πιο έντονα θυμάμαι έναν μεγάλο Αλαντίν, με μπλε μαλλιά και ζαφείρι στον αφαλό :Ρ
Για κάποιο λόγο, πιστεύαμε αληθινά πως πραγματοποιούν ευχές, οπότε καταλαβαίνετε την απογοήτευση όταν συνειδητοποιήσαμε πως στην ουσία είναι κουκλάκια trolls xD
Πιο συχνά χρησιμοποιούνταν ως διακοσμητικά μολυβιών/στυλό.



Θα ακολουθήσει ανάλογο επικό ποστ αφιερωμένο στην Παναγία των Παρισίων από Σεπτέμβρη :Ρ Ja ne!

2/8/12

Top 10: Πιο κλισέ ροκ/μέταλ τραγούδια

Γιατί κι αυτά υπάρχουν. Κλισέ, μαϊντανοί, mainstream, πείτε τα όπως θέλετε. Τα τραγούδια που έχει ακούσει όλος ο πλανήτης χωρίς καν να ξέρει από ροκ/μέταλ, που είναι τα πρώτα που μαθαίνει το νιόφυτο μεταλλάκι, που με το που ακούγονται σε κλαμπ/μπαρ/καφετέριες βγαίνει όλη η (ο Θεός να την κάνει) αγριάδα των θαμώνων. Πάμε να δούμε.

1. Deep Purple - Smoke on the Water
...A fire in the sky. Κανείς (μη-ροκάκιας) δεν ξέρει τους επόμενους στίχους του ρεφρέν, αλλά όλοι ξέρουν το riff. Τραγούδι-έμβλημα για το ροκ και το πρώτο που βγάζει κανείς όταν πιάνει κιθάρα στα χέρια του. Το κακό είναι ότι το παίζουν ακόμη και σε μπουζούκια ως ιντερλούδιο. Αυτό και τη μουσική του Requiem for a Dream. Ουστ ρε.

2. Black Sabbath - Paranoid
Χμ, δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά ακόμα κι ο πατέρας μου αναγνωρίζει αυτό το τραγούδι, και μιλάμε για άνθρωπο που δεν ξέρει καν πώς να ξεχωρίζει τα μουσικά είδη. Go figure.

3. Aerosmith - Don't wanna miss a thing
Πείτε μου τώρα πως δεν το περιμένατε. Το λατρεύει ακόμα και η άκυρη κοπελίτσα που ακούει μόνο ό,τι παίζει το ραδιόφωνο (δηλαδή Χατζηγιάννη, Οικονομόπουλο, Πετρέλη και τα συναφή). Μπορεί να μην ξέρει ούτε νότα απ' τα άλλα τραγούδια των Aerosmith αλλά αυτό θα το ξέρει απέξω και θα το παίζει και φαν στις ανάλογες παρέες. Ε ρε ξύλο που θέλετε λέω γω...

4. AC/DC - Highway to Hell
Το χαρακτηριστικό riff της εισαγωγής σου καρφώνεται στο μυαλό απ' την πρώτη φορά που θα το ακούσεις. Κι είναι απ' τα τραγούδια που, ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι σαν να είναι γραμμένα στο DNA μας. Απ' αυτά που τα ακούς και λες "κάπου το ξέρω αυτό". (Επίσης, θέλω τη γνώμη σας πάνω στο ότι το soundtrack του Iron Man που είναι γεμάτο AC/DC συνέβαλε στην αύξηση της δημοτικότητάς τους. Είμαι διχασμένη :Ρ)

5. Queen - We will rock you
...Νομίζω τα σχόλια περισσεύουν. Το "ντουπ-ντουπ-ντουπ" χτύπημα χεριών και ποδιών στην εισαγωγή και ο τρόπος αντίδρασης κάθε είδους ακροατή δεν αφήνει πολλά περιθώρια για εξηγήσεις. 

6. Rolling Stones - (I Can't Get No) Satisfaction
Μέχρι και η Britney Spears το διασκεύασε. Κι αποτελεί την κύρια αιτία που μου βγήκαν όλοι οι τρέντηδες με τα μπλουζάκια με τις γλώσσες των Rolling Stones γεμάτες στρας. 

7. The Eagles - Hotel California
Το παραδέχομαι. Δεν ξέρω άλλο τραγούδι των Eagles εκτός απ' αυτό. Αναρωτιέμαι αν κι οι ίδιοι θυμούνται πως έχουν κι άλλα, με τόση προβολή που έχει φάει το συγκεκριμένο.

8. Scorpions - Wind of Change
Έλεος πια με αυτό το κομμάτι δηλαδή. Κάθε σταθμός που θέλει να λέει πως παίζει ροκ θα το βάλει τουλάχιστον 2 φορές τη μέρα. Μουσικά, μια χαρά τραγούδι είναι, δε λέω, αλλά το 'χουν πάρει χαμπάρι και κάτι και-καλά-πολιτικοποιημένοι και το ακούς ακόμη και στις συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

9. Metallica - Nothing Else Matters
Οι πρώτες νότες παίζουν κι αμέσως τα μάτια βουρκώνουν, δεν πα' να 'σαι και ο πιο φανατικός μπουζουκτσής του κόσμου. Για κάποιο λόγο, με το που αναφέρεται η λέξη "Metallica" σε μια συζήτηση, δύο τραγούδια πέφτουν στο τραπέζι: αυτό και το Unforgiven. Δεν πα' να λες εσύ ότι έχουν και καλύτερα, εκεί, ο κολλημένος που νομίζει πως μόνο οι μπαλάντες αξίζουν στη μέταλ δεν πρόκειται να κάτσει να ακούσει τίποτα άλλο. Του φέρνεις ή δεν του φέρνεις το Master of Puppets βινύλιο στο κεφάλι μετά?

