14/8/18

Book Review: Minotaur - Phllip W. Simpson

Τις προάλλες βρέθηκα στον Σκλαβενίτη της Φιλαδέλφειας για κάτι ψώνια και φυσικά πήγα να τσεκάρω και το τμήμα με τα βιβλία. Όχι ότι δεν έχω ήδη αρκετά αδιάβαστα, αλλά εντάξει τώρα, δεν έπαιζε. :Ρ


Εκεί που χάζευα λοιπόν, βλέπω ένα promising εξώφυλλο και τον τίτλο ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ. Από πάνω κάτι του τύπου "τι πραγματικά συνέβη στον Λαβύρινθο". Τιμή γύρω στα 8 ευρώ. Λέω, εδώ είμαστε. Ρίχνω μια ματιά μέσα, βλέπω μεγάλα γράμματα, πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αρκετά απλή γραφή, οπότε αρχίζω να το ξανασκέφτομαι. Αποφασίζω τελικά να ψάξω να το βρω σε ηλεκτρονική μορφή' δεν τσιγκουνεύτηκα τα 8 ευρώ, αλλά αμφέβαλα ότι θα άξιζε ακόμα κι αυτά.

Το κατέβασα και το ξεκίνησα την επόμενη μέρα, αφού διάβασα και κάτι πεντάστερα και τετράστερα reviews στο Goodreads. Κι ενώ το premise του είναι ενδιαφέρον και πρωτότυπο (ο ίδιος ο Μινώταυρος αφηγείται την ιστορία του στον Ρωμαίο ποιητή Οβίδιο), δεν είμαι πλήρως ικανοποιημένη. Αφού πρόκειται για retelling, θα το ήθελα πιο λυρικό' η γραφή του είναι υπερβολικά απλή -θα μου πείτε, ίσως είναι καλό αυτό για κάποιους, αλλά ελάτε τώρα, δεν γίνεται επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να μιλάνε όπως μιλάμε σήμερα (είδα κάπου τη φράση "σταμάτα να με βομβαρδίζεις με ερωτήσεις" και κόντεψα να πνιγώ).

Επίσης, αναχρονισμοί. Αν ήταν σκωπτικό/κωμικό μυθιστόρημα δεν θα με πείραζε, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση το Καραβάν Σεράι στην είσοδο του ανακτόρου ή το Μοναστηράκι να λέγονταν έτσι εκείνη την εποχή. Ούτε θα έκοβε κανείς το Αστερίων σε Αστ ή το Οβίδιος σε Ovid. Κάτι τέτοια ήδη από τις πρώτες σελίδες μ' έκαναν να σκεφτώ πως ο συγγραφέας είναι ο ορισμός αυτού που λέμε "Αμερικανάκι". Δεν είναι ότι δεν έχει κάνει έρευνα, ίσα-ίσα είναι πολύ διαβασμένος, αλλά του έχουν ξεφύγει πράγματα που δεν θα έπρεπε. Ο τύπος έχει σίγουρα πάει στην Κρήτη, μπορεί και πάνω από μία φορά. Είναι τόσο δύσκολο να ξέρει, ή έστω να μάθει, ότι το Ηράκλειο στα αγγλικά γράφεται Heraklion κι όχι Iraklion??

Κάτι άλλο που με ενόχλησε: ο Οβίδιος είναι αλκοολικός και το παραδέχεται κι ο ίδιος (πάλι καλά). Δεν μπορεί να γράψει χωρίς κρασί, ζητάει μόνιμα κρασί, γενικώς παίζει μια ψύχωση με το κρασί σε όλο το βιβλίο που μ' εκνευρίζει. Είπαμε να πιούμε δυο ποτηράκια με το φαΐ, όχι όλη την ώρα! Το θέμα ήταν ότι πέρα από αυτό κι από το ότι κατέγραφε την ιστορία, το βιβλίο ελάχιστα ασχολήθηκε με τον Οβίδιο οπότε ενώ θα μπορούσε να είχε αναπτυχθεί ωραία σαν χαρακτήρας κατέληξε background character με ψήγματα προσωπικότητας.

Γενικά το βιβλίο δεν ακολουθούσε ποτέ τον κανόνα "show, don't tell" κι έπιασα τον εαυτό μου να εκνευρίζεται αρκετές φορές.

