8/10/13

Κουλές σκέψεις της εβδομάδας

Τη Δευτέρα ξεκινάω δουλειά στο ξενοδοχείο και καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να μην πανικοβάλομαι. Πολύ.

Το ΣΚΑΙ πρέπει να 'χει πωρωθεί πιο πολύ κι από μας που πήρε το GoT. Μέχρι και αντίστροφη μέτρηση βάλανε οι αθεόφοβοι. Να μη μιλήσω για τη διαφήμιση στο ραδιόφωνο και το απόσπασμα στις ειδήσεις.

Έχω μια πολύ αγαπημένη σελίδα απ' όπου κατεβάζω freebies για το Poser αλλά εδώ και κάτι μήνες έχει πρόβλημα ο server τους και με νευριάζει. =.=

Μια κοπέλα από το σεμινάριο μου 'χει παραγγείλει ένα βραχιόλι και παίζει να μην προλάβω να της το πάω μέχρι το Σάββατο. Ελπίζω να μη χαθούμε τουλάχιστον.

Με μια άλλη καταγόμαστε από διπλανά χωριά κι όταν το ανακαλύψαμε ήμασταν σε φάση "ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΝΟΜΙΖΑ ΠΩΣ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΚΕΙ" xD Ναι τα χωριά μας είναι λίγο πίσω απ' τον κόσμο.

Σήμερα ανακαλύψαμε ένα πηγάδι μέσα στο ΚΕΚ όπου κάνουμε τα σεμινάρια. Ευτυχώς ήταν σφραγισμένο αλλιώς θα περίμενα να πεταχτεί καμιά Σαντάκο από κει μέσα :Ρ

Ο  Tom Hiddleston είναι το τελειότερο πλάσμα που έχει πλάσει ο Θεός (και η show business) τα τελευταία 32 χρόνια, end of story. Ήταν τόσο θεός στο Comic Con!

Προχτές είδαμε τον Thor μαζί με τον πατέρα μου. Ακόμα φοβάμαι να ρωτήσω πώς του φάνηκε. Δεν ξέρει κι από σκανδιναβική μυθολογία ο άνθρωπος.

Έχω 15 πράγματα που θέλω να ντυθώ τις Απόκριες (Halloween δεν προλαβαίνω) κι αυτά συμπεριλαμβάνουν: Lady Loki, πειρατίνα, book fairy, μαφιόζα, μάγισσα, νεράιδα.

Έχω να γράψω κι ένα λεμόνι συμπλήρωμα για ένα φάνφικ μου.

Αξίζει να δει κανείς το Sleepy Hollow μόνο και μόνο για την ερμηνεία του Tom Mison ως Ichabod Crane. Η ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΟΥ ΡΕ ΦΙΛΕ.

Συνέβη στο Μπρούσκο. Ο άλλος να κάνει ερωτική εξομολόγηση κι από πίσω να παίζει What is dead may never die (aka θέμα των Greyjoy). Πριν με βρίσετε, δεν το βλέπω εγώ αλλά η μάνα μου.

 Η ταινία των Metallica, το Through the Never, είναι απλά οργασμική. Καλύτερα κι από συναυλία ρε' και στη συναυλία, από τόσο κοντά δεν θα τους δεις ποτέ :Ρ Ντάξει η πλοκή ήταν εντελώς σουρεάλ αλλά και πάλι άξιζε.-

Θέλω τόσο πολύ να πάω CapCap το Halloween αλλά έτσι που θα γίνει το πρόγραμμά μου δεν παίζει να προλάβω. Καμιά Κυριακή μόνο.

Μέσα στη βδομάδα θέλω να κάνω ανταύγειες στο μαλλί, αποτρίχωση προσώπου και να πάω για ψώνια.

Μετά την πρακτική κι αφού πάρω τα λεφτά θέλω να ανεβώ κανα-δυο μέρες Θεσσαλονίκη. Και να κρατήσω κάμποσα και για Ιταλία το καλοκαίρι. Wish me luck :P

19/9/13

Γυναίκες στα κόμικς και στον κινηματογράφο


Θα έχετε παρακολουθήσει τα εξής φαινόμενα:
1. Σπάνια βγαίνουν ταινίες βασισμένες σε κόμικς που να έχουν γυναίκα πρωταγωνίστρια.  Η τελευταία που θυμάμαι είναι η Catwoman (2003).
2. Σχεδόν όλοι οι θηλυκοί χαρακτήρες στα κόμικς και στην επιστημονική φαντασία τα 'χουν όλα έξω γιατί αλλιώς δεν λαμβάνουν καμία προσοχή απ' τον ανδρικό πληθυσμό. Φυσικά υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις, αλλά μιλάω για την πλειοψηφία.
3. Δεν υπάρχει ούτε ένας άντρας που να θέλει να γίνεται συχνότερα το (1).

Και ρε φίλε, εκνευρίζομαι να μου λένε πως η Black Widow ή η Storm ή οποιαδήποτε άλλη δεν αξίζει δικιά της ταινία γιατί δεν εμφανίζεται μισόγυμνη. Δηλαδή το ότι δεν γδύνεται σημαίνει πως είναι ανίκανη σαν ηρωίδα? Η προσωπικότητα κι οι μαχητικές ικανότητες δεν μετράνε καθόλου, ε? Sorry dear, your argument is invalid. Στην τελική, αν θες να δεις κώλους και βυζιά να πάρεις το Playboy.

Εκνευρίζομαι όταν μαθαίνω πως η Leia απέκτησε δημοτικότητα μόνο όταν φόρεσε το αποτρόπαιο μεν, εμβληματικό δε "μεταλλικό μπικίνι". Που έχει πει κι η ίδια η Carrie Fisher ότι ήταν το πιο άβολο πράγμα στον κόσμο: δεν μπορούσε να κινηθεί ελεύθερα όσο το φορούσε γιατί με το παραμικρό έβγαιναν όλα έξω. Wardrobe malfunctions my ass. Εσείς της φορέσατε αυτό το πράγμα, βρείτε τρόπο να είναι σωστό επάνω της!

Εκνευρίζομαι όταν συνειδητοποιώ πως υπάρχουν άντρες που σνομπάρουν την Brienne επειδή είναι ασχημούλα, ενώ την ίδια στιγμή είναι από τους πιο badass πολεμιστές στο ASOIAF κι έχει κι έναν αξιοπρεπέστατο χαρακτήρα. Πράγμα που δεν μπορώ να πω ούτε για τους μισούς από κει μέσα.

Εκνευρίζομαι όταν οι εταιρίες παραγωγής ΑΓΝΟΟΥΝ παντελώς το τι θέλουμε σαν γυναίκες να βλέπουμε και αντίθετα, προωθούν αυτό που πιστεύουν εκείνοι πως θέλουμε να δούμε. Όχι καλοί μου άνθρωποι, έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε πρωταγωνίστριες άβουλες, ουσιαστικά sidekicks και δεμένες στη θέληση ενός άντρα. Χρειαζόμαστε έναν δυνατό female character γιατί κι εμείς οι ίδιες δεν είμαστε -και δεν θέλουμε να είμαστε- αυτό που προσπαθείτε να μας περάσετε.