10. Nirvana - Smells like Teen Spirit
Το ακούει ο άσχετος και παθαίνει πλάκα. Σου λέει, τι'ν'τούτο; Γιατί αυτός ουρλιάζει αλλά ακούγεται λες κι είναι φωνάρα; (Με τους στίχους δεν ασχολείται ποτέ κανείς, αλλά το αντιπαρέρχομαι.) Εγγυημένα, αρέσει ακόμα και σε άτομα που το πιο βαρύ τους άκουσμα είναι τα "ροκ" της Βίσση. Ίσως και περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε.

Να σημειώσω πως η σειρά των κομματιών αποτελεί καθαρά προσωπική εκτίμηση κι ο καθένας είναι ελεύθερος να διαφωνήσει μαζί μου :Ρ

17/6/12

Πώς να κάνετε ένα επιτυχημένο sleepover

Ανάρτηση εμπνευσμένη από τα αποψινά γεγονότα.

1. Μην το αφήσετε στην τύχη. Αν μαζευτείτε κόσμος σε ένα σπίτι και κάποια στιγμή νυστάξετε, το να κοιμηθείτε ο ένας πάνω στον άλλον είναι κακή ιδέα. Είτε θα ζεσταίνεστε πολύ, είτε δεν θα μπορείτε να βολευτείτε, είτε δεν θα μπορείτε να αλλάξετε και θα σας κόβει το τζιν ή/και το σουτιέν. Για παν ενδεχόμενο, φροντίστε να έχετε ειδοποιήσει τους καλεσμένους σας ώστε να έχουν μαζί τους πιτζάμες, μια αλλαξιά ρούχα, αποσμητικό και υπνόσακους.

2. Αν κατά τη διάρκεια του sleepover βλέπετε ταινία ή κάνετε μαραθώνιο, μην κάθεστε (και δη ξαπλωμένοι) πάνω σε κρεβάτι. Τουλάχιστον ο ένας στους τρεις θα κοιμηθεί πριν καν φτάσει η ταινία στη μέση.

3. Εξοπλιστείτε με φαγητά, αναψυκτικά και πολύ νερό. Ειδικά τώρα που είναι καλοκαίρι, αν δεν έχετε τουλάχιστον 3 μπουκάλια νερό στο ψυγείο δεν θα βγάλετε τη νύχτα. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

4. Καλό θα ήταν να μην υπάρχουν ενήλικες στο σπίτι. Κι όταν λέω ενήλικες, εννοώ γονείς, παππούδες, θείους κ.ο.κ. Θα ανησυχείτε τόσο μην τους ξυπνήσετε που δεν θα μπορείτε να καείτε άνετα.

5. Αν κάνετε και καραόκε, προσοχή με τα μικρόφωνα. Μην μπουκάρει και καμιά αστυνομία επειδή γκαρίζετε τους στίχους του Over the Hills and Far Away στις 3 το πρωί. :Ρ

6. Αποφύγετε τις γκρίνιες. Κανείς δεν θέλει να περάσει μια νύχτα με κάποιον που γκρινιάζει επειδή δεν βολεύεται στη στρωματσάδα ή που φοβάται μην ανεβεί κατσαρίδα πάνω του ή που δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Προσπαθήστε να καλέσετε άτομα που ξέρετε πως αντέχουν σε τέτοιου είδους κακουχίες. :Ρ

7. Μαξιλαροπόλεμος, επιτραπέζια, Παλέρμο, χαρτιά, D&D. Τα παιχνίδια οποιουδήποτε είδους είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ συστατικό.

8. Το αν θα είναι "girls' night" ή "boys' night" εξαρτάται από σας, το βασικότερο όμως είναι να έχετε καλή παρέα ανεξαρτήτως φύλου. Προσωπικά, όταν βρεθώ σε κανονικό sleepover θέλω να είμαι και με αγόρια και με κορίτσια. :Ρ

Αφιερωμένο ειδικά στην Kirous με την ελπίδα να καταφέρουμε έστω για μία φορά να κοιμηθούμε το μισό HW σ' ένα σπίτι. xD

Καληνυχτούδια!

4/6/12

Sleepless nights

Η ώρα 4 το πρωί και ξενυχτάω χωρίς κάποιον ιδιαίτερα σοβαρό λόγο.

Ευτυχώς οι γονείς λείπουν οπότε γλιτώνω την γκρίνια του "ακόμα δεν κοιμήθηκες?". Απ' την άλλη, θα χαρώ να γυρίσουν μπας και φάω κανά σπιτικό φρέσκο φαΐ που έχω ταράξει τα έξω και τα ξαναζεσταμένα μια βδομάδα τώρα.

Η πλάκα είναι ότι υποσχέθηκα στη θεία μου να πάμε έξω αύριο κι αν καταφέρω να σηκωθώ σε μια νορμάλ ώρα θα είμαι ή σαν κοτόπουλο όλη μέρα ή σε φάση "πάω να μετρήσω μυρμήγκια! *γίχα*" :Ρ

Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εγώ όταν μένω μόνη στο σπίτι και δεν κοιμάμαι, οι αϋπνίες θα έχουν προκληθεί από δύο πράγματα: α) άκουσα έναν περίεργο θόρυβο και πλέον δεν μπορώ να κλείσω μάτι (μα τον Ρ'λορ, πριν μου φάνηκε πως άκουγα βήματα και δεν ήταν κανείς Ο.ο Το σπίτι μου είναι στοιχειωμένο!!! *πανικός*), και β) άρχισα να σκέφτομαι το νόημα της ζωής, να φαντάζομαι το πώς είναι ο θάνατος κλπ κλπ οπότε έπεσα σε κατάθλιψη. Συνήθως βέβαια το πρώτο.