Αν θέλετε κάποιο καλό retelling του μύθου του Μινώταυρου, sans voir προτείνω την Αριάδνη στη Νάξο του Χαβιέρ Ασπεΐτια και την Κίρκη της Madeline Miller. Το συγκεκριμένο θα το πρότεινα μόνο σε κάποιον που ξεκινά τώρα να διαβάζει λογοτεχνία και θέλει κάτι να του κρατήσει το ενδιαφέρον και να είναι ταυτόχρονα ελαφρύ και ευκολοδιάβαστο (που είναι, και μπράβο του, για να τραβήξει νεότερους σε ηλικία αναγνώστες).

Τελική βαθμολογία: 5.5/10 (Στο goodreads έβαλα αναγκαστικά 3 αστεράκια γιατί δεν έχουν μισά και τα 2 μου φάνηκαν πολύ λίγα.)

19/6/18

WoT spin-offs the world needs

Με τουλάχιστον δύο τηλεοπτικά spin-offs να ετοιμάζονται για το Game of Thrones και το Lord of the Rings, το Amazon να έχει αγοράσει εκτός από τα δικαιώματα του LotR και αυτά του Wheel of Time, κι εμένα να έχω καμιά βδομάδα που τελείωσα και τα 15 βιβλία της εν λόγω σειράς και ν' αναρωτιέμαι τι θα κάνω πλέον με τη ζωή μου, θα κάνω μια λίστα με τα spin offs (λογοτεχνικά ή/και τηλεοπτικά) που χρειάζομαι για το Wheel of Time, με την ελπίδα να φτάσουν κάποτε στη Harriet και τον Sanderson.

(Τι, ο τύπος κυκλοφορεί ένα τούβλο το χρόνο, ας ασχοληθεί λίγο παραπάνω και με το WoT.)

1. Cadsuane Melaidhrin
Ο θρύλος των Aes Sedai. Η τύπισσα είναι 400 χρονών, έχει ταξιδέψει σε όλη τη Randland, έχει δει δεκάδες Amyrlin να ανεβοκατεβαίνουν στην ηγεσία, κι είναι απ' τις πιο δυνατές channelers στον κόσμο. Ένα βιβλίο με τα ταξίδια και τις εμπειρίες της θα ήταν κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενο. Κι εννοείται να έχει τη φάση που απήγαγε μια Amyrlin για να την κάνει πιο δυνατή. Μόνο η Cadsuane θα τη γλίτωνε με κάτι τέτοιο.

2. Forsaken backstories
Μια συλλογή με 13 διηγήματα, ένα για τον κάθε Forsaken, με τα origins τους, το γιατί και πώς επέλεξαν να ακολουθήσουν τον Dark One, τις δημιουργίες τους κλπ. Επίσης σίγουρα το καθένα να είναι σε διαφορετικό genre (της Semirhage horror, του Ishamael δράμα, της Graendal erotica κοκ).

3. Fall of Manetheren
Ωραία τα είπε η Moiraine αλλά... δεν μου φτάνει! Ό,τι είπε τα θέλω με ανάπτυξη χαρακτήρων, με τις κραυγές "Tai'shar Manetheren!" να αντηχούν στο πεδίο της μάχης, με την Eldrene να γίνεται κάρβουνο μαζί με τους Shadowspawn και την πόλη της και όλα αυτά από το οπτικό πεδίο ανθρώπων που τα έζησαν.

4. Death of Malkier
Ξέρουμε πολύ λίγα για το θάνατο της Malkier, όπως αναφέρεται συχνά στα βιβλία, κι αυτά πολύ επιγραμματικά, οπότε μια νουβέλα να επικεντρώνεται σ' αυτό θα ήταν επική και πολύ συγκινητική, αν γινόταν σωστά.

5. The Aiel War
Γιατί το New Spring διαδραματίζεται προς το τέλος του, αλλά δεν εστιάζει εκεί. Και οι σκόρπιες πληροφορίες δεν φτάνουν.

