18/9/16

Top 10: Animation Songs

*Η λίστα αυτή περιέχει τραγούδια από ταινίες της Disney, της Dreamworks κλπ. αλλά όχι από άνιμε. Έχω διαλέξει μόνο ένα τραγούδι από κάθε ταινία αλλά αναφέρονται και τα runner-ups.  Επίσης η λίστα έχει τα δικά μου αγαπημένα κομμάτια κι όχι απαραίτητα τα αντικειμενικά καλύτερα. You have been warned.*


1. The Prince of Egypt - Deliver Us
Η εισαγωγή της ταινίας, με τον Εβραϊκό λαό να τραγουδά για τη λύτρωση από τη σκλαβιά. Πολύ δυνατή η ερμηνεία της Ofra Haza ως μητέρα του Μωυσή, η οποία τραγούδησε το κομμάτι σε 18 γλώσσες, ανάμεσά τους και τα ελληνικά.
Runner-up: The Plagues

2. Lion King - Be Prepared
Ο Σκαρ, σαν άλλος Χίτλερ, σχεδιάζει πραξικόπημα και τον θάνατο του Μουφάσα, με τις ύαινες σε ρόλο Ναζί στρατιωτών. Γενικά θεωρώ τα villain songs τα πιο δυνατά στα κινούμενα σχέδια κι αυτό είναι το αγαπημένο μου.
Runner-ups: My Lullaby (Lion King 2), Hakuna Matata

3. Pocahontas - Savages
Το μίσος ανάμεσα σε λευκούς και ερυθρόδερμους φτάνει στο αποκορύφωμά του, με τις δύο πλευρές να θεωρούν η μία την άλλη άγριους και να ετοιμάζονται για πόλεμο και την Ποκαχόντας, απελπισμένη, να προσπαθεί να τον αποτρέψει. Απορώ πως γίνεται να έχει μεγαλώσει κανείς μ' αυτές τις ταινίες κι ακόμα να είναι ρατσιστής.

4. The Hunchback of Notre Dame - Hellfire
Άλλο ένα villain song και νομίζω το πιο σκοτεινό στη Disney. Ξεκάθαρα, ο Φρόλλο έχει καύλες και μας φταίει η Εσμεράλδα. Και πάλι εξαιρετική ερμηνεία και ανατριχίλες στο "mea maxima culpa".
Runner-ups: The Bells of Notre Dame, God Help the Outcasts

5. The Nightmare Before Christmas - Jack's Lament
Ο Τζακ Σκέλινγκτον εξηγεί γιατί το Χάλογουιν δεν τον γεμίζει πια, παρόλο που είναι κατά τα λεγόμενά του ο πιο κατάλληλος για να τρομάξει κόσμο αυτή την εποχή. Παρόλο που με την πρώτη ματιά φαίνεται αστείο, είναι ένα πολύ  μελαγχολικό κομμάτι. Το προτιμώ με τη φωνή του Danny Elfman.
Runner-ups: This is Halloween, What's This?

6. Tangled - Mother Knows Best
Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι η Gothel είναι μια manipulative bitch και πως αγαπάει περισσότερο τη δύναμη της Ραπουνζέλ (aka τα μαλλιά της) παρά την ίδια. Μια μεταφορά για τους abusive γονείς και την επιρροή που μπορεί να έχουν στα παιδιά εκβιάζοντάς τα και κάνοντάς τα να πιστεύουν πως ό,τι κάνουν είναι για το καλό τους.
Runner-up: I've Got A Dream

7. Anastasia - Once Upon A December
Η Αναστασία μπαίνει στο παλάτι των τσάρων χωρίς να θυμάται τίποτα από το παρελθόν της, και μία-μία έρχονται μνήμες από γιορτές, οικογενειακή θαλπωρή κλπ κλπ. Αγαπάμε.
Runner-up: In the Dark of the Night

8. Frozen - In Summer
Ενώ εκτιμώ πολύ και το Let it go, το βρίσκω πολυακουσμένο. Τούτο εδώ έχει όλη την αθωότητα και τη χαρά που περιμένεις από έναν χιονάνθρωπο και την περίεργη επιθυμία του να περάσει ένα υπέροχο καλοκαίρι. Παρόλο που είναι, ξέρεις τώρα, χιονάνθρωπος.
Runner-up: Let It Go, Frozen Heart

9. Hercules - The Gospel Truth
Το εισαγωγικό κομμάτι, με τις Μούσες να χορεύουν και να τραγουδούν για -ποιον άλλον;- τον Ηρακλή. Υπέροχο το animation και το ίδιο το τραγούδι, με soul και r'n'b στοιχεία. Είναι αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από όλα της ταινίας.