Εκνευρίζομαι όταν οι άντρες αυτόματα υποθέτουν πως οι γυναίκες βλέπουμε superhero movies αποκλειστικά και μόνο για να θαυμάσουμε τα "προσόντα" του πρωταγωνιστή. Δεν είμαστε τόσο λιγούρια, αγαπητοί. Ναι, θα θαυμάσουμε, θα πούμε ποιος είναι ο πιο ωραίος, αλλά παρακολουθούμε και την ιστορία. Καταλαβαίνουμε πέντε πράγματα, δεν είμαστε τόσο άσχετες.

Εκνευρίζομαι που οι άντρες παραπονιούνται συνεχώς για το ότι "δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες στα comic book fandoms", όταν είναι εκείνοι οι ίδιοι που με τη συμπεριφορά τους μας κρατούν μακριά. Όταν φέρονται σαν ελιτιστές ή ακόμα και σαν σεξιστές. Ή όταν γελούν μαζί μας αν κάνουμε κάποιο cosplay που κατά τη γνώμη τους δεν θα έπρεπε να κάνουμε. Δεν θα ζητήσω την άδειά σου για να κάνω αυτό που μου αρέσει :)

Εν κατακλείδι, ναι, θέλω ταινία πάνω στον Loki γιατί είναι ο Loki, όχι μόνο γιατί είναι ο Hiddleston. Επίσης θέλω ταινία για την Black Widow επειδή είναι αυτή που είναι και θέλω να μάθω περισσότερα γι' αυτήν. Δε με νοιάζει αν δεν έχει υπερδυνάμεις, ούτε αν δεν είναι μισόγυμνη. Είναι ένας γαμάτος χαρακτήρας, απλά.- Άσε που θέλω να μάθω ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗ ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Γκρίνια vol. 2423521515

Μα δεν καταλαβαίνουν πόσο σπαστικό είναι αυτό που κάνουν?!

Ναι το ξέρω, γονείς είναι, νοιάζονται, θέλουν το καλό μου, μπλα-μπλα-μπλα. Αλλά τι τους κάνει να πιστεύουν πως το να με πρήζουν όλη την ώρα για το αν έστειλα βιογραφικά, πού τα έστειλα, αν μου απάντησαν, γιατί δεν μου απάντησαν, και το χειρότερο, να ψάχνουν εκείνοι στη θέση μου και να μου επιβάλουν να στείλω κάπου που δεν με ενδιαφέρει, θα με κάνει να αποκτήσω αυτοπεποίθηση και θέληση για δουλειά?

Η αυτοπεποίθησή μου είναι ήδη στα πατώματα γιατί κανείς δεν εκτιμά τα προσόντα μου και κοιτάνε αν έχω προϋπηρεσία. Όχι ρε φίλε, δεν έχω και ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΠΟΤΕ ΑΝ ΔΕΝ ΜΕ ΠΡΟΣΛΑΒΕΙΣ.

Κι έχεις και τον πατέρα μου από πάνω, "στην Cosco να πας, είναι καλά". Βρε εγώ να στείλω. Θα με πάρουν; Και τι να με κάνουν που δεν έχω ιδέα από αυτά και δεν έχω δουλέψει ποτέ; Και στην τελική γιατί να στείλω στην Cosco, ο τομέας δεν με ενδιαφέρει καν. ΧΩΝΕΨΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΓΙ' ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΑ, ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ!!!!!

Είναι εκνευριστικό να φέρεσαι στο παιδί σου σαν να μην μπορεί να ψάξει μόνο του για δουλειά, στους τομείς που το ενδιαφέρουν, και να προσπαθείς να του επιβάλεις τις δικές σου απόψεις περί "αξιοπρεπούς εργασίας". Αφήστε με ήσυχη να ψάξω μονάχη μου, δεν είμαι ανίκανη. Απαισιόδοξη είμαι αλλά αυτό δεν θα αλλάξει ακούγοντας το συνεχές και καθημερινό "έστειλες πουθενά; Σε πήραν τηλέφωνο;" ΟΧΙ ΔΕΝ ΜΕ ΠΗΡΑΝ ΚΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΟΠΟΤΕ ΑΣΕ ΜΕ ΗΣΥΧΗ. Άμα γίνει τίποτα θα το μάθεις και χωρίς να χρειαστεί να ρωτήσεις. Κάνε πέρα τώρα κι άσε με να ψάξω και να στείλω όπου θέλω εγώ.

Άντε πια με τον καθένα που έγινε κι ειδήμονας εδώ μέσα.

3/6/13

Red Wedding Reaction

ΓΙΑΤΙ ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ? ΤΙ ΧΡΩΣΤΑΜΕ? ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟ?
Και εντάξει, εγώ πες το 'χα διαβάσει, ήξερα τι να περιμένω. Δεν περίμενα όμως ότι θα έδιναν τόσα ρέστα οι ηθοποιοί. Ούτε ότι θα έκλαιγα περισσότερο από όταν το διάβασα. Για την ακρίβεια παίζει και να μην έχω κλάψει ποτέ τόσο σε σειρά/ταινία, αν εξαιρέσουμε τους Άθλιους που έκλαιγα μονίμως :Ρ

Αλλά πραγματικά, τα 10 τελευταία λεπτά του επεισοδίου ήταν... ΠΟΝΟΣ. Με όλη τη σημασία της λέξης. Μαχαίρωσαν την Ταλίσα στην κοιλιά. Κι ήταν έγκυος. Η Άρυα έφτασε σε απόσταση αναπνοής από το να συναντήσει τους δικούς της και ο Σάντορ την τράβηξε πίσω. ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ ΓΚΡΙΖΟ ΑΝΕΜΟ, ΘΕΕ ΜΟΥ! Κι εκείνο το καημένο κοίταξε την Άρυα πριν ξεψυχήσει. Τη γνώρισε, είμαι σίγουρη. ΡΟΜΠ, ΖΩΗ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΨΥΧΟΥΛΑ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ, ΕΝΑΝ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΓΑΜΟ ΗΘΕΛΑΝ, ΓΙΑΤΙ?! Κι η Κατ... είδε τον γιο της να πεθαίνει μπροστά στα μάτια της... :(

Εντάξει, δεν ήταν απόλυτα πιστό στο βιβλίο. Είχαν αντικαταστήσει τον Jinglebell* με τη γυναίκα του Γουόλντερ Φρέυ. Έφεραν την Ταλίσα/Τζέυν μέσα στο γάμο, ενώ στο βιβλίο ο Ρομπ την είχε αφήσει πίσω για να μην προσβάλουν περισσότερο τους Φρέυ. Δεν έδειξαν την τρέλα της Κάτλυν πριν τη σκοτώσουν. Δε χρειαζόταν. Ήταν αρκετά heartwrenching ήδη.

