18/10/17

There's always another secret.

Ο τίτλος μάλλον σας προδιαθέτει ότι θα μιλήσω για μυστικά, αλλά ελάτε τώρα, ξένοι είμαστε? Φυσικά ΚΑΙ ΘΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ και συγκεκριμένα για τον Brandon Sanderson και τη σειρά φαντασίας του με γενικό τίτλο Mistborn.

Όχι, κόψτε φάτσα.
Τον Sanderson, που πραγματικά αν τον δεις είναι ο μέσος geek της διπλανής πόρτας που έγινε συγγραφέας και δεν τον πιάνει το μάτι σου ότι βγάζει ένα βιβλίο τούβλο το χρόνο και πουλάει, τον γνωρίσαμε όταν ανέλαβε να τελειώσει το Wheel of Time μετά το θάνατο του Robert Jordan. Προσωπικά δεν τον είχα ξαναδιαβάσει και μου άρεσαν πολύ τα Gathering Storm και Towers of Midnight*, μου άρεσε το ύφος που προσέδιδε στη σειρά, κάτι που ήταν ταυτόχρονα διαφορετικό από το ύφος του Jordan όσο και κοντά με αυτό. Ως εκ τούτου, το Mistborn είχε μπει ήδη στη reading list κι απλά περίμενε την κατάλληλη στιγμή.

*Καθυστερώ επίτηδες την ανάγνωση του Memory of Light για να μην ξεμείνω από WoT και ξενερώσω.

Να πούμε για την ιστορία ότι το Mistborn δεν είναι μόνο μία τριλογία, αλλά και μια τετραλογία, δύο εμβόλιμες νουβέλες και 2-3 βιβλία που γράφονται αυτή τη στιγμή, καθώς και άπειρα ακόμα βιβλία και graphic novels που συνδέονται έμμεσα με αυτό καθώς διαδραματίζονται όλα στο ίδιο σύμπαν, το Cosmere (δείτε το διάγραμμα). Βέβαια, επειδή με βλέπω να γίνομαι 80 κι ακόμα να διαβάζω Cosmere, εδώ θα μιλήσουμε μόνο για την βασική τριλογία του Mistborn που εκδόθηκε πριν από πάνω-κάτω 10 χρόνια.

Θα μπορούσε.
Η υπόθεση σε πολύ αδρές γραμμές έχει ως εξής: η πρωταγωνίστρια Vin, μια 16χρονη κοπέλα που μεγάλωσε στους δρόμους, μαθαίνει ότι είναι Ομιχλογέννητη όταν γίνεται μέλος μιας συμμορίας κλεφτών -στον υπόκοσμο το κορίτσι από μικρό- που έχει σκοπό να σκοτώσει τον Lord Ruler, τον κακό (?), αθάνατο αυτοκράτορα, και να ελευθερώσει τους skaa, τους κοινούς θνητούς δηλαδή, από την τυραννική κυριαρχία του. Τώρα θα μου πείτε τι είναι οι Ομιχλογέννητοι? Χαίρομαι πολύ που ρωτάτε!

"We Mistborn need not make sense."

Στον κόσμο αυτό (Scadrial το όνομά του), η πιο σημαντική μορφή μαγείας είναι η Allomancy. Στα ελληνικά τη μετέφρασαν Κραματομαντεία και δε μου αρέσει καθόλου ηχητικά αλλά παραδέχομαι πως θα ήταν δύσκολο να την πουν αλλιώς. Οι Allomancers έχουν τη δυνατότητα να μεταβολίζουν συγκεκριμένα κράματα μετάλλων τα οποία τους δίνουν υπερφυσικές δυνάμεις. Οι περισσότεροι Allomancers μπορούν να καίνε μόνο ένα μέταλλο (πχ. κασσίτερο, που δίνει τεράστια σωματική δύναμη και αντοχή) και λέγονται Mistings, ενώ όσοι καίνε όλα τα διαθέσιμα μέταλλα είναι πολύ πιο σπάνιοι και λέγονται Mistborn. Δε θα σας μπερδέψω περισσότερο με τα υπόλοιπα είδη μαγείας, εξάλλου ο Sanderson τα περιγράφει όλα πολύ ωραία και δε θέλω να σας ρίξω σπόιλερ με το καλημέρα. :ρ