6. Lan and Moiraine's travels
Το New Spring αφηγείται μόνο την αρχή της έρευνας για τον Dragon Reborn. Βέβαια, για τα επόμενα 20 χρόνια που ταξίδεψαν μαζί δε θα έφτανε μόνο ένα διήγημα. Και πάλι, θα άξιζε ο κόπος. (Επίσης αρνούμαι να πιστέψω ότι ήταν τόσο καιρό μαζί και δεν έγινε ποτέ τίποτα ανάμεσά τους. :ρ)

7. Logain Ablar
False Dragon he may be, αλλά είναι κι από τους πιο badass χαρακτήρες σε όλη τη σειρά. Κι απ' τους πιο ψυχολογικά τραυματισμένους. Εδώ θέλω και origins και post-Last Battle.

Όσοι τα έχετε διαβάσει, είστε καλοδεχούμενοι να προσθέσετε τα δικά σας :ρ

18/10/17

There's always another secret.

Ο τίτλος μάλλον σας προδιαθέτει ότι θα μιλήσω για μυστικά, αλλά ελάτε τώρα, ξένοι είμαστε? Φυσικά ΚΑΙ ΘΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ και συγκεκριμένα για τον Brandon Sanderson και τη σειρά φαντασίας του με γενικό τίτλο Mistborn.

Όχι, κόψτε φάτσα.
Τον Sanderson, που πραγματικά αν τον δεις είναι ο μέσος geek της διπλανής πόρτας που έγινε συγγραφέας και δεν τον πιάνει το μάτι σου ότι βγάζει ένα βιβλίο τούβλο το χρόνο και πουλάει, τον γνωρίσαμε όταν ανέλαβε να τελειώσει το Wheel of Time μετά το θάνατο του Robert Jordan. Προσωπικά δεν τον είχα ξαναδιαβάσει και μου άρεσαν πολύ τα Gathering Storm και Towers of Midnight*, μου άρεσε το ύφος που προσέδιδε στη σειρά, κάτι που ήταν ταυτόχρονα διαφορετικό από το ύφος του Jordan όσο και κοντά με αυτό. Ως εκ τούτου, το Mistborn είχε μπει ήδη στη reading list κι απλά περίμενε την κατάλληλη στιγμή.

*Καθυστερώ επίτηδες την ανάγνωση του Memory of Light για να μην ξεμείνω από WoT και ξενερώσω.

Να πούμε για την ιστορία ότι το Mistborn δεν είναι μόνο μία τριλογία, αλλά και μια τετραλογία, δύο εμβόλιμες νουβέλες και 2-3 βιβλία που γράφονται αυτή τη στιγμή, καθώς και άπειρα ακόμα βιβλία και graphic novels που συνδέονται έμμεσα με αυτό καθώς διαδραματίζονται όλα στο ίδιο σύμπαν, το Cosmere (δείτε το διάγραμμα). Βέβαια, επειδή με βλέπω να γίνομαι 80 κι ακόμα να διαβάζω Cosmere, εδώ θα μιλήσουμε μόνο για την βασική τριλογία του Mistborn που εκδόθηκε πριν από πάνω-κάτω 10 χρόνια.

Θα μπορούσε.
Η υπόθεση σε πολύ αδρές γραμμές έχει ως εξής: η πρωταγωνίστρια Vin, μια 16χρονη κοπέλα που μεγάλωσε στους δρόμους, μαθαίνει ότι είναι Ομιχλογέννητη όταν γίνεται μέλος μιας συμμορίας κλεφτών -στον υπόκοσμο το κορίτσι από μικρό- που έχει σκοπό να σκοτώσει τον Lord Ruler, τον κακό (?), αθάνατο αυτοκράτορα, και να ελευθερώσει τους skaa, τους κοινούς θνητούς δηλαδή, από την τυραννική κυριαρχία του. Τώρα θα μου πείτε τι είναι οι Ομιχλογέννητοι? Χαίρομαι πολύ που ρωτάτε!

"We Mistborn need not make sense."