Ελπίζω τώρα πως τα ξαδέρφια στο χωριό, που τους έλεγα ότι αυτή η σεζόν θα έχει πολύ πόνο και δε με πίστευαν, να καταλάβουν για τι πράγμα μιλούσα. My sweet summer children.

*"A son for a son."
 "Aye, but that's a grandson. And he was never much use."

......And now the rains weep o'er his hall, and not a soul to hear......

31/5/13

Νικολό Μακιαβέλι

Η πολιτική πρόταση του Μακιαβέλι:
Εξαιτίας του χάσματος μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και με αφορμή το επεισόδιο του "πολέμου της κιμωλίας", όπου οι Γάλλοι κατέλαβαν την Φλωρεντία χωρίς να πολεμήσουν επειδή κανείς απ' τους κατοίκους της δεν έκατσε να την υπερασπιστεί, ο Μακιαβέλι έγραψε για τον φλωρεντιανό άρχοντα, Λορέντζο των Μεδίκων, τον Ηγεμόνα, όπου έκανε την μεγάλη του πολιτική πρόταση: ότι δηλαδή είναι καλύτερα ο λαός να φοβάται παρά να αγαπάει τον άρχοντα, ο οποίος, για να κρατήσει το κράτος υπό έλεγχο και την εξουσία του όσο περισσότερο γίνεται, πρέπει απαραίτητα να είναι ανελέητος, αυστηρός και άγριος, ακόμα κι αν ο πραγματικός του χαρακτήρας δεν είναι έτσι. Να κρατάει το λαό δεμένο στη θέλησή του με το φόβο και την τρομοκρατία.

Η εξίσωση του Μακιαβέλι:
Η επιτυχία του κάθε ατόμου στη ζωή του -και ειδικότερα ενός ηγεμόνα- εξαρτάται από τρεις παράγοντες: την τύχη (fortuna), την αρετή (virtu) και τη γνώση της πραγματικότητας (realta effettuale).
Η τύχη και η αρετή (όχι οι χριστιανικές αρχές αλλά το ακριβώς αντίθετό τους) είναι αξίες αντιστρόφως ανάλογες' όσο αυξάνεται η αρετή, τόσο μειώνεται η τύχη, και το αντίθετο.
Η γνώση της πραγματικότητας έγκειται στο να μπορεί κανείς να ξεχωρίζει την αλήθεια μέσα στα φαινόμενα, να ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον κόσμο.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Εντάξει, νομίζω πως τα ξέρω, τα έγραψα χωρίς να ψάξω τίποτα, θα περάσω και το προφορικό xD
Συγνώμη που αναγκαστήκατε να διαβάσετε το παρόν :Ρ

26/5/13

Upcycled stuff!

Ξέρετε τώρα, upcycling εστί να μαζεύεις παλιά και άχρηστα πράγματα για να τα ανακυκλώσεις και να φτιάξεις κάτι καινούριο. Και μιας κι εμένα μ' αρέσει αρκετά το όλο concept, είπα να κάνω ένα ποστ με τα αγαπημένα μου απ' ό,τι έχω ανακυκλώσει ως τώρα.

Μέχρι πέρυσι δεν είχα τρύπες στα αυτιά. Πάντα όμως μ' άρεσαν τα σκουλαρίκια κι είχα πάρει αρκετά ζευγάρια με κλιψάκια στην εφηβεία μου, άσχετο που δεν τα φορούσα συχνά. Αφού όμως πλέον φοράω κανονικά σκουλαρίκια, έπρεπε κάπως να εκμεταλλευτώ τα παλιότερα. Έδωσα μερικά και από αυτά που έμειναν έβγαλα μερικά καινούρια ζευγάρια. Αυτά με τον γαλαξία (δεξιά) είναι τα αγαπημένα μου κι αυτά που με παίδεψαν περισσότερο. Τα αριστερά είναι από ένα φιλντισένιο ζευγάρι.

Αυτό εδώ το είχα αγοράσει πριν 3-4 χρόνια από έναν τύπο στο Θησείο. Δεν το φόρεσα πολύ γιατί μου φαινόταν άχρωμο και, σαν να μην έφτανε αυτό, γρήγορα το σύρμα σκούριασε. Μην ξέροντας πώς να το καθαρίσω κι έχοντας και την πώρωση με το ASOIAF, αποφάσισα να το βάψω με σκούρο πράσινο βερνίκι νυχιών ώστε να μοιάσει με ένα από τα δρακοαυγά της Ντάνυ.


Δεξιά: Ορίτζιναλι ήταν βραχιόλι και το 'χα πάρει (ή μου το 'χαν κάνει δώρο?) όταν ήμουν στο Λύκειο. Πέρασαν τα χρόνια και το μέταλλο μαύρισε, αλλά δεν μου πήγαινε καρδιά να το πετάξω και το κράταγα μέχρι να μου έρθει καμιά ιδέα. Τελικά το έβαψα με μανό σε mint, του πέρασα ένα κρικάκι κι ένα μωβ κορδόνι κι έτοιμο.

Και μερικά ακόμη...

Θαλασσινό κολιέ από παλιό κολιέ και βραχιόλι με κοχύλια :Ρ


Σκουλαρίκια απ' το ίδιο σετ, εμπνευσμένα απ' το μυθιστόρημα "Το Άλικο και το Λευκό"

Collar tips από vintage σκουλαρίκια. Η αλυσίδα βγήκε από ένα παλιό ζευγάρι γόβες.

Hope you liked them, πείτε μου γνώμες/βελτιώσεις/κοκ. ^.^

2/4/13

Υποχόνδριοι γονείς

Εκνευρίζομαι όταν σκέφτομαι πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας για να γίνουν φιλάσθενα και μυγιάγγιχτα. Για παράδειγμα, οι καινούριες παιδικές χαρές. Πλαστικά παιχνίδια χωρίς καθόλου επικινδυνότητα και στο έδαφος χλοοτάπητες. Θεωρητικά δεν υπάρχει πρόβλημα, ίσα ίσα που πρέπει τα παιδιά να μην εκτίθενται σε κινδύνους άσκοπα. Εμείς, όμως, πάθαμε τίποτα που παίζαμε σε σιδερένιες και αρκετές φορές ετοιμόρροπες κατασκευές? Πάθαμε τίποτα που το καλοκαίρι καιγόταν ο κώλος μας όποτε ανεβαίναμε στα μονόζυγα? Ή που όταν πέφταμε, πέφταμε σε χαλίκια και γεμίζαμε σκόνες και αίματα? Για να μην αναφέρω εκείνες τις τεράστιες στριφογυριστές τσουλήθρες όπου γινόταν πατείς με πατώ σε κάθε φορά και που αμφιβάλλω αν υπάρχουν ακόμα. Γιατί όμως πιστεύουν ότι με τον χλοοτάπητα δεν θα κλάψει το παιδάκι που θα πέσει? Κι εμείς κλαίγαμε αλλά δεν πάθαμε κάτι. Μας πηγαίνανε στη δασκάλα, μας έβαζε ιώδιο και χανζαπλάστ κι αυτό ήταν. Σαν παιδί είναι αδύνατο να μην κλάψεις, από πόνο είτε από φόβο. Το θέμα είναι να μην σου καλλιεργούν το φόβο για κάτι που είναι φυσιολογικό.