10. Sleeping Beauty - Once Upon A Dream
Περισσότερο μ' αρέσει που τραγουδιέται πάνω στη βασική μελωδία του ομώνυμου μπαλέτου, αλλά είναι και πολύ γλυκό και ρομαντικό. Αν και η Ωραία Κοιμωμένη δεν έχει άλλα τραγούδια (δυστυχώς, γιατί πολύ θα ήθελα ένα και για τη Maleficent), αυτό είναι ένα και καλό.

Bonus Songs: I'll Make a Man Out of You (Mulan), Be our Guest (Beauty and the Beast), Under the Sea (The Little Mermaid)

3/8/16

Five more books that should be adapted

Γιατί δεν δεχόμεθα εκβιασμούς κύριοί μου και θα γράφουμε ό,τι θέλουμε. :p
(Κανονικά υπάρχουν κι άλλα βιβλία σ' αυτή τη λίστα αλλά είπα να βάλω τα πιο extra. :p)

1. House of Corruption - Erik Tavares
Το τελείωσα πριν μερικές εβδομάδες και πραγματικά είναι ό,τι θα ήθελα να δω σε μια ταινία με βαμπίρ και λυκανθρώπους και άλλα παρεμφερή πλάσματα που να μην είναι το Twilight και να μην διαδραματίζεται στην ξενέρωτη Βόρεια Αμερική. Όχι, το House of Corruption μας πάει στις ζούγκλες του Βόρνεο και χρησιμοποιεί και τα native folktales για έξτρα πόντους τρόμου. Someone give it a shot!


2. La Beaute sans Vertu - Genevieve Valentine

Διήγημα (μπορείτε να το βρείτε στο tor.com) που μιλάει για τη βιομηχανία της μόδας σε μια δυστοπική κοινωνία. Από το ότι τα μοντέλα κάνουν μεταμοσχεύσεις χεριών (!) που ανήκαν σε νεκρά 14χρονα κορίτσια (!!!) γιατί έχουν το καταλληλότερο μήκος και πάχος, μέχρι την υπέροχα ανατριχιαστική πασαρέλα της πρωταγωνίστριας, ως ταινία θα ήταν απίστευτα ατμοσφαιρική.

3. The Windup Girl - Paolo Baccigalupi
Η πρωταγωνίστρια είναι ρομπότ-πόρνη που προσπαθεί να γίνει ανεξάρτητη και να αντιμετωπίζεται ως κανονικός άνθρωπος. Διαδραματίζεται στην Ταϊλάνδη, σ' ένα steam/biopunk μέλλον όπου η μόλυνση του περιβάλλοντος έχει καταστρέψει σχεδόν τα πάντα, όλα τα τρόφιμα είναι βιομηχανικά κατασκευασμένα και οι άνθρωποι αργοπεθαίνουν. Αν ψάχνετε το επόμενο δυστοπικό hit που να ξεφεύγει λίγο απ' τα πολυγραμμένα και πολυδιαβασμένα YA, κάντε μια προσπάθεια μ' αυτό.

4. Duma Key - Stephen King
Είναι Stephen King και μόνο γι' αυτό απορώ πώς έχει ξεφύγει απ' το Hollywood. Δεν ξέρω πώς το βλέπουν οι hardcore fans αλλά για μένα ήταν το πρώτο του βιβλίο που διάβασα και το εκτιμώ ιδιαίτερα. Με είχε τρομάξει αρκετά αλλά το όλο θέμα της αντιμετώπισης ενός χαμένου άκρου και μαζί της χαμένης έμπνευσης, σε συνδυασμό με μια ανατριχιαστική ιστορία μυστηρίου και τρόμου, θα ήταν ιδανικό για μια ταινία ή σειρά.