Στον κόσμο αυτό (Scadrial το όνομά του), η πιο σημαντική μορφή μαγείας είναι η Allomancy. Στα ελληνικά τη μετέφρασαν Κραματομαντεία και δε μου αρέσει καθόλου ηχητικά αλλά παραδέχομαι πως θα ήταν δύσκολο να την πουν αλλιώς. Οι Allomancers έχουν τη δυνατότητα να μεταβολίζουν συγκεκριμένα κράματα μετάλλων τα οποία τους δίνουν υπερφυσικές δυνάμεις. Οι περισσότεροι Allomancers μπορούν να καίνε μόνο ένα μέταλλο (πχ. κασσίτερο, που δίνει τεράστια σωματική δύναμη και αντοχή) και λέγονται Mistings, ενώ όσοι καίνε όλα τα διαθέσιμα μέταλλα είναι πολύ πιο σπάνιοι και λέγονται Mistborn. Δε θα σας μπερδέψω περισσότερο με τα υπόλοιπα είδη μαγείας, εξάλλου ο Sanderson τα περιγράφει όλα πολύ ωραία και δε θέλω να σας ρίξω σπόιλερ με το καλημέρα. :ρ

Πάνω στη βασική τριλογία υπάρχουν και δύο νουβέλες που λειτουργούν συμπληρωματικά και επεξηγηματικά και μόλις σήμερα τελείωσα τη μία από αυτές και δεν είμαι καλά. Βασικά από τη μέρα που τελείωσα το Hero of Ages δεν είμαι καλά και με πιάνουν κάτι κρίσεις μελαγχολίας στο ξεκάρφωτο αλλά δε θα επεκταθώ πάνω σ' αυτό, κρίμα είναι. Διαβάστε να μάθετε. :ρ

Overall thoughts: Εξαιρετικό το σύστημα μαγείας, πολύ καλή και αρκετά κινηματογραφική η γραφή, η εξέλιξη των χαρακτήρων, τα κρυμμένα μυστικά που αποκαλύπτονται σιγά-σιγά -το τρίτο βιβλίο ήταν τίγκα στο plot twist, διάβαζα στα ΜΜΜ και κρεμόταν το σαγόνι μέχρι το πάτωμα-, πολύ ωραίοι χαρακτήρες που δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται. Επίσης υπέροχο, συγκινητικό, ό,τι έπρεπε τέλος. 9/10. Recommended.

1/5/17

American Gods - OMG!

Μόλις είδα το πρώτο επεισόδιο και νιώθω ότι αποζημιώθηκα για όλες τις τραγικές στιγμές που έχω αναγκαστεί να ζήσω με το Game of Thrones. :p

Τι να πρωτοπώ. Να πω ότι η εισαγωγική σκηνή με τον Mr. Ibis να καταγράφει την άφιξη των Βίκινγκς στην Αμερική ήταν επική και το cinematography άψογο? Θα το πω. (Το κομμένο χέρι με το σπαθί που πέρασε ΠΑΝΩ από τις γραμμές του widescreen και καρφώθηκε στο λαιμό ενός πολεμιστή ήταν αξεπέραστο. Και γελοίο. Και αξεπέραστο. Όπως και ο Βίκινγκ που στην κυριολεξία έγινε σουρωτήρι από τα βέλη.) Να πω ότι η σκηνή της Bilquis ήταν τόσο fucked up και awe-inspiring όσο είναι και στο βιβλίο? Θα το πω κι αυτό. Ότι το καστ είναι το ιδανικό, ότι ο Mr. Wednesday είναι γραμμένος για τον Ian McShane, ότι ο TechBoy παρουσιάστηκε ακριβώς όπως έπρεπε, ότι ο Mad Sweeney είναι τέρμα ερωτεύσιμος, ότι είχαν σεβαστεί το βιβλίο??? Όλα ισχύουν. Ελπίζω βέβαια να παραμείνουν έτσι και στη συνέχεια, ο πιλότος όμως έκανε 100% τη δουλειά του και βάλε.

Άλλες σκέψεις:

  • Ο Ricky Whittle είναι ο τέλειος Shadow -ήρεμος και cool μέχρι που θα τον τσαντίσεις, ενώ το ξύλο με τον Sweeney ήταν καθαρό fight porn. :ρ
  • Τα οράματα ήταν άψογα σκηνοθετημένα και με αρκετά καλά εφέ για τηλεοπτική σειρά. Σίγουρα καλύτερα από τα εφέ του Shannara ή του Merlin.
  • Για τη Laura δεν μπορώ να πω κάτι γιατί δεν την είδαμε πολύ αλλά αισθάνομαι καλά πράγματα να έρχονται.
  • LOW-KEY FUCKIN' LYESMITH και δεν είμαι καλά, σχεδόν τσίριξα στην οθόνη όταν εμφανίστηκε. 
  • Η ατμόσφαιρα είναι το κάτι άλλο, το ίδιο και οι μουσικές επιλογές. Οι τίτλοι αρχής σκέτη ψυχεδέλεια.