Δεύτερο παράδειγμα. Πολλοί γονείς, και ειδικότερα μαμάδες, έχουν μικροβιοφοβία σε σημείο αηδίας. Για τα παιδιά τους φυσικά, όχι για τους ίδιους. Φοβούνται μην αρρωστήσει το βλαστάρι τους και γι' αυτό δεν αφήνουν κανέναν να το αγκαλιάσει αν δεν φοράει στολή πυροσβέστη (βλ. Εγκλήματα :Ρ), όταν κάνει έστω και λίγο κρύο το ντύνουν σαν κρεμμύδι ή/και δεν το αφήνουν να βγει έξω και μετά απορούν που σήκωσε 38 πυρετό. Προφανώς και θα αρρώσταινε, γιατί έτσι που κάνεις, το παιδί δεν έχει αντισώματα. Κι ο μόνος τρόπος για να αναπτύξει αντισώματα είναι να το αφήσεις να εκτεθεί στα μικρόβια! Ντύστο καλά κι άστο έξω να παίξει, στείλτο κανονικά στο σχολείο. Μην του κόβεις την διασκέδαση επειδή φοβάσαι μην αρρωστήσει. Ή το άλλο. Έχω δυο ξαδέρφες που φοβούνται ακόμα και τα μαμούνια στο χωριό. Λες και θα πάθει τίποτα το παιδί αν δει μια αράχνη! Θα μάθει και να την ξεφορτώνεται. Ενώ αν το μάθεις να τη φοβάται, θα τη φοβάται μια ζωή.

Ας το πάμε και προσωπικά το θέμα, για να καταλάβετε γιατί είμαι αυτής της άποψης. Δεν έχω μικροβιοφοβία ούτε εντομοφοβία (αν εξαιρέσουμε ένα θεματάκι με τις κατσαρίδες :Ρ) και δεν πιστεύω ότι θα αποκτήσω ξαφνικά όταν κάνω παιδιά. Αυτό πρέπει να το 'χεις και λίγο μέσα σου. Οι δικοί μου δεν με φύλαξαν ποτέ. Φυλαγόμουν από μόνη μου όταν ένιωθα πως απειλούμαι από κάτι :Ρ Οκέι, σαν παιδί κι εγώ όταν χτυπούσα ή όταν πόναγα έκλαιγα. Αλλά με μάθανε να μη δίνω σημασία, πχ πάντα μου έλεγαν "έλα, μην κάνεις έτσι, μέχρι να παντρευτείς θα γιάνει". Έπινα και πίνω παγωμένα χειμώνα-καλοκαίρι, και σοβαρό πρόβλημα με τα λαιμά μου δεν είχα ποτέ. Δεν έχω περάσει καμία παιδική αρρώστια, ούτε αμυγδαλές δεν έχω βγάλει. Και γενικά δεν αρρώσταινα εύκολα ούτε και βαριά. Μια-δυο μέρες συνάχι, άλλες τόσες πυρετό κι αυτό ήταν. Δεν έκανα καν απουσίες απ' το σχολείο. Κι έτσι είμαι ακόμα. Η μάνα μου στις 20 μέρες απ' τη γέννα πήρε την ευχή απ' τον παπά και με πήγε στη θάλασσα. Και μιλάμε για καύσωνα εκείνο το καλοκαίρι, όχι αστεία, που κάθε άλλος γονιός θα έκλεινε το παιδί σ' ένα κλιματιζόμενο δωμάτιο και δεν θα το άφηνε να βγει στον ήλιο χωρίς μπλουζάκι, καπελάκι και 10 τόνους 50άρι αντηλιακό. Η δικιά μου μ' άφηνε να κυκλοφορώ με το μαγιό κι ένα αντηλιακό με δείκτη προστασίας 5 :Ρ Ή το θέμα της ώρας ύπνου. Οκ, κοιμόμουν σε νορμάλ ώρες για να μπορώ να σηκωθώ το πρωί, αλλά αν τύχαινε γάμος ή κάτι που απαιτούσε ξενύχτι, απλά με έπαιρναν μαζί και αν νύσταζα κοιμόμουν στις καρέκλες. Σιγά το πράγμα!

Δε λέω πως δεν πρέπει να προσέχεις τα παιδιά σου. Αυτό θα 'λειπε πια. Αλλά κι η τόση υπερβολή δεν κάνει καλό, το αντίθετο μάλιστα. Τα παιδιά χρειάζονται την πειθαρχία και την ελευθερία σε ίσες δόσεις για να μεγαλώσουν χωρίς παρατράγουδα όπως αρρώστιες 15 φορές το χρόνο ή στο άλλο άκρο, να γίνουν εντελώς αναρχικά. Είναι πιο υγιές να μάθουν να σκέφτονται θετικά παρά να αναπτύξουν φοβίες για τους πάντες και τα πάντα. Και στην τελική, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη θες να σκληραγωγηθεί έστω και λίγο το παιδί σου, δεν νομίζω να υπάρχει γονιός που να θέλει να αρρωσταίνουν με το παραμικρό τα παιδιά του. Το πρόβλημα είναι ότι με την υπερπροστατευτική συμπεριφορά καταφέρνεις ακριβώς αυτό.

31/3/13

GoT Mega-rant

Ναι, γεια σας, πρέπει να παραληρήσω κάπου γιατί αυτή η σειρά με απογοητεύει συνεχώς :Ρ

Και θα ξεκινήσω με το αγαπημένο μου θέμα για γκρίνια: Margaery Tyrell.
Στο βιβλίο η Μάργκαιρυ παρουσιάζεται ως ένα μαζεμένο και ευγενικό 16χρονο κοριτσάκι που ντύνεται σεμνά και ξέρει πότε να βγάλει γλώσσα και νύχια. Αν τέλος πάντων οι απόψεις περί στρατηγικής που εξέθεσε στην Σέρσεϊ στο 4 θεωρούνται "γλώσσα", εγώ τις βρήκα πολύ σωστές αλλά σιγά μην καθόταν η άλλη ν' ακούσει. Και τι έχουμε στη σειρά? Μια 30άρα να παίζει μια έφηβη, με φορέματα με βαθύ ντεκολτέ και ύφος χιλίων καρδιναλίων. Οκ, δεν έχουμε POV της Μάργκαιρυ, δεν ξέρουμε πώς ακριβώς σκέφτεται, αλλά έχει διαφορά το να έχεις το θάρρος της γνώμης σου με το να είσαι γλωσσοκοπάνα. Και η Μάργκαιρυ της σειράς είναι δέκα φορές περισσότερο τσούγδω απ' του βιβλίου. Δηλαδή γιατί να τη βάλεις να λέει με τουπέ "I want to be THE queen"? Αυτό είναι υπεραπλοποίηση του χαρακτήρα. Δε διαφωνώ πως θέλει να γίνει βασίλισσα και πως κι ο Μικροδάχτυλος είναι στο κόλπο, αλλά όταν τα πράγματα είναι τόσο ρευστά δεν φέρεσαι έτσι. Ή το πώς παρουσιάστηκε στον Τζόφρεϊ. Πού πας καλή μου με τέτοιο attitude μέσα στους Λάννιστερ? Θα σε φάνε ζωντανή.
Βασικά ελπίζω σ' ένα POV που θα επιβεβαιώσει τη θεωρία μου. Γιατί, συγνώμη, αγαπάω, εκτιμάω τη Dormer, αλλά έχει κάνει τη Μάργκαιρυ τσουλοχαρακτήρα. Κι εγώ τσούλα δεν τη θεωρώ.