5. Tales of the Otori - Lean Hearn
Ήταν μια από τις αγαπημένες μου τριλογίες όταν ήμουν στο λύκειο. Ψευδοϊστορικό fantasy στο στυλ του Kay, τοποθετημένο σε μια "άλλη" φεουδαρχική Ιαπωνία. Είχα αγαπήσει τους χαρακτήρες, τα ιστορικά στοιχεία, την ίντριγκα, το πάθος των πρωταγωνιστών. Ως ταινία, σειρά ή ακόμα και άνιμε θα ήθελα να είναι πολύχρωμη, με πανέμορφα κοστούμια και σκηνικά και εντυπωσιακές πολεμικές σκηνές (σαν τις κινέζικες wuxia ταινίες), αλλά και κάπως μελαγχολική. Και να κρατά το βάθος και την ποιητικότητα των βιβλίων.

Harry Potter & the Cursed Child

Δεν πρόλαβε να βγει, το διάβασα κιόλας.


Φέτος κλείνω 15 χρόνια Potterhead. Και πάντα μέχρι τώρα κάθε νέο υλικό ήταν καλοδεχούμενο. Μου άρεσε η ιδέα του Fantastic Beasts and Where to Find them, μου άρεσε η ιδέα του θεατρικού sequel, και θα ήμουν υπερβολικά χαρούμενη αν υπήρχε ένα spin-off με τους ιδρυτές ή τους Marauders. Ο κυριότερος λόγος; Όλο το νέο υλικό είναι canon. Που σημαίνει περισσότερες πληροφορίες, μεγαλύτερο insight στον κόσμο και στους χαρακτήρες, και περισσότερη τροφή για θεωρίες.

Στις 31 Ιουλίου λοιπόν, κυκλοφόρησε σε μορφή βιβλίου το σενάριο του θεατρικού έργου Harry Potter & the Cursed Child. Προ εβδομάδων, είχε ήδη διαρρεύσει μια περίληψη της υπόθεσης, και η αλήθεια είναι ότι δε μου είχε γεμίσει το μάτι. Μου είχε δώσει εντύπωση fanfiction 15χρονου, και μου είχε φανεί υπερβολικά περίπλοκο για να δουλέψει επί σκηνής.

(Επειδή είναι όντως υπερβολικά περίπλοκο ακόμα και για να το γράψω εδώ, πάρτε λινκάκι και διαβάστε at your peril. http://www.thedailybeast.com/articles/2016/06/10/harry-potter-and-the-cursed-child-spoilers-here-s-the-plot-of-the-play.html)

Στην αρχή λοιπόν είχα σκεφτεί ότι μάλλον είναι τρολλάρισμα γιατί δεν φανταζόμουν ποτέ ότι η JKR θα έβγαζε ΑΥΤΟ το πράγμα' μου φαινόταν πιο πιθανό να το έχει σκεφτεί το παιδί της or something. Ειδικά με το ότι ο Βόλντεμορτ θα έκανε παιδί με τη Μπέλατριξ. (Όχι ότι δεν το σιπάρω, αλλά για παιδί απλά όχι. :ρ) Το πρόβλημα είναι ότι τελικά η λικαρισμένη πλοκή ήταν η αληθινή. Και τώρα που τη διάβασα δεν ξέρω πώς να νιώσω γι' αυτό.

Από τη μία ήταν καλογραμμένο, αλλά υπήρχε ένα σοβαρό θέμα. Οι ιδέες, οι νέοι χαρακτήρες και η εξέλιξη της πλοκής ήταν σαν να ανήκαν σε φάνφικ και όχι σε θεατρικό έργο. Το διάβαζα και δεν ένιωθα ότι διαβάζω ένα νέο, canon κομμάτι του Wizarding World αλλά ένα έργο γεμάτο headcanons που με άλλα συμφωνούσα και με άλλα όχι. Πχ. το όλο θέμα με την κόρη του Βόλντεμορτ. Μ' άρεσε όμως που ο Άλμπους μπήκε στο Σλίθεριν, και που η Ερμιόνη, αν και νεότατη, έγινε Υπουργός Μαγείας. Από τη μία λοιπόν το απόλαυσα ως ένα βαθμό, και από την άλλη δεν μπορώ να το πάρω στα σοβαρά. Όσοι το διαβάσατε, πείτε μου από κάτω τι σκέφτεστε. :Ρ

Βέβαια όσοι το έχουν δει στο θέατρο λένε ότι λειτουργεί πολύ καλύτερα στη σκηνή οπότε μάλλον θα το δω όποτε ανεβεί στο youtube ή στα τορρεντάδικα. Κι ελπίζω να έχουν δίκιο.