(Νομίζω το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το thunderbird που γίνεται αεροπλάνο. :p)

Στο επόμενο επεισόδιο θα 'χει περισσότερη Laura, θα 'χει και Media ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΝ CZERNOBOG. Μπορεί και τις αδελφές Zorya, ελπίζω να τις δούμε σύντομα γιατί αγαπώ άπειρα.

Δείτε το.

17/2/17

Art and fashion... tragedies

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω πως δε θα είχα θέμα να την έκανε την επίδειξη ο Gucci στον Παρθενώνα. Καταλαβαίνω μέχρι ένα σημείο γιατί αρνήθηκε ο ΚΑΣ αλλά προσωπικά ούτε η εθνική μου υπερηφάνεια ένιωσα να θίγεται ούτε κάτι υποτιμητικό είδα στην όλη πρόταση. Ελάτε, ας πέσει το flaming τώρα.

Ένα βασικό επιχείρημα για την απόρριψη της πρότασης του Gucci ήταν για να μην ευτελιστεί και εμπορευματοποιηθεί η ιερότητα του χώρου. Σίγουρα δεν έχουν όλα την ίδια αξία, αλλά αν φοβάσαι τόσο πολύ ότι δε θα σεβαστεί κανείς την Ακρόπολη, απέρριψε προτάσεις για ταινίες που ανεβάζουν τους ηθοποιούς στον Παρθενώνα και κλείσε τον χώρο και στους τουρίστες. Ή καθιέρωσε δωρεάν είσοδο για όλους. Αλλά όχι, οι τουρίστες έρχονται από την άλλη άκρη του κόσμου γι' αυτό και μας αφήνουν και λεφτά. Λες κι όσοι θα έρχονταν για την επίδειξη δεν θα μας άφηναν λεφτά και δεν θα θαύμαζαν και το μνημείο μαζί με την επίδειξη. Τρία σε ένα.

Κατά δεύτερον ποιος είπε ότι η μόδα δεν είναι τέχνη?

Θίχτηκαν μερικοί (και η Unesco ανάμεσά τους) από τις φωτογραφίες του οίκου στο Instagram με τα λουλουδάτα φορέματα και τα αξεσουάρ στα αγάλματα. Μας υποτιμά, λέει, ο Gucci, και μας χρησιμοποιεί σαν διαφήμιση για ίδιο συμφέρον. ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ? Κι εμείς οι ίδιοι σαν διαφήμιση χρησιμοποιούμε τα μνημεία και τα μουσεία μας. Ποια η διαφορά? Αν το πρόβλημα είναι ότι επωφελείται ο Gucci, μαντέψτε, έχει περισσότερα λεφτά από όσα μπορεί να χρειαστεί, ενώ εμείς δεν έχουμε. Αν επωφεληθεί έτσι ο οίκος, θα επωφεληθούμε και εμείς. Γιατί θα κάνει ακόμα περισσότερο κόσμο να έρθει στην Ελλάδα. Επίσης συνειδητοποιείτε ότι είναι όλα photoshop και ότι δεν υπήρχε περίπτωση να αγγίξουν τα αληθινά αγάλματα ποτέ γιατί πολύ απλά δεν επιτρέπεται?

Τα αγάλματα είναι τέχνη. Ο Παρθενώνας αδιαμφισβήτητα το ίδιο. Αλλά τέχνη είναι και η μόδα και η φωτογραφία και η επεξεργασία φωτογραφίας. Αν κάποιοι θέλουν να θεωρούν πως ό,τι έχει βγει από την αρχαία Ελλάδα πρέπει να παραμένει άθικτο και απρόσιτο, ας συνεχίσουν να το πιστεύουν, αλλά ας το κάνουν και πράξη για όλους, όχι μόνο για ό,τι τους φαίνεται ότι δεν ανταποκρίνεται στα υψηλά στάνταρ αυτού του "φωτισμένου" λαού που είναι οι Έλληνες.