Δεύτερο αγαπημένο θέμα: οι σκηνές που δεν υπάρχουν στο βιβλίο.
(Όχι όλες, αλλά οι περισσότερες.)
Αγαπητοί σεναριογράφοι. Με ποια λογική χώνετε σκηνές που όχι μόνο δεν υπάρχουν στα βιβλία αλλά και δεν εξυπηρετούν σε τίποτα την εξέλιξη της πλοκής? Η σκηνή του Θήον με τη Ρος, ας πούμε. Τι ακριβώς εξυπηρετούσε αυτό το πράγμα? Για να μάθουμε πόσο "προικισμένος" είναι ο Τύριον και πόσο κομπλεξικός ο Θήον? Αυτά φαίνονται κι από αλλού, δεν χρειαζόταν μια ακόμα άκυρη σκηνή τσόντας χωρίς ουσιαστικό διάλογο. Ή την ιστορία του Μικροδάχτυλου. Ήταν ανάγκη να έχουμε και λεσβιακό στο background? Πώς θα καταλάβεις πώς σκέφτεται ο mastermind ενώ ακούγονται βογκητά από πίσω? Δεν έχω τίποτα ενάντια στις σκηνές σεξ αλλά μέχρι ενός σημείου. Τους έχω ικανούς να κόψουν το λεσβιακό της Ντάνυ (που θα το κόψουν, γιατί σκότωσαν την Ίρρι και δεν νομίζω να βάλουν τη Μισσαντέι στη θέση της) ή εκείνο της Σέρσεϊ με την Τάενα και να βάλουν κάτι εντελώς άσχετο και ξενέρωτο. Τουλάχιστον αν είναι να βάλετε σεξ, βάλτε κάτι που υπάρχει ήδη. Πιστέψτε με, δε θα χαλαστεί κανείς αν το κάνετε σωστά.
Με εκνευρίζουν επίσης οι σκηνές της Σέρσεϊ όπου παραπονιέται για τη συμπεριφορά του Τζόφρι σε ποιον? Στον Τύριον! Αφού καλοί μου άνθρωποι, τα βιβλία τα διαβάζετε. Τόσο δύσκολο είναι να μείνετε εκεί? Η Σέρσεϊ ΛΑΤΡΕΥΕΙ τον Τζόφρι και παραβλέπει όλες του τις σαδιστικές τάσεις ως παιδικές ιδιοτροπίες. Και προπάντων, δεν βγάζει τα σώψυχά της στον Τύριον, με τον οποίο μισιούνται θανάσιμα. Ούτε και στον Ρόμπερτ, for that matter.
Ευτυχώς υπάρχουν και οι πετυχημένες προσθήκες, όπως οι σκηνές Άρυα-Τάιγουιν και Στάννις-Μελισάνδρα.

Κουρτίνα νούμερο τρία: χαρακτήρες που είτε είναι προσθήκη της σειράς ή εντελώς αλλαγμένοι απ' το βιβλίο.
Τα μεγαλύτερα παραδείγματα εδώ είναι η Τζέυν Γουέστερλινγκ που έγινε Ταλίσα και η Άσα που έγινε Γιάρα. Το κακό είναι ότι όχι απλά αλλάζουν τα ονόματα, αλλά και την προσωπικότητα και την ιστορία του κάθε χαρακτήρα. Από πότε έγινε η Άσα τόσο κρύα και άσχημη και δεν το θυμάμαι ας πούμε? Ή πώς θα εξηγήσουν το ότι η Ταλίσα δεν πιάνει παιδί αφού δεν υπάρχει κάποιος να την ποτίζει moon tea? Ο μόνος τρόπος να κλείσουν ικανοποιητικά το αρκ είναι να τη σκοτώσουν στον Κόκκινο Γάμο. Εκτός κι αν ο Μάρτιν έχει κρύψει την Τζέυν και μας ετοιμάζει κληρονόμο και δε μας το λένε.
Υπάρχει κι ο άκυρος Κλέος Φρέυ που έγινε Άλτος Λάννιστερ. Ξάδερφος του Τζέιμι σε όλες τις εκδοχές, αλλά ο φόνος του δεν συνέβη ποτέ στο βιβλίο μ' αυτόν τον τρόπο (νομίζω, κανονικά τον σκότωσαν κάτι παράνομοι). Είπαμε, ο Τζέιμι έχει μια τάση προς τον παρορμητισμό αλλά όχι κι έτσι. Ή ο Vargo Hoat, ο ψευδός, που απ' ό,τι πληροφορήθηκα, στην σειρά δεν θα λέγεται έτσι ούτε θα είναι ψευδός. Για ποιο λόγο? Και γιατί να μην ακούσουμε το "Thapphireth"?
Πάει στο διάολο που αντικατέστησαν τον Έντρικ Στορμ με τον Γκέντρυ, αλλά ειλικρινά, αν βάλουν τη Ρος στη θέση της Τζέυν Πουλ θα κάνω φόνο.-

Επόμενο θέμα: αλλαγές στην εμφάνιση των χαρακτήρων.
Οκ μέχρι εδώ δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο παράπονο απ' αυτό γιατί σχεδόν όλοι ταιριάζουν στην περιγραφή του βιβλίου. Εκτός κι αν εξαιρέσουμε τα κοστούμια. Δηλαδή δεν κρατάνε τα ξώβυζα φορέματα της Καρθ αλλά μου βάζουν στη Μάργκαιρυ τα βαθιά ντεκολτέ? Τι έγινε, τους έπιασε ξαφνικά σεμνοτυφία εκεί στην ανατολή? Υποτίθεται πως αυτοί είναι πιο χαλαροί απ' το Γουέστερος. Κι ο Daario Naharis, που ναι, μανουλομάνουλο όπως πρέπει, αλλά πού είναι η διχαλωτή μπλε γενειάδα?

Τώρα που ξαναξεκινάει η σειρά είμαι σίγουρη πως θα βρω κι άλλα να γκρινιάξω, ανάθεμα τον πιουρισμό μου. Please bear with me. :P

6/3/13

Les Miserables

Ντάξει, βασικά ό,τι και να πω θα είναι λίγο.