3/6/16

#SayItAintSo

Aaaaand... Captain America has been a HYDRA agent all along.


Ήθελα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά πριν κάνω αυτή την ανάρτηση, γιατί έβλεπα το χάος στο ίντερνετ και  δεν ήθελα να παρασυρθώ. Προφανώς και απόρησα έως και θύμωσα με το γεγονός, αλλά είπα να κρατήσω την ψυχραιμία μου.

Ας συμφωνήσουμε καταρχήν πως το να κάνεις τον Steve Rogers πράκτορα της HYDRA πάει ενάντια σε ό,τι έχει πει και κάνει αυτός ο χαρακτήρας όλα αυτά τα χρόνια. Ένας ήρωας που δημιουργήθηκε από δύο Εβραίους συγγραφείς και με τον πέρασμα των χρόνων έχει έρθει αντιμέτωπος με supervillains/εκπροσώπους του (νεο)ναζισμού, του φασισμού, της βίαιης αναρχίας κλπ, απλά δεν βγάζει νόημα να είναι ο ίδιος μέλος μιας ναζιστικής οργάνωσης. Κι αν λάβει κανείς υπόψη το γεγονός πως είναι γιος μιας οικογένειας μεταναστών από την Ιρλανδία, η όλη εξέλιξη γίνεται ακόμα πιο προκλητική.

Η Marvel βέβαια προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της λέγοντας ότι πρόκειται για μια "ενδιαφέρουσα ανατροπή" και πως το σχεδίαζαν εδώ και πολύ καιρό. Και πάλι βέβαια χωρίς να δίνουν κάποιον ουσιαστικό λόγο.

Προφανώς και το κάνουν για να ιντριγκάρουν το κοινό, να εξάψουν την περιέργειά του, και να ανεβάσουν έτσι τις πωλήσεις τους. Θεωρητικά δεν θα είχα πρόβλημα γιατί αυτό κάνουν οι εταιρίες. Όμως έτσι διαγράφουν ολόκληρη την πορεία ενός από τους πιο αγαπημένους υπερήρωες στην ιστορία, μια πορεία που βασίστηκε πάνω στην εντελώς αντίθετη ιδεολογία από αυτή του φασισμού, κι ενός ήρωα που είναι άξιος να σηκώσει το Mjolnir και που κυριολεκτικά έχωσε μπουνιά στον Χίτλερ. *γκιφάκι Άντζελα Δημητρίου "δε σσσσέβεσσσαι"* Ακόμα χειρότερα, μας λένε ηλίθιους μέσα στα μούτρα μας.

Ηλίθιοι, λοιπόν, όσοι στηρίξαμε Κάπτεν στο Civil War, όσοι πιστέψαμε πως είναι το embodiment της ειλικρίνειας και του κουράγιου και ό,τι καλού υπάρχει στον κόσμο. Θέλω να πιστεύω πως ο Steve Rogers εξακολουθεί να είναι όλα αυτά τα πράγματα, παρά την τροπή της πλοκής. Επίσης θέλω να πιστεύω πως υπάρχει κάποιος λόγος, κάποιο κίνητρο για να παρουσιαστεί ως πράκτορας της HYDRA. Δεν θα ξέρουμε σίγουρα μέχρι να τελειώσει το arc και αυτό μάλλον θα πάρει αρκετούς μήνες.

Μέχρι τότε συνιστώ ψυχραιμία και υπομονή.

26/5/16

Μερικές σκέψεις μετά την Αποκάλυψη


Ναι, γεια σας, όχι δεν θα γράψω για την Αποκάλυψη του Ιωάννη, θα γράψω για το X-Men: Apocalypse, ή αλλιώς μια από τις πιο αναμενόμενες υπερηρωικές ταινίες της χρονιάς, ή αλλιώς "όταν οι Έλληνες μεταφραστές αποφάσισαν να καταστρέψουν μια ελληνική λέξη κάνοντας το Apocalypse Απόκαλιψ και όχι Αποκάλυψη" αλλά δεν είναι ο τίτλος το θέμα μας.