14/12/16

“You got bullied in school? Get over it.”

Όχι ρε φίλε, δεν θα το ξεπεράσω.

Εξαιτίας τους φοβόμουν για χρόνια να σηκώσω το χέρι μου στην τάξη, να πιάσω φιλίες, ν' ανοίξω το στόμα μου να μιλήσω γιατί συνεχώς σκεφτόμουν ότι οι άλλοι θα με κρίνουν και θα με κοροϊδέψουν για το παραμικρό.

Έγινα στρείδι. Δεν ήμουν και πολύ κοινωνικός άνθρωπος εξαρχής, κι όλο αυτό το έκανε χειρότερα. Εκτός του κύκλου μου, δεν μιλούσα για το πώς ένιωθα, δεν παραπονιόμουν, αλλά και δεν έδειχνα τη χαρά μου για τίποτα. Και σίγουρα δεν έγινα ποτέ "δημοφιλής". Αν και, μετά το δημοτικό/γυμνάσιο, κανείς δεν είπε ανοιχτά ότι με αντιπαθεί, δεν με αποζητούσαν κιόλας. Χωρίς να με πειράζει πολύ, καθώς μου άφηνε το περιθώριο να μην υποκρίνομαι ότι μου άρεσαν τα πάρτι του σχολείου και οι συμπεριφορές των συμμαθητών, αναπόφευκτα σκεφτόμουν ότι κάτι δεν είναι φυσιολογικό με μένα. Έπρεπε να φτάσω στο πανεπιστήμιο για να καταλάβω ότι, οκέι, δεν έγινε και τίποτα. Υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω σαν εμένα.

Δεν είχε πέσει ποτέ ξύλο στην περίπτωσή μου (τα δύο χρόνια που κράτησε το bullying στο δημοτικό δηλαδή), αλλά ο φόβος πάντα υπήρχε. Και το να λέει κανείς σε νέους ανθρώπους που το πέρασαν σε χειρότερο στάδιο να "το ξεπεράσουν", προφανώς επειδή νομίζει ότι το bullying αποτελείται μόνο από "αστεία" πειράγματα και "αθώα" σπρωξίματα στο διάλειμμα, ή ακόμα κι επειδή ο ίδιος πούλαγε νταηλίκι και δεν το συνειδητοποίησε ποτέ, δεν βοηθάει τη στιγμή που αυτό το πράγμα μπορεί να αλλάξει εντελώς την προσωπικότητα και να επηρεάσει το μέλλον κάποιου.

Οπότε ναι, σίγουρα κάποια στιγμή θα το ξεπεράσουμε, επειδή το παλέψαμε και το μπορούμε. Αυτό δε σημαίνει ότι θα σταματήσουμε να μιλάμε γι' αυτό μόνο και μόνο επειδή κάνει κάποιους που κατά πάσα πιθανότητα δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει όλο αυτό, να νιώθουν "άβολα".

18/9/16

Top 10: Animation Songs

*Η λίστα αυτή περιέχει τραγούδια από ταινίες της Disney, της Dreamworks κλπ. αλλά όχι από άνιμε. Έχω διαλέξει μόνο ένα τραγούδι από κάθε ταινία αλλά αναφέρονται και τα runner-ups.  Επίσης η λίστα έχει τα δικά μου αγαπημένα κομμάτια κι όχι απαραίτητα τα αντικειμενικά καλύτερα. You have been warned.*


1. The Prince of Egypt - Deliver Us
Η εισαγωγή της ταινίας, με τον Εβραϊκό λαό να τραγουδά για τη λύτρωση από τη σκλαβιά. Πολύ δυνατή η ερμηνεία της Ofra Haza ως μητέρα του Μωυσή, η οποία τραγούδησε το κομμάτι σε 18 γλώσσες, ανάμεσά τους και τα ελληνικά.
Runner-up: The Plagues