Πάνω στη βασική τριλογία υπάρχουν και δύο νουβέλες που λειτουργούν συμπληρωματικά και επεξηγηματικά και μόλις σήμερα τελείωσα τη μία από αυτές και δεν είμαι καλά. Βασικά από τη μέρα που τελείωσα το Hero of Ages δεν είμαι καλά και με πιάνουν κάτι κρίσεις μελαγχολίας στο ξεκάρφωτο αλλά δε θα επεκταθώ πάνω σ' αυτό, κρίμα είναι. Διαβάστε να μάθετε. :ρ

Overall thoughts: Εξαιρετικό το σύστημα μαγείας, πολύ καλή και αρκετά κινηματογραφική η γραφή, η εξέλιξη των χαρακτήρων, τα κρυμμένα μυστικά που αποκαλύπτονται σιγά-σιγά -το τρίτο βιβλίο ήταν τίγκα στο plot twist, διάβαζα στα ΜΜΜ και κρεμόταν το σαγόνι μέχρι το πάτωμα-, πολύ ωραίοι χαρακτήρες που δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται. Επίσης υπέροχο, συγκινητικό, ό,τι έπρεπε τέλος. 9/10. Recommended.

1/5/17

American Gods - OMG!

Μόλις είδα το πρώτο επεισόδιο και νιώθω ότι αποζημιώθηκα για όλες τις τραγικές στιγμές που έχω αναγκαστεί να ζήσω με το Game of Thrones. :p

Τι να πρωτοπώ. Να πω ότι η εισαγωγική σκηνή με τον Mr. Ibis να καταγράφει την άφιξη των Βίκινγκς στην Αμερική ήταν επική και το cinematography άψογο? Θα το πω. (Το κομμένο χέρι με το σπαθί που πέρασε ΠΑΝΩ από τις γραμμές του widescreen και καρφώθηκε στο λαιμό ενός πολεμιστή ήταν αξεπέραστο. Και γελοίο. Και αξεπέραστο. Όπως και ο Βίκινγκ που στην κυριολεξία έγινε σουρωτήρι από τα βέλη.) Να πω ότι η σκηνή της Bilquis ήταν τόσο fucked up και awe-inspiring όσο είναι και στο βιβλίο? Θα το πω κι αυτό. Ότι το καστ είναι το ιδανικό, ότι ο Mr. Wednesday είναι γραμμένος για τον Ian McShane, ότι ο TechBoy παρουσιάστηκε ακριβώς όπως έπρεπε, ότι ο Mad Sweeney είναι τέρμα ερωτεύσιμος, ότι είχαν σεβαστεί το βιβλίο??? Όλα ισχύουν. Ελπίζω βέβαια να παραμείνουν έτσι και στη συνέχεια, ο πιλότος όμως έκανε 100% τη δουλειά του και βάλε.

Άλλες σκέψεις:

  • Ο Ricky Whittle είναι ο τέλειος Shadow -ήρεμος και cool μέχρι που θα τον τσαντίσεις, ενώ το ξύλο με τον Sweeney ήταν καθαρό fight porn. :ρ
  • Τα οράματα ήταν άψογα σκηνοθετημένα και με αρκετά καλά εφέ για τηλεοπτική σειρά. Σίγουρα καλύτερα από τα εφέ του Shannara ή του Merlin.
  • Για τη Laura δεν μπορώ να πω κάτι γιατί δεν την είδαμε πολύ αλλά αισθάνομαι καλά πράγματα να έρχονται.
  • LOW-KEY FUCKIN' LYESMITH και δεν είμαι καλά, σχεδόν τσίριξα στην οθόνη όταν εμφανίστηκε. 
  • Η ατμόσφαιρα είναι το κάτι άλλο, το ίδιο και οι μουσικές επιλογές. Οι τίτλοι αρχής σκέτη ψυχεδέλεια.