Το θέμα μας είναι ότι ήταν ίσως η δεύτερη καλύτερη X-Men ταινία μετά το Days of Future Past. Σε κάποια aspects ήταν και καλύτερη, όπως πχ ότι ναι μεν παρουσίαζε ένα σωρό μεταλλαγμένους που πολλοί ξέραμε από τα κόμικς ή τα κινούμενα σχέδια αλλά τους έδινε και BACKSTORY! ΚΑΙ ΑΤΑΚΕΣ! Ενώ το DoFP απλά στους πέταγε στην οθόνη και μετά κάτσε ψάξε στη wiki μόνος σου :ρ

Και την περίμενα χειρότερη γιατί οι περισσότεροι κριτικοί θεωρούν ότι βλέπουν σκουπίδια και στο Rotten Tomatoes είχε μαζέψει μόλις ένα 51%. Ρε φίλε X-Men πας να δεις, όχι την Λευκή Κορδέλα. Ντάξει δεν ήταν και τέλεια, κάποια σημεία θα μπορούσαν να έχουν καλύτερο ρυθμό και κάποιες σκηνές λιγότερα κλισέ αλλά προσωπικά την κατευχαριστήθηκα.

Έχουμε και λέμε λοιπόν. ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΣΠΟΙΛΕΡΣ.

  • Η ιστορία του Apocalypse ήταν επική, όπως επικοί ήταν και οι τίτλοι αρχής. Ο Oscar Isaac έδωσε ρέστα.
  • ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ PSYLOCKE. Βλέποντάς την θυμήθηκα τη Soulknife μου και συγκινήθηκα :') Ελπίζω σε περισσότερο screentime στην επόμενη ταινία.
  • Αυτή η Storm είναι πολύ πιο γαμάτη από την προηγούμενη (Halle Berry) κι έχει γαμάτα origins και μακάρι να την ξαναδούμε.
  • Η σκηνή που ο Apocalypse buffάρει τον Angel με τα μεταλλικά φτερά ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟΚΡΟΥΣΗ METALLICA ΚΑΙ THE FOUR HORSEMEN.
  • Επίσης η σκηνή με τον Magneto στο Άουσβιτς. Chills.
  • Ακόμα περισσότερα chills στο θάνατο της γυναίκας και της κόρης του, Η ΟΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΕΠΙΣΗΣ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΕ ΤΑ ΖΩΑ, ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΤΟΣΟ ΜΑΛΑΚΕΣ.
  • ΜΙΚΡΗ JEAN GREY. Η Σόφι εξελίσσεται σε ηθοποιάρα και πολύ γουστάρω. Επίσης η σκηνή που τα βάζει επιτέλους με τον Apocalypse και unleashes the beast Phoenix!!! Σχεδόν τσίριξα μέσα στην αίθουσα. :ρ Crossing fingers for Dark Phoenix Saga adaption.
  • Χάρηκα πολύ που είδαμε Jubilee γιατί όταν έβλεπα μικρή τα κινούμενα σχέδια ήταν η αγαπημένη μου.
  • Ο μικρός Cyclops πολύ πιο συμπαθητικός απ' τον μεγάλο που είναι λίγο σνομπ έως και obnoxious.
  • Μ' αρέσει η εξέλιξη του Quicksilver, λειτουργεί κυρίως ως comic relief χωρίς ευτυχώς να γίνεται γελοίος. Ελπίζω και σε εμφάνιση Scarlet Witch αργότερα. Καλά εγώ ελπίζω και σε μεταφορά του House of M αλλά δεν παίζει. :ρ
  • Nightcrawler θεούλης! Πόσο μ' αρέσει που τον κράτησαν θεοσεβούμενο!
  • Εντάξει για Charles Xavier και James McAvoy δεν έχω να πω πολλά, όπως πάντα ήταν spot-on.
  • Δεν μπορώ ν' αποφασίσω αν μου αρέσει ή όχι η Lawrence για Mystique. Δε με δυσαρεστεί αλλά δεν ενθουσιάζομαι κιόλας.
  • Πολλά X. Πάρα πολλά X. Παντού. :ρ
  • Η guest εμφάνιση του Wolverine ήταν εκπληκτική! Έβαζε κάτω και τις δύο σόλο ταινίες του.
  • Περίμενα σε όλη την ταινία να δω τον Apocalypse γιγάντιο και δεν απογοητεύτηκα.
  • Και κλείνουμε με την άκυρη ερώτηση της προβολής: γιατί δεν υπάρχει ούτε ένας μεταλλαγμένος στην Ελλάδα??? :Ρ
8.5/10. Να πάτε να το δείτε. :ρ

