15/12/14

Παζάρι βιβλίου από το Βήμα

Ξεκίνησε στις 10 του μήνα, τελείωσε σήμερα. Σήμερα κατάφερα κι εγώ να πάω μαζί με τον Ηλία. Είχε πάρα πολύ κόσμο και πολλά από τα πραγματικά αξιόλογα βιβλία είχαν τελειώσει αλλά παρόλα αυτά καταφέραμε να κάνουμε μερικές αγορές.

Με ένα ευρώ το κάθε βιβλίο πήραμε τα εξής:
-Δυο βιβλία του Τσιφόρου, τα Βιβλικά Χαμόγελα και τα Ρεμάλια Ήρωες. FYI, ο Τσιφόρος τυγχάνει να είναι απ' τους αγαπημένους μου συγγραφείς από τότε που διάβασα την Ελληνική Μυθολογία του.
-Τον Λουκή Λάρα του Βικέλα.
-Τον Ζητιάνο του Καρκαβίτσα.
-Δύο αστυνομικά μυθιστορήματα του Γιάννη Μαρή, το Έγκλημα στο Κολωνάκι και το Ο Θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα. (αυτά του Ηλία, εγώ σπάνια διαβάζω τέτοια. :Ρ)
-Τον Β' τόμο του Ο Μαιτρ κι η Μαργαρίτα, του Μπουλγκάκοφ. Όσο κι αν έψαξα τον πρώτο, δεν υπήρχε πουθενά, ελπίζω να υπάρχει σε κανά Μοναστηράκι ορ σάμθινγκ. Γενικώς από τη σειρά με τα λογοκριθέντα βιβλία δε βρήκα παρά ελάχιστα.
-Ένα βιβλίο με συνταγές εμπνευσμένες από την νεοελληνική λογοτεχνία για τη μαμά μου.
-Ένα βιβλίο καλλιεργειών για τον πατέρα μου. (Δε σας έχω πει το τελευταίο του κόλλημα. Θέλει να φυτέψει cranberries και blueberries.)
-Δύο βιβλία χειροτεχνιών και DIY.
-Ένα cd με τραγούδια από το Les Miserables.

Εσείς πήγατε πουλάκια μου? :Ρ

7/12/14

The Gunslinger


Υπάρχουν κι άλλα τραγούδια για να τραγουδηθούν.

Το τραγούδι της χελώνας κι η κραυγή της αρκούδας ξυπνούν.
Το νιώθω, κι ακόμα φοβάμαι. Ο δρόμος για τον Πύργο ανοίγεται μπροστά μου.
"Έλα, κομάλα, κα!"
Το Κα επιτέλους έχει έρθει σε μένα.
Γκρίζε παλιόφιλε, αν τελικά αποτύγχανες στη δοκιμασία, τι θα σήμαινε;
Πλησιάζουμε.
Κόρη της θλίψης, ο χρόνος σου λιγοστεύει, ξεθωριάζει σιγά-σιγά. Ξεθωριάζει.
Πες "ευχαριστώ", φίλε μου, γιατί οι ακτίνες είναι ασφαλείς. "Πολλές μέρες κι ευχάριστες νύχτες να έχεις."

Σώστε με!
Αυτή είναι η τελευταία συγχορδία. Μην το αφήσετε να τελειώσει έτσι. Όχι έτσι.
Πείτε μου όταν τα πράγματα θα είναι εκτός ελέγχου. Τώρα βγαίνουν εκτός ελέγχου.

Είμαι αιχμάλωτος, μπλεγμένος, μου έχεις κάνει μάγια. Είμαι ο τελευταίος στη γενιά των πιστολέρο.
Θυσία της αθωότητας, αυτή η δουλειά πρέπει να γίνει, τώρα φύσα το κέρας. Χαίρε στο περίστροφο!

Ό,τι έγινε έγινε, ναι, δεν θα γυρίσω πίσω. Κάθε ταξίδι πρέπει να τελειώσει.
"Χαίρε, πιστολέρο! Δόξα στον ντιν και βασιλιά!"
Δεν τον φτάνουμε. Είναι πια εκτός ελέγχου.

Σώστε με!
Το να αγγίξω το τριαντάφυλλο δε θα με απελευθερώσει. (Δεν μπορώ να το πάρω πίσω.)
Ελάτε να με σώσετε!
Υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι, μα σίγουρα κανείς σαν αυτόν.
Ο κόσμος έχει αλλάξει μορφή.

Ό,τι έγινε έγινε, ναι, δεν θα το πάρω πίσω.
Ο λόγος είναι νόμος, νόμος είναι το κα.

Το τέλος του δρόμου απλώνεται ευθεία μπροστά. Νιώθω αγνός. Το τέλος του δρόμου...

Θυσία της αθωότητας, η ριπή του περίστροφου.
Ο δρόμος μου ήταν ο θάνατος κι η τρέλα, τώρα ας έρθει ο Πύργος!

Ό,τι έγινε έγινε, ναι, δεν θα το πάρω πίσω. Κάθε ταξίδι πρέπει να τελειώσει.
"Χαίρε, πιστολέρο! Δόξα στον ντιν και βασιλιά!"
Δεν τον φτάνουμε πια. Είναι εκτός ελέγχου...

