27/12/15

Η Δύναμη έκλεισε το ξυπνητήρι κι αποκοιμήθηκε

Ή αλλιώς, σπόιλερς για το Episode VII: The Force Awakens.
You have been warned.

  • Αγαπώ τη Rey. Είτε είναι Skywalker είτε Kenobi, είτε και τα δύο (!), είναι γαμάτη. Οκ, ίσως στηρίζω τη θεωρία πως είναι εγγονή του Obi-Wan λίγο παραπάνω. Αλλά και ως κόρη του Luke δε θα με χαλάσει γιατί ίσως δούμε και Mara Jade έτσι.
  • O Ben Solo Kylo Ren είναι emo αλλά τον αγαπώ επίσης. Και τους σιπάρω και λίγο πολύ με τη Rey.  (Η αντίδρασή του όταν έμαθε για το κορίτσι μας λέει ότι πιθανότατα τη γνώριζε ήδη. Είναι συγγενείς? Fellow apprentices? Είναι ο τύπος που την παράτησε/έφερε στον Jakku?) Πάντως πέρα από τα temper tantrums και το baby-face έχει ικανότητες κι ελπίζω να στρώσει. (Ο τύπος σταμάτησε laser bolt