Οπότε μιας και δεν είχα ύπνο, στην αρχή διάβασα τον μισό Ματωμένο Γάμο του Λόρκα, μετά έβαλα τηλεόραση αλλά δεν είχε τίποτα της προκοπής και την έσβησα, μετά τελείωσα τον Ματωμένο Γάμο και μετά άνοιξα το pc. :P

Και τώρα κάθομαι και περιμένω να κυκλοφορήσει στα τορρεντάδικα το 2x10 του Game of Thrones. Και μετά έναν χρόνο αναμονή για την τρίτη σεζόν :( Κι έχω τελειώσει και τα βιβλία και θα περιμένω στην καλύτερη 3 χρόνια για το έκτο. Πάλι καλά που έχω τις Dunk & Egg νουβέλες. Τις φυλάω για να την παλέψω με το σύνδρομο στέρησης που θα με πιάσει σε κανά μήνα. :Ρ

Εντωμεταξύ πρέπει να ξαναρχίσω να σκιτσάρω. Έχω χάσει τη φόρμα μου. Μπορεί να έχω γαμάτες ιδέες και να μην μου βγαίνουν στο χαρτί επειδή έχω ξεχάσει πώς να τραβάω μια ίσια γραμμή -.- Α επίσης αν κάποιος/α ξέρει να φτιάχνει πατρόν, παρακαλείται να βοηθήσει όπως μπορεί, θέλω να κάνω cosplay Melisandre και δεν έχω ιδέα πώς να αρχίσω :Ρ

Τώρα σκέφτομαι: να κάτσω να δω κανά επεισόδιο άνιμε μπας και με πάρει ο ύπνος ή απλά να πέσω στο κρεβάτι και να περιμένω να αποκοιμηθώ; Whatever. Τα μάτια μου κλείνουν έτσι κι αλλιώς, δεν με βλέπω να αντέχω πολύ ακόμα. Πολύ ωραία. Άρχισε κι ο κόκορας να λαλάει. -.-

Άκυρη ανάρτηση over and out, καληνύχτα! (ή μήπως καλημέρα;) :P

27/5/12

Eurovision θαφτing

Όλο το χρόνο οι περισσότεροι λένε πως "η Eurovision είναι απλά ένα πανηγυράκι", κι όμως όταν φτάνει αυτή η μέρα πωρώνονται λες και πάνε οι ίδιοι να τραγουδήσουν. Κι ενώ ξέρουν πως οι ψήφοι τις περισσότερες φορές έχουν να κάνουν καθαρά με τις σχέσεις μεταξύ των κρατών και τα συμφέροντά τους, θυμώνουν όταν χώρες με τις οποίες δεν έχουμε καμία επαφή δεν ψηφίζουν την ελληνική συμμετοχή.

Εγώ να πω την αλήθεια, δεν πολυασχολούμαι. Θα σχολιάσω τα τραγούδια (την ημέρα του τελικού συνήθως), θα βρω δυο-τρία που μ' αρέσουν περισσότερο, αλλά δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ποιο θα κερδίσει (με ενδιαφέρει πιο πολύ το γιατί).

Φέτος σχεδόν ευχόμουν να πάμε χάλια (που πήγαμε :Ρ) μπας και σταματήσουμε να συμμετέχουμε. Ούτως ή άλλως, ελάχιστοι είναι αυτοί που δίνουν σημασία σ' αυτό που ακούνε αλλά ψηφίζουν απλά με βάση τη χώρα -ή το πόσο ευχαριστεί τα μάτια τους το θέαμα. Υπήρχαν δύο τραγούδια που μου άρεσαν πάρα πολύ, που ήταν πολύ καλά για τα δεδομένα της Eurovision. Το ένα ήταν της Σλοβακίας (Skid Row, Helloween και δε συμμαζεύεται φάση) που δεν πέρασε καν στον τελικό, και το άλλο της Ιταλίας (soul καταστάσεις) που ΠΩΣ ΤΟ ΠΑΘΑΝΕ και την βάλανε στη 10άδα.

Κι η Σουηδία γιατί κέρδισε; Γιατί είχε μια γλυκιά κοπέλα που χόρευε (ωραία, πρέπει να παραδεχτώ), καλά σκηνικά και φωτισμό, αλλά από φωνή... δεν ξέρω, εμένα μου φάνηκε πως τσίριζε. Απλά ας πούμε πως η "παράσταση" που έδωσε ήταν καλύτερη απ' το ίδιο το τραγούδι.

Η πρώτη και τελευταία φορά που ψήφισα στη Eurovision ήταν το 2006. Γιατί ήξερα από τότε πως αυτοί που ψηφίζουν δεν χρησιμοποιούν τ' αυτιά τους αλλά μόνο τα μάτια τους. Δυστυχώς από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτα. Αν είχε αλλάξει, η Eurovision θα μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο από ένα πανηγύρι οφθαλμόλουτρου και να επικεντρωθεί στη μουσική. Στην πραγματική μουσική.

14/5/12

On gifts.

Τι όμορφα που είναι όταν χαρίζεις πράγματα σε άλλους και μαζί τους δίνεις και την αγάπη σου.

Να, τα Χριστούγεννα πχ. Έκατσα και έψαξα δώρα για το μισό ΧΓ. Άλλος στη θέση μου θα έπαιρνε 10-15 ίδια πράγματα και θα τα μοίραζε τυχαία. Όχι εγώ. Εμένα μ' αρέσει να κάνω personalized δώρα, και σε κάποιες περιστάσεις να τα φτιάχνω και μόνη μου. Τότε είχα βρει αυτό που θα άρεσε στον καθένα ξεχωριστά, με βάση τα γούστα του και τον χαρακτήρα του.