16/10/14

Άγνοια πραγματικότητας?

Διάβασα κάποια άρθρα που με προβλημάτισαν έως και εκνεύρισαν και είπα να κάνω μια ανάρτηση πάνω τους. Θα ακολουθήσει σχολιασμός πάνω σε αποσπάσματα. Τα άρθρα μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ και εδώ.

Κεφάλαιο: «Πρώτη μέρα στό σχολεῖο».
Ἡ δασκάλα λεει στούς μαθητές της: «δέν θά μέ λέτε κυρία, θά μέ λέτε Γεωργία».
Σχόλιο: Μέσα στήν δῆθεν ἁπλότητα ὑποβόσκει ἡ κατάλυση τῆς ἱεραρχίας καί ἡ ἐλλειψη σεβασμοῦ.
Καί παρακάτω: «μέ τί πρέπει νά ξεκινήσουμε παιδιά;» ... πετάγεται ἕνας μαθητής: «μέ τή τουαλέτα κυρία».
Σχόλιο: Χυδαία ἰσοπέδωση τῆς ἀξιολογικῆς διαβάθμισης τῶν μαθημάτων.
α. Η χρήση του επιθέτου ή/και του πληθυντικού αριθμού δεν αποδεικνύει άμεσα και τον σεβασμό. Όπως και το αντίθετο.
β. Νομίζω πως τα περισσότερα παιδιά του δημοτικού (δυστυχώς και μεγαλύτερα) βρίσκουν αστείο το να ζητούν να πηγαίνουν στην τουαλέτα κάθε λίγο και λιγάκι. Είναι μια πραγματικότητα και πρέπει να την αντιμετωπίσουμε δείχνοντας  στα παιδιά πώς να σέβονται το δάσκαλο και την διδακτική ώρα.

Κεφάλαιο: «Ὁσάκις».
Τό ἐπίρρημα αὐτό μἐ λογοπαιγνικό τρόπο ἀναφέρεται σέ κάποιον Σάκη. Ὁ-Σάκης (ὁσάκις) λοιπόν αὐτός, ἕνας 25χρονος ἐνήλικας, ἔχει ἐρωτικές σχέσεις μέ μία ἀνήλικη 14χρονη μαθήτρια. Τό περιστατικό αὐτό τῆς παιδεραστίας διδάσκεται σέ σχολικό βιβλίο πρός ἀστεϊσμόν!!
Όχι ότι δε συμβαίνει ας πούμε. *στριφογυρίζει τα μάτια* Ευτυχώς ή δυστυχώς είναι κι αυτό μια πραγματικότητα.

Κεφάλαιο: «Ο Νορντίν στήν Ἐκκλησία».
«Ὁ Νορντίν πῆγε σέ μία Ἐκκλησία τοῦ χριστιανικοῦ Ἀλλάχ καί ὅλο τό μεσημέρι κουβέντιαζε μέ τή γιαγιά του καί δέν μποροῦσε νά χωνέψει, γιατί οἱ χριστιανοί κάνουν τέτοιες ζωγραφιές ... Τί ἄσχημοι γέροι ἦταν αὐτοί μέ τίς γενεάδες στούς τοίχους!».
Σχόλιο: Ἄθλια ἀπαξίωση τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας, προσβολή τῶν προβαλλομένων ἀπό τήν Βυζαντινή ἁγιογραφία ἀξιῶν καί ἔνδειξη ἔλλειψης στοιχειώδους αἰσθητηρίου ὅσον ἀφορᾶ στήν τέχνη.
Ἀναλυτικώτερα:
«Ὁ Νορντίν»: Ἑλληνικώτατο ὄνομα, ἀπό τά πλέον συνηθισμένα!
«Ἐκκλησία τοῦ χριστιανοῦ Ἀλλάχ»:  Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι μία σοῦπα!
«δέν μποροῦσε νά χωνέψει, γιατί οἱ χριστιανοί κάνουν τέτοιες ζωγραφιές»: Δέν ρωτοῦσε νά μάθει «ὁ πιτσιρικάς» ἀλλά ... εἶχε τέτοιες γνώσεις, τέτοια ἐμπειρία, τέτοια κρίση, ὥστε «δέν μποροῦσε νά χωνέψει» αὐτό πού ἔβλεπε. Καί τί ἔβλεπε;  Ὄχι ἔργα τέχνης ἀλλά ζωγραφιές! Ζωγραφιές πού ἔκαναν οἱ χριστιανοί. Σέ τέτοιο πολιτιστικό ἐπίπεδο βρίσκονται οἱ χριστιανοί (κατά τόν μαθητή), ὥστε ἡ θρησκευτική τους τέχνη εἶναι ... παιδικές ζωγραφιές καί μάλιστα κακότεχνες. Διότι:
«Τί ἄσχημοι γέροι ἦταν αὐτοί μέ τίς γενεάδες στούς τοίχους». Οἱ ἅγιοι, ἄσχημοι γέροι! Ὁ συγγράψας τό σχολικό ἐγχειρίδιο ἀνοήτως καί ἐμπαθῶς ἀπαξίωσε τίς σεβάσμιες μορφές τῶν γερόντων συνόλου τοῦ ἀνθρωπίνοιυ πολιτισμοῦ. Δέν ἔχει ἀκούσει ποτέ του γιά γερουσίες, γιά σοφούς, διδασκάλους, προφῆτες, ἀσκητές, ἱερεῖς, κλπ. Τί πρωτογονισμός ἀμαθείας! ἤ τί προγραμματισμένη ἐθελοτυφλία!
Μμμμ ναι. Έχετε σκεφτεί ποτέ πως ένα παιδί 8-9 χρονών δεν ξέρει τι σημαίνει έργο τέχνης?? Κάποιος πρέπει να του εξηγήσει, και φυσικά όχι ένας ενήλικας που ίσως ξέρει λιγότερα απ' το ίδιο. Και ναι, όποιο παιδί σ' αυτή την ηλικία και να ρωτήσεις, θα σου πει πως βρίσκει τις αγιογραφίες άσχημες! Είτε επειδή το τρομάζουν είτε επειδή απλά δεν το ελκύουν.
Επίσης έχετε σκεφτεί πως στην Ελλάδα υπάρχουν άτομα και από άλλες χώρες και τα παιδιά πρέπει να συμφιλιώνονται μ' αυτό το γεγονός ώστε να μην βλέπουν τους αλλοδαπούς ως εισβολείς, ζώα, εξωγήινους ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο?
Όσο για τις θρησκείες: όχι δεν είναι σούπα, αλλά όλες έχουν μια κοινή βάση. Και τα παιδιά πρέπει να μάθουν να τις σέβονται, όχι να νομίζουν πως πρόκειται για παραστρατημένους ανθρώπους.