2. Lion King - Be Prepared
Ο Σκαρ, σαν άλλος Χίτλερ, σχεδιάζει πραξικόπημα και τον θάνατο του Μουφάσα, με τις ύαινες σε ρόλο Ναζί στρατιωτών. Γενικά θεωρώ τα villain songs τα πιο δυνατά στα κινούμενα σχέδια κι αυτό είναι το αγαπημένο μου.
Runner-ups: My Lullaby (Lion King 2), Hakuna Matata

3. Pocahontas - Savages
Το μίσος ανάμεσα σε λευκούς και ερυθρόδερμους φτάνει στο αποκορύφωμά του, με τις δύο πλευρές να θεωρούν η μία την άλλη άγριους και να ετοιμάζονται για πόλεμο και την Ποκαχόντας, απελπισμένη, να προσπαθεί να τον αποτρέψει. Απορώ πως γίνεται να έχει μεγαλώσει κανείς μ' αυτές τις ταινίες κι ακόμα να είναι ρατσιστής.

4. The Hunchback of Notre Dame - Hellfire
Άλλο ένα villain song και νομίζω το πιο σκοτεινό στη Disney. Ξεκάθαρα, ο Φρόλλο έχει καύλες και μας φταίει η Εσμεράλδα. Και πάλι εξαιρετική ερμηνεία και ανατριχίλες στο "mea maxima culpa".
Runner-ups: The Bells of Notre Dame, God Help the Outcasts

5. The Nightmare Before Christmas - Jack's Lament
Ο Τζακ Σκέλινγκτον εξηγεί γιατί το Χάλογουιν δεν τον γεμίζει πια, παρόλο που είναι κατά τα λεγόμενά του ο πιο κατάλληλος για να τρομάξει κόσμο αυτή την εποχή. Παρόλο που με την πρώτη ματιά φαίνεται αστείο, είναι ένα πολύ  μελαγχολικό κομμάτι. Το προτιμώ με τη φωνή του Danny Elfman.
Runner-ups: This is Halloween, What's This?

6. Tangled - Mother Knows Best
Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι η Gothel είναι μια manipulative bitch και πως αγαπάει περισσότερο τη δύναμη της Ραπουνζέλ (aka τα μαλλιά της) παρά την ίδια. Μια μεταφορά για τους abusive γονείς και την επιρροή που μπορεί να έχουν στα παιδιά εκβιάζοντάς τα και κάνοντάς τα να πιστεύουν πως ό,τι κάνουν είναι για το καλό τους.
Runner-up: I've Got A Dream

7. Anastasia - Once Upon A December
Η Αναστασία μπαίνει στο παλάτι των τσάρων χωρίς να θυμάται τίποτα από το παρελθόν της, και μία-μία έρχονται μνήμες από γιορτές, οικογενειακή θαλπωρή κλπ κλπ. Αγαπάμε.
Runner-up: In the Dark of the Night

8. Frozen - In Summer
Ενώ εκτιμώ πολύ και το Let it go, το βρίσκω πολυακουσμένο. Τούτο εδώ έχει όλη την αθωότητα και τη χαρά που περιμένεις από έναν χιονάνθρωπο και την περίεργη επιθυμία του να περάσει ένα υπέροχο καλοκαίρι. Παρόλο που είναι, ξέρεις τώρα, χιονάνθρωπος.
Runner-up: Let It Go, Frozen Heart

9. Hercules - The Gospel Truth
Το εισαγωγικό κομμάτι, με τις Μούσες να χορεύουν και να τραγουδούν για -ποιον άλλον;- τον Ηρακλή. Υπέροχο το animation και το ίδιο το τραγούδι, με soul και r'n'b στοιχεία. Είναι αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από όλα της ταινίας.

10. Sleeping Beauty - Once Upon A Dream
Περισσότερο μ' αρέσει που τραγουδιέται πάνω στη βασική μελωδία του ομώνυμου μπαλέτου, αλλά είναι και πολύ γλυκό και ρομαντικό. Αν και η Ωραία Κοιμωμένη δεν έχει άλλα τραγούδια (δυστυχώς, γιατί πολύ θα ήθελα ένα και για τη Maleficent), αυτό είναι ένα και καλό.

Bonus Songs: I'll Make a Man Out of You (Mulan), Be our Guest (Beauty and the Beast), Under the Sea (The Little Mermaid)