8/12/10

Alice Human Sacrifice

Disclaimer: Η ιστοριούλα είναι ελεύθερη αφήγηση των στίχων. Προσπάθησα να το μεταφράσω και σαν ποιηματάκι αλλά δεν μου βγήκε τόσο καλό :Ρ Προτείνεται να το διαβάσετε με υπόκρουση το βιντεάκι στο κάτω μέρος της ανάρτησης ^.^

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα μικροσκοπικό όνειρο. Ήταν τόσο μικρούλι που κανείς δεν θα το ονειρευόταν, κι έτσι ήταν καταδικασμένο να χαθεί. Όμως το όνειρο φοβόταν τον θάνατο και άρχισε να σκέφτεται πώς θα μπορούσε να κάνει κάποιον να το ονειρευτεί. Και μετά από αρκετή σκέψη, του ήρθε μια ιδέα.
"Το βρήκα!" αναφώνησε. "Θα κάνω τους ανθρώπους να χάνονται μέσα μου, και να δημιουργούν τον δικό τους κόσμο".

Η πρώτη Αλίκη ήταν μια καστανομάλλα κοπέλα, ντυμένη στα κόκκινα. Μόλις βρέθηκε μέσα στο δάσος του μικρού ονείρου, πίστεψε πως τα πλάσματα που έβλεπε μπροστά της ήταν εχθροί της και θέλησε να τα εξοντώσει. Με ένα κοφτερό σπαθί στο χέρι, άρχισε να σκοτώνει όποιο ζωντανό πλάσμα βρισκόταν στο δρόμο της, αφήνοντας πίσω της ένα μονοπάτι από αίμα. Το όνειρο, όταν είδε πως αυτή η Αλίκη είχε γίνει δολοφόνος, έβαλε τα δέντρα να ζωντανέψουν και με τα κλαδιά τους την φυλάκισαν μέσα του σαν εγκληματία. Η κοπέλα παγιδεύτηκε μέσα στο όνειρο και ξεχάστηκε από όλους. Αν δεν υπήρχε το ματωμένο μονοπάτι, κανείς δεν θα μπορούσε να πει πως υπήρξε ποτέ.

Η δεύτερη Αλίκη ήταν ένας νεαρός άντρας, όμορφος και ευγενής. Είχε βαθυγάλαζα μαλλιά και του άρεσε να τραγουδάει. Όμως οι στίχοι και η μουσική των τραγουδιών του ήταν τόσο διεστραμμένοι που τρέλαναν και τους κατοίκους της Θαυματοχώρας και τον ίδιο. Όταν θέλησε να απελευθερωθεί από τους τρελούς κατοίκους που του ζητούσαν συνεχώς να τραγουδά, αυτοκτόνησε. Πάνω στον τάφο του φύτρωσε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Έτσι το όνειρο είχε κλείσει ήδη δύο ανθρώπους στην Θαυματοχώρα.

Η τρίτη Αλίκη ήταν ένα πανέμορφο χαρούμενο κορίτσι με γαλαζοπράσινα μαλλιά, που γοήτευσε όλη τη χώρα με τη χάρη της, και πριν περάσει πολύς καιρός έγινε βασίλισσα. Μαζί με τη δύναμη όμως έρχεται και η διαφθορά και η ματαιοδοξία. Φοβούμενη λοιπόν μήπως πεθάνει και χάσει έτσι την εξουσία της, έμεινε για πάντα μέσα στο όνειρο.

Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, δύο παιδιά περπατούσαν στο μονοπάτι μέσα από το δάσος και έπαιρναν το τσάι τους κάτω από τις τριανταφυλλιές, όταν τα πλησίασε ένας αγγελιοφόρος από το κάστρο και τους έδωσε έναν φάκελο. Αντί για πρόσκληση, ο φάκελος περιείχε μόνο ένα τραπουλόχαρτο, τον Άσο Κούπα.

Η τέταρτη Αλίκη ήταν δίδυμα ξανθά παιδιά που μπήκαν στην Θαυματοχώρα από περιέργεια. Η μεγάλη ήταν πεισματάρα κι ο μικρός της αδελφός έξυπνος, ένας συνδυασμός θανατηφόρος. Πότε τρέχοντας και γελώντας και πότε κουβαλώντας ο ένας τον άλλον, περνούσαν μέσα από αμέτρητες χρωματιστές πόρτες για να φτάσουν στο παλάτι, αλλά όταν έφτασαν κοντά στην πρώτη Αλίκη... βήματα ακούστηκαν πίσω τους, πάνω στα ξερά φύλλα...
Και δεν θα ξυπνήσουν ποτέ από τον ύπνο τους. Είναι για πάντα χαμένοι στην Θαυματοχώρα.



Φιλιά σε όλους ^.^

5/12/10

Καμενιές στο HW xD

Χτες για πλάκα οργανώσαμε πανφορουμική μέρα Βόλντεμορτ στο HW... οπότε τι καταλληλότερο από το να αλλάξουμε νικ, τα οποία θα παρατεθούν αμέσως, για να μην ξεχαστούν ποτέ :Ρ

Έχουμε και λέμε:
  • anthian9 -> You-Know-Who
  • Fleur Delacour -> Ακατονόμαστη 100% -> V-Woman (προτιμούσα το πρώτο *σνομπ*)
  • dREAm Girl -> She Who Must Not Be Named
  • Hecate -> Βελατρίκη [δικής μου έμπνευσης παρακαλώ Β)]
  • Cassandra Black (δηλαδή εγώ) -> Shi o Taberu (Θανατοφάγος στα ιαπωνικά :Ρ)
  • Tom Marvolo Riddle -> The Big Boss (in his own words, ήταν ο μόνος που είχε το πλήρες όνομα του Βόλντεμορτ και το άλλαξε. Ειρωνεία.)
  • Gellert -> John Σαβαώθ Τζεντάι
  • Sorazal the Erized -> Έφη Σαρρή (*κυλιέται στο πάτωμα από τα γέλια*)
  • Minerva McGonagall -> Όξω απ' εδώ
  • Sirius Black -> Βασιλίσκος
  • Andromeda Black -> Βολντεμόρα
  • Sylvie Lovegood -> Angela Dorothea Merkel (συνοδευόμενο από την κατάλληλη εμφάνιση xD)
  • Lily Evans -> La dame de l' ombre
  • ~Emperor Belisarius~ -> ~Evil Incarnate~
  • Helena Ravenclaw -> Bella Lestrange
  • manos_pap -> Υποκινητής του Χάους (:Ρ)
  • Lily Luna Potter -> Ναγκίνι
  • Safira -> Πεμπτουσιωτής
  • Prince le Mort -> Voldemortas

Είστε ελεύθεροι να αγνοήσετε αυτή την ανάρτηση :Ρ

25/11/10

Top 10: How to...

1. Repaint your walls the Hellsing way
2. Fail as a vampire

3. Transform from a cute boy to the most recognizable villain (alternately, how to fail as both a Jedi and a Sith)
4. Be a badass priest
or...

5. Be a bishonen badass villain

6. Acquire a large fanbase just because of your appearance

7. Make a fail reference
Ron Weasley in Deathly Hallows p.1: Twilight is good... better actually
Me: *facepalm*

8. Mass-Geass correctly

9. Die from kawaii overdose
208 episodes of that ^

10. Get a new nickname (xD)
 
Και ναι, το πρώτο Top10 για το Dunwich Horror είναι γεγονός. (Γραμμένο σε μία ώρα κατά την οποία υποτίθεται ότι έπρεπε να γράφω έκθεση :Ρ) Περιμένω τα σχόλια και τις σκέψεις σας, τι άλλο θα προσθέτατε, και σε τι διαφωνείτε ή συμφωνείτε.
Bye-ni!!!

23/11/10

Facts about Higurashi

Ξεκίνησα τον πρώτο κύκλο του Higurashi no Naku Koro ni προχτές και ειλικρινά, μέχρι να τελειώσω και τις 4 σεζόν (μαζί με το Umineko) δεν παίζει να κοιμηθώ φυσιολογικά. Την Κυριακή είδα μόνο το πρώτο επεισόδιο λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Κοιμήθηκα στις 3, με αναμμένο φως. Χτες είδα 9 μαζεμένα. Κοιμήθηκα στις 5, με το ζόρι.

OMG THE KILLER LOLIS!
Α ναι. Πρέπει να γράψω και υπόθεση :Ρ
Ας πούμε πως όλα ξεκινάνε φυσιολογικά, σε μια μικρή κωμόπολη της Ιαπωνίας. Ο πρωταγωνιστής, Keiichi το όνομα, έχει μόλις μετακομίσει και αρχίζει να κάνει φίλους. Μέχρι που μαθαίνει ότι στην πόλη έχουν γίνει φρικιαστικοί φόνοι, κι από κει και πέρα τα πράγματα αρχίζουν να στραβώνουν...

Το anime χωρίζεται σε story arcs που αφηγούνται την ίδια ιστορία από διαφορετικές οπτικές γωνίες και με βάση διαφορετικές επιλογές των ηρώων. Είναι απίστευτα τεράστιο nightmare fuel, psychological & mind fuck, σε κάνει να θες να δεις τη συνέχεια παρόλο που ξέρεις ότι θα το μετανιώσεις το βράδυ, σου βάζει στο μυαλό την ιδέα ότι όλα αυτά μπορούν να συμβούν πραγματικά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τέλος της δεύτερης arc, με το χέρι που βγαίνει κάτω από το κρεβάτι *shudder*. Για να μην αναφέρω τις από ανησυχητικές έως τρομακτικές εναλλαγές στη διάθεση και τη συμπεριφορά των κοριτσιών κάθε φορά που γίνεται κάτι περίεργο... Είναι σαν να ακούς ένα ΝΤΟΥΝΓΚ μέσα στο κεφάλι σου. Η σπλατεριά του δεν με ενοχλεί τόσο, παραδόξως... είπε το άτομο που το πρώτο του anime ήταν το Hellsing :P

Αυτό το πράγμα, και να θες, δεν μπορείς να το dropάρεις. Μπορεί να το δεις με αργούς ρυθμούς, ή να βλέπεις και κάτι άλλο, πιο χαρούμενο ενδιάμεσα. Αλλά να το παρατήσεις εντελώς είναι αδύνατο. Αφού όπως και να το κάνεις θέλεις να δεις όχι μόνο τι γίνεται παρακάτω, αλλά και τα πώς και τα γιατί.

Αν και μόνο με 10 επεισόδια, το έχω ήδη στα καλύτερα anime που έχω δει. Αλλά σήμερα δεν θα πάω παρακάτω. Θέλω να κοιμηθώ το βράδυ :Ρ

Επίσης όποιος μπορεί να μου προτείνει τι να κάνω για να συνεχίσω να το βλέπω αλλά να μην έχω φοβίες και να μην χρειάζεται να κάνω sanity check κάθε φορά μετά, καλοδεχούμενος :Ρ Μήπως μια overdose θα βοηθούσε?


Άσχετο υστερόγραφο νο.1: ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΘΑ ΒΓΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ 8ο HELLSING OVA???????
Άσχετο υστερόγραφο νο.2: Θέλω να επαναληφθούν τα του Σαββάτου *σνιφ*

7/11/10

A Question of Heaven...

The time is close now, the end is near
My walk through the valley, trails of fear
I feel empty, my penance overdue,
I guess it's too late now to be with you
I'm extremely frightened of what will surely be
I sold myself, the death of me
I know you can't forgive me, I know I'm on my own,
I've betrayed you, I walk alone

What exactly is the meaning of this

Just pawns in your twisted game
Severe pain for the lie I'm livin'
For a love I never could betray

Question me not say the lord unto thee

You have chosen your own faith and your own destiny
Denied of this life is what you are to be
You have chosen your own faith and your own destiny


Lord I pound my fists at you
Won't you just let me die
Would I not suffer enough
No inner peace no after life

I did what I thought was right

All for the love of my life
I know it's sad but true
Something is very wrong
Condemned to suffer so long
For a love so true

The question that lies within

Is so hard to understand
It still tears at me
And in my dying breath
My heart holds no regrets
I wouldn't change a thing

My spirit begins to rise to the heavenly skies

Just to be shunned away by you
Now all I want is to die, no streets of gold in the sky
And I wash my hands of you

Rising to the heaven's light

Just to plead for death
Just to be denied

Ooohhh, I know you can't forgive me

I know I'm on my own
I know that I've betrayed you
You know I walk alone
You know I walk alone

I walk, I walk the trail of fear

I pound my fists at you
I'm shunned away by you
I wash my hands of you

Why won't you let me die

Why won't you let me die
Why won't you let me die!

Το αγαπώ αυτό το κομμάτι. Με εξέφραζε την πρώτη στιγμή που το άκουσα, εξακολουθεί να με εκφράζει ακόμα και μετά από 6 χρόνια. Για λόγους που δεν θέλω να αναλύσω τώρα -μου φτάνει που τους ξέρω εγώ.

Οπότε θα σας αφήσω απλώς να το απολαύσετε στην αγαπημένη μου εκδοχή...

ΥΓ: Α ναι, ξέχασα να πω. Άλλαξα όνομα! Κάποιοι μου το κόλλησαν, ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε xD

30/10/10

Lucky Star!

Και ναι, ΑΝΕΤΑ το πιο "εγώ" anime που έχω δει μέχρι τώρα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ταυτίζομαι και με τις τέσσερις πρωταγωνίστριες -αυτό το πράγμα δεν μου είχε συμβεί ποτέ Ο.ο Εκτός αυτού, είναι τίγκα στα pop culture references (με κορυφαίες κατά τη γνώμη μου αυτές των Code Geass, Haruhi και Gundam), που όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι τις χρησιμοποιώ πάρα πολύ στον καθημερινό μου λόγο. So... yeah.

Από τα αριστερά: Tsukasa, Konata, Kagami, Miyuki
Βαθυστόχαστη υπόθεση δεν έχει. Για την ακρίβεια δεν έχει καθόλου υπόθεση. Είναι ένα απλό αλλά πολύ αστείο slice of life anime που παρακολουθεί την καθημερινή ζωή τεσσάρων μαθητριών λυκείου στην Ιαπωνία. Η Konata, η πρωταγωνίστρια, είναι μια περήφανη otaku, πολύ έξυπνη αλλά και πολύ τεμπέλα όσον αφορά τα μαθήματα. Η Kagami είναι η κλασική tsundere προσωπικότητα, μελετηρή και ήσυχη με βίαιες εξάρσεις που οδηγούν την Konata να την παρομοιάσει με Ορκ :Ρ Η δίδυμή της, Tsukasa, είναι μεν ήσυχη κοπελίτσα, αλλά αντίθετα με την αδερφή της δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στα διαβάσματα με αποτέλεσμα να κοιμάται πάνω στα βιβλία της. Τέλος, η ροζομαλλούσα Miyuki είναι η όμορφη και ντροπαλή κινητή εγκυκλοπαίδεια της παρέας (κάποια στιγμή η Konata τη φωνάζει Miwiki xD), φοράει γυαλιά και φοβάται οτιδήποτε μπορεί να της μπει στα μάτια (soooo me).

Οι συζητήσεις τους είναι ανάλογες με αυτές που οποιοσδήποτε από μας κάνει με την παρέα του. Πχ. για το αν το κεφάλι ενός chocolate cornet (δεξιά) είναι η λεπτή ή η χοντρή του άκρη, ή για το πώς όταν θες να αγοράσεις κάτι και το αφήνεις για την επόμενη φορά, δεν το βρίσκεις ποτέ κι άλλα παρόμοια. Όμως για κάποιο λόγο δεν είναι καθόλου κοινότυπες και σίγουρα ακούγονται πολύ πιο αστείες :Ρ

Το σχέδιό του είναι σε chibi style, κάνοντας τις 17χρονες κοπέλες να φαίνονται 13. ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ LOLI!!! (Έχω ακούσει αρκετές τέτοιες μπαρούφες σερφάροντας στο νετ -.-) Το opening song είναι απίστευτα κολληματικό κι ανεβαστικό, με υπέροχη χορογραφία που στάνταρ θα κάνει οποιονδήποτε να ζηλέψει. Α, έχει κι ένα ova, εξίσου αστείο αλλά το περίμενα λίγο μεγαλύτερο γαμώτο :Ρ

Το Lucky Star δεν είναι anime για σνομπ που θέλουν μόνο mindgames ή επικές μάχες. Δεν είναι anime για σοβαροφανείς. Είναι anime για όσους νιώθουν παιδιά, για όσους αγαπούν τις references, και για όσους δεν έχουν πρόβλημα με την απουσία υπόθεσης. Το Lucky Star δεν το βλέπεις για την υπόθεσή του. Το βλέπεις για να γελάσεις. Απλά. Οπότε αν θέλετε να περάσετε ευχάριστα το χρόνο σας και να σας κολλήσουν και μερικές ατάκες, δείτε το. Δεν θα χάσετε.

Overall rating: 8/10.

Bye-ni!!!

19/10/10

Χαρακτήρες που θα έδερνα

Ναι, αυτή θα είναι μια από τις καμένες και άκυρες αναρτήσεις μου :Ρ
Να σημειώσω πως δεν είναι χαρακτήρες που μισώ (ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς) αλλά που απλώς μου σπάνε τα νεύρα.
  • Πρώτα απ' όλα, θα ήθελα να πλακώσω στο ξύλο (μην πω να ρίξω και κανά crucio να εκτονωθώ) σχεδόν όλο το καστ του Naruto και του Final Fantasy Unlimited. Δεν υπάρχει αυτή η ηλιθιότητα πια :@
  • Ακολουθεί η Yuki και η Bella. Επειδή φέρονται με τον ίδιο τρόπο, τις βάζω μαζί. Αμάν πια. Καμία απ' τις δύο δεν ξέρει ποιον να διαλέξει ("Είμαι ερωτευμένη μαζί σου αλλά ο Edward είναι το ναρκωτικό μου" και "Σ'αγαπώ αλλά ο Zero θα είναι πάντα στην καρδιά μου"), και κάνουν τα σκληρά καρύδια αλλά στο τέλος οι πρωταγωνιστές αναγκάζονται να τις προστατέψουν, οπότε μπαν και ξύλο.-
  • Την Kallen, μόνο και μόνο επειδή ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ το μοναδικό καλό Lelouch x CC moment στη δεύτερη σεζόν. Νταξ αυτή θα γλίτωνε το πολύ ξύλο. Ένα χαστούκι κι έξω απ' την πόρτα xD Επίσης τον Rolo. Πάρτο χαμπάρι αγόρι μου, ο Lelouch σε ΜΙΣΕΙ.
  • Boromir και Denethor. Οκ, έχετε ευγενείς σκοπούς και θέλετε να σώσετε την πόλη σας. Το ότι έγινε ολόκληρη ιστορία για να ΜΗΝ χρησιμοποιηθεί το Δαχτυλίδι δε σας λέει τίποτα?? Και μετά τρομοκρατείτε τα μικρά χομπιτάκια? Ουστ από δω. Ευτυχώς ο Faramir (των βιβλίων, της ταινίας αρνούμαι ότι υπάρχει) βγήκε φυσιολογικός.
  • Τη Seras του anime. Επειδή αν στο OVA απλώς αρνιόταν να πιει αίμα, εκεί ήταν ΧΑΖΗ σε σημείο αηδίας.
  • Τον Ποντικοουρά. Προδότης, δειλός και παρτάκιας με την κακή έννοια. Πραγματικά τον μισώ. Δεν φαντάζεστε πόσο το φχαριστήθηκα όταν πέθανε. Επίσης την Umbridge επειδή είναι μια ρατσίστρια σκύλα.
  • Τον Anakin, σε οποιαδήποτε φάση της ζωής του. Άλλοι τον ειδωλοποιούν, εμένα μου σπάει τα νεύρα. Δεν ξέρω, αν ήμουν στη θέση του Obi-Wan μια κλωτσιά στάνταρ θα του την είχα ρίξει μπας και στρώσει.
  • Τη Saya (Blood+). Ρε αγάπη μου, το σπαθί στο δίνουν για σφάξιμο, όχι για διακοσμητικό. ΞΕΚΟΛΛΑ! Εδώ που τα λέμε και τη Diva ήθελα να δείρω, τουλάχιστον μέχρι το 38ο επεισόδιο.
  • Τον Teito. ΠΩΩΩΩΩΩ ΟΛΟ ΚΛΑΨΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ. Επί 10 επεισόδια δεν έκανε τίποτα άλλο, μόνο γκρίνιαζε και το ονόμαζε "εσωτερική αναζήτηση". Ασ' τα σάπια ρε. (Παράκληση προς Black Hawks: όταν τελικά τον πιάσετε, κάντε μου μια χάρη κι αφήστε με να τον σκοτώσω εγώ. Υπόσχομαι να μη λερώσω. Πολύ.)
  • Gilbert Beilschmidt (aka Prussia) από Hetalia Axis Powers. Επειδή μου τη δίνει η φωνή του και δεν την παλεύω με τις ιδέες του.
  • Marisa Coulter των 2 πρώτων βιβλίων. Σκύλαααααα... ο Feist να σε φυλάει από δαύτην. Στο 3ο τη συμπάθησα αλλά και πάλι...
  • Τους βασικούς κακούς του The Crow, ειδικά την κοπέλα. Ψυχάκηδες, αιμομίκτες, σαδιστές, όλα τα καλά. (Το κακό είναι ότι είναι και ντούκια. Δεν τους έχω με τίποτα.)
  • Την Ομάδα Πύραυλο γιατί ο μονόλογός τους είναι ελεεινός :Ρ
  • Τέλος, υπό νορμάλ συνθήκες, θα έλεγα Misa και Tenma λόγω της ατελείωτης χαζομάρας που τις δέρνει, αλλά μου έχουν χαρίσει άπειρες στιγμές γέλιου οπότε συγχωρούνται :D
Νομίζω αυτοί είναι όλοι. Θα ήθελα να δω και τις δικές σας προτιμήσεις :Ρ Oyasuminasai ^.^

ΥΓ: Όσην ώρα έγραφα την ανάρτηση, χτυπούσε ένας συναγερμός αυτοκινήτου από το δρόμο. URUSAI ΛΕΜΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!

10/10/10

Code Geass: Lelouch of the Rebellion


10 Αυγούστου 2010. Η Αγία Αυτοκρατορία της Britannia (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει) επιτίθεται και καταλαμβάνει την Ιαπωνία, ονομάζοντάς την Area 11.
2017. Ο Lelouch Lamperouge, ένας κατά τα φαινόμενα συνηθισμένος μαθητής-άποικος στην Ιαπωνία, συναντιέται με ένα μυστηριώδες κορίτσι και αποκτά το Geass, τη δύναμη να κάνει τους άλλους να τον υπακούν. Αποκαλύπτεται πως είναι ένας από τους γιους του αυτοκράτορα, ο Lelouch Vi Britannia, που εξορίστηκε στην Ιαπωνία μαζί με την αδελφή του, Nunnally, όταν δολοφονήθηκε η μητέρα τους. Αποφασίζει λοιπόν να χρησιμοποιήσει το Geass για να εκδικηθεί το θάνατο της μητέρας του και να αλλάξει τον κόσμο. 

Το anime είναι απίστευτα καλό. Κάτι τα mecha, κάτι οι μάχες, κάτι τα mindgames, κάτι οι χαρακτήρες, δε θέλει πολύ για να κολλήσεις. Όπως δε θέλει και πολύ να αρχίσεις να συμπάσχεις με τους ήρωες :Ρ Υπάρχουν αρκετές σκηνές που θα κάνουν (και έχουν κάνει) πολύ κόσμο να κλάψει. Ακόμα και γω που γενικά κλαίω δύσκολα, εδώ με έπιασαν σε τουλάχιστον δύο φάσεις.

Στο Code Geass, τα πάντα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Ακόμα και πράγματα που γίνονται καταλάθος συμβάλλουν στην υπόθεση. Γι' αυτό καλό είναι όποιος το δει να έχει το μυαλό του εκεί για να μην μπερδευτεί όταν προχωρήσει στα επεισόδια-ψητό, δηλαδή στη δεύτερη σεζόν. Η οποία παρεπιμπτόντως ξεκινάει τόσο περίεργα που λες "Γιατί είναι όλα τόσο φυσιολογικά; Ο_Ο Τόσα πράγματα έγιναν στον πρώτο κύκλο, αυτοί γιατί είναι σαν να μη συνέβη τίποτα;" :Ρ Αλλά ευτυχώς όλα ξεκαθαρίζονται με το τέλος του επεισοδίου.

Σαν γενική ιδέα μοιάζει αρκετά με το Death Note και ο Lelouch με τον Light. Με τη διαφορά ότι εδώ υπάρχουν μάχες σχεδόν από το πρώτο επεισόδιο, οπότε η πλοκή προχωράει πολύ πιο γρήγορα και σε πωρώνει πολύ περισσότερο. Οι χαρακτήρες έχουν κίνητρα και προσωπικότητα και δύσκολα θα βρεις κάποια Mary Sue ή Gary Stu, εκτός κι αν μετρήσει κανείς τη Euphemia, που για μένα δεν ήταν και τόσο εκνευριστική :Ρ Η μουσική είναι υπέροχη, σε βάζει στο κλίμα αμέσως. Ειδικά ο ύμνος All Hail Britannia και το πρώτο ending song είναι άνετα στα αγαπημένα μου.

Αρνητικά? Χμ. Νομίζω πως υπάρχουν κάποιες plot holes, αλλά είναι αναμενόμενο σε μια τόσο πολύπλοκη υπόθεση. Το σχέδιο ίσως φανεί κάπως παιδικό στην αρχή -ή τουλάχιστον έτσι νόμισα εγώ. Κατά τ' άλλα δε βρήκα κάτι πολύ κακό, ήταν καλοφτιαγμένο και προσεγμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Ίσως γι' αυτό ευθύνεται το γεγονός πως βγήκε κατευθείαν σε anime και δεν υπήρχε manga που έπρεπε να περιμένουν να τελειώσει για να το ακολουθήσουν :Ρ

Πεντάδα αγαπημένων χαρακτήρων:
1. Lloyd Asplund
2. Cornelia Li Britannia
3. Lelouch Lamperouge/Vi Britannia
4. C.C.
5. Gilbert G.P. Guilford 

Συνολική βαθμολογία: 9,5/10

ΥΓ: Έχουν βγει και δύο OVA για το Code Geass. Στην αρχή νόμιζα ότι λένε παραπάνω πράγματα αλλά όπως αποδείχτηκε είναι απλώς περιλήψεις των δύο σεζόν και κρατάνε κάπου 2 ώρες το καθένα, οπότε και να μην τα δει κάποιος δε χάνει κάτι.


 

Truth and hope in our Fatherland!
And death to every foe!
Our soldiers shall not pause to rest
We vow our loyalty!
 
Old traditions they will abide
Arise young heroes!
Our past inspires noble deeds
All Hail Britannia!
 
Immortal beacon shows the way
Step forth, seek glory!
Hoist your swords high into the clouds
Hail Britannia!
 
Our Emperor stands astride this world
He'll vanquish every foe!
His truth and justice shine so bright
All hail his brilliant light!
 
Never will he be overthrown
Like mountains and sea
His bloodline immortal and pure
All Hail Britannia!
 
So let his wisdom guide our way
Go forth and seek glory
Hoist your swords high into the clouds
Hail Britannia!
 
 
All Hail Lelouch!

3/10/10

All about Lolita

Τα τελευταία χρόνια στην περιοχή Harajuku της Ιαπωνίας έχει αναπτυχθεί ένα ολόκληρο ενδυματολογικό κίνημα γνωστό ως Lolita, ενώ έχει επεκταθεί και σε άλλα μέρη του κόσμου. Πρόκειται για ένα από τα πιο διαδεδομένα νεανικά στυλ για τις κοπέλες στην Ιαπωνία και φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με την έννοια που έχει η λέξη Lolita από το ομώνυμο μυθιστόρημα και ταινία.



Στη μόδα, Lolita σημαίνει πάνω απ' όλα να ντύνεσαι κομψά, όμορφα και σεμνά. Το να είσαι σέξι δεν έχει καμία σημασία, και όσες κοπέλες ντύνονται έτσι δεν επιθυμούν να γίνονται αρεστές στο άλλο φύλο. Περισσότερο ντύνονται για τον εαυτό τους. Το στυλ Lolita παίρνει στοιχεία από το gothic, τη βικτωριανή μόδα, το ροκοκό και ενίοτε το punk. In fact, σχεδόν οποιαδήποτε τάση μπορεί να μεταλλαχτεί και να προσαρμοστεί στα δεδομένα της Lolita. Έτσι δημιουργούνται πολλές υποκατηγορίες από τις οποίες μπορεί να διαλέξει μια κοπέλα ανάλογα με τα γούστα της. Πριν μιλήσουμε γι' αυτές όμως, ας δούμε πρώτα από τι αποτελείται ένα τυπικό Lolita ντύσιμο.

Πρώτα απ' όλα, υπάρχει ένα φόρεμα ή φούστα σε σχήμα καμπάνας (χωρίς να λείπουν άλλα κοψίματα όπως γραμμή Α, αμπίρ, πλισέ, με ψηλή μέση, κλιμακωτή), μέχρι ή και κάτω από το γόνατο. Έπειτα κομψές μπλούζες, πουκάμισα και παλτά, συνήθως με μεγάλους γιακάδες και πάντα κουμπωμένα ως επάνω. Γάντια, ψηλές κάλτσες και αδιαφανή καλσόν είναι απαραίτητα αξεσουάρ. Όσο για τα εσώρουχα, αυτά είναι καθαρά βικτωριανού στυλ: τα λεγόμενα bloomers φοριούνται κάτω από τις φούστες και προστατεύουν την κοπέλα από τα αδιάκριτα βλέμματα. Ομπρέλες για τον ήλιο, τσάντες-βαλιτσάκια, πλατφόρμες, μπαλαρίνες, κοκαλάκια, καπελάκια και βέλα συμπληρώνουν το ντύσιμο. Κι όλα αυτά με πολλή δαντέλα, φιόγκους, prints διαφόρων ειδών και καλής ποιότητας υφάσματα.

Το μακιγιάζ σχεδόν πάντα είναι ελαφρύ, σε απαλά και ουδέτερα χρώματα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί ένα πιο σκούρο ή έντονο στυλ, αρκεί να μην δημιουργούν slutty εντύπωση. Για παράδειγμα, τα smokey eyes δεν λείπουν αλλά πάντα συνδυάζονται με ανοιχτόχρωμα χείλη. Τα μαλλιά συνήθως είναι στυλιζαρισμένα σε χοντρές μπούκλες-δαχτυλίδι, πιασμένα ψηλά, σε κότσο ή σε πλαϊνές αλογοουρές.

Φυσικά δεν είναι μόδα μόνο για τα κορίτσια. Υπάρχουν μάρκες που κυκλοφορούν και αντρικά ρούχα κι έτσι αρκετά αγόρια υιοθετούν κι αυτά το στυλ. Κατά συνέπεια, δεν είναι παράξενο να δεις ένα ζευγάρι Hime Lolita, για παράδειγμα, με ροκοκό ρούχα. Ακόμα, πολλές φίρμες εκτός από ρούχα παράγουν και διακοσμητικά σπιτιού, ώστε να μπορείς να φτιάξεις το σπίτι σου ανάλογα με το στυλ Lolita που ακολουθείς. Μπορούμε έτσι να καταλάβουμε πως πρόκειται για ένα ολόκληρο κίνημα, που σε πολλές περιοχές του κόσμου (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης) έχει μείνει εναλλακτικό ή και εντελώς άγνωστο.

Ας πάμε τώρα στις υποκατηγορίες Lolita.
Gothic Lolita
Η πιο δημοφιλής εκδοχή και αυτή με την πιο βαριά επιρροή από το gothic. Μαύρα, μωβ και σκούρα κόκκινα είναι τα κυρίαρχα χρώματα και συμπληρώνονται με λευκή ή μαύρη δαντέλα, κορσέδες και πλατφόρμες.


Sweet Lolita
Also known as Kawaii. Αποφεύγονται τα σκούρα χρώματα και αντίθετα κυριαρχεί το ροζ, το λευκό, το γαλάζιο και το κίτρινο. Επίσης χρησιμοποιούνται πολύ φιογκάδες, φλοράλ μοτίβα και prints με "παιδικά" σχέδια, όπως καρουζέλ, Hello Kitty κλπ.


Classic Lolita
Είναι το πιο ουδέτερο και προσγειωμένο στυλ, του οποίου σκοπός είναι να είσαι κομψή, οπότε προτιμάται σε γάμους και άλλες επίσημες περιστάσεις. Χαρακτηρίζεται από απαλά χρώματα, φλοράλ μοτίβα, φανερή επιρροή από τη βικτωριανή μόδα και φούστες σε Α γραμμή.


Punk Lolita
Η κομψότητα της Lolita συνδυάζεται εδώ με τη δυναμικότητα του punk. Κόκκινα και μαύρα χρώματα, καρό και ρίγες, στρατιωτικές μπότες, αλυσίδες και prints βρετανικών σημαιών κάνουν το στυλ να ξεχωρίζει.

Kuro/Shiro Lolita
Αντίστοιχα, ντυσίματα που αποτελούνται εξ' ολοκλήρου από μαύρο ή λευκό χρώμα. Απαγορεύεται να φορέσεις έστω και ένα αξεσουάρ ή παπούτσια σε άλλο χρώμα.

Hime Lolita
Η πριγκιπική έκδοση, με ρούχα εμπνευσμένα από τον 16ο και τον 17ο αιώνα, μαργαριταρένια κολιέ και στέμματα.

Casual Lolita
Η πιο "καθημερινή" εκδοχή της Lolita. Απλές μπλούζες και φούστες, με λιγότερα διακοσμητικά στοιχεία και σχεδόν παντελή έλλειψη αξεσουάρ. Ακόμα και ένα κλασικό cardigan πάνω από μια φούστα-καμπάνα κάνει τη δουλειά του.

Country Lolita
Ο αμερικάνικος Νότος στην καρδιά της Ιαπωνίας. Χαρακτηρίζεται από καρό υφάσματα, ποδιές και ανοιχτά χρώματα που θυμίζουν άνοιξη.

Wa/Qi Lolita
Ακόμα και τα παραδοσιακά κιμονό μπορούν να ενταχθούν στη Lolita. Η ιαπωνική και κορεάτικη ενδυμασία εισβάλλει στη μόδα με αποτέλεσμα ρούχα σε διάφορα χρώματα, φαρδιά μανίκια, παραδοσιακές ζώνες (obi) και γενικά ένα πολύ ασιάτικο στυλ.

Sailor Lolita
Αυτή η εκδοχή είναι εμπνευσμένη από τις ιαπωνικές μαθητικές στολές. Μπλε και λευκό είναι τα βασικά χρώματα, και η ρίγα το κυρίαρχο μοτίβο, δημιουργώντας έτσι ένα ναυτικό στυλ.

Guro Lolita
Αυτό που λέει το όνομά του: η gory έκδοση της Lolita. Ένα οποιοδήποτε Lolita outfit μπορεί να γίνει Guro αν το πασαλείψεις με (ψεύτικο) αίμα, φορέσεις eyepatch, ματωμένους επιδέσμους και γάζες και πάρεις πληγωμένο ύφος. Επειδή λίγες κοπέλες έχουν το κουράγιο και την οικονομική δυνατότητα να χαλάνε έτσι τα ακριβά φορέματά τους, καταφεύγουν στη λύση της ποδιάς.

Ero Lolita
Αν και το όνομά της βγαίνει από το Erotic, η Ero Lolita δεν έχει τίποτα το προκλητικό. Απλώς μπορεί η φούστα να είναι λίγο κοντύτερη, και να αποκαλύπτονται περισσότερα σημεία δέρματος καθώς μπαίνουν μπροστά κορσέδες χωρίς να υπάρχει πουκάμισο από μέσα ή λείπουν οι ψηλές κάλτσες.

Cosplay Lolita
Αναφέρεται σε άτομα που θεωρούν τη Lolita κοστούμι και όχι μόδα και φοράνε ρούχα αντίστοιχου στυλ σε conventions κλπ. Φυσικά, η Cosplay Lolita δεν έχει τη σεμνότητα της κανονικής, ενώ όλα τα ρούχα και τα αξεσουάρ είναι πολύ φθηνά και όχι και τόσο καλής ποιότητας. Ξεχωρίζει ακόμα από τις περούκες σε έντονα χρώματα, τις στέκες με αυτιά γάτας και τις "στολές" (πχ. νοσοκόμας).

Συμπληρωματικά στυλ:

Aristocrat
Επίσης γνωστό ως Elegant Gothic Lolita, είναι το πιο ώριμο στυλ και αυτό με τη κοντινότερη συγγένεια με το δυτικό "Romantic Gothic". Οι φούστες συνήθως είναι μακριές ενώ συνήθως συνδυάζονται με κορσέδες όλων των ειδών, στενά παλτά με ουρά, πουκάμισα με φραμπαλάδες, γραβάτες, καπελάκια με βέλα κλπ.


Kodona
Κομψότατο στυλ, αλλά δεν περιλαμβάνει φούστες. Εδώ τη θέση τους παίρνουν παντελόνια σε κλασική ίσια γραμμή, μακριά ή κοντά μέχρι το γόνατο. Επίσης χρησιμοποιούνται γιλέκα και γραβάτες. Η γενική εντύπωση είναι αυτή ενός 12χρονου αγοριού στη βικτωριανή Αγγλία. 


Ακολουθούν μερικές φίρμες ρούχων Lolita για όποια (και όποιον) ενδιαφέρεται να δει περισσότερα παραδείγματα:
-Victorian Maiden (personal favorite)
-Moi-meme-Moitie
-Angelic Pretty
-h.NAOTO
-Black Peace Now
-Innocent World
-Baby, the Stars Shine Bright
-Metamorphose Temps de Fille
-MAM
-Fan+Friend
Bonus Picture: Cthulhu Lolita!

19/9/10

Detroit Metal City: The Review

Πρόκειται για το πιο καμένο anime (ή μάλλον OVA) που έχω δει μετά το FLCL. Με τη διαφορά ότι τουλάχιστον στο DMC καταλαβαίνεις τι γίνεται :Ρ

Υπόθεση:
Ο Negishi είναι ένας φλώρος τρέντης που ακούει σουηδική ποπ, διαβάζει ένα περιοδικό με τον τίτλο Amore Amour (O.o), παίζει κιθάρα και τραγουδάει. Όμως παίζει και σ' ένα death metal συγκρότημα, ομώνυμο του τίτλου, σε μια προσπάθεια να βγάλει λεφτά και να κάνει τελικά αυτό που θέλει, με το ψευδώνυμο Johannes Krauser II. Ο οποίος Krauser είναι εκ διαμέτρου αντίθετος χαρακτήρας με τον Negishi. Προσπαθώντας λοιπόν να συμβιβάσει τους δύο κόσμους του και να κρατήσει την αλήθεια μυστικό από την οικογένεια και τους φίλους του, συμβαίνουν τραγελαφικά πράγματα.

Αξίζει να το δεις για: 
-Την καφρίλα που ξεχειλίζει. Ειδικά όταν προέρχεται από την αθυρόστομη manager των DMC :P
-Τη μουσική \../
-Το ότι ο Negishi ναι μεν μισεί τους DMC και τη μέταλ, αλλά όταν εκνευρίζεται εκεί καταφεύγει (aka ντύνεται Krauser και κάνει τα δικά του) :Ρ Διχασμένη προσωπικότητα, όχι ψέματα :Ρ
-Τις καμένες ονομασίες των φαν για κάθε τι που κάνει (του στυλ Public Obscenities of Death xD), άσχετα αν είναι αληθινό ή όχι :Ρ
-Τις ατάκες.
-Τους άλλους δύο της μπάντας, από τους οποίους ο μεν μπασίστας είναι ΚΑΡΑφλώρος και μένει στη μπάντα επειδή φοβάται τη manager, ο δε ντράμερ είναι ο μόνος που ξέρει από μέταλ και δεν παρατάει τη δουλειά του ούτε όταν ξεσπάει φωτιά στον συναυλιακό χώρο :Ρ
-Την ΑΝΕΛΕΗΤΗ και ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΗ σάτιρα προς όλα τα στερεότυπα της μέταλ που ενοχλούν ακόμα και τους μεταλλάδες :Ρ

Γιατί να μην το δεις:
-Αν δεν αντέχεις το βρισίδι.
-Αν είσαι μέταλ φάνμποης και δεν μπορείς τη σάτιρα.
-Αν παίρνεις στα σοβαρά ό,τι λένε.
-Αν σου τη δίνει ο ολίγον παιδαριώδης σχεδιασμός.

Overall rate: 9/10

Extra Trivia: Στην live action ταινία πρωταγωνιστεί ο ηθοποιός που έπαιζε τον L στις live action του Death Note και κάνει guest-starring ο Gene Simmons!

12/9/10

I've been tagged :Ρ

Βασικά ήθελα να ασχοληθώ με το blog από τη μέρα που γύρισα αλλά δεν είχα τι να γράψω ούτε και πολλή όρεξη. Τελικά με tagαραν η Μάρσυ και το Ρέα με ένα παιχνιδάκι οπότε θα το κάνω για την πλάκα μου. Εγώ δεν θα ταγκάρω κανέναν όμως, όποιος θέλει να το κάνει, feel free :P

Δέκα πράγματα που αγαπώ λοιπόν. Να δω πώς θα χωρέσουν και πόσα θα μείνουν απέξω :Ρ 

1. Την καλή μουσική.
2. Τη φύση (όταν από 4 χρονών κάνεις ελεύθερο κάμπινγκ αντί να πηγαίνεις σε ξενοδοχεία, ένα druidistic feeling το αποκτάς θες δε θες).
3. Τους κοντινούς μου ανθρώπους.
4. Τον κινηματογράφο και ό,τι σχετίζεται μ' αυτό.
5. Την εναλλακτική μόδα (gothic, steampunk, lolita, medieval etc) και τα Converse με τα περίεργα prints.
6. Τα βιβλία.
7. Τα ταξίδια, πραγματικά και φανταστικά.
8. Τα fan-fics (όσο πιο καμένα και άκυρα τόσο το καλύτερο).
9. Τα anime.
10. To HarryWorld φυσικά.

Θα επανέλθω σε κάποιες μέρες με περισσότερο κάψιμο :Ρ Until then, have fun! *σμουτς*

7/8/10

Χα! Γύρισα. Για λίγο Β)

Αχ. Ωραία ήταν στη θάλασσα. Μπορεί το καλοκαίρι μου να μην πήγε όπως το ήθελα αλλά έστω και δέκα μερούλες με ζέστη σε παραθαλάσσιο μέρος ήταν μια χαρά. Κι είχε έρθει και η αγαπημένη μου θεία (η μικρότερη αδελφή της μαμάς) για ένα τριήμερο <3 Να, εδώ ήμουν:
Σχίνος Κορινθίας, δήμου Λουτρακίου-Περαχώρας. Βασικά οι μόνες φωτογραφίες που έχω από κει είναι ηλιοβασιλέματα αλλά παίρνετε μια ιδέα :Ρ

Σήμερα λοιπόν γυρίσαμε Αθήνα για ψώνια (εγώ θέλω πέδιλα κι η μάνα μου τσάντα και κάτι βιβλία) και για να φτιάξουμε βαλίτσες (γιατί στο Σχίνο ήμαστε με 2-3 ρούχα ο καθένας και με τόσο λίγα 3 εβδομάδες στο χωριό απλά δεν βγαίνουν) και Κυριακή πρωί ξαναφεύγουμε για Καλάβρυτα. Επιτέλους, λίγη δροσιά :Ρ

Πραγματικά μερικές φορές έχω την εντύπωση πως το χωριό μου και το χωριό της μάνας μου είναι σε άλλον πλανήτη/γεωγραφικό διαμέρισμα/χώρα/insert preferred word. Σε όλη την Ελλάδα μπορεί να έχει καύσωνα κι εκεί να τουρτουρίζεις και να θες ζακέτα Ο.ο Φανταστείτε Ιούλιο μήνα στην Τρίπολη, το πρωί να σκάμε και το βράδυ να έχω τυλιχτεί με το σακάκι του πατέρα μου Ο.ο

Με τον οποίο πλακώθηκα πάλι το μεσημέρι, και ως συνήθως για άκυρο λόγο -.- Αλλά δε θα επεκταθώ, θα τα θυμηθώ και θα νευριάσω πάλι. Εδώ έκανα 4 ώρες να του μιλήσω.

Κατά τ' άλλα βαριέμαι, βαριέμαι και βαριέμαι. Αυτή η ανάρτηση δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο νόημα, απλώς ήθελα να ξέρετε ότι δεν πέθανα :Ρ Πολύ που σας νοιάζει δηλαδή, αλλά δεν πειράζει, ας ψωνιστώ λίγο, σαν παιδί κι εγώ :Ρ

Θα κλείσω με τραγουδάκι για καληνύχτα (έχω κολλήσει μαζί του 2 μέρες τώρα)

Hey I'm your life
Im the one who takes you there
Hey I'm your life
Im the one who cares
They, They betray
I'm your only true friend now
They, They'll betray
I'm forever there

I'm your dream, make you real
I'm your eyes when you must steal
I'm your pain when you can't feel
Sad but true

I'm your dream, mind astray
I'm your eyes while you're away
I'm your pain while you repay
You know its sad but true, sad but true

You, You're my mask
You're my cover, my shelter
You, You're my mask
You're the one who's blamed
Do, Do my work
Do my dirty work, scapegoat
Do, Do my deeds
For you're the one who's shamed

I'm your dream, make you real
I'm your eyes when you must steal
I'm your pain when you can't feel
Sad but true

I'm your dream, mind astray
I'm your eyes while you're away
I'm your pain while you repay
You know it's sad but true, sad but true

I'm your dream,
I'm your eyes,
I'm your pain

I'm your dream
I'm your eyes
I'm your pain
You know it's sad but true

Hate, I'm your hate
I'm your hate when you want love
Pay, Pay the price
Pay for nothing's fair

Hey, I'm your life
I'm the one who took you there
Hey, I'm your life
And I no longer care

I'm your dream, make you real
I'm your eyes when you must steal
I'm your pain when you can't feel
Sad but true

I'm your truth, telling lies
I'm your reasoned alibis
I'm inside open your eyes
I'm you... sad but true

24/7/10

Αφιέρωμα: Memorabilia

Με αφορμή κάποιες πρόσφατες αγορές, είπα να κάνω μια ανάρτηση αφιερωμένη σ' αυτά τα εξαίσια συλλεκτικά πράγματα που ενθουσιάζουν κάθε πωρωμένο με κινηματογράφο, anime, μουσική κ.ο.κ.: τα γνωστά σε όλους μας memorabilia ή merchandise.

Ας ξεκινήσω αναφέροντας τι έχω (μερικά από τα παρακάτω τα βλέπετε αριστερά):
  • το One Ring, ασημένιο α. για να το φοράω, β. γιατί το χρυσό είναι πολύ κιτς για τα γούστα μου
  • μινιατούρες από: Minas Tirith, Gollum, Millennium Falcon, Star Destroyer, Jedi Starfighter
  • κονκάρδες από: Lock, Shock και Barrel, 4 της Victoria Frances και κάμποσες συγκροτημάτων που ούτε ξέρω πού τις έχω
  • μπρελόκ: Jack & Sally και Anakin vs. Obi-Wan
  • το Evenstar
  • ένα στυλό της Sailor Moon το οποίο originally ήταν παιχνίδι :Ρ (οι παλιότεροι ίσως το θυμούνται)
  • κρεμάστρα-τρισδιάστατος Καθρέφτης του Έριζεντ
  • τα γάντια του Alucard
  • τσάντες: Nightmare before Christmas και AC/DC
  • ημερολόγιο τοίχου Victoria Frances και Two Towers (δεν υπάρχει στη φωτό επειδή το κατέστρεψα μόλις τελείωσε ο χρόνος. Παρόλα αυτά, ακόμα έχω τις φωτογραφίες)
  • αν πιάνονται κι αυτά, τον επίσημο κινηματογραφικό οδηγό του Άρχοντα, το "Μάχες και Όπλα της Μέσης-γης" και το prequel comic του Πανίσχυρου Μεγιστάνα των Νίντζα
Όσον αφορά το τι θέλω... αφήστε, η λίστα τείνει προς το άπειρο και τα λεφτά μου προς το μηδέν :Ρ Πάντως επόμενοι στόχοι είναι η μινιατούρα του Argonath, μια τσάντα Hellsing και ένα lightsaber.

Γιατί λοιπόν αγαπάμε τόσο τα πράγματα από τις αγαπημένες μας ταινίες/anime/συγκροτήματα/whatever? Μερικές θεωρίες:
  • Επειδή μας θυμίζουν την αγάπη μας συνέχεια.
  • Επειδή μπορούμε να τα κουβαλάμε παντού αν είναι στο κατάλληλο μέγεθος.
  • Επειδή γίνονται ωραιότατα εναλλακτικά διακοσμητικά.
  • Επειδή -ειδικά αν είναι δώρα- έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία.
  • Επειδή σχεδόν πάντα έχουν ΚΑΙ χρηματική αξία και είναι κάτι που μπορούμε να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας.

Όπως καταλαβαίνετε κάθε συλλέκτης (μικρός ή μεγάλος) που σέβεται τον εαυτό του προσέχει πολύ αυτά τα πραγματάκια. Δεν νομίζω να ήθελε κανείς να πιάσει ο μικρός του ξάδερφος το υπερσυλλεκτικό X-Wing που αγόρασε με κόπους και αιματηρές οικονομίες νομίζοντάς το για παιχνίδι και να το σπάσει, ή η μικρή του ανιψιά να αρχίσει να παίζει με τη μινιατούρα της Coraline (onii-san για σένα μιλάω :Ρ) λες κι είναι Barbie. Προσωπικά έτσι και κανένα μικρό έπιανε τη Minas Tirith για να την κάνει σπίτι της Polly Pocket θα το έκανα με τα κρεμμυδάκια κι έτσι και την χάλαγε θα έβαζα τους γονείς του να μου την ξαναγοράσουν. 

Το ότι δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας όταν γίνονται συζητήσεις περί movie stuff είναι επίσης γεγονός. Και γιατί? Επειδή για κάποιον περίεργο λόγο κάποιοι που δεν ασχολούνται νομίζουν ότι μαζεύουμε παιχνίδια -.- (Για έναν άλλο περίεργο λόγο, οι περισσότεροι που το πιστεύουν αυτό είναι κοπέλες). Και αυτή είναι η πιο λάθος κουβέντα να πεις σε συλλέκτη. Δηλαδή συγνώμη. Βλέπεις (δεξιά) τη μινιατούρα της Seras να κουβαλάει το Harkonnen που είναι πιο μεγάλο κι απ' την ίδια. ΠΩΣ ΣΤΟ ZEHEL ΤΟ ΘΕΩΡΕΙΣ ΑΥΤΟ ΚΟΥΚΛΑ???? Πώς θεωρείς ότι θα το δώσω ποτέ για παιχνίδι στα παιδιά μου? Κοπελιά, αυτό είναι ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ. Γκέγκε? Άντε μου στον Ayanami τώρα.

(Sorry για το ξέσπασμα αλλά όταν ακούω το "κούκλες είναι?" με πιάνουν τα διαόλια μου.) 

Επειδή έχω να βγω, θα κλείσω με μια διαπίστωση: υπάρχουν αρκετοί συλλέκτες που δουλεύουν σχεδόν αποκλειστικά για να μεγαλώνουν τη συλλογή τους, πέρα από την ικανοποίηση των βασικών τους αναγκών. Έχω βάσιμες υποψίες πως θα γίνω μια τέτοια :Ρ

Καληνύχτες και φιλιά ^.^

20/7/10

Ranting... again

Το καλοκαίρι μου γαμήθηκε τελείως. Είναι το τελευταίο μου ως φοιτήτρια (αν σκεφτούμε ότι με λίγη τύχη το πολύ τα Χριστούγεννα θα έχω πάρει πτυχίο) και ήθελα να το κάψω, και αντί γι' αυτό κλείστηκα στην Αθήνα, να κατεβαίνω κάθε τόσο Πειραιά για να προσέχω τη μάνα μου που έκανε εγχείρηση και να μην τρώω και καλά. Να, πάλι πεινάω τώρα. Και δε θα πάμε και Βουλγαρία απ' ό,τι φαίνεται.


Ένιγουεϊ, προχτές βγήκαμε στο Γκάζι με τα παιδιά για να τους κεράσω αλλά ήταν μέτρια τα πράγματα. Ήθελα να κάτσουμε 45 Μοίρες, στην ταράτσα, αλλά την ώρα που φτάσαμε ήταν κλειστό και καταλήξαμε σ' ένα άλλο λίγο πιο δίπλα που δεν θυμάμαι καν πώς το λένε. Τουλάχιστον είχε ωραία κοκτέιλ :Ρ Μετά πήγαμε για κρέπες (όλη η γέμιση μας βγήκε στο φακελάκι -.-), έπειτα για περπάτημα και μετά σιγά σιγά το διαλύσαμε. Για μένα, στη γιορτή μου είχαμε περάσει καλύτερα. Και δεν μου έκαναν και δώρα (ακόμα).

Κατά τ' άλλα, σήμερα βγήκε η μαμά απ' το νοσοκομείο κι έχει τόση γκρίνια λόγω του εγκλεισμού που ξεσπάει πάνω μας. Και μένα και τον πατέρα μου μας έβγαλε άχρηστους. Για να μη μιλήσω για τις διαταγές. Που ξέρει ότι τις μισώ, αλλά εκεί! Σφουγγάρισα, έπλυνα τα πιάτα, πήγα σούπερ-μάρκετ κι έσκασα απ' τη ζέστη, αύριο θα βάλω και σκούπα... Άντε να της βγάλουνε τα ράμματα να ηρεμήσουμε όλοι! Αφήστε που βγήκαν ο Ηλίας με τη Ρέα και τη Νατάσα και δεν πήγα μαζί τους για να κάνω όλα αυτά -.- Τώρα θέλει να πέσω να κοιμηθώ. Ποιος, εγώ, το βρικολακάκι! *random mumbling*

Είδα κι ένα όνειρο τελείως Pandora Hearts το μεσημέρι. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι συνέβαινε, αλλά η Alice (όχι του Carrol ρε!) ήταν εκεί ολοκάθαρα. Και σχεδόν σίγουρα διαδραματιζόταν στην Άβυσσο :Ρ Το anime το'χω φτάσει στο επ. 15 κι επιτέλους ΠΗΡΕ ΜΠΡΟΣ!!!! Α μα πια, μου'βγαλε την πίστη μέχρι να ανεβάσει ρυθμούς. Και να φανταστείτε ότι θεωρούσα το Death Note αργό άνιμε *rolls eyes* Μόλις τελειώσει θα πιάσω Blood+ και θα προσπαθήσω να συνεχίσω το Hetalia World Series που είναι ακόμη on hiatus (δηλαδή δεν έχει τελειώσει).

Εντωμεταξύ πριν από κανα-δυο βδομάδες είχα πετύχει τα blu-ray του Άρχοντα στο Μετρόπολις. Ήταν τόσο ζωντανό, τόσο γαμάτο, ένιωθες σαν να ήταν έτοιμο να βγει απ' την οθόνη το Fell Beast. Και αφού έψαξα λίγο, είδα πως το VLC λογικά υποστηρίζει BR-Rips και έβαλα όλη την τριλογία να κατεβαίνει *χοροπηδάει χαζοχαρούμενα* 

Την Πέμπτη θα μας βγάλει κι ο Ηλίας για τη γιορτή του (χρόνια πολλά onii-sama, omedeto ^.^) κι ευτυχώς του πήρα ήδη το δώρο του, ένα μυθιστόρημα του Warcraft από τα Fnac. Τα οποία κλείνουν κι έχουν εκπτώσεις από 20 μέχρι 50%. Κοινώς, τρέξτε :Ρ Εγώ επωφελήθηκα ήδη. Εκτός απ' το δώρο, πήρα και μια βαμπιρική ανθολογία χιλίων σελίδων. Και τα δύο μαζί, 22 ευρώ. Να, αυτά είναι:

 

 Αυτ(ι)ά. Καληνύχτες σας κι όνειρα γλυκά και απονήρευτα. Μάκια ^.^

16/7/10

Βαμπίρια! Βαμπίρια παντού!

Σιχαίνομαι τη φράση "οι βρικόλακες του Twilight είναι τόοοοσο τέλειοιιιιι" από άτομα που δεν έχουν διαβάσει ούτε ΕΝΑ κλασικό βαμπιρικό μυθιστόρημα. Ούτε μισή Anne Rice βρε αδερφέ. Όταν το ακούω βγάζω σπυριά, στην κυριολεξία. Μου 'ρχεται να πιάσω όσα (σωστά) βαμπιροβιβλία ξέρω, να τους τα τρίψω στη μούρη και να πω: "ΑΥΤΑ είναι πραγματικά βαμπίρ!" (Ναι, θέλω να τσακωθώ με Twitards. Δεν μπορώ, με τρώει ο κ****ς μου). Δηλαδή αν είναι για βαμπιρικό ρομάντζο, θα προτιμήσω το True Blood (ή Southern Vamps όπως είναι το κανονικό του όνομα) όπου τουλάχιστον οι ήρωες έχουν χαρακτήρα (σε σένα μιλάω Bella) ή το Underworld.

Δε χρειάζεται να πω πως αγαπώ Δράκουλα. Τι να συγκριθεί μαζί του. Πέραν του ότι είναι βασισμένος σε ιστορικό πρόσωπο (Vlad Tepes, a.k.a. the Impaler) και ότι το ομώνυμο μυθιστόρημα του Bram Stoker έχει γίνει υπερκλασικό με άπειρες κινηματογραφικές μεταφορές, κατά αρκετές μυθολογίες είναι και το πρώτο βαμπίρ. Κατά άλλες είναι ο Κάιν. Ο γνωστός. Κι από εδώ πάμε στο δεύτερο δημοφιλέστερο rpg μετά το Dungeons and Dragons, με όνομα Vampire: The Masquerade και Vampire: The Requiem. Για την πρώτη εκδοχή, έχουν κυκλοφορήσει και 13 βιβλία, που το καθένα αντιστοιχεί σε μια πατριά βρικολάκων, είναι γεμάτα ίντριγκες και δολοπλοκίες και σε αρκετά σημεία είναι σαδομαζοχιστικά και διεστραμμένα. Όπως πρέπει να είναι ένα βαμπίρ δηλαδή.

Εξάλλου οι αρχικοί μύθοι περί βρικολάκων έτσι τους παρουσίαζαν. Σάπια κινούμενα πτώματα που σηκώνονταν από τάφους, επιτίθονταν στους ανθρώπους και έσπειραν αρρώστιες. Οι βικτωριανοί συγγραφείς τους μετέτρεψαν σε πανέμορφα, γοητευτικά πλάσματα που τρέφονταν με αίμα και συμβόλιζαν τη σεξουαλική καταπίεση της εποχής. Η Καρμίλα του LeFanu είναι από τα καλύτερα παραδείγματα (διαβάστε το, αξίζει).

Μετά φυσικά έχουμε και την Anne Rice. Αν το όνομα δε σας λέει κάτι, θυμηθείτε τις ταινίες Interview with the Vampire και Queen of the Damned. Ε, αυτή τα έχει γράψει. Αν και η δεύτερη ταινία είναι μια απογοήτευση για όποιον τα έχει διαβάσει, γιατί είναι συρραφή δύο βιβλίων. Όλα της τα βιβλία με τον Λεστάτ μπαίνουν κάτω από την επικεφαλίδα Vampire Chronicles και στα ελληνικά δυστυχώς δεν έχουν μεταφραστεί. Βλέπετε, οι εκδοτικοί οίκοι είναι πιο απασχολημένοι προωθώντας μπούρδες του τύπου "Αιώνια δική σου" (μα σιρόπι??? ΣΙΡΟΠΙ????) και "Σημαδεμένη".

Κι ας μην ξεκινήσω περί άνιμε. Hellsing, Vampire Knight, Trinity Blood, Blood+, Vampire Hunter D... Ένα κι ένα. Βέβαια στο VK με χαλάει στο εξής: όταν το έβλεπα, είχα την εντύπωση ότι κάποιος έκανε c/p το rp του Durmstrang. Όχι, αλήθεια, δεν το είχαμε δει πριν το ξεκινήσουμε. Μιλάμε είχα το ένα deja vu μετά το άλλο. Και αλήθεια, ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τα "χορτοφάγα" βαμπίρ. Αρκεί να μη λαμπυρίζουν :Ρ Και αν θέλετε να δείτε Hellsing, αφήστε το άνιμε και πιάστε τα OVA. Έπη με όλη τη σημασία της λέξης. Αν και ακόμα περιμένουμε το VIII -.-

Θα μπορούσα να μιλάω για βαμπιροβιβλία και βαμπιρομάνγκα/άνιμε για πάντα. A, και για τις b-movies της βρετανικής Hammer. Αλλά ό,τι είχα υπόψη μου και μ' αρέσει το ανέφερα, κι αν κάποιοι επιμένουν να μην τα τσεκάρουν για να μη χαλάσουν την "τέλεια" εικόνα που έχουν για τους βρικόλακες μέσω του Λυκόφωτος και επειδή δεν αντέχουν το ξύλο και το αίμα σε μεγάλες ποσότητες, τι να πω. Η τρεντιά έχει εισχωρήσει πολύ βαθιά μάλλον :Ρ Εμένα απλά μου δίνουν μια ακόμα ευκαιρία να κράζω με περισσότερα επιχειρήματα. (Πωωω θυμήθηκα την κοροϊδία που έφαγε το New Moon και το Eclipse τώρα. Και εις ανώτερα :Ρ)

6/7/10

Τα Εφτά Φαντάσματα

Νομίζω πως κόλλησα άσχημα :Ρ Μετά το Hellsing μόνο με το Full Metal Panic είχα καεί σοβαρά, και τώρα έρχεται αυτό. Τελείωσα τα 25 επεισόδια του πρώτου κύκλου χτες κι έχω να πω μόνο ένα πράγμα: ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΕΥΤΕΡΟ. ΑΜΕΣΑ. Για την ακρίβεια είχε πολύ ανοιχτό τέλος οπότε θα βγει στάνταρ δεύτερος κύκλος, αρκεί να είναι σύντομα :Ρ Οπότε σταματάω γιατί θα μου ξεφύγει κανά σπόιλερ, και πάω στην υπόθεση.




Η οποία έχει ως εξής: Ο Teito Klein είναι ένας νεαρός πρώην σκλάβος (sklave στο anime) που έχει αμνησία και εκπαιδεύεται ως στρατιώτης για την Barsburg Empire, λόγω της ικανότητάς του να χειρίζεται το Zaiphon (τύπος μαγείας που εκπορεύεται από τα συναισθήματα του χρήστη). Επίσης, βλέπει διάφορα όνειρα με ένα κάστρο ή εκκλησία και έναν άντρα που φαίνεται γνωστός και τον οποίο δεν μπορεί να θυμηθεί.

Αφού περνάει τη δοκιμασία για να μπει στον στρατό, ακούει τυχαία κάποιους να μιλάνε για κείνον και καταλαβαίνει πως ο ομιλητής, Ayanami το όνομα, είναι αυτός που σκότωσε τον άντρα στα όνειρά του. Ο οποίος άντρας είναι ο πατέρας του Teito και βασιλιάς του κατεστραμμένου Raggs Kingdom. Εκεί τον πιάνουν να κρυφακούει, τον κυνηγάνε, το σκάει, μπλέκει και τον κολλητό του, καταφεύγει σε μια εκκλησία και μένει εκεί μιας κι είναι άσυλο και δεν μπορούν να τον πειράξουν, μαθαίνει για τα Εφτά Φαντάσματα, τα Kor και τον Verloren κλπ κλπ, και δε λέω άλλα, να το δείτε :Ρ

Τα ατού:
-Ο Frau και το alter ego του, ο Zehel. Και το δρεπάνι φυσικά.
-O Ayanami. Παίζει να 'ναι ο πωρωτικότερος κακός όλων των άνιμε που έχω δει τελευταία (εξαιρείται το Hellsing γιατί εκεί είναι ΟΛΟΙ badass).
-O Teito. Αν και σχετικά emo, προς το τέλος στρώνει.
-H Lazette. Γλυκιά χωρίς υπερβολές και πολύ βοηθητική σαν ρόλος.
-Το θρησκευτικό στοιχείο. Μεγάλες ομοιότητες με τον χριστιανισμό, αλλά δοσμένες με πρωτοτυπία.
-Το opening theme και η μουσική γενικά.
-Η όλη φάση της εκδίκησης.
-Ενδείκνυται για shounen-ai (aka boys' love) fans.

Τα μείον:
-Τα μηνύματα του στυλ "θα προστατέψω τους φίλους μου με οποιοδήποτε κόστος" που περνάει είναι ψιλοκλισαρισμένα. Τα'χουμε δει και στον Χάρι Πότερ ρε άνθρωποι :Ρ
-Αντενδείκνυται για shounen-ai haters -όχι ότι έχει κάτι τρανταχτό, αλλά μπορεί να βρει κανείς στοιχεία.
-Παίρνει μπροστά μετά τη μέση. Ειδικά 3-4 επεισόδια ανάμεσα στο 3 και το 10 είναι ο ορισμός της επανάληψης.
-Προσωπικά πάντα, ο Teito :P Μέχρι να του φύγει το emo μου 'βγαλε την Παναγία.

Συνολική βαθμολογία: 8/10

Αυτά περί 07-Ghost, αν σας αρέσει το fantasy (γιατί πρώτα απ' όλα αυτό είναι) δώστε του μια ευκαιρία. Εγώ αύριο πάω παραλία και ξεκινάω Pandora Hearts :P Καληνύχτες ^.^

ΥΓ. 1: Α, επίσης είδα το Other Boleyn Girl. Κλασικά Tudors era, Ερρίκος Η', Άννα Μπολέυν κλπ κλπ. Ωραίο όμως (αγαπάμε κοστούμια!), αν και το βιβλίο πολύ πλουσιότερο. Ζηλεύω το μαλλί της Πόρτμαν. 8/10, check it out.

ΥΓ. 2: Δίσκος-κόλλημα των ημερών: Doomsword-Let Battle Commence. Τα σπάει άγρια!!! Τέτοιο viking/epic/doom metal καιρό είχα να ακούσω. 9.5/10, άνετα.

1/7/10

Deep waters don't run still

Σήμερα δεν πέρασα και πολύ καλά, ομολογουμένως. Κάτι που έφυγα 6.30 απ' το σπίτι και το λεωφορείο άργησε 25 λεπτά, κάτι που μετά τον καφέ ανεβήκαμε Εξάρχεια με τα παιδιά για να δούμε λάιβ τον Μαραβέγια και τελικά μόνο αυτόν δεν είδαμε... Πραγματικά, την ώρα που φτάσαμε στην πλατεία έπαιζε ο The Boy και δεν ξέρω αν ήταν λόγω άθλιου ηχοσυστήματος και ακουστικής, αλλά με μια λέξη το χαρακτήρισα. Ηχορρύπανση. Και για να το λέω εγώ αυτό... φανταστείτε. Και ήμουν σαν ζόμπι. Μου μιλούσαν και δεν αντιδρούσα καν. Οπότε μετά από δύο ώρες ορθοστασίας γύρισα σπίτι, όπου έφαγα, ξεματιάστηκα και έβαλα ν' ακούσω Rammstein χαζεύοντας ταυτόχρονα στο HW.

Όχι, δεν πήγα στο live προχτές γιατί δεν είχα λεφτά, αλλά είναι έξι τρελοί θεοί, όπως και να το κάνουμε. Εδώ στο συλλεκτικό box set που κυκλοφόρησαν πρόσφατα, εκτός από το cd, μέσα στο βαλιτσάκι έχουν δονητές, χειροπέδες και λάδι (Ο.ο) Υπάρχει στο Public για όποιον πιστεύει ότι τον δουλεύω, και κάνει 200 ευρώ :Ρ Για να μην αναφέρω τι τραβάει ο Flake (πληκτράς) στις συναυλίες και τα βίντεο :Ρ Και όχι, δεν είναι φασίστες, κι ας κάνει περίεργα με το ρο του ο Lindemann. Αντίθετα, κατάγονται από την Ανατολική Γερμανία, οπότε θα ήταν οξύμωρο να υποστηρίζουν τέτοιο πράγμα.

Από κομμάτια, λατρεύω τα εξής:
  • Rosenrot. Βασισμένο στο ποίημα του Γκαίτε, μιλάει για μια κοπέλα που ζητάει από τον αγαπημένο της να της φέρει ένα τριαντάφυλλο που φυτρώνει στο βουνό κι εκείνος πεθαίνει στην προσπάθεια. Το βίντεοκλιπ είναι ακόμα πιο σκοτεινό, η κοπελιά βάζει τον καλόγερο Lindemann να σκοτώσει τους γονείς της και στο τέλος τον καίνε.
  • Keine Lust. Σήμερα με εξέφραζε απόλυτα: δεν είχα καμία όρεξη. Στο κλιπάκι όλοι εκτός απ' τον Flake είναι χοντροί και στο τέλος τον αφήνουν πίσω και φεύγουν :Ρ
  • Reise Reise. Επαναστατικό και ξεσηκωτικό. Nuff said.
  • Sonne. Για τoν εθισμό στο χρήμα. Το βίντεο είναι μια σκοτεινή παρωδία της Χιονάτης.
  • Mein Herz Brennt. Αν δεν κάνω λάθος, μιλάει για ναρκωτικά. Αγαπώ τα πλήκτρα στο ρεφρέν.
  • Amerika. Λέει μεγάλες αλήθειες σχετικά με την Αμερική.
Ελπίζω να ξανάρθουν σύντομα. Στον επόμενο δίσκο δηλαδή. Γιατί απ' ό,τι έμαθα κάνουν φοβερό σόου και θα ήθελα να τους δω κάποια στιγμή.

Α, βγάλαμε και τις Team Alucard μπλούζες. Σε συνδυασμό με το κράξιμο που θα ρίξουμε, δεν το γλιτώνουμε το ξύλο στην Έκλειψη. Αλλά δεν πειράζει, γι' αυτό θα πάμε εξάλλου. Ξέρουμε ήδη πως θα'ναι άθλιο, οπότε ας το κάνουμε κωμωδία, δεν πειράζει :Ρ Αν και μας βλέπω να βλέπουμε πρώτα το Toy Story, που απ' ό,τι ακούω είναι πολύ καλό ^.^

Αυτά. Φιλάκια και καλό μήνα ^.^

25/6/10

Sonisphere Festival: Pure Epicness

Ναι, είναι Sonisphere τελικά κι όχι Sonicsphere όπως μου είχε κολλήσει και το έλεγα :Ρ Αλλά όπως και να'χει ήταν απλά επικό!

Ξεκινήσαμε 4.30 από ΤΕΙ Πειραιά επειδή ο Ηλίας έδινε 2 μαθήματα αλλά είχε τόση κίνηση που μέχρι να βγούμε εθνική πήγε 5. Κάτι να φτάσουμε Μαλακάσα, κάτι να βρούμε πάρκινγκ και να διασχίσουμε την απόσταση από το αυτοκίνητο μέχρι το TerraVibe, είχε πάει 6.15 κι είχαν ήδη ξεκινήσει οι Slayer. Κι ο καιρός δεν ήταν στα καλύτερά του... Συν ότι είχε ΠΑΡΑ πολύ κόσμο. Μιλάμε ότι όλος ο χώρος από την σκηνή μέχρι και τα περίπτερα πίσω, και τα πλαϊνά μέρη, ήταν γεμάτος. Ασφυκτικά γεμάτος σε ορισμένα σημεία.

Οι Slayer ήταν αρκετά καλοί, είχαν πολύ καλό ήχο, αν και μου δημιούργησαν την εντύπωση ότι δεν είναι μπάντα για μέρα μεσημέρι. Δηλαδή να 'χεις τον ήλιο ντάλα πάνω απ'το κεφάλι σου και τους Slayer να σε σφυροκοπάνε με το South of Heaven. Ε άτοπο. Βέβαια αυτό δεν εμπόδισε τους μπροστινούς να κάνουν moshpit και να σηκώσουν το μισό χώμα της Μαλακάσας. Μια ώρα παίξανε, και περίμενα πώς και πώς να πέσει το ψεύτικο αίμα από την οροφή στο Raining Blood. Ναι καλά. Τζάμπα περίμενα :Ρ

Setlist:
1. World Painted Blood
2. Jihad
3. War Ensemble
4. Hate Worldwide
5. Seasons in the Abyss
6. Angel of Death
7. Beauty Through Order
8. Disciple
9. Mandatory Suicide
10. Chemical Warfare
11. South of Heaven
12. Raining Blood

Μετά πήγαμε προς Megadeth, που θα έπαιζαν στην μικρή σκηνή. Κλασικά το ξανθό μπουκλέ μαλλί του Mustaine φαινόταν από παντού, αλλά εδώ ο ήχος μας τα χάλασε λίγο. Κατά τ' άλλα, ξύλο μπροστά, εκεί που ήμαστε εμείς ήταν πιο ήρεμα (aka ο καθένας χτυπιόταν μόνος του) και κομματάρες! Το κακό ήταν ότι δεν είχε γιγαντοοθόνες και πιο πίσω δε φαινόταν τίποτα :Ρ

Setlist:
1. Holy Wars... The Punishment Due
2. Hangar 18
3. Headcrusher
4. In My Darkest Hour
5. Skin O' My Teeth
6. A Tout Le Monde
7. Hook In Mouth
8. Trust
9. Sweating Bullets
10. Symphony Of Destruction
11. Peace Sells

Και μετάαααα ήρθε η ώρα των Metallica. Πήγαμε σ' ένα σημείο μπροστά απ' τον πύργο για να βλέπουμε, αλλά ήρθαν όλα τα γομάρια και σπρώχνανε για να πάνε ακόμα πιο μπροστά -.- Εγώ (όταν δεν έβγαζα φωτογραφίες σε στυλ Ezio) έβριζα δυνατά, αδιαφορώντας για το αν θα μου έλεγαν κάτι. Που δεν θα έλεγαν γιατί αφενός δεν βρίζουμε κοπέλες, αφετέρου είχα δίκιο. Οπότε οπισθοχωρήσαμε και κάτσαμε σ' ένα πιο άνετο σημείο δίπλα στον πύργο. Κατά μια διαβολική σύμπτωση, ήμουν ακριβώς στην απέναντι πλευρά από εκείνη που ήμουν στους Maiden το 08 :Ρ

Κατά τις 10 παρά λοιπόν, ακούσαμε μια επική μουσική να έρχεται απ' τα ηχεία (Ecstasy of Gold φυσικά) και στις γιγαντοοθόνες να παίζει σκηνές απ' το The Good, the Bad and the Ugly. Κι είχε αρχίσει και το ψιλόβροχο... όταν βγήκαν οι Metallica, με το Creeping Death, έριξε κανονική μπόρα (τονωτική δροσιά, που λέει κι ο Οβελίξ :Ρ) αλλά ήταν πολύ πωρωτικό :D Και ντάξει, από κει και πέρα, μόνο κομματάρες, εμείς μούσκεμα να χοροπηδάμε και να χτυπιόμαστε, το κλασικό "οεοεοεοεοε, Metaaa-llicaaaa", φωτιές στο Blackened, κανονιοβολισμοί στο One, και φυσικά φράσεις του στυλ "είστε φωνακλάδες και τρελοί αλλά σας αγαπάμε" απ' τον Hetfield.

Setlist:
1. Creeping Death
2. For Whom The Bell Tolls
3. Ride The Lightning
4. Harvester Of Sorrow
5. Fade To Black
6. That Was Just Your Life
7. The End Of The Line
8. Sad But True
9. Welcome Home (Sanitarium)
10. Broken, Beat And Scarred
11. One
12. Master Of Puppets
13. Blackened
14. Nothing Else Matters
15. Enter Sandman
Encore:
16. Breadfan (Budgie cover)
17. Motorbreath
18. Seek & Destroy

Ήταν απλώς ΕΠΟΣ. Εντωμεταξύ όσο κοπανήθηκα στο τελευταίο κομμάτι δεν κοπανήθηκα σ' όλο το φεστιβάλ και τώρα πονάωωωωω :Ρ

Πάρτε και βιντεάκι αναμνηστικό (δεν είναι δικό μου αλλά τα σπάει)

22/6/10

Βραβείο? Εγώ? :Ο

Πωπω... ούτε καν περίμενα πως μόλις 5 μέρες αφότου έφτιαξα το μπλογκ θα έπαιρνα βραβειάκι φιλίας.

Ευχαριστώ πολύ την Μάρσυ καταρχήν για την τιμή που μου έκανε, ανταποδίδω, και πάω να το δώσω κι εγώ σε άλλους:
Πρώτα απ' όλα στον αδερφό μου τον Ηλία και το νεογέννητο Reaper's Lair
Έπειτα στη Ρέα μου με το καταπληκτικό You can do what you want to, there's no one to stop you
Μετά στο Εργαλείο και τους Προβληματισμούς του (που δεν έχω ιδέα που με ξετρύπωσε αλλά για κάποιο λόγο την συμπαθώ κιόλας :Ρ), στην Εκάτη και το πανέξυπνo Τwo billion thoughts, επίσης στην Ουρανούπολη του Δημήτρη και τέλος στο μπλογκ της μικρής Ρέας The Secret :D

Φιλιά σε όλους!

ΥΓ: Αν κάποιοι δεν είδατε τα ονόματά σας, μην προσβληθείτε. Το πιθανότερο είναι να έχετε πάρει ήδη το βραβείο από αλλού :Ρ Φιλιά και σ' εσάς και καλή καρδιά :D

21/6/10

Περί μύτινγκ :Ρ


Και ναι, σήμερα πραγματοποιήθηκε ένα ακόμα HarryWorld meeting :D Και ομολογουμένως ήταν αρκετά καμένο.

Είχαμε πει 5 να είμαστε Σύνταγμα. Φυσικά, εγώ, η Μαρίνα και ο Ηλίας φτάσαμε ένα τέταρτο αργότερα και βρήκαμε το Δημήτρη και τη Μάρσυ στα εκδοτήρια -μετά από δέκα λεπτά ήρθε και το Ρέα (τη λέμε έτσι για να την ξεχωρίζουμε από τη μεγάλη Ρέα :Ρ) και πήγαμε προς Starbucks για να μπορούμε να κάνουμε φασαρία άνετα :Ρ

Πήραμε τα τσάγια μας, ανεβήκαμε στον πάνω όροφο και πιάσαμε τις πολυθρόνες. Πρώτη φορά τις έβλεπα άδειες -συνήθως όποτε πηγαίνουμε ο όροφος είναι φουλαρισμένος. Ευτυχώς έλειπε η Αλίκη και δεν μας την είπε κανείς όσο καθίσαμε εκεί. Και γιατί να μας την πει? Γιατί θάψαμε κόσμο, παίξαμε ξύλο (και Τάε-κβο-ντο, ο Ηλίας έφαγε γρατζουνιά), γελούσαμε δυνατά και γενικώς ήμασταν σε μια απόλυτα χαλαρωμένη/καμένη φάση. Η μόνη που δε μιλούσε πολύ ήταν η Μαρίνα. Βασικά θα έλεγα πως μας περιεργαζόταν :Ρ

Μετά από καμιά ώρα της Ρέας της κάθισε να φάει pocky. Και πριν καν προλάβουμε να σηκωθούμε για να φύγουμε, με είχε πιάσει από το χέρι και με τράβαγε στο δρόμο (κόντεψα να σκοτωθώ στις σκάλες αλλά το αντιπαρέρχομαι :Ρ). Μετά τρέχαμε στην Απόλλωνος όπου ήταν το μαγαζί αλλά τελικά ήταν κλειστό. Και το είχα πει η γκαντέμω :Ρ Οι υπόλοιποι δεν έκαναν καν τον κόπο να μας ακολουθήσουν και μας περίμεναν στη Μητρόπολη. Και μετά κατηφορίσαμε προς Μοναστηράκι, συνεχίζοντας το κάψιμο. Γενικώς έπεσε πολύ περπάτημα, γιατί φτάσαμε Θησείο (όπου μας άφησε η Μαρίνα), ανεβήκαμε Αρεοπαγίτου (στην Ακρόπολη πήραμε παγωτάκι κερασμένο απ' τον Δημήτρη), μετά Συγγρού, Σύνταγμα και καταλήξαμε πάλι Μοναστηράκι, απ' όπου το διαλύσαμε κατά τις 10.

Highlights της βραδιάς:
  • Ρέα και Ηλίας να τρέχουν στο δρόμο φωνάζοντας "Ταρούσαααα!!! Ταρούσααααα!!!"
  • Εγώ και Ηλίας να βγάζουμε brutal φωνητικά και ανάλογες κραυγές (και φυσικά το "Τι να σου κάνω, δεν είμαι πια παλικαράκι όπως στα 80)
  • Συνειδητοποιήσαμε πως εφόσον εγώ και ο Ηλίας έχουμε καταχωρηθεί ως αδέλφια της Νατάσας, η Μάρσυ και ο Χρήστος είναι ανίψια μας (και ο Δημήτρης γαμπρός μας, αφού έχει παντρευτεί τη Μάρσυ) (Οο)
  • Το τζάμπα τρέξιμο στην Απόλλωνος
  • Όλοι εκτός από μένα να έχουν ανεβεί στο γυαλί πάνω από το πεζούλι στην πλατεία Μοναστηρακίου και να περιμένουν να σπάσει
  • Ο φόβος της Ρέας για τα σκυλιά (συμπάσχουμε...)
  • Το baby-face του Δημήτρη (και μας το παίζει και μπρουτάλ Β))
  • Τη Μαρίνα δεν τη φανταζόμουν έτσι, ειλικρινά :Ρ Μου έβγαζε κάτι πιο κουλτουριάρικο. Μάλλον το Μπομπατόν φταίει :Ρ

Αν ξέχασα τίποτα, feel free to comment :P

17/6/10

Total Randomness

Για κάποιο λόγο έχω κέφια σήμερα, αν εξαιρέσουμε την ταλαιπωρία της απεργίας του μετρό (ευτυχώς με πήγε ο πατέρας μου στη σχολή) και το ότι όταν έφτασα εξέταζε 4 άτομα τα οποία κράτησε συνολικά 45 λεπτά. Ίσως επειδή χτες κοιμήθηκα ΠΟΛΛΕΣ ώρες, ή επειδή πέρασα το μάθημα, ή επειδή γλίτωσα το λάπτοπ από άδοξο χαμό, ή ίσως κι επειδή έπεισα επιτέλους τους γονείς μου να παραγγείλουμε κινέζικο :Ρ Και μάλιστα τους επέβαλλα το αγαπημένο μου: Shangai noodles με κοτόπουλο :Ρ

Τις προάλλες αγόρασα το καινούριο -post-mortem εκδιδόμενο- βιβλίο του Τόλκιν, The Legend of Sigurd & Gudrun. Αγαπάμε Τόλκιν και σκανδιναβική μυθολογία οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσω να μου ξεφύγει. Ο συνδυασμός σκοτώνει :Ρ Τώρα προσπαθώ να βρω όρεξη για να το ξεκινήσω, γιατί κάτι η εξεταστική, κάτι η ζέστη, δεν μου'ρχεται καλά να κάτσω να διαβάσω. Επίσης θέλω να παίξω D&D, αλλά δεν το βλέπω σύντομα -.- Τουλάχιστον το Σ/Κ ετοιμάζεται συνάντηση με παιδιά απ' το HW *εμότικον που χοροπηδάει* Άντε να σας δω βρε :D

Τραγούδια με τα οποία έχω κολλήσει τις τελευταίες μέρες:
-Haggard - Herr Mannelig, Hijo de la Luna, Awaking the Centuries (So feed the spark, welcome to the land of dark, death in all the centuries is what I've left behind...)
-Manowar - The Demon's Whip *χουάπου!*
-Rammstein - Rosenrot (πού να πήγαινα και στο λάιβ)
-Iced Earth - Damien (πρέπει να τη δω αυτή την ταινία κάποια στιγμή)

Χαρακτήρες με τους οποίους έχω κολλήσει τις τελευταίες μέρες:
-Ουγγαρία, Αυστρία και Πρωσσία από Hetalia Axis Powers. Παίζει να'ναι το καλύτερο ερωτικό τρίγωνο που έχω δει μέχρι τώρα :Ρ
-Λόρδος Άσριελ από Τριλογία του Κόσμου. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε μετά από τόσο καιρό :Ρ
-Rip Van Winkle από Hellsing (δε φαίνεται άλλωστε)
-Altair από Assassin's Creed
(Περιττό να πω πώς μου φαίνονται λίγοι σχετικά με παλιότερα που πωρωνόμουν ταυτόχρονα με καμιά δεκαριά διαφορετικούς :Ρ)

Πωπω. Αυτή η ανάρτηση πραγματικά ήταν ό,τι να'ναι. Υγεία :Ρ

14/6/10

I know what you did last summer :P

Η εξεταστική περίοδος περνάει βασανιστικά αργά, και δεν έχω καμία όρεξη να διαβάσω. (Μα είναι κατάσταση αυτή, να ταλαιπωριέμαι 3 εβδομάδες για 4 πανεύκολα μαθήματα??) Έχω άκυρες και εκτός τόπου και χρόνου εμπνεύσεις οπότε έχω αρχίσει ήδη να σχεδιάζω τι θα κάνω το καλοκαίρι.

Καταρχήν θα προσπαθώ να γλιτώσω το λάπτοπ μου απ' το κρασάρισμα, αφού με τη ζέστη δεν την παλεύει καθόλου και κλείνει μόνο του -.- Πέρα από αυτό, έχω να δω τουλάχιστον 10 άνιμε, να διαβάσω τουλάχιστον 5 βιβλία, να δω αρκετές ταινίες και να τελειώσω το Hellsing Hangover, την παρωδία-έπος που γράφουμε με τον Ηλία εδώ και 6 μήνες. Αν γυρίσω με το λάπτοπ σώο θα 'μαι πολύ τυχερή :Ρ

Τον Ιούλιο θα κάνω μπάνια σε ένα χωριό έξω απ' το Λουτράκι (οπότε προβλέπεται τεράστια βαρεμάρα, αφού δεν υπάρχει ένα μέρος της προκοπής εκτός της παραλίας, ούτε ένα ροκάδικο ρε αδερφέ, και δεν έχω και παρέες) με μοναδικά διαλείμματα τις επισκέψεις του Ηλία και της Νατάσας και τις ελάχιστες δικές μου στην Αθήνα. Και στα γενέθλιά μου θα κατηφορήσει όλη η παρέα να καούμε.

Τον Αύγουστο θα είμαι στο χωριό μου κοντά στα Καλάβρυτα. ΟΛΟ το μήνα. Εκεί κι αν είναι βαρετά -τουλάχιστον όμως έχουμε πανηγύρι τον Δεκαπενταύγουστο και η ζέστη δεν σε βαράει τόσο πολύ στο κεφάλι. Μετά θα πάμε Βουλγαρία με τους γονείς επειδή παντρεύεται ένας δεύτερος ξάδελφος και η νύφη είναι από κει, οπότε θα κάνουμε και τουρ Βόρειας Ελλάδας με πέρασμα και από Κωνσταντινούπολη. Κοινώς θα ψοφήσουμε :Ρ

Και άφησα το καλύτερο για το τέλος. 24 Ιουνίου Sonicsphere Festival με το εισιτήριο δώρο από τα παιδιά. Να δω σε τι κατάσταση θα πάω να δώσω την άλλη μέρα. Με βλέπω γεμάτη χώμα όπως το '08 και με αυχενικό, αλλά χαλάλι. Τέτοιο live μια φορά στα 20 χρόνια γίνεται.

Να'μαι κι εγώ

Η αλήθεια είναι πως τα blog δεν τα πολυσυμπαθούσα. Εντάξει, όχι όπως το Facebook, που το μισώ θανάσιμα, αλλά απλώς πίστευα ότι αν είχα ένα δεν θα είχα τι να γράψω, δεν θα το διάβαζε κανείς και θα πέθαινε άδοξα :Ρ

Τι άλλαξε? Ας πούμε πως το μοναδικό μου journal στο DeviantArt δεν το διάβαζε κανείς, συν ότι αναγκαστικά το έγραφα στα αγγλικά (και χάνονται πολλά πράγματα έτσι *λυπημένη φατσούλα*), κι έτσι αποφάσισα να μεταφέρω τις καμενιές της κάθε μέρας/βδομάδας/μήνα/γουατέβερ εδώ.

Άρα. Μην περιμένετε να δείτε φιλοσοφίες εδώ μέσα. Πιο πιθανό είναι να διαβάσετε καμένες φάσεις και εκφράσεις της παρέας, ανασκοπήσεις D&D sessions, (διεστραμμένα περίεργες, γιατί το χιούμορ μου δεν είναι και ό,τι καλύτερο) κριτικές βιβλίων, ταινιών και δίσκων παρά οτιδήποτε άλλο.

Καλή μου διαμονή λοιπόν :Ρ