Σε άλλη πηγή αναφερόταν πως:
Μαθαίνουν στα παιδιά πώς να διαβάζουν Χάρι Πότερ ή Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και αν τύχει μπορεί να διαβάσουν και Οδυσσέα Ελύτη, που βρίσκεται σε σελίδες πολύ πιο μετά από τους φανταστικούς ήρωες του κινηματογράφου. 
Χρειάζεται τάχα να πω πως και ο Χάρι Πότερ και ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών διδάσκονται σε σχολεία και πανεπιστήμια της Μεγάλης Βρετανίας? Ή μήπως να πω πως τα παιδιά τα βρίσκουν πολύ πιο ενδιαφέροντα από τον Οδυσσέα Ελύτη, καλώς ή κακώς? Οκέι κι εγώ θέλω τα παιδιά μου μεθαύριο να διαβάζουν ελληνική ποίηση, αλλά το πρώτο πράγμα που θα τους μάθω θα είναι ο Χάρι Πότερ. Γιατί αυτό θα τους δώσει μηνύματα για την αγάπη, τη φιλία, την αυτοθυσία και ξεκάθαρες ιδέες πάνω στο καλό και στο κακό.


Για το κείμενο του Αμβρόσιου τώρα. Αναρωτιέμαι αν όντως έχει διαβάσει το Κοράνι. Επίσης αναρωτιέμαι αν έχει διαβάσει τη Βίβλο. Επίσης μάλλον ξεχνάει τα εγκλήματα των (Καθολικών) Χριστιανών εναντίον των Μουσουλμάνων επί Σταυροφοριών. Η ύπαρξη των Τζιχαντιστών δε σημαίνει ότι όλοι οι Μουσουλμάνοι είναι το ίδιο και καλό θα ήταν να αποφεύγονται τέτοιες βλαβερές γενικεύσεις. Το να χτιστεί τέμενος στην Αθήνα είναι για μένα δείγμα πολιτισμού και σεβασμού.

Ζούμε στο 2014, όχι στον Μεσαίωνα. Γενικά νομίζω πως θα ήταν σωστό να μάθουμε επιτέλους να σεβόμαστε αλλοδαπούς και αλλόθρησκους. Δεν είναι όλοι εγκληματίες και δεν ορίζονται από μια χούφτα εξτρεμιστών (πρόβλημα όντως πολύ σοβαρό και που πρέπει σύντομα να αντιμετωπιστεί κατάλληλα), όπως δεν οριζόμαστε κι εμείς.

15/10/14

On Arianne Martell and Greyjoys

Θα πω κάτι που έχω ξαναπεί σε άλλους ιστότοπους αλλά απλώς πρέπει γιατί κάθε φορά που το θυμάμαι εκνευρίζομαι.

Αν κόψουν την Arianne θα γίνει χαμός.
Που απ' ό,τι φαίνεται δεν το γλιτώνουμε.

Είναι POV character, έχει κεφάλαια FOR R'HLLOR'S SAKE! Με ποια λογική να την κόψεις και να δώσεις το storyline της στον μικρότερο αδερφό της που δεν εμφανίζεται ούτε σε μία γραμμή?? Και μου τον βάζεις και κληρονόμο της Dorne. Ποιον, ΤΟΝ TRYSTANE, που είναι-δεν είναι 13 και δεν ξέρει ούτε τα κορδόνια του να δέσει.