(Νομίζω το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το thunderbird που γίνεται αεροπλάνο. :p)

Στο επόμενο επεισόδιο θα 'χει περισσότερη Laura, θα 'χει και Media ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΝ CZERNOBOG. Μπορεί και τις αδελφές Zorya, ελπίζω να τις δούμε σύντομα γιατί αγαπώ άπειρα.

Δείτε το.

17/2/17

Art and fashion... tragedies

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω πως δε θα είχα θέμα να την έκανε την επίδειξη ο Gucci στον Παρθενώνα. Καταλαβαίνω μέχρι ένα σημείο γιατί αρνήθηκε ο ΚΑΣ αλλά προσωπικά ούτε η εθνική μου υπερηφάνεια ένιωσα να θίγεται ούτε κάτι υποτιμητικό είδα στην όλη πρόταση. Ελάτε, ας πέσει το flaming τώρα.

Ένα βασικό επιχείρημα για την απόρριψη της πρότασης του Gucci ήταν για να μην ευτελιστεί και εμπορευματοποιηθεί η ιερότητα του χώρου. Σίγουρα δεν έχουν όλα την ίδια αξία, αλλά αν φοβάσαι τόσο πολύ ότι δε θα σεβαστεί κανείς την Ακρόπολη, απέρριψε προτάσεις για ταινίες που ανεβάζουν τους ηθοποιούς στον Παρθενώνα και κλείσε τον χώρο και στους τουρίστες. Ή καθιέρωσε δωρεάν είσοδο για όλους. Αλλά όχι, οι τουρίστες έρχονται από την άλλη άκρη του κόσμου γι' αυτό και μας αφήνουν και λεφτά. Λες κι όσοι θα έρχονταν για την επίδειξη δεν θα μας άφηναν λεφτά και δεν θα θαύμαζαν και το μνημείο μαζί με την επίδειξη. Τρία σε ένα.

Κατά δεύτερον ποιος είπε ότι η μόδα δεν είναι τέχνη?

Θίχτηκαν μερικοί (και η Unesco ανάμεσά τους) από τις φωτογραφίες του οίκου στο Instagram με τα λουλουδάτα φορέματα και τα αξεσουάρ στα αγάλματα. Μας υποτιμά, λέει, ο Gucci, και μας χρησιμοποιεί σαν διαφήμιση για ίδιο συμφέρον. ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ? Κι εμείς οι ίδιοι σαν διαφήμιση χρησιμοποιούμε τα μνημεία και τα μουσεία μας. Ποια η διαφορά? Αν το πρόβλημα είναι ότι επωφελείται ο Gucci, μαντέψτε, έχει περισσότερα λεφτά από όσα μπορεί να χρειαστεί, ενώ εμείς δεν έχουμε. Αν επωφεληθεί έτσι ο οίκος, θα επωφεληθούμε και εμείς. Γιατί θα κάνει ακόμα περισσότερο κόσμο να έρθει στην Ελλάδα. Επίσης συνειδητοποιείτε ότι είναι όλα photoshop και ότι δεν υπήρχε περίπτωση να αγγίξουν τα αληθινά αγάλματα ποτέ γιατί πολύ απλά δεν επιτρέπεται?

Τα αγάλματα είναι τέχνη. Ο Παρθενώνας αδιαμφισβήτητα το ίδιο. Αλλά τέχνη είναι και η μόδα και η φωτογραφία και η επεξεργασία φωτογραφίας. Αν κάποιοι θέλουν να θεωρούν πως ό,τι έχει βγει από την αρχαία Ελλάδα πρέπει να παραμένει άθικτο και απρόσιτο, ας συνεχίσουν να το πιστεύουν, αλλά ας το κάνουν και πράξη για όλους, όχι μόνο για ό,τι τους φαίνεται ότι δεν ανταποκρίνεται στα υψηλά στάνταρ αυτού του "φωτισμένου" λαού που είναι οι Έλληνες.