15/4/16

Top 10: Βιβλία που θα έπρεπε να γίνουν ταινίες

Με το American Gods και το Dark Tower να έχουν μπει ήδη στο δρόμο για σειρά και ταινία αντίστοιχα, θα ήθελα να σας εφιστήσω την προσοχή σε μερικά ακόμα βιβλία που θα έπρεπε να μεταφερθούν στην οθόνη και που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσετε :ρ

1. The Silmarillion (J.R.R. Tolkien) 
This one is a challenge. Η δυσκολία του δεν έγκειται μόνο στο πώς θα φέρεις το πιο ολοκληρωμένο σύμπαν στο fantasy στην οθόνη, αλλά και πώς θα συνδυάσεις όλες αυτές τις ιστορίες σε μία που να παρακολουθείται ευχάριστα από τον μέσο θεατή και ταυτόχρονα να διατηρεί ένα σωστό character development και plot lining. Βέβαια το Σιλμαρίλλιον γενικότερα δεν απευθύνεται στον μέσο αναγνώστη' για να το ευχαριστηθείς πρέπει να είσαι και λίγο history geek γιατί έτσι ακριβώς είναι γραμμένο. Ίσως το καλύτερο θα ήταν μια τηλεοπτική σειρά εν είδη mockumentary, όπως αυτά του History Channel.


2. Wheel of Time (Robert Jordan/Brandon Sanderson)
Αυτό κι αν είναι πρόκληση. 14 βιβλία (15 αν μετρήσεις και το prequel), με κατά μέσο όρο 700 σελίδες το καθένα. Δεν είναι εύκολη η μεταφορά μιας και υπάρχουν άπειροι POV characters και άλλα τόσα storylines αλλά αν γινόταν σωστά θα άξιζε τον κόπο. Επίσης το πολύ ενδιαφέρον σύστημα μαγείας, τα ταξίδια σε παράλληλες διαστάσεις και η πολιτική ίντριγκα πιάνουν εύκολα το κοινό του Game of Thrones. Βέβαια, οι αντεστραμμένες συνθήκες όσον αφορά το φύλο –οι γυναίκες θεωρούνται ανώτερες των αντρών στις περισσότερες περιοχές της Randland-, πολύ εύκολα μπορεί να στρέψουν τους φανατισμένους meninists (τους ίδιους που παραπονιούνται για τα female leads στα νέα Star Wars) εναντίον της σειράς, αλλά δικό τους το πρόβλημα.


3. The Broken Empire (Mark Lawrence)
Μια τριλογία σκοτεινή, κυνική και αρκετά disturbing. Ο πρωταγωνιστής, παρόλα τα 14 χρόνια του, δεν είναι ο συνηθισμένος έφηβος. Είναι κάποιος που είδε τη μητέρα και τον αδελφό του να σκοτώνονται, ανήμπορος να βοηθήσει, παγιδευμένος στα αγκάθια μιας αγριοτριανταφυλλιάς, και που μοναδικός του σκοπός από εκείνη τη στιγμή έχει γίνει η εκδίκηση. Προσθέστε σ’ αυτό μερικά ζόμπι κι ένα μεσαιωνικό αλλά ταυτόχρονα και post-apocalyptic setting (με ουρανοξύστες που χρησιμοποιούνται ως κάστρα και εφευρέσεις του 21ου αιώνα να είναι παντελώς άγνωστες) κι έχουμε τον ιδανικό διάδοχο του GoT.


4. Tigana (Guy Gavriel Kay)
Ο Kay γράφει ένα ιδιαίτερο, πιο ιστορικό στυλ fantasy που δεν αρέσει σε όλους. Η μαγεία είναι είτε πανταχού παρούσα είτε εντελώς απούσα και όσα βιβλία του έχω διαβάσει διαδραματίζονται σε φανταστικές χώρες που μοιάζουν υπερβολικά στις χώρες και τις κουλτούρες της Μεσογείου –από την Ισπανία μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Συγκεκριμένα η Tigana έχει βασιστεί στην μεσαιωνική Ιταλία (αλλά και στην Πελοπόννησο) και η ιστορία της είναι τόσο πολύπλοκη και όμορφη που δεν μπορεί παρά να συγκινήσει. Έχει όλα τα φόντα για να γίνει μια επίσης υπέροχη ταινία.