Αλλά βέβαια ας κόψουμε την Arianne. Ας κόψουμε τη μοναδική γυναίκα στα Επτά Βασίλεια που θα κληρονομήσει επειδή είναι η πρωτότοκη κι όχι επειδή δεν έχει αδερφούς ή θείους που να προηγούνται στη διαδοχή. Που μαζί μ' αυτό, είναι και έγχρωμη. Έτσι είναι. Μια έγχρωμη έμπειρη γυναίκα 23 χρονών δεν μπορεί να κυβερνήσει βασίλειο αλλά η Ντάνυ που είναι επιεικώς κωλόφαρδη επειδή έχει δράκους μπορεί ε? Ας μην ανοίξω το στόμα μου τώρα για τις ηγετικές ικανότητες της Νταινέρυς. Έχει βγάλει τ' όνομα σ' όλο της το σόι, πανάθεμά την.

Έτσι που το πάνε αυτοί είναι ικανοί να κόψουν και τον Quentyn και να δώσουν την ιστορία του στον Trystane. Κοινώς τρεις χαρακτήρες σε έναν. Φυσικά τους βολεύει αυτό και για τηλεοπτικούς λόγους, αλλά όχι ρε γαμώτο, φτάνει με το glorifying άχρηστων αντρικών χαρακτήρων!

Επίσης δεν υπάρχει καινούριο cast για τους Greyjoy. Κι έτσι που τα 'χουν κάνει δεν μπορούν να παρουσιάσουν την Asha ως μια δυνατή γυναίκα που είναι σε θέση να διεκδικήσει πράγματα (κοινώς, αντίο Kingsmoot). Ούτε να εισαγάγουν Victarion, Aeron και Euron γιατί αυτό προϋποθέτει να πεθάνει ο Balon ΚΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΛΛΑ ΟΧΙ, ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΑΣΤΗΚΕ Η ΘΕΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΒΔΕΛΛΕΣ.

Και ρε γαμώτο όλοι οι προαναφερόμενοι είναι σημαντικοί για την εξέλιξη της πλοκής. Και η σειρά, είτε επειδή δεν προλαβαίνει να βγάλει όλο το υλικό, είτε επειδή δεν θέλει, θα τους κόψει ή θα τους περιορίσει ή θα συγχωνεύσει χαρακτήρες. Και μετά θα τους πάρει ο διάολος. :)

11/9/14

Malkavian Delirium (short story)


The world is a pit of rabid dogs. Dogs that want to rip you alive before you are even born, before you are even dead. The best thing to do is bite them before they bite you.

The world is a fountain of despair. You fall in love, you think it's the best thing ever, and then comes the doubt, the pain, the treason. And then starts your fall in the black pits of depression and madness.

You start to think everyone's your enemy. Of course, you can't prove it, so the others say you're talking nonsense, but deep down you know, you just know, that no one ever wants to be your friend. That all they want is to see you dead. You talk to yourself all the time. You hear footsteps when you're alone at night, but no one's there when you check. You start to lose your sleep because you believe some murderer is waiting for you to fall asleep so that he can chop off your head.

So you have to find a solution to stop that. It's night, you're alone at a goth club. You cross this weird guy. He's tall and pale. He's not very handsome but he has a charm that makes you want to make him happy. He only comes out at night, he has fangs and claws instead of normal nails, but you still aren't afraid of him. And on top of that, he's just like you. A bit crazy. A bit on the wrong side of things. Well, wrong as everyone else sees it. But you? You can understand the way he talks, the things he says. You trust him.

Until one night, he bites you. At first, you don't really get what's happening because you think he's making a move on you, but then the endorphines make your blood race. You pass out. When you wake up, you're just like him, and he's waiting at your bedside.

You become a vampire. You disappear from the face of the earth. You start hunting for blood at night. Your sickness? It's become worse, but you don't care. As it is, it makes you stronger than before. You are being trained. Then, when he deems you ready, he introduces you to your clan's patriarch, and to the city's Prince. You realize this is something bigger than you. That vampires like you, only older, are the true rulers of this world, and not the ones that appear to be.

Only that you don't trust them, with their schemes and plots. You find out that you must either become a part of the system or die your final death. But you like your new existence because it gives you power and confidence, so you stay. You stay and become the rabid dog you feared yourself.

30/6/14

Αργκχ.

Βγαίνω απ' το δωμάτιο.
Κάθομαι στη βεράντα.
Περνάει ένα 10λεπτο.
Με προσβάλλει.
Ξαναμπαίνω στο δωμάτιο.
Και μετά, "γιατί θυμώνεις???"

"Χάλασες τα φρύδια σου."
ΧΕΣΤΗΚΑ. Ξέρω ότι τα φρύδια μου είναι παχιά και ακανόνιστα και άσχημα, και γι' αυτό το λόγο δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθώ να τα συμμαζέψω, αφού μετά από μερικές μέρες θα ξαναγίνουν όπως ήταν. Επίσης, είναι μια βαρετή, επίπονη και ανούσια διαδικασία και τη μία ώρα που θα ξοδέψω προσπαθώντας ανεπιτυχώς να βάλω γραμμή στα φρύδια μου προτιμώ να την ξοδέψω στα μαλλιά μου που είναι η μοναδική μου ματαιοδοξία ή διαβάζοντας κάτι ή γενικά κάνοντας κάτι που με ευχαριστεί.