14/12/16

“You got bullied in school? Get over it.”

Όχι ρε φίλε, δεν θα το ξεπεράσω.

Εξαιτίας τους φοβόμουν για χρόνια να σηκώσω το χέρι μου στην τάξη, να πιάσω φιλίες, ν' ανοίξω το στόμα μου να μιλήσω γιατί συνεχώς σκεφτόμουν ότι οι άλλοι θα με κρίνουν και θα με κοροϊδέψουν για το παραμικρό.

Έγινα στρείδι. Δεν ήμουν και πολύ κοινωνικός άνθρωπος εξαρχής, κι όλο αυτό το έκανε χειρότερα. Εκτός του κύκλου μου, δεν μιλούσα για το πώς ένιωθα, δεν παραπονιόμουν, αλλά και δεν έδειχνα τη χαρά μου για τίποτα. Και σίγουρα δεν έγινα ποτέ "δημοφιλής". Αν και, μετά το δημοτικό/γυμνάσιο, κανείς δεν είπε ανοιχτά ότι με αντιπαθεί, δεν με αποζητούσαν κιόλας. Χωρίς να με πειράζει πολύ, καθώς μου άφηνε το περιθώριο να μην υποκρίνομαι ότι μου άρεσαν τα πάρτι του σχολείου και οι συμπεριφορές των συμμαθητών, αναπόφευκτα σκεφτόμουν ότι κάτι δεν είναι φυσιολογικό με μένα. Έπρεπε να φτάσω στο πανεπιστήμιο για να καταλάβω ότι, οκέι, δεν έγινε και τίποτα. Υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω σαν εμένα.

Δεν είχε πέσει ποτέ ξύλο στην περίπτωσή μου (τα δύο χρόνια που κράτησε το bullying στο δημοτικό δηλαδή), αλλά ο φόβος πάντα υπήρχε. Και το να λέει κανείς σε νέους ανθρώπους που το πέρασαν σε χειρότερο στάδιο να "το ξεπεράσουν", προφανώς επειδή νομίζει ότι το bullying αποτελείται μόνο από "αστεία" πειράγματα και "αθώα" σπρωξίματα στο διάλειμμα, ή ακόμα κι επειδή ο ίδιος πούλαγε νταηλίκι και δεν το συνειδητοποίησε ποτέ, δεν βοηθάει τη στιγμή που αυτό το πράγμα μπορεί να αλλάξει εντελώς την προσωπικότητα και να επηρεάσει το μέλλον κάποιου.

Οπότε ναι, σίγουρα κάποια στιγμή θα το ξεπεράσουμε, επειδή το παλέψαμε και το μπορούμε. Αυτό δε σημαίνει ότι θα σταματήσουμε να μιλάμε γι' αυτό μόνο και μόνο επειδή κάνει κάποιους που κατά πάσα πιθανότητα δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει όλο αυτό, να νιώθουν "άβολα".

18/9/16

Top 10: Animation Songs

*Η λίστα αυτή περιέχει τραγούδια από ταινίες της Disney, της Dreamworks κλπ. αλλά όχι από άνιμε. Έχω διαλέξει μόνο ένα τραγούδι από κάθε ταινία αλλά αναφέρονται και τα runner-ups.  Επίσης η λίστα έχει τα δικά μου αγαπημένα κομμάτια κι όχι απαραίτητα τα αντικειμενικά καλύτερα. You have been warned.*


1. The Prince of Egypt - Deliver Us
Η εισαγωγή της ταινίας, με τον Εβραϊκό λαό να τραγουδά για τη λύτρωση από τη σκλαβιά. Πολύ δυνατή η ερμηνεία της Ofra Haza ως μητέρα του Μωυσή, η οποία τραγούδησε το κομμάτι σε 18 γλώσσες, ανάμεσά τους και τα ελληνικά.
Runner-up: The Plagues