5. Deathless (Catherynne M. Valente)
Το Deathless είναι ένα δύσκολο βιβλίο όσον αφορά την κατηγοριοποίησή του’ δεν είναι ιστορικό αλλά δεν το λες και παραδοσιακό fantasy. Διαδραματίζεται σε μια κομμουνιστική Ρωσία γεμάτη με τα πλάσματα των παραμυθιών της. Ο πόλεμος δεν διεξάγεται μόνο ανάμεσα στους επαναστάτες και την κυβέρνηση αλλά κι ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Το ύφος είναι περιγραφικό αλλά κάπως μονόχρωμο, αν και πιστεύω πως αυτό ήταν σκόπιμο και λειτουργεί ως μεταφορά. Αν αυτό το μοτίβο μεταφερόταν και στην αντίστοιχη ταινία, το αποτέλεσμα θα ήταν αισθητικά υπέροχο.



6. Marvel 1602 (Neil Gaiman)
Η Φάση 3 της MCU ξεκινά φέτος και σε λίγα χρόνια φτάνει στο τέλος της, αλλά μου φαίνεται απίθανο να σταματήσουν οι προσαρμογές κόμικς από κει και πέρα. Εξάλλου το multiverse της Marvel είναι τόσο μεγάλο και προσοδοφόρο που όλο και κάτι θα βρουν να κάνουν. Αυτό που θα ήθελα να δω στο σινεμά είναι ένα από τα πιο πρόσφατα σύμπαντα, το 1602, που διαδραματίζεται σε μια εκδοχή της ελισαβετιανής περιόδου με έναν εντυπωσιακό αχταρμά υπερηρώων. Εκτός από το core graphic novel έχουν κυκλοφορήσει και spinoffs με Fantastic Four, Spiderman και Witch Hunter Angela. Γενικώς θα ήταν πολύ ωραίο να δούμε τους υπερήρωες που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε με διαφορετικές ενδυμασίες και δυνάμεις προσαρμοσμένες στην εποχή. Ειδικά με την πρόσφατη άνοδο του medieval fantasy.


7. The Sleeper and the Spindle (Neil Gaiman)
Μια υπέροχη νουβέλα που συνοδεύεται από τα εκπληκτικά σκίτσα του Chris Riddell και συνδυάζει τα παραμύθια της Ωραίας Κοιμωμένης και της Χιονάτης… με ένα αναπάντεχο twist. Θα έβγαζε μια εξίσου πανέμορφη ταινία που όμως δεν θα απευθυνόταν εύκολα στο παιδικό κοινό. Δεν μας πειράζει. Εξάλλου ποιος είπε ότι τα παραμύθια είναι μόνο για τα μικρά παιδιά;


8. The Song of Achilles (Madeline Miller)
Ναι το ξέρω ότι έχουμε δει πολλές ταινίες βασισμένες στην Ιλιάδα, κι οι περισσότερες είναι μέτριες έως πολύ κακές. Αλλά μας αξίζει μια καλοφτιαγμένη ταινία χωρίς glorified violence και με ένα υπέροχο romance μεταξύ Αχιλλέα και Πάτροκλου –όχι bromance, όχι hints, όχι ξεπέτες. Απλή, αγνή αγάπη. Και από την οπτική γωνία του Πάτροκλου, κάποιου που δεν ήταν στο επίκεντρο. This wouldn’t be the average Trojan War movie.


9. A Song for Arbonne (Guy Gavriel Kay)
Άλλο ένα βιβλίο του Kay, αυτή τη φορά σε μια «άλλη» μεσαιωνική Γαλλία με τις μηχανορραφίες των ευγενών και μεγάλη έμφαση στον αυλικό έρωτα. Εκτός από την εκπληκτική ιστορία, το μυθιστόρημα περιέχει έναν μεγάλο αριθμό δυνατών και καλογραμμένων γυναικείων χαρακτήρων που δεν είναι όλες πολεμίστριες και δεν έχουν περάσει όλες σεξουαλική κακοποίηση, κάτι που χρειαζόμαστε να βλέπουμε πιο συχνά στο σινεμά και στην τηλεόραση.