Στην τελική ούτε ο Ηλίας δεν παραπονιέται για τα φρύδια μου και μιλάς εσύ? Αν με θεωρείς τριχωτή (δηλαδή με βλέπεις λες κι είμαι κανάς γορίλας, ο Χριστός πια), με γεια σου με χαρά σου. Κι αν είναι πρόβλημα κάποιου, είναι δικό μου κι όχι δικό σου.

18/6/14

LotR vs. GoT? More like, NOPE.

Έχω βαρεθεί να προσπαθώ να εξηγήσω σε ανθρώπους που δε διαβάζουν ότι ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και το Game of Thrones δε συγκρίνονται γιατί είναι ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

Δηλαδή είναι κάτι τύποι που επειδή είδαν δράκους και μυστηριώδεις undead περιμένουν μάχες μεγάλης κλίμακας σε κάθε επεισόδιο και δεν τους ενδιαφέρει καν το σενάριο, αλλά γκρινιάζουν από πάνω επειδή είναι "πολύ δύσκολο να το καταλάβεις". Αν είχες τα μάτια σου ανοιχτά και τη σύνεση να ανοίξεις κανά βιβλίο (ή έστω το AWOIAF), θα καταλάβαινες μια χαρά.

Καταρχήν, δεν μπορείς να συγκρίνεις τον οποιονδήποτε με τον Καθηγητή. Αν δεν ήταν αυτός, όλοι οι υπόλοιποι δε θα υπήρχαν. Κι αν θες σώνει και καλά να συγκρίνεις, διάλεξε κάποιον με παρόμοιο στυλ. Ο Τόλκιν είναι κοσμοκεντρικός. Θα δεις μεν τις σκέψεις και τα κίνητρα των χαρακτήρων αλλά το μεγάλο βάρος θα το δώσει στο χτίσιμο του κόσμου του. Στις γλώσσες, στις κουλτούρες, στην ιστορία, στις τοποθεσίες. Κι οι χαρακτήρες του ως επί το πλείστον είναι μονοδιάστατοι. Όχι ότι δεν εμπίπτουν σε πειρασμούς ή ότι δε σκέφτονται το προσωπικό τους όφελος, αλλά καταλαβαίνεις ξεκάθαρα πως αυτός που ξεπερνά τον πειρασμό είναι καλός κι αυτός που γίνεται έρμαιό του κακός.

Ο Μάρτιν έχει εντελώς διαφορετική αντίληψη. Έχει δημιουργήσει κι αυτός έναν τεράστιο κόσμο αλλά σε σύγκριση με τον Τόλκιν τον λες και άτσαλο. Δεν μας έχει εξηγήσει ποτέ πχ αν το Γουέστερος έχει κάποιο συγκεκριμένο ημερολογιακό και ωρολογικό σύστημα, ενώ ο Τόλκιν είχε φτιάξει αναλυτικά ημερολόγια για όλες τις φυλές του. Και να μη μιλήσω για τις γλώσσες, που αν δεν ήταν η σειρά, ούτε ένα υποτυπώδες λεξικό δεν θα υπήρχε. Εκεί που είναι πολύ καλός, είναι στην ιστορία. Και στους χαρακτήρες του, που είναι κανονικοί άνθρωποι με πάθη και επιθυμίες κι όχι υπεράνθρωποι. Κακά τα ψέματα, τα πρότυπα του Τόλκιν δεν είναι και τόσο αληθοφανή. :Ρ

Ακόμα και τα θέματά τους, αν εξαιρέσεις το "σπάσιμο" μιας συντροφιάς και το reunion αυτής, που ο Μάρτιν έχει πει ότι το πήρε κατευθείαν απ' τον Τόλκιν, είναι διαφορετικά. Ο Μάρτιν είναι όλος πολιτική ίντριγκα, με τη μαγεία και το Καλό vs. Κακό να υπάρχουν στο background μόνο. Ο Τόλκιν, το ακριβώς αντίθετο. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως αποκλείεται να δούμε κάποια μεγάλη Good vs. Evil μάχη στο τέλος του ASOIAF. Απλά δεν είναι αυτό το κεντρικό του θέμα.

Για μένα δεν τίθεται καν θέμα προτίμησης. Δηλαδή και να με ρωτήσουν, δεν μπορώ να απαντήσω. Και δεν υπάρχει και λόγος να διαλέξω γιατί είναι διαφορετικά πράγματα και τα υπεραγαπώ και τα δύο.

17/6/14

Αυτό δεν ήταν φινάλε. Μαχαίρι στην καρδιά ήταν.