2. Lion King - Be Prepared
Ο Σκαρ, σαν άλλος Χίτλερ, σχεδιάζει πραξικόπημα και τον θάνατο του Μουφάσα, με τις ύαινες σε ρόλο Ναζί στρατιωτών. Γενικά θεωρώ τα villain songs τα πιο δυνατά στα κινούμενα σχέδια κι αυτό είναι το αγαπημένο μου.
Runner-ups: My Lullaby (Lion King 2), Hakuna Matata

3. Pocahontas - Savages
Το μίσος ανάμεσα σε λευκούς και ερυθρόδερμους φτάνει στο αποκορύφωμά του, με τις δύο πλευρές να θεωρούν η μία την άλλη άγριους και να ετοιμάζονται για πόλεμο και την Ποκαχόντας, απελπισμένη, να προσπαθεί να τον αποτρέψει. Απορώ πως γίνεται να έχει μεγαλώσει κανείς μ' αυτές τις ταινίες κι ακόμα να είναι ρατσιστής.

4. The Hunchback of Notre Dame - Hellfire
Άλλο ένα villain song και νομίζω το πιο σκοτεινό στη Disney. Ξεκάθαρα, ο Φρόλλο έχει καύλες και μας φταίει η Εσμεράλδα. Και πάλι εξαιρετική ερμηνεία και ανατριχίλες στο "mea maxima culpa".
Runner-ups: The Bells of Notre Dame, God Help the Outcasts

5. The Nightmare Before Christmas - Jack's Lament
Ο Τζακ Σκέλινγκτον εξηγεί γιατί το Χάλογουιν δεν τον γεμίζει πια, παρόλο που είναι κατά τα λεγόμενά του ο πιο κατάλληλος για να τρομάξει κόσμο αυτή την εποχή. Παρόλο που με την πρώτη ματιά φαίνεται αστείο, είναι ένα πολύ  μελαγχολικό κομμάτι. Το προτιμώ με τη φωνή του Danny Elfman.
Runner-ups: This is Halloween, What's This?

6. Tangled - Mother Knows Best
Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι η Gothel είναι μια manipulative bitch και πως αγαπάει περισσότερο τη δύναμη της Ραπουνζέλ (aka τα μαλλιά της) παρά την ίδια. Μια μεταφορά για τους abusive γονείς και την επιρροή που μπορεί να έχουν στα παιδιά εκβιάζοντάς τα και κάνοντάς τα να πιστεύουν πως ό,τι κάνουν είναι για το καλό τους.
Runner-up: I've Got A Dream

7. Anastasia - Once Upon A December
Η Αναστασία μπαίνει στο παλάτι των τσάρων χωρίς να θυμάται τίποτα από το παρελθόν της, και μία-μία έρχονται μνήμες από γιορτές, οικογενειακή θαλπωρή κλπ κλπ. Αγαπάμε.
Runner-up: In the Dark of the Night

8. Frozen - In Summer
Ενώ εκτιμώ πολύ και το Let it go, το βρίσκω πολυακουσμένο. Τούτο εδώ έχει όλη την αθωότητα και τη χαρά που περιμένεις από έναν χιονάνθρωπο και την περίεργη επιθυμία του να περάσει ένα υπέροχο καλοκαίρι. Παρόλο που είναι, ξέρεις τώρα, χιονάνθρωπος.
Runner-up: Let It Go, Frozen Heart

9. Hercules - The Gospel Truth
Το εισαγωγικό κομμάτι, με τις Μούσες να χορεύουν και να τραγουδούν για -ποιον άλλον;- τον Ηρακλή. Υπέροχο το animation και το ίδιο το τραγούδι, με soul και r'n'b στοιχεία. Είναι αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από όλα της ταινίας.

10. Sleeping Beauty - Once Upon A Dream
Περισσότερο μ' αρέσει που τραγουδιέται πάνω στη βασική μελωδία του ομώνυμου μπαλέτου, αλλά είναι και πολύ γλυκό και ρομαντικό. Αν και η Ωραία Κοιμωμένη δεν έχει άλλα τραγούδια (δυστυχώς, γιατί πολύ θα ήθελα ένα και για τη Maleficent), αυτό είναι ένα και καλό.