Και δεν το κάνω για να φανώ, ούτε για να πάρω κι εγώ δώρα σαν ανταπόδωση. Ας μην μου κάνουν δώρα ποτέ :Ρ Μου φτάνει που το Φλεράκι τώρα φοράει το βραχιολάκι που της έφερα και λέει χαμογελαστά "αυτό μου το χάρισε η Γιάννα". Που η Creepy Dreamer έχει ένα κρεμαστό από μένα για να της θυμίζει να πιστεύει στον εαυτό της. Μου φτάνει να ξέρουν πως διάλεξα το τάδε δώρο επειδή μου θύμιζε εκείνους. Υστεροφημία το λένε αυτό; Μπορεί :Ρ

Να σημειώσω πως αντιπαθώ τα δώρα που κάνουν στις γιορτές οι "μεγάλοι". Η μάνα μου για παράδειγμα. Έχει γεμίσει τα αδέρφια της πουκάμισα, γραβάτες και μπλούζες. Καμία πρωτοτυπία. Ο πατέρας μου -άλλος από κει. Μόνο ποτά ξέρει να πηγαίνει. Και μετά αναρωτιούνται γιατί δεν χαίρονται οι άλλοι με τα δώρα τους. Οπότε αν κάποτε με δείτε να γίνομαι έτσι, χώστε μου ένα χαστούκι να ξυπνήσω :Ρ Γιατί πραγματικά δεν θέλω ποτέ να στερέψει η φαντασία μου σ' αυτό το θέμα, ούτε να φτάσω στο σημείο να λέω "ας πάρω κάτι να ξεμπερδεύω".

Απλά αυτό που ήθελα να πω είναι ότι νιώθεις τόσο ωραία όταν δίνεις κάτι σε κάποιον που αγαπάς και τον βλέπεις να χαίρεται πραγματικά. Όχι μόνο που τον σκέφτηκες, αλλά και που τον ξέρεις αρκετά καλά ώστε να του δωρίσεις αυτό που του ταιριάζει.

10/5/12

This isn't right.

Πώς άλλοι καταφέρνουν και γράφουν ολόκληρα κατεβατά για τη ζωή τους, για τις εμπειρίες τους; Εγώ γιατί δεν μπορώ; Τόσο φτωχή είναι η ζωή μου;

Προσπαθώ εδώ και πόση ώρα να εκφράσω το πώς αισθάνομαι και δεν μπορώ. Νιώθω άσχημα και ταυτόχρονα ξέρω πως αυτό δεν είναι αρκετό για να γκρινιάξω. Γιατί οι λόγοι για τους οποίους είμαι έτσι είναι ανούσιοι και ασήμαντοι. Σε λίγες ώρες θα τους έχω ξεχάσει.

Αλλά τότε, γιατί πονάει το κεφάλι μου; Γιατί θέλω να κλάψω;

Γαμώτο, γιατί είμαι τόσο ευαίσθητη ενώ δεν πρέπει; Γιατί ενώ έχω δώσει τόσες υποσχέσεις να δυναμώσω δεν το καταφέρνω;

Ίσως όταν μαζεύονται πολλοί ασήμαντοι λόγοι φτιάχνουν έναν σημαντικό.

Άρα έχω δικαίωμα να κλάψω, έτσι δεν είναι;

5/4/12

Hey, producers, leave those names alone

Γιατί, καλοί μου άνθρωποι της HBO, το κάνατε αυτό; Θέλετε να πέσετε στην υπόληψη των φαν των βιβλίων; Θέλετε να πέσετε στα ratings; Πείτε μου έναν, ΕΝΑΝ καλό λόγο για τον οποίο αλλάξατε το όνομα της Asha Greyjoy σε Yara, και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν της δώσατε και το φλογερό ταμπεραμέντο που έχει στα βιβλία! Πώς θα κάνει το "Here's my lord husband" τόσο κρύα που είναι? -.-

Και όχι, το "θα την μπερδέψουν με την Osha όσοι δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ ΛΟΓΟΣ! Είναι σχεδόν αδύνατο να τις μπερδέψεις μιας κι η μία είναι άγρια και αιχμάλωτη στο Winterfell κι η άλλη αρχόντισσα και κόρη του Balon Greyjoy στα Σιδερένια Νησιά, for R'hllor's sake! Και στην τελική, με την αλλαγή, θα μπερδευτούν περισσότερο όσοι τα έχουν διαβάσει γιατί δεν μπορείς να τους σταματήσεις από το να τη φωνάζουν Asha και σε μια συζήτηση με μη-αναγνώστες θα γίνει μπάχαλο!

Κι έχουμε και το άλλο. Cleos Frey στα βιβλία, Alton Lannister στη σειρά. ΓΙΑΤΙ; Θα ήταν ξάδελφος του Jaime και της Cersei ακόμα κι αν δεν του είχατε αλλάξει όνομα μιας κι η μάνα του είναι αδερφή του Tywin. Η σειρά είναι γεμάτη χαρακτήρες, δεν θα μας μπερδέψει ένα όνομα παραπάνω. Τόσο δύσκολο ήταν να το πείτε αυτό και να ξεμπερδεύουμε; Όταν στο 4 ο Jaime θα επισκεφθεί τους γονείς του πώς θα το εξηγήσετε; Ότι και καλά πήρε το επίθετο της μάνας του; Bitch please, ο μόνος οίκος που το κάνει αυτό στο Westeros είναι οι Mormont.

Είναι νωρίς ακόμα, αλλά όσο επική κι αν φαίνεται η δεύτερη σεζόν, εγώ κολλάω σε κάτι τέτοιες λεπτομέρειες. Δεν βρίσκω κανένα νόημα στο να αλλάζεις τα ονόματα των χαρακτήρων -έτσι έκαναν και στους Πεφωτισμένους με τον καμεράριο του Πάπα, που ενώ ήταν Ιταλός τον έκαναν Ιρλανδό για να δικαιολογήσουν την προφορά του ΜακΓκρέγκορ. ΕΛΕΟΣ. Αν θέλετε να λέτε πως σέβεστε τα βιβλία, αφήστε τουλάχιστον τα ονόματα όπως είναι! Κάποιο λόγο θα είχε ο συγγραφέας για να τα γράψει έτσι! Πραγματικά αναρωτιέμαι πώς τους άφησε ο Μάρτιν να το κάνουν αυτό. Στη θέση του θα πατούσα πόδι :Ρ

28/3/12

Άτιτλον.