ΓΟΥΑΤ

ΓΟΥΑΤ

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η STONEHEART

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "WHEREVER WHORES GO"

ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΝΕ Ο JOJEN

ΕΔΩ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΜΕ, ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΚΙ Ο GREN ΚΙ Ο PYP

ΓΙΑΤΙ Ο JON ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΑΚΟΜΑ LORD COMMANDER

ΓΙΑΤΙ Ο BLOODRAVEN ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΣΑΠΙΟΣ

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η STONEHEART

ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

ΚΑΙ ΤΙ ΗΛΙΘΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ ΣΤΟ "VALAR DOHAERIS", ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΠΙΣΗΣ", DO YOUR RESEARCH ΠΡΙΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΤΕ

5/6/14

You raped her, you murdered her, you killed her children!

Και λέγαμε για τον Κόκκινο Γάμο.

Ντάξει, το ξεπεράσαμε νομίζω οι περισσότεροι, όπως ξεπεράσαμε και τον Νεντ. Με δυσκολία, αλλά τα καταφέρνουμε. Αλλά ο Όμπερυν είναι άλλο πράγμα. Δεν είναι μόνο η πιο φρικιαστική σκηνή θανάτου (ήμουν σίγουρη πως το βράδυ που το είδα δεν θα κοιμόμουν, αυτό το "κρατς" στο τέλος ήταν ΑΡΓΚΧ, καθώς και η κραυγή της Ελλάρια) που έχουμε δει ως τώρα, αλλά πρόκειται και για έναν υπέρτατα badass χαρακτήρα που κανείς δεν φανταζόταν πως θα πέθαινε.

(Βέβαια, έχει κι ένα point ο θάνατός του γιατί κινητοποιεί τη Ντορν ώστε να μπει στο παιχνίδι της διεκδίκησης του θρόνου. Αν και πιο πολύ θέλουν να τον εκδικηθούν. Οι κόρες του δηλαδή. Αν ο Μάρτιν μου σκοτώσει καμιά Sand Snake, μα τον Ρ'λλορ θα τον μηνύσω.)

Και να πω δεν το ήξερα? Είχα διαβάσει τη σκηνή άπειρες φορές. Μέχρι και το απόσπασμα από το audiobook έχω ακούσει και πάλι έφριξα όταν το είδα. Φαντάζομαι το σοκ στους non-readers' εδώ προσπαθούμε οι readers να το ξεχάσουμε ή/και να κάνουμε πως δεν συνέβη ποτέ. Το μόνο ευχάριστο πράγμα που βγήκε από αυτή την τραυματική εμπειρία είναι τα λογοπαίχνια σχετικά με κεφάλια, μυαλά κλπ :P

[ΣΠΟΙΛΕΡ, προχωρήστε υπ' ευθύνη σας]
Το καλό είναι ότι πέθανε και το Βουνό μέσα σε τρομερούς πόνους από το δηλητήριο κάποιες μέρες αργότερα. (Σε φάση, θα πεθάνω, αλλά θα σε πάρω μαζί μου ρε πούστη.) Το κακό είναι ότι τον "ανέστησαν" παρόλο που το κεφάλι του στάλθηκε στη Ντορν σαν απόδειξη του θανάτου του -.-

27/5/14

Όλο μαλακίες πια.

"Είναι τεμπέλης, δε θέλει να δουλέψει, θέλει να παίρνει 1500 το μήνα και να κάθεται."
ΟΧΙ. ΑΠΛΑ ΟΧΙ.
Κανείς από μας δεν είναι τεμπέλης.
Κανείς από μας δεν απαιτεί τόσα λεφτά χωρίς να κάνει την ανάλογη δουλειά.
Θέλουμε όμως και χρόνο για τον εαυτό μας και για την οικογένειά μας, και τι συμβαίνει αν δουλεύεις 12 και 14 ώρες τη μέρα? Οι δικοί σου δε σε βλέπουν ποτέ, τα παιδιά σου ξεχνούν ότι έχουν γονιό. Και κάπως έτσι δημιουργούνται τα χάσματα κι οι διαλυμένες οικογένειες.
Νομίζεις -εσύ κι όλοι όσοι σκέφτονται σαν εσένα- ότι δε θέλει ο τάδε πατέρας να ζήσει τα παιδιά του? Θέλει να ζήσει και μαζί τους όμως.
Πρέπει να δουλεύουμε για να ζούμε, όχι να ζούμε για να δουλεύουμε. Άμα είναι έτσι, ούτε παιδιά χρειάζεται να κάνω, ούτε να παντρευτώ, ούτε τίποτα. Μόνο να πιάσω μια τέτοια δουλειά και να κοιμάμαι εκεί μέσα, να δω τι θα λες μετά που δε θα είμαι ποτέ σπίτι και θα κάνεις μαύρα μάτια να με δεις.
Αλλά εσύ νομίζεις ότι μόνο η δουλειά και τα λεφτά μετράνε κι ότι το να φέρνεις έστω κι ένα 500άρικο στο σπίτι θα κρατήσει την οικογένεια ενωμένη.
Θα πληρώσει τους λογαριασμούς και μέχρι εκεί. Τα 500 ευρώ στις μέρες μας εξαφανίζονται σε βλακείες και αυτό το ξέρεις κι εσύ ο ίδιος γιατί εσύ είσαι που τα χαλάς αβέρτα κουβέρτα. (200 ευρώ σε μελίσσια. Με 200 ευρώ παίρνουμε μέλι για 10 χρόνια και για όλους τους συγγενείς. Δηλαδή έλεος.) Και μετά είμαστε εμείς οι σπάταλες που πήραμε ένα μπλουζάκι στις εκπτώσεις.
Ρε ουστ.