Το βιβλίο το διάβασα πρώτη φορά στα 12 μου (νομίζω) σε μια παιδική έκδοση. Ευτυχώς δεν είχαν αλλάξει πολλά πράγματα, απλά είχαν βγάλει τους φιλοσοφικούς-πολιτικούς-κοινωνικούς-θρησκευτικούς σχολιασμούς και συζητήσεις. Αλλά μου άρεσε τόσο πολύ που το είχα μάθει σχεδόν απέξω. Ολόκληρο το διάβασα γύρω στα 18, όταν το έδινε σε τόμους μια εφημερίδα. Η Ελευθεροτυπία methinks. Λίγα χρόνια νωρίτερα είχα δει και την ταινία με τον Λίαμ Νίσον. Πριν 2-3 χρόνια πέτυχα και την άλλη ταινία, με τον Ζεράρ Ντεπαρτιέ, στο Σταρ, αλλά ήταν τεράστια, νύσταζα και δεν μπόρεσα να τη δω όλη. :Ρ

Το μιούζικαλ, να πω τη μαύρη μου αλήθεια, δεν το είχα υπόψη μου μέχρι πέρσι που ανακοινώθηκε η ταινία. Είχα ακούσει τυχαία μόνο το I Dreamed a Dream αλλά ο εγκέφαλος δεν το είχε καταγράψει. Μέχρι που είδα την ταινία, δεκαπέντε μέρες πριν. (Ναι και τώρα εδέησα να το σχολιάσω. Μου 'χει κάψει το μυαλό, δε φταίω εγώ :Ρ)

Δεν θα κάνω κριτική. Θα παραθέσω μόνο τους αγαπημένους μου στίχους απ' τα αγαπημένα μου τραγούδια. Κι απλά θα σας πω να πάτε να τη δείτε :Ρ

I know the meaning of those 19 years
A slave of the law


Five years for what you did
The rest because you tried to run
Yes, 24601.


My name is Jean Valjean!


And I am Javert
Do not forget my name!
Do not forget me,
24601.


Look down, look down
You'll always be a slave
Look down, look down
You're standing in your grave. 
 ~Prologue/Look Down (Jean Valjean, Javert, the Convicts)


At the end of the day you're another day colder
And the shirt on your back doesn't keep out the chill
And the righteous hurry past
They don't hear the little ones crying
And the plague is coming on fast, ready to kill
One day nearer to dying!
~At the End of the Day (the Poor)


Easy money
Lying on a bed
Just as well they never see
The hate that's in your head
Don't they know they're making love
To one already dead!
 ~Lovely Ladies (Fantine)


There was a time when men were kind
When their voices were soft
And their words inviting

I had a dream my life would be
So different from this hell I'm living
So different now from what it seemed
Now life has killed the dream I dreamed.
~I Dreamed a Dream (Fantine)


I know a place where no one's lost,
I know a place where no one cries,
Crying at all is not allowed,
Not in my castle on a cloud.
~Castle on a Cloud (Cosette)

Look down and show some mercy if you can
Look down, look down, upon your fellow man!

With all the anger in the land
How long before the judgement day?
Before we cut the fat ones down to size?
Before the barricades arise?
~Look Down (the Beggars)


Red! The blood of angry men!
Black! The dark of ages past!
Red! A world about to dawn!
Black! The night that ends at last!
~ABC Cafe/Red & Black (Enjolras)


Tomorrow is the judgement day
Tomorrow we'll discover
What our God in Heaven has in store!
One more dawn
One more day
One day more!
~One Day More (the Cast)


Do you hear the people sing?
Singing a song of angry men?
It is the music of a people
Who will not be slaves again!
When the beating of your heart
Echoes the beating of the drums
There is a life about to start
When tomorrow comes!
~Do you Hear the People Sing (the Students)


Phantom faces at the windows.
Phantom shadows on the floor.
Empty chairs at empty tables
Where my friends will meet no more.

Oh my friends, my friends, don't ask me
What your sacrifice was for
Empty chairs at empty tables
Where my friends will meet no more
~Empty Chairs at Empty Tables (Marius)

28/1/13

I'm never going to be an artist.

Δεν είναι ότι δε μ' αρέσει να ζωγραφίζω, να γράφω και γενικά να ασχολούμαι με τις τέχνες. Απλά ό,τι και να προσπαθήσω βλέπω πως δεν βελτιώνομαι, πως κάνω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια και πως βαριέμαι να εξασκηθώ.

Όσην ώρα και να ξοδέψω πάνω από ένα φύλλο χαρτί, όση ώρα και να παιδευτώ με χάντρες και λοιπές χαζομαρούλες, το αποτέλεσμα θα είναι στην καλύτερη μέτριο και οι αντιδράσεις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ακόμα κι αυτά που πραγματικά πιστεύω πως είναι πολύ καλά απλά περνάνε απαρατήρητα. Δεν είμαι αρκετά καλή ώστε να μαζέψω "μπράβο", ούτε αρκετά κακή ώστε να μου δώσουν συμβουλές για να γίνω καλύτερη. Είμαι απλά μέτρια. Συμπέρασμα; Άρα και ατάλαντη.

Και τα μόνα που μου βγαίνουν καλά είναι αυτά που βασίζονται σε έργα άλλων, που φυσικά δεν τα δείχνω πουθενά -αυτά είναι αποκλειστικά για δική μου χρήση, για να μου θυμίζουν το πόσο καλή ΔΕΝ πρόκειται να γίνω. Τα υπόλοιπα μοιάζουν με ζωγραφιές 14χρονου. Κάτι τέτοια βλέπω και δεν πιάνω χαρτί και μολύβι στα χέρια μου.

Κάποτε πίστευα πως είχα λίγο ταλέντο. Δεν ξέρω, ίσως ακόμα να έχω. Αλλά πλέον δεν μου βγαίνει τίποτα σωστό. Τίποτα. Κάθε ιστορία που ξεκινάω μένει στη μέση. Κάθε σκίτσο που ζωγραφίζω είναι ένα χάλι, τα περισσότερα καταλήγουν μουτζουρωμένα ή στα σκουπίδια. Κάθε μπιζού που φτιάχνω μου φαίνεται άσχημο και κακόγουστο, και υποτίθεται ότι τα φτιάχνω για τον εαυτό μου. Ευτυχώς που δεν τα πουλάω γιατί και θα γινόμουν ρεζίλι και κανείς δεν θα τα αγόραζε. Και δεν μπορώ να τα βελτιώσω. Δεν μπορώ να πετύχω τον σωστό τρόπο για να σκιτσάρω χέρια, δεν μπορώ να βρω τη σωστή γωνία φωτισμού σ' ένα 3d artwork, δεν μπορώ να μπω στο μυαλό των χαρακτήρων μου και να γράψω λογοτεχνικά κι όχι κινηματογραφικά. Κι ας έχω διαβάσει ένα σωρό βιβλία. Φαίνεται πως τελικά δεν το έχω.

Και στην τελική όχι, δεν το δέχομαι μια βλακεία που έφτιαξα μέσα σε 5 λεπτά να έχει 57 favs μόνο και μόνο επειδή περιέχει μια έξυπνη ατάκα του Τύριον και αυτά με τα οποία ασχολούμαι επί ώρες να μην έχουν ούτε σχόλιο!

Καλύτερα λοιπόν θα ήταν να σταματήσω ν' ασχολούμαι, να βγάλω τις ιστορίες μου απ' το HW, να σβήσω deviantArt και tumblr αφού ούτως ή άλλως δεν περιέχουν και τίποτα της προκοπής, και να πάω παραπέρα. Έτσι κι αλλιώς, μια ζωή μέτρια ήμουν κι αυτό δεν μπορώ να το αλλάξω. Ζητώ συγνώμη από όσους πιστεύουν σε μένα αλλά δεν έχω ούτε την απαιτούμενη υπομονή ούτε και την όρεξη. Και δεν μπορώ να τη βρω.

Who am I kidding though? Σιγά μη τα σβήσω. Γιατί μέσα σ' όλα τ' άλλα, δένομαι μ' αυτά τα πράγματα. Κι αυτό τελικά με κρατάει πίσω.

25/1/13

Django & Offensiveness

Διάβαζα ένα άρθρο χτες που απαριθμούσε τις 10 πιο "προσβλητικές" σκηνές της καινούριας ταινίας του Ταραντίνο, Django Unchained. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ, αλλά αν βαριέστε, ας πούμε πως μέσα σ' αυτές ήταν ο μονόλογος του Ντι Κάπριο σχετικά με την βιολογική "κατωτερότητα" των μαύρων, η σκηνή όπου οι Κου Κλουξ Κλαν προσπαθούσαν να αποφασίσουν αν θα επιτίθονταν φορώντας κουκούλες ή όχι, το "ένας στους 10000" και ο δουλοπρεπής Σάμιουελ Λ. Τζάκσον.

Κι έρχομαι κι εγώ κι αναρωτιέμαι, γιατί κάποιοι πιστεύουν πως οι ταινίες είναι αυτές που προσβάλλουν συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων? Ο Django είναι μια ταινία, spaghetti western μεν, που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα δε. Η σκλαβιά των μαύρων στον Αμερικανικό Νότο είναι γεγονός και δεν μπορεί κανείς να το αρνηθεί' ούτε και τον τρόπο που φέρονταν σ' αυτούς τους σκλάβους με τη δικαιολογία πως ήταν κατώτεροι. Δεν μπορείς να πεις πως η σκηνή με τα σκυλιά που ξεσκίζουν έναν άνθρωπο επειδή προσπάθησε να το σκάσει είναι κάτι που δε συνέβαινε. Είμαι 100% σίγουρη πως τέτοια και χειρότερα έκαναν οι λευκοί γαιοκτήμονες.

Ή ας πάρουμε όλες τις φάσεις που κοιτούσαν περίεργα τον Τζάνγκο (το D δεν προφέρεται, χωριάτη :Ρ) επειδή "δεν είχαν ξαναδεί νέγρο πάνω σε άλογο". Σας πείραξε το "νέγρος", υποκριτές? Όταν η πλειοψηφία των ραπ τραγουδιών περιέχει τη λέξη "nigga" δε σας πειράζει, αλλά ο Ταραντίνο δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει σε μια ταινία εποχής από τη στιγμή που έτσι μιλούσαν τότε. Ο 50Cent δεν είναι προσβλητικός αλλά ο Ταραντίνο είναι, έτσι? *rolls eyes*

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως δεν είναι οι ταινίες που είναι προσβλητικές, αλλά η ίδια η πραγματικότητα. Ως φυλή, ως λευκοί, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε που αφήσαμε τόσους ανθρώπους να περάσουν τέτοια βάσανα. Και θα έπρεπε να προσβαλλόμαστε εμείς οι ίδιοι γι' αυτό, όχι οι μαύροι. Εγώ τουλάχιστον έτσι ένιωσα βλέποντας την ταινία. Ένιωσα πως οι μαύροι δεν έχουν τίποτα για το οποίο θα έπρεπε να ντρέπονται, αντίθετα με τους λευκούς. Τώρα αν κάποιοι πιστεύουν το αντίθετο, με γεια τους με χαρά τους. Απλά πιστεύω πως βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος.

23/1/13

BBC's Sherlock

Ξεκίνησα να βλέπω Sherlock και πρέπει να φανγκερλίσω κάπου, το Tumblr δε με χωράει και δε λέει να πρήζω όλο το ΧΓ :Ρ

Η αλήθεια είναι πως ανέβαλα για καιρό να το δω. Λίγα μεν τα επεισόδια, αλλά μιάμιση ώρα το καθένα! Οπότε σκεφτόμουν, και δε βάζω να δω μια ταινία καλύτερα; Αποφάσισα να το ξεκινήσω στις διακοπές των Χριστουγέννων. You could say the Tumblr fandom persuaded me.

Το πρώτο επεισόδιο, A Study in Pink, μου άρεσε πάρα πολύ. Διάβαζα ταυτόχρονα και το A Study in Scarlet στο οποίο βασίστηκε και το βρήκα καλό και σαν μεταφορά. Το δεύτερο (The Blind Banker) δεν με ενθουσίασε, μάλλον με κούρασε λιγάκι, οπότε καθυστερούσα επίτηδες να δω και το τρίτο. Όταν αποφάσισα να το δω, είπα μέσα μου, "τι βλακείες κάνω, αφού τα σπάει" :Ρ

Το The Great Game, λοιπόν, μάλλον ήταν το καλύτερο επεισόδιο της πρώτης σεζόν. Και τελείωσε και μ' ένα cliffhanger που αν το 'βλεπα πρόπερσι που προβαλλόταν κανονικά θα 'χα πάθει παράκρουση απ' την αγωνία ενός έτους :Ρ Ευτυχώς για μένα είχα ήδη την δεύτερη σεζόν κατεβασμένη και την ξεκίνησα την επόμενη μέρα.

Το 2x01, A Scandal in Belgravia, ΤΑ ΕΣΠΑΓΕ. Λιτά και περιεκτικά. Το είδα σε κομμάτια μιας και το ξεκίνησα χτες στο δρόμο για τη σχολή και το τελείωσα σήμερα, αλλά πραγματικά ήταν τόσο καλό. Και το τέλος... εκεί που πέφτεις στη μαύρη κατάθλιψη σου σκάει την αλήθεια χωρίς να την περιμένεις και γίνεσαι κάπως "ΕΙΝΑΙ ΓΑΜΑΤΟΙ, ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΩ!" Τρόμαξε κι η μάνα μου έτσι που έκανα xD

Και καπάκι ξεκίνησα και το 2x02, The Hounds of Baskerville, αλλά είδα μόνο το πρώτο τέταρτο για να έχω κάτι να βλέπω και την υπόλοιπη εβδομάδα :Ρ Ενδιαφέρον ήταν πάντως :Ρ

Τώρα, από χαρακτήρες. Προφανώς και αγαπάω Sherlock, αν και θα με εκνεύριζε στην πραγματική ζωή. Καταλαβαίνω τον John που θέλει να τον δείρει :Ρ Συμπαθώ επίσης την κυρία Hudson και την Irene και λυπάμαι τη Molly. Η καημένη, τον χειρότερο βρήκε να ερωτευτεί :( Ο Moriarty είναι θεός, σε μια φάση στο 1x03 που γέλασε κάπως παρανοϊκά μου θύμισε το "eheeheeeee" του Βόλντεμορτ κι έλιωσα xD Γενικά περιμένω μεγάλα πράματα απ' αυτόν τον τύπο :Ρ Κάτι Λεστράντ, Μάικροφτ και τέτοιοι με νευριάζουν τα μάλα οπότε δεν ασχολούμαι καν :Ρ

Pairings. Σιπάρω με χίλια John/Sherlock, κι αυτό είναι κάτι που δεν περίμενα ποτέ πως θα κάνω. Στις ταινίες πχ δεν μου το βγάζουν καθόλου και γενικά δεν είμαι φαν του slash/yaoi/πείτε το όπως θέλετε, αλλά εδώ απλά πρέπει :Ρ Επίσης σιπάρω Sherlock/Irene γιατί έχουν τρελή χημεία, οπότε για να μην πέφτω σε αντιφάσεις θα φτιάξω ένα OT3 με Irene/Sherlock/John και θα 'μαι μέσα :Ρ

Ωραία. Τα μάζεψα όλα σ' ένα μέρος και ησύχασα. Όσο για εσάς που με διαβάζετε/ανέχεστε, να το δείτε γιατί πέραν του μυστηρίου έχει και καλό χιούμορ και γαμάτους χαρακτήρες. BBC=εγγύηση.

Και μόλις το τελειώσω με το καλό πιάνω Hollow Crown. Μπας και μάθω τίποτα για τον Πόλεμο των Ρόδων η αμόρφωτη. -.-

8/1/13

Το Ιερό Πιτσόγυρο - Υπότιτλοι Τίτλων Αρχής. Προσοχή: ΚΑΨΙΜΟ

Όσοι σοβαροί με παρακολουθείτε, παρακαλώ συγχωρήστε μου αυτό το ατόπημα.
Τον παρακάτω διάλογο τον γράψαμε με την αγαπητή Εκάτη πέρσι τον Οκτώβρη στη Θεσσαλονίκη μιμούμενες τους Monty Python. Υποτίθεται πως θα έμπαινε κάτω απ' τους τίτλους αρχής της επικής ταινίας που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, το "HarryWorld και το Ιερό Πιτσόγυρο". Απολαύστε. (Σ.Σ: Μετά τον διάλογο, σας έχω δωράκι το τρέιλερ :Ρ)

-Γιατί δεν κάνουμε ένα HW camp φέτος?
-Θα μπορούσαμε να πάμε στο Πήλιο. Ή στο Ναύπλιο.
-Η Εκάτη είναι απ' το Ναύπλιο.
-Όχι! Είναι απ' την Τίρυνθα!
-Που είναι 20 λεπτά απ' το Ναύπλιο.
-Το Ναύπλιο έχει ωραία κάστρα.
-Και η Ρόδος έχει ωραία κάστρα. Γιατί δεν πάμε στη Ρόδο?
-Η Γιάννα λέει πως θα μπορούσε να ζήσει στη Ρόδο.
-Η Ρόδος είναι νησί, όπως και η Αγγλία.
-Που έχει και ωραία κάστρα.
-Άρα η Γιάννα θα μπορούσε να ζήσει στην Αγγλία!
-Ο Ηλίας θα μπορούσε να ζήσει στην Ιαπωνία.
-Τώρα που το σκέφτομαι, γιατί δεν πάμε Ιαπωνία?!
-Στην Ιαπωνία είναι πολύ ευγενικοί και φτιάχνουν ωραίες κάμερες.
-Κανείς δεν θα μας δίνει σημασία όταν θα γυρίζουμε βίντεο στην Akihabara.
-Η Akihabara είναι το καμένο προάστιο του Τόκιο.
-Όπως το HW είναι το καμένο φόρουμ της Forumotion.
-Τι κρίμα που δεν μπορούν να το κλείσουν :)
-Είναι ο Σοραζάλ ο Έριζεντ εκεί μέσα! Είναι ή δεν είναι ο ΣτΕ μάνα του?!
-Μήπως είναι και το αίμα του δράκου?
-Όχι. Το αίμα του δράκου είναι μόνο η Daenerys.
-Να δείτε όλοι Game of Thrones.
-Στο τέλος πεθαίνει ο *μουντζούρα*.
-Η Ανθή έχει έναν μαρκαδόρο. Η Εκάτη δεν έχει. Ούτε ο Λευτέρης.
-Ο Λευτέρης μοιάζει με τον Dr. Sheldon Cooper.
-Κι ο Λάζαρος με τον Littlefinger.
-Ο Λάζαρος είναι ψυχαναγκαστικός. Το ίδιο και η Εκάτη.
-Παραλίγο να αυτοκτονήσουν τις προάλλες.
-Επειδή τα muffins ήταν βαλμένα άνισα στις βιτρίνες, επειδή το κουρτινόξυλο ήταν στραβό, επειδή τα σκαλοπάτια ήταν μπλε-πράσινο-μπλε-πράσινο-πράσινο-μπλε, επειδή τα πλακάκια δεν ήταν ολόκληρα, επειδή τα μαλλιά της Γιάννας ήταν όλα καστανά εκτός από μια λωρίδα ξεβαμμένου ξανθού...
-Μετά ο Λάζαρος πήγε να αυτοκτονήσει επειδή είδε Monty Python.
-Βγήκε στο μπαλκόνι για τσιγάρο.
-Το τσιγάρο κάνει κακό.
-Ακούτε κι εσείς Θάνοι?!
-Πήρα μια ωραία τράπουλα.
-Σε τρεις μήνες θα θέλει πέταμα.
-Σε δύο μήνες θα έχουμε Χριστούγεννα.
-Οπότε η τράπουλα θα πεταχτεί τον Ιανουάριο.
-Αλλά δεν πειράζει, γιατί τον άλλο Δεκέμβρη θα καταστραφεί ο κόσμος.
-Την προηγούμενη μέρα η Εκάτη έχει γενέθλια. Θα κάνει πάρτι.
-Να 'ρθείτε. Εκτός κι αν είστε Χάφλπαφ.
-Να πάτε να μαγειρέψετε.
-Μας συγχωρείτε για τους υπότιτλους. Οι υπεύθυνες υποτιτλισμού απολύθηκαν. Μπήκαν ως ηθοποιοί.


ΟΔΟΝΤΟΠΑΣΤΟΥΣ!