10. Daughter of Smoke and Bone (Laini Taylor)
Το μόνο Young Adult σ’ αυτή τη λίστα, και για μένα αυτό λέει πολλά. Σε γενικές γραμμές δεν είμαι φαν του είδους γιατί τείνει να κάνει focus σε πράγματα για τα οποία δεν ενδιαφέρομαι, αλλά το συγκεκριμένο ήταν τόσο καλογραμμένο και δημιουργούσε τόσο όμορφες εικόνες που μια τριλογία ταινιών ή μια σειρά εύκολα θα αύξανε τη δημοτικότητά του. Εξάλλου στη νεολαία αρέσουν πολύ όσα έχουν να κάνουν με αγγέλους και δαίμονες και soulmates απ’ το παρελθόν. :Ρ

15/1/16

About teachers.

Μα τω Θεώ, ο επόμενος που θα μου πει ότι η δουλειά του δασκάλου είναι εύκολη επειδή έχουν τρεις μήνες διακοπές θα φάει μπουνιά στη μούρη.

Τυχαίνει να έχω γονείς συνταξιούχους εκπαιδευτικούς. Τυχαίνει να μεγάλωσα βλέποντάς τους να σκίζονται να είναι όλα τέλεια στην τάξη ώστε κανένας γονιός να μην μπορεί να τους πει ότι δεν πρόσεξαν το παιδί του, να κάθονται και να διορθώνουν τεστ και εργασίες μέχρι τα μεσάνυχτα ενώ την επόμενη μέρα θα σηκώνονταν στις 7 (με τη μάνα μου να κάνει ταυτόχρονα και όλες τις οικιακές δουλειές), να το παίρνουν για προσωπική προσβολή όταν κάποιο παιδί δεν τα κατάφερνε και τόσο καλά γιατί εκείνοι έπρεπε να το μάθουν να τα καταφέρνει κι αυτό σήμαινε ότι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, και θα έρθεις εσύ ο άσχετος να μου πεις ότι ΚΑΘΟΝΤΑΙ???

Ναι, είναι πολύ λογικό να έχουν τρεις μήνες το χρόνο διακοπές όταν για 9 μήνες πρέπει να διδάσκουν σε 30 παιδιά κατά μέσο όρο γλώσσα, μαθηματικά, γεωγραφία, φυσική και και και. Και δεν είναι όλα τα παιδιά εύκολα και ήσυχα. Μέσα στα 30 θα σου πέσουν και πέντε που θα κάνουν την τάξη άνω κάτω κάθε μέρα επειδή δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει τιμωρία και πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, κι εσύ ως δάσκαλος πρέπει να τα συμμαζεύεις. Άντε κάντο και θα δεις πόσο μεγάλη ψυχολογική και πνευματική κούραση είναι. Και μετά έλα να μου πεις αν θα θες να κάτσεις και να μην ξαναδείς μικρό παιδί στη ζωή σου.

Δε διαφωνώ ότι υπάρχουν δάσκαλοι και καθηγητές που δεν είναι και πολύ στα καλά τους, ή που δεν ενδιαφέρονται για τη δουλειά τους. Αλλά οι περισσότεροι από όσους έτυχε να έχω στα σχεδόν 20 χρόνια που ήμουν στα θρανία ήταν και απίστευτοι άνθρωποι και υπέροχοι εκπαιδευτικοί. Και μπορώ να το εκτιμήσω τώρα καλύτερα απ' ό,τι τότε, που γκρίνιαζα για το φόρτο εργασιών. Στην τελική οι άνθρωποι απλώς ήθελαν να μάθουμε, να γίνουμε καλύτεροι.

Την επόμενη φορά που θα νιώσετε την ανάγκη να βρίσετε το δάσκαλο ή τον καθηγητή σας, σας παρακαλώ, σκεφτείτε το λίγο καλύτερα. Άνθρωποι είναι κι αυτοί και το ότι κάνουν τη συγκεκριμένη δουλειά-λειτούργημα (γιατί δυστυχώς ανήκουν σ' έναν από τους πιο κακοπληρωμένους κλάδους), σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα σας αγαπάνε.