1/4/14

Spoilers, spoilers everywhere

Δεν με ενοχλούν τα σπόιλερς. Δεν με ενοχλούν οι άνθρωποι που δεν θέλουν σπόιλερς, ξέρω να κρατιέμαι και να μιλάω μόνο αν με ρωτήσουν. Με ενοχλεί όταν εξανίστανται και τσιρίζουν κάτι ακατάληπτο του στυλ "να ψοφήσουν οι σποϊλεράδες". Εγώ καλέ μου, έχω δει, έχω διαβάσει κάτι και θέλω να συζητήσω γι' αυτό με άλλους που το έχουν επίσης δει/διαβάσει. Ή μπορεί να με ρωτήσει κάποιος συγκεκριμένα για το τι γίνεται παρακάτω στην τάδε σειρά. Αν εσύ δεν είσαι up to date και δε θες να στο χαλάσουμε, δε σου φταίμε, κάνε πιο πέρα και μην ακούς.

Ή το άλλο, που πωρώνονται με κάτι και ψάχνουν στη wikipedia και διαβάζουν τι γίνεται στο τέλος πριν φτάσουν στο τέλος και μετά γκρινιάζουν. Μόνος σου σποϊλεριάστηκες buddy. Όλοι το 'χουμε πάθει, ξεπέρασέ το. Αν μπορούσα να σε κάνω να το ξεχάσεις, θα το έκανα. Εγώ διάβασα major spoiler στον Πρωτότοκο επειδή άνοιξα το βιβλίο ακριβώς στη σελίδα που το έλεγε. Έπαθα ένα σοκ, γκρίνιαξα με μια φίλη που το 'χε μάθει επίσης, μας πέρασε, τώρα γελάω μ' αυτό. :Ρ Υπάρχουν περιπτώσεις που έχουν πάθει ανάλογο fail και το φέρνουν βαρέως χρόνια μετά. Αμάν, get a life ξέρω γω.

Επίσης, όταν έχουν περάσει κάποια χρόνια απ' την κυκλοφορία, το τέλος δεν θεωρείται πια σπόιλερ! Ειδικά σε κλασικά βιβλία. Ο Ιαβέρης αυτοκτονεί όταν έρχεται σε αμφιβολίες για τον εαυτό του. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΠΟΙΛΕΡ, έχουν περάσει 150 χρόνια απ' την έκδοση των Αθλίων, και το μωρό παιδί το ξέρει αυτό πια. Το ότι όλοι πεθαίνουν στο τέλος του Άμλετ δεν είναι σπόιλερ, είναι έργο 400 ετών.

Εγώ βέβαια έχω ένα κακό. Θέλω να τα μαθαίνω. Ρωτάω, ψάχνω, πώς το λένε. Οι περισσότεροι όταν μαθαίνουν ένα σπόιλερ, σταματάνε το διάβασμα γιατί λέει τους έχει χαλάσει το τέλος. ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΟΥ ΧΑΛΑΣΕ? Έχεις μόλις χάσει την ευκαιρία να μπεις βαθύτερα στο μυαλό των χαρακτήρων, να δεις ακριβώς τα αίτια και τις αφορμές που οδήγησαν σ' αυτό το τέλος, να δεις ακριβώς τι συνέβη τέλος πάντων. Το ότι ήξερα για τον Κόκκινο Γάμο από όταν ακόμα διάβαζα το 1ο ASOIAF δε με έκανε σε καμιά περίπτωση να παρατήσω τα βιβλία, ίσα ίσα ήθελα να συνεχίσω για να δω πώς και τι.

Και τελευταίο και κλασικό: βλέπεις μια σειρά με παρέα. Όταν πλησιάζει το σπόιλερ και το ξέρεις, κρατιέσαι με νύχια και με δόντια να μην πεις τίποτα στους άλλους που δεν το ξέρουν, γιατί θες να δεις τα έκπληκτα βλέμματά τους, γιατί είναι ένα γαμάτο plot twist που δεν πρέπει να τους χαλάσεις, ή γιατί θα σε δείρουν αν μιλήσεις. Όταν είδαμε Κόκκινο Γάμο με τον Ηλία (δεύτερη φορά για μένα) ήμουν "ΑΔΑΞΣΗΦΑΦΑΚΞΦΑΔΣΑΔΣΑΦ πώς θα αντιδράσει, το ξέρει αλλά εγώ πλάνταξα στο κλάμα, αυτός τι θα κάνει". Κάπως έτσι.