Πόσο τέλειο συναίσθημα όταν συναντιέσαι με ανθρώπους που μιλάς μήνες μέσω ίντερνετ αλλά έχεις δει είτε μόνο μια-δυο φορές είτε ποτέ και δεν υπάρχει ίχνος awkwardness ανάμεσά σας <3

Αφιερωμένο σε Creep και Drunk Dreamer, ο οποίος παρακαλείται να γυρίσει άμεσα στο blogging *snob*

23/3/12

On adaptations

Θα έλεγα πως είμαι αρκετά purist όταν τα αγαπημένα μου -και μη- βιβλία μεταφέρονται στη μεγάλη ή και στην μικρή οθόνη. Θέλω να είναι όσο πιο κοντά στο πρωτότυπο γίνεται, θέλω να μην κόβουν σημαντικές ατάκες ή σκηνές, θέλω να μην αλλάζουν τα γεγονότα χωρίς σοβαρό λόγο.

Προφανώς, ξέρω πως ένα βιβλίο που μεταφέρεται στο σινεμά δεν μπορεί να παραμείνει αυτούσιο, πόσο μάλλον αν έχει καμιά 500αριά και βάλε σελίδες. Τι να πρωτοχωρέσει σε 2 ώρες ταινίας?

Απλά εκνευρίζομαι όταν καταστρέφουν τον αγαπημένο μου χαρακτήρα χωρίς λόγο (βλ. Άρχοντα). Ή όταν κόβουν ένα αγαπημένο μου κεφάλαιο (βλ. Αστέρι του Βορρά). Ή όταν οι ηθοποιοί δεν είναι αυτό που περίμενα. Ή όταν απλοποιείται τόσο πολύ το βιβλίο που χάνεται το νόημά του (βλ. Ημίαιμος Πρίγκιψ). Ή όταν προσθέτουν γεγονότα που δεν έγιναν ποτέ και που δεν προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στο σύνολο (ξαναβλ. Άρχοντα και λίγες σκηνές GoT). Ή όταν αλλάζουν επίτηδες πράγματα για να μην φάνε λογοκρισία. Ή όταν αφήνουν ίδια μόνο τα ονόματα των πρωταγωνιστών (βλ. Έραγκον, που να τους κοπεί το χέρι Παναγία μου).

Τώρα που θέλω να δω το Hunger Games, τρέμω στην σκέψη του πόσα πράγματα θα έχουν αλλαχτεί απ' το βιβλίο. Ήδη από το τρέιλερ ξενέρωσα με το πόσο φωτεινά ήταν τα τοπία, ενώ εγώ είχα φανταστεί την απόλυτη μαυρίλα, κλεισούρα και παρακμή ενός post-apocalyptic setting.

Κι έτσι, κάθε φορά που πάω να δω ταινία βασισμένη σε βιβλίο, είμαι σε φάση "θα είναι χάλια, θα 'χουν κόψει κι αυτό κι εκείνο και τ' άλλο, θα έχουν προσθέσει άκυρα πράγματα, θα χαλάσω τζάμπα 8 ευρώ" και στο τέλος μένω απόλυτα ευχαριστημένη και μου μένει η γκρίνια :Ρ Συνήθως δηλαδή :Ρ

8/3/12

Hugo

Χτες είδα επιτέλους την τελευταία ταινία του Σκορτσέζε, το Hugo.

Όχι, δεν ήταν η καλύτερη ταινία φαντασίας που έχω δει. Δεν είναι καν αυτό που περιμένεις να δεις από κάποιον σαν τον Σκορτσέζε. Είχε όμως από τις ομορφότερες φωτογραφίες και μουσικές που έχω πετύχει σε ανάλογη ταινία, ένα υπέροχο καστ και ένα μήνυμα που, αν και δύσκολο στους καιρούς που ζούμε, αξίζει να το ακολουθήσεις: να κυνηγάς πάντα τα όνειρά σου.

Αυτό όμως που με έκανε να την αγαπήσω ήταν άλλο. Η ιστορία του κινηματογράφου. Επειδή μου θύμισε όλους τους λόγους για τους οποίους αγαπώ τόσο πολύ τον κινηματογράφο. Η μαγεία, το όνειρο. Συγκινήθηκα περισσότερο στις σκηνές όπου έδειχνε τις ταινίες του Μελιέ (αρνούμαι να τον πω Μελιές, άκυροι Αμερικάνοι -.-) παρά οπουδήποτε αλλού.

Κι όλη αυτή η steampunk ατμόσφαιρα, με τα γρανάζια και τα ρολόγια και τα ρομπότ και τα ρούχα εποχής... Θεέ μου, για κάποιον σαν εμένα ειναι σαν να μπαίνεις στον Παράδεισο.

Για να μην αναφέρω τους ηθοποιούς που ένας Potterhead θα αναγνώριζε οπουδήποτε! Ήμουν σε φάση "Αυτή είναι?! Αυτή είναι!!!!" όταν συνειδητοποίησα ότι η ηθοποιός που έπαιζε την ιδιοκτήτρια της καφετέριας στο σταθμό ήταν η Μαντάμ Μαξίμ. :Ρ Ή ακόμα και τον Κρίστοφερ Λι, που είναι στην πεντάδα των αγαπημένων μου ηθοποιών <3

Συνολική βαθμολογία: 9/10
Μόνο και μόνο για τα συναισθήματα που σου αφήνει.

I'm out. Πάω να δω το Voyage dans la Lune :P

6/3/12

Things to do in spring

Πώς άλλοι κάνουν λίστες με τις New Year Resolutions? Εγώ κάνω τέτοιες λίστες την άνοιξη που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γης χορτάρι xD Τι να κάνω, με εμπνέει αυτή η εποχή :Ρ

Έχουμε και λέμε λοιπόν:
  • Να διαβάσω το A Dance with Dragons.
  • Να δω δεύτερη σεζόν Game of Thrones, μαζί με τον άντρα μου.
  • Να δω δεύτερη σεζόν Fate/Zero, μαζί με τον άντρα μου.
  • Να λιώσω το soundtrack του Fate/Zero που βγαίνει σε 3 μέρες.
  • Να περάσω ένα γαμάτο Πάσχα.
  • Να φτιάξω κι άλλα κοσμήματα.
  • Να διαβάσω όλα τα βιβλία που περιμένουν υπομονετικά στη βιβλιοθήκη μου.
  • Και να πάρω κι άλλα.
  • Να δω πολλές ταινίες. 
  • Και άνιμε. Πολλά άνιμε.
  • Να πιάνω συχνότερα τα μαλλιά μου ώστε να φαίνονται τα σκουλαρίκια που θα φοράω όταν αλλάξω τα βοηθητικά.
  • Να ζωγραφίσω περισσότερο. Θεέ, έχω τόσον καιρό να ζωγραφίσω. :|
  • Να πειραματιστώ ξανά με το Poser.
  • Να ελαττώσω τον υπολογιστή. (Που δεν με βλέπω, αλλά ας κάνω μια προσπάθεια :Ρ)
  • Να μάθω να ράβω.
  • Να κάνω περισσότερες βόλτες τις ώρες που είναι ψηλά ο ήλιος.
  • Και περισσότερα μύτινγκ!
  • Να δω τι σκατά είναι επιτέλους αυτό το "Αμάρτημα της Μητρός μου" που διαφημίζει ο ΑΝΤ1.
  • Να ψάξω δουλειά *φέισπαλμ*.
Εσείς τι θέλετε να κάνετε αυτή την άνοιξη? xD

ΥΓ: Πρέπει να σταματήσω να κάνω λίστες για αναρτήσεις -.- Προτείνετέ μου κανά καλό θέμα, πλιζ!

22/2/12

How to procrastinate

Δεν μπορώ να το αρνηθώ. Είμαι τεμπέλα. Έχω την τάση να αφαιρούμαι και να ασχολούμαι με οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό με το οποίο πρέπει να ασχοληθώ.
Το μόνο που κερδίζω από αυτό είναι φωνές απ' τους δικούς μου, αλλά τι να κάνω, σαν άνθρωπος έχω κι εγώ μια αδυναμία :Ρ

Μερικοί τρόποι με τους οποίους τεμπελιάζω, και που μπορείτε να ακολουθήσετε όταν βαριέστε (:Ρ):
  • Κάψιμο στο deviantArt, στο Danbooru, στο Zerochan, στο Etsy και στο Pixiv. Και στο Rule34, ενίοτε *τεχε*
  • Ανούσιο λογκάρισμα με τις ώρες στο HW.
  • Λιώσιμο στο 9gag.
  • Λιώσιμο στο tumblr (αν και δεν έχω account).
  • Αναζήτηση σάιτ με σοβαρά ή μη reviews, trolling και flaming έργων που αντιπαθώ.
  • Φτιάξιμο ό,τι-να-ναι λιστών με πράγματα όπως "10 δωμάτια που θα ήθελα να έχω στο μελλοντικό μου σπίτι" και "100 πράγματα που πρέπει να κάνω δημοσίως ώστε να γίνω εκουσίως ρεζίλι".
  • Παρακολούθηση βιντεακίων, συνήθως παρωδίες, AMVs και χαζά date games.
  • Κατασκευή αξεσουάρ από παλιές κορδέλες, χάντρες και γενικά ό,τι βρεθεί στο σπίτι. Ακόμα και παλιές κάρτες SIM.
  • Καθαρισμός συρταριών και ντουλαπιών, με ξεχώρισμα των περιεχομένων σε τέσσερις κατηγορίες: Πέταμα, Δώσιμο, Κράτημα, Μεταφορά σε άλλο σπίτι.
  • Ανακατάταξη των περιεχομένων των ραφιών της βιβλιοθήκης.
  • Αλλαγή διακόσμησης του δωματίου εντελώς.
  • Παρακολούθηση άνιμε.
  • Ανάγνωση λογοτεχνίας και καμένων φάνφικ.

Οπότε φυσικά όταν περνάς όλη την ημέρα έτσι δεν σου μένει χρόνος για τα πιο "σημαντικά" πράγματα και τρέχεις τελευταία στιγμή :Ρ Αλλά τουλάχιστον περνάει ευχάριστα και δημιουργικά η ώρα :Ρ

13/2/12

Φοβάμαι.

Η Ελλάδα καταστρέφεται.

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Να μας αφήσουν με 300 ευρώ το μήνα, χωρίς όνειρα, χωρίς δουλειά, χωρίς μέλλον, ή να πτωχεύσουμε και να μην έχουμε ούτε αυτά τα 300 ευρώ.
 
Τι τους έχουμε κάνει;

Τόσο πολύ φταίμε εμείς που κατάντησε έτσι η χώρα;

Γιατί αυτοί να μην πληρώνουν ποτέ;

Γιατί να μας κλέβουν τα όνειρα;

Γιατί να μας κάνουν να ντρεπόμαστε που είμαστε Έλληνες;

Γιατί γεννήθηκα εδώ; Και γιατί μένω ακόμα εδώ;

Γιατί;

7/2/12

Childhood Memories: Asterix

Δεν ξέρω πόσοι από τη νέα γενιά (παιδιά ηλικίας 10-15 ετών δηλαδή) έχουν επαφή με τα συγκεκριμένα κόμικς. Όταν ήμουν εγώ μικρή ήταν τρομερά διαδεδομένα, σε σημείο που να δανείζουμε ο ένας στον άλλο τα τεύχη που δεν είχαμε διαβάσει. Τα οποία τεύχη τι να σας λέω. Σημειωμένα, τσακισμένα, σκισμένα σε κάποια σημεία από την πολλή χρήση. Και διάλογοι που σου έμεναν στο μυαλό απλά επειδή μπορούσαν.

Για να μη θυμηθώ τις ταινίες. Δώδεκα Άθλοι, Αστερίξ και Κλεοπάτρα, η Έκπληξη του Καίσαρα! Έχω δει όλες τις ταινίες του Αστερίξ εκτός απ' την πρώτη (Αστερίξ ο Γαλάτης), μαζί και τις live-action, κι έχω να πω μόνο ένα πράγμα: αν κάποιος δεν έχει δει τις παλιές animated, δεν ξέρει τι χάνει.- Πραγματικά δεν συγκρίνεται η animated Κλεοπάτρα με την live-action, κι ας έχουν κι οι δύο το ίδιο γέλιο :Ρ Ειδικά με την παλιά μεταγλώττιση :Ρ

Κι οι χαρακτήρες ένας-ένας. Το γέλιο με τους καβγάδες του Αστερίξ και του Οβελίξ? Ο καημένος ο Κακοφωνίξ που δεν τον άφηναν να εκφραστεί μέσω της τέχνης του? xD Ο Μαζεστίξ που στους άντρες το έπαιζε αρχηγός αλλά στην γυναίκα του ήταν αρνάκι? Ο Πανοραμίξ, το αρχέτυπο του μάγου? Οι Αλφαβητίξ-Αυτοματίξ και οι αιώνιοι καβγάδες με αφορμή τα χαλασμένα ψάρια του πρώτου?

Αγαπημένα άλμπουμ? Ολυμπιακοί Αγώνες, ο Αστερίξ Λεγεωνάριος, ο Γιος του Αστερίξ, Αστερίξ και Χαλαλίμα, οι Δάφνες του Καίσαρα, ο Αστερίξ στους Βρετανούς, η Γαλέρα του Οβελίξ,... εν ολίγοις όλα εκτός από 2-3 που τα θεωρώ λίγο κατώτερα απ' τα άλλα :Ρ

Πιστεύω πως ο Αστερίξ πλέον αποτελεί διαχρονική αξία. Είναι από τα έργα που δεν πρέπει να χαθούν ποτέ από την συνείδηση του κόσμου. Αν ξέρετε κάποιον που δεν έχει καθόλου επαφή με το αντικείμενο, αξίζει να του το παρουσιάσετε.

Κι όσοι δεν έχετε δει αυτή την ταινία αλλά έχετε μιάμιση ώρα να αφιερώσετε, δείτε την και θα με θυμηθείτε :Ρ
"Μα τον Όσιρι και μα τον Άπι, είμαι ένα αγριογούρουνο!"

24/1/12

Stop online piracy? Ας γελάσω τρανταχτά.

Το SOPA και το PIPA μπορούν να βγάλουν το σκασμό, να πάνε σε μια γωνιά και να κάνουν μεταξύ τους αυτό που σκοπεύουν να κάνουν στο ελεύθερο ίντερνετ.

Άντε στο διάολο πια με τις επιχειρήσεις και τα χρήματα που χάνουν. Αν θέλουν να μην κατεβάζουμε "παράνομα", ας ρίξουν τις τιμές και ας ανεβάσουν την ποιότητα. Δεν είμαι κορόιδο να δίνω 20άρια κάθε φορά που θέλω να ακούσω ένα καινούριο άλμπουμ ούτε να δίνω 10ευρα στο σινεμά για ταινίες που δεν αξίζουν ούτε τα μισά.

Στην τελική όταν πρωτοδημιουργήθηκε το ίντερνετ, έγινε για ακριβώς αυτό τον σκοπό: για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και αρχείων. Όχι για να ασχολούνται όλοι με το Facebook και το Twitter. Γιατί εκεί θέλουν να μας αποβλακώσουν.

Ευχαριστώπολύγειασας.

19/1/12

The Green Fairy

Αψέντι. Λαμπερό πράσινο.
Μου θυμίζει αρχοντιά, έμπνευση, χαμένα όνειρα, ένα ανοιχτό, διαυγές μυαλό. Το Σλίθεριν. Ένα κολιέ με σμαράγδια. Ένα μπουκαλάκι γεμάτο με ένα πράσινο υγρό φορεμένο στο λαιμό. Μια πόλη φαντασμάτων. Μια νεραϊδούλα ντυμένη στα πράσινα να πετάει εδώ κι εκεί.
Πράγματα εντελώς ασύνδετα μεταξύ τους, αλλά συνειρμοί είναι αυτοί, δεν τους ελέγχει κανείς.

Είχε απαγορευτεί κάποτε ως highly addictive. Δεν τους κατηγορώ. Με 45% αλκοόλ μια γουλιά να πιεις έχεις ταβλιαστεί.
Δεν μου φαίνεται παράξενο που όσοι το έπιναν έβλεπαν... πράγματα.

Ήθελα να το δοκιμάσω από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον Πόε και την fin de siecle λογοτεχνία.
Οι συγγραφείς που εκστασιάζονται από το ποτό και το όπιο πριν εμπνευστούν. Τα μακάβρια θέματα. Οι υποβλητικοί, επικοί στίχοι.
Το Κοράκι.
Η Πτώση του Οίκου των Άσερ.
Τα Άνθη του Κακού.
Το Φάντασμα της Όπερας.
Η Καρμίλλα.
Ο Δράκουλας.
Να κλείνεις τα μάτια ζαλισμένος και να βλέπεις μπροστά σου τους νέους σου πρωταγωνιστές και μαζί όλη τους την ιστορία.
Να γράφεις αυτό που νιώθεις, κι ας είναι όλη η κοινωνία εναντίον σου επειδή σε θεωρεί τρελό, μεθύστακα, διεστραμμένο, απολίτιστο.
Αυτοί οι άνθρωποι ήταν τόσο πιο πολιτισμένοι από τους λογοκριτές τους.
Τόσο κλεισμένοι στον εαυτό τους και στα οράματά τους, τόσο ευαίσθητοι. Τόσο μόνοι.
Ίσως γι' αυτό να έπιναν. Ίσως γι' αυτό να έγραφαν.

Give me a drunk author over a close-minded one any time.

And give me a glass of absinthe over a whole bottle of vodka or whiskey any time.

18/1/12

Etsy ή γιουβέτσι

Και ναι, προφανώς μιλάω για ένα από τα πιο διάσημα σάιτς πώλησης χειροποίητων αντικειμένων, το Etsy.com. Μιλάμε για μια σελίδα-πώρωση. Κάθε μέρα ανακαλύπτεις και κάτι καινούριο. Αν είχα paypal θα το είχα σηκώσει' επειδή δεν έχω, ξεσηκώνω από κει ιδέες και τις αναπαράγω με το δικό μου τρόπο.

Θες κοσμήματα εμπνευσμένα από την αγαπημένη σου ταινία; Τα έχει. Θέλεις ένα πρωτότυπο φόρεμα ή παπούτσια που δεν θα φοράει άλλη; Τα έχει. Θες αφίσες, τσάντες, διακοσμητικά, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ που δεν κυκλοφορεί εδώ; Τα έχει κι αυτά. Και πραγματικά δεν τελειώνουν ποτέ. Για να μην αναφέρω ότι πολλά από αυτά είναι και σε αρκετά προσιτές τιμές.

Έχω περάσει άπειρες ώρες εκεί μέσα. Έχω φακέλους γεμάτους με πράγματα που θα ήθελα να αποκτήσω από κει -αν και δεν πρόκειται. Δεν μπορώ να το συγκρίνω με κανένα άλλο παρόμοιο σάιτ, ίσως επειδή μου φαίνεται τόσο εύχρηστο και με τόσους καλόγουστους χρήστες που δεν θέλω να πάω αλλού xD

Όχι ότι δεν υπάρχουν και τα κιτς κομμάτια. Αλλά τι να κάνουμε, παντού υπάρχουν κι είναι στη διάθεσή μας να τα λατρέψουμε, να τα αγνοήσουμε ή να αρχίσουμε το trolling, ανάλογα με τον χαρακτήρα μας πάντα :P

(Μα τους παλιούς θεούς και τους καινούριους, σε λίγο θα πρέπει να με πληρώνουν για τη διαφήμιση που τους κάνω :Ρ)

Favorite Etsy Stuff (με τυχαία πάντα σειρά :Ρ)













14/1/12

Changes...

Ανέκαθεν είχα μια περίεργη σχέση με τις αλλαγές. Κάποιες φορές τις φοβόμουν, άλλες τις αποζητούσα.

Πάντα μου άρεσε να αλλάζω και να εναλλάζω περιβάλλοντα, γνωριμίες, στυλ, ενδιαφέροντα. Τη μια μέρα να φοράω μαύρα, την άλλη ό,τι πιο χρωματιστό υπήρχε στη ντουλάπα μου. Να πηγαίνω στο χωριό για κάποιες μέρες και μετά να γυρίζω στην Αθήνα. Να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους. Να ανακαλύπτω και να ασχολούμαι με διαφορετικά πράγματα κάθε μέρα.

Δεν άντεχα όμως τις μεγάλες αλλαγές. Φοβόμουν την πρώτη μέρα που θα πήγαινα στο πανεπιστήμιο. Φοβόμουν την πρώτη μέρα στο ινστιτούτο, με ένα σωρό άγνωστους ανθρώπους να μου μιλάνε σε μια άλλη γλώσσα. Δεν ήθελα να κάνω σχέση επειδή φοβόμουν ότι θα μου στερούσε την ελευθερία μου, ή ότι θα με άλλαζε. Τρέμω τη στιγμή που θα πιάσω δουλειά και θα αναγκαστώ να συναναστραφώ με κόσμο που δεν συμπαθώ. Σκέφτομαι πως σε μερικά χρόνια μπορεί να έχω και δικιά μου οικογένεια και με πιάνει σύγκρυο.

Και έπειτα σκέφτομαι πως πρέπει να χαλαρώσω, πως απλά τα φοβάμαι επειδή είναι κάτι άγνωστο ή επειδή δεν είμαι ακόμα έτοιμη γι' αυτά. Γιατί στην τελική δεν έπαθα τίποτα στις προηγούμενες αλλαγές της μικρής μέχρι τώρα ζωής μου. Κακώς αγχωνόμουν τόσο.

Κι έτσι υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν θα ξαναφοβηθώ για το μέλλον. Μέχρι να με ξαναπιάσουν οι ανασφάλειές μου. Σκέφτομαι πως είμαι πολύ δειλή και μαζεμένη και πως δεν θα 'χω καμία επιτυχία στη ζωή μου. Και τότε έρχομαι στα σύγκαλά μου, αυτοχαστουκίζομαι και ξανά απ' την αρχή. Φαύλος κύκλος.

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να μη φοβάμαι. Δεν είμαι καθόλου Γκρίφιντορ, βλέπετε. Μ' αρέσει η ασφάλεια του παρόντος, ή τέλος πάντων αυτό το "βόλεμα" (δεν μου αρέσει καθόλου ο συγκεκριμένος όρος, αλλά δεν έχω κάτι καλύτερο). Αλλά δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει απ' τον χρόνο και τις αλλαγές που φέρνει. Οπότε νομίζω πως απλά θα προσπαθήσω να κρατηθώ ψύχραιμη και χαλαρή. Κι ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. :)