Bonus Songs: I'll Make a Man Out of You (Mulan), Be our Guest (Beauty and the Beast), Under the Sea (The Little Mermaid)

3/8/16

Five more books that should be adapted

Γιατί δεν δεχόμεθα εκβιασμούς κύριοί μου και θα γράφουμε ό,τι θέλουμε. :p
(Κανονικά υπάρχουν κι άλλα βιβλία σ' αυτή τη λίστα αλλά είπα να βάλω τα πιο extra. :p)

1. House of Corruption - Erik Tavares
Το τελείωσα πριν μερικές εβδομάδες και πραγματικά είναι ό,τι θα ήθελα να δω σε μια ταινία με βαμπίρ και λυκανθρώπους και άλλα παρεμφερή πλάσματα που να μην είναι το Twilight και να μην διαδραματίζεται στην ξενέρωτη Βόρεια Αμερική. Όχι, το House of Corruption μας πάει στις ζούγκλες του Βόρνεο και χρησιμοποιεί και τα native folktales για έξτρα πόντους τρόμου. Someone give it a shot!


2. La Beaute sans Vertu - Genevieve Valentine

Διήγημα (μπορείτε να το βρείτε στο tor.com) που μιλάει για τη βιομηχανία της μόδας σε μια δυστοπική κοινωνία. Από το ότι τα μοντέλα κάνουν μεταμοσχεύσεις χεριών (!) που ανήκαν σε νεκρά 14χρονα κορίτσια (!!!) γιατί έχουν το καταλληλότερο μήκος και πάχος, μέχρι την υπέροχα ανατριχιαστική πασαρέλα της πρωταγωνίστριας, ως ταινία θα ήταν απίστευτα ατμοσφαιρική.

3. The Windup Girl - Paolo Baccigalupi
Η πρωταγωνίστρια είναι ρομπότ-πόρνη που προσπαθεί να γίνει ανεξάρτητη και να αντιμετωπίζεται ως κανονικός άνθρωπος. Διαδραματίζεται στην Ταϊλάνδη, σ' ένα steam/biopunk μέλλον όπου η μόλυνση του περιβάλλοντος έχει καταστρέψει σχεδόν τα πάντα, όλα τα τρόφιμα είναι βιομηχανικά κατασκευασμένα και οι άνθρωποι αργοπεθαίνουν. Αν ψάχνετε το επόμενο δυστοπικό hit που να ξεφεύγει λίγο απ' τα πολυγραμμένα και πολυδιαβασμένα YA, κάντε μια προσπάθεια μ' αυτό.

4. Duma Key - Stephen King
Είναι Stephen King και μόνο γι' αυτό απορώ πώς έχει ξεφύγει απ' το Hollywood. Δεν ξέρω πώς το βλέπουν οι hardcore fans αλλά για μένα ήταν το πρώτο του βιβλίο που διάβασα και το εκτιμώ ιδιαίτερα. Με είχε τρομάξει αρκετά αλλά το όλο θέμα της αντιμετώπισης ενός χαμένου άκρου και μαζί της χαμένης έμπνευσης, σε συνδυασμό με μια ανατριχιαστική ιστορία μυστηρίου και τρόμου, θα ήταν ιδανικό για μια ταινία ή σειρά.

5. Tales of the Otori - Lean Hearn
Ήταν μια από τις αγαπημένες μου τριλογίες όταν ήμουν στο λύκειο. Ψευδοϊστορικό fantasy στο στυλ του Kay, τοποθετημένο σε μια "άλλη" φεουδαρχική Ιαπωνία. Είχα αγαπήσει τους χαρακτήρες, τα ιστορικά στοιχεία, την ίντριγκα, το πάθος των πρωταγωνιστών. Ως ταινία, σειρά ή ακόμα και άνιμε θα ήθελα να είναι πολύχρωμη, με πανέμορφα κοστούμια και σκηνικά και εντυπωσιακές πολεμικές σκηνές (σαν τις κινέζικες wuxia ταινίες), αλλά και κάπως μελαγχολική. Και να κρατά το βάθος και την ποιητικότητα των βιβλίων.

Harry Potter & the Cursed Child

Δεν πρόλαβε να βγει, το διάβασα κιόλας.


Φέτος κλείνω 15 χρόνια Potterhead. Και πάντα μέχρι τώρα κάθε νέο υλικό ήταν καλοδεχούμενο. Μου άρεσε η ιδέα του Fantastic Beasts and Where to Find them, μου άρεσε η ιδέα του θεατρικού sequel, και θα ήμουν υπερβολικά χαρούμενη αν υπήρχε ένα spin-off με τους ιδρυτές ή τους Marauders. Ο κυριότερος λόγος; Όλο το νέο υλικό είναι canon. Που σημαίνει περισσότερες πληροφορίες, μεγαλύτερο insight στον κόσμο και στους χαρακτήρες, και περισσότερη τροφή για θεωρίες.

Στις 31 Ιουλίου λοιπόν, κυκλοφόρησε σε μορφή βιβλίου το σενάριο του θεατρικού έργου Harry Potter & the Cursed Child. Προ εβδομάδων, είχε ήδη διαρρεύσει μια περίληψη της υπόθεσης, και η αλήθεια είναι ότι δε μου είχε γεμίσει το μάτι. Μου είχε δώσει εντύπωση fanfiction 15χρονου, και μου είχε φανεί υπερβολικά περίπλοκο για να δουλέψει επί σκηνής.

(Επειδή είναι όντως υπερβολικά περίπλοκο ακόμα και για να το γράψω εδώ, πάρτε λινκάκι και διαβάστε at your peril. http://www.thedailybeast.com/articles/2016/06/10/harry-potter-and-the-cursed-child-spoilers-here-s-the-plot-of-the-play.html)

Στην αρχή λοιπόν είχα σκεφτεί ότι μάλλον είναι τρολλάρισμα γιατί δεν φανταζόμουν ποτέ ότι η JKR θα έβγαζε ΑΥΤΟ το πράγμα' μου φαινόταν πιο πιθανό να το έχει σκεφτεί το παιδί της or something. Ειδικά με το ότι ο Βόλντεμορτ θα έκανε παιδί με τη Μπέλατριξ. (Όχι ότι δεν το σιπάρω, αλλά για παιδί απλά όχι. :ρ) Το πρόβλημα είναι ότι τελικά η λικαρισμένη πλοκή ήταν η αληθινή. Και τώρα που τη διάβασα δεν ξέρω πώς να νιώσω γι' αυτό.

Από τη μία ήταν καλογραμμένο, αλλά υπήρχε ένα σοβαρό θέμα. Οι ιδέες, οι νέοι χαρακτήρες και η εξέλιξη της πλοκής ήταν σαν να ανήκαν σε φάνφικ και όχι σε θεατρικό έργο. Το διάβαζα και δεν ένιωθα ότι διαβάζω ένα νέο, canon κομμάτι του Wizarding World αλλά ένα έργο γεμάτο headcanons που με άλλα συμφωνούσα και με άλλα όχι. Πχ. το όλο θέμα με την κόρη του Βόλντεμορτ. Μ' άρεσε όμως που ο Άλμπους μπήκε στο Σλίθεριν, και που η Ερμιόνη, αν και νεότατη, έγινε Υπουργός Μαγείας. Από τη μία λοιπόν το απόλαυσα ως ένα βαθμό, και από την άλλη δεν μπορώ να το πάρω στα σοβαρά. Όσοι το διαβάσατε, πείτε μου από κάτω τι σκέφτεστε. :Ρ

Βέβαια όσοι το έχουν δει στο θέατρο λένε ότι λειτουργεί πολύ καλύτερα στη σκηνή οπότε μάλλον θα το δω όποτε ανεβεί στο youtube ή στα τορρεντάδικα. Κι ελπίζω να έχουν δίκιο.