So. Spoilers. Στην εποχή του ίντερνετ είναι σχεδόν αδύνατο να μην πέσεις πάνω σε κάποιο. Αλλά δε γίνεται και να τα εξαφανίσεις, οπότε συνιστώ ψυχραιμία και προς Θεού, όχι βίαιες αντιδράσεις. :Ρ

30/3/14

Keep calm :P

Όταν είχα πρωτοξεκινήσει την κατασκευή κοσμημάτων, είχα φτιάξει -ανάμεσα στα άλλα- και τρία ζευγάρια σκουλαρίκια με το γνωστό σλόγκαν "Keep calm" στις πιο geeky εκδοχές τους. Δεν έχει διασωθεί κάποια φωτογραφία, αλλά δεν ήταν και κάτι ιδιαίτερο, απλά πλαστικοποιημένο χαρτί και γαντζάκια.

Σήμερα τα θυμήθηκα και είπα να τα ανανεώσω λίγο, μιας και δεν υπήρχε περίπτωση να τα φορέσω. Με βάση ένα tutorial που βρήκα λίγο τυχαία και κολλώντας τις εικονίτσες πλάτη με πλάτη, έφτιαξα τρία μενταγιόν.


Εντάξει, δεν είναι τόσο όμορφα όπως του tutorial αλλά έκανα ό,τι μπορούσα με αυτά που είχα. Ίσως αλλάξω το νόμισμα με κάτι άλλο στο μεσαίο βέβαια, θα δείξει.

Κι επειδή σήμερα είχα έμπνευση, έφτιαξα και ένα μίνι ραβδάκι για σαπουνόφουσκες (tutorial στο ίδιο site που έδωσα παραπάνω) που θα το φοράω κι αυτό ως κρεμαστό. :Ρ


Μιας και έχω αρκετό καιρό, ας βάλω και μερικά πράγματα ακόμα που έχω κάνει αυτή την εποχή.


Ανοιξιάτικα σκουλαρίκια με "ξύλινα" κουμπάκια.
The Ysabel, wire-wrapped δαχτυλίδι που μου κάνει μόνο στο μικρό δαχτυλάκι. :Ρ

Χαρταετοί (στο περίπου). Οι μπλε παραγγελιά της Art, ελπίζω να τους φοράει. :Ρ
Κολιέ-κούκλα.

Bonus: customized Elsa figurine!


Αριστερά πριν το γκλίτερ, δεξιά μετά. :Ρ (Είναι πιο ωραία από κοντά. :Ρ)

27/2/14

Homeprinting!



Σήμερα δοκιμάσαμε με τον Ηλία να τυπώσουμε μια μπλούζα στο σπίτι. Σκεφτόμασταν, υπάρχουν τόσα πολλά σχέδια που θα θέλαμε να φορέσουμε, γιατί να μην τα φτιάχνουμε μόνοι μας αντί να πληρώνουμε έξω? Και αγοράσαμε transfer paper κι ένα μαύρο μπλουζάκι για να το δοκιμάσουμε. *Η αλήθεια είναι πως το transfer paper είναι ακριβούτσικο. Στο Πλαίσιο έχει 12 ευρώ για τα σκούρα και 8 για τα ανοιχτόχρωμα υφάσματα. Ευτυχώς κάθε πακέτο έχει 10 φύλλα.*

Και πέτυχε! Εντάξει, με τη δεύτερη. Γιατί οι οδηγίες ήταν τόσο ασαφείς που την πρώτη φορά δεν ξέραμε από ποια μεριά του χαρτιού να τυπώσουμε το σχέδιο και -guess what!- το τυπώσαμε στην λάθος. Συμβαίνουν αυτά. Σημασία έχει ότι το ανακαλύψαμε και το διορθώσαμε.

Και τώρα ο Ηλίας έχει μια γαμάτη Iron Man arc reactor μπλούζα και σύντομα θα αποκτήσω κι εγώ μια ίδια. (Φωτογραφίες εξίσου σύντομα στην ίδια ανάρτηση :Ρ) (UPDATE Απέκτησα, μπορείτε να τη δείτε εδώ δίπλα και νομίζω ότι είναι πολύ καλή για δεύτερη προσπάθεια :Ρ)

Άλλα πράγματα που θέλω να τυπώσω:
-Φούστα Λάννιστερ. Σε βυσσινί χρώμα μ' ένα μεγάλο χρυσό λιοντάρι.
-Μπλούζα Γκρέιτζοϋ. Βρίστε με όσο θέλετε, αλλά πρέπει.-
-Μπλούζα "I am Sherlocked". Θέλει ίδια κι ο Ηλίας. Είμαι σίγουρη πως θα βρούμε κι άλλους να θέλουν. :Ρ
-Μπλούζες με αυτό και αυτό το σχέδιο.
-Ένα σχέδιο με τη Ντάνυ και τους δράκους της Ντίσνεϋ που 'χα βρει κάποτε. Μπορεί να με εκνευρίζει αλλά δεν παύω να τη συμπαθώ και να το θεωρώ γαμάτο crossover.

Έχω βρει κι ένα tutorial για iron on σε σουέντ μπότες που μ' άρεσε πολύ αλλά θα το δοκιμάσω όταν θα 'μαι πιο σίγουρη για τις ικανότητές μου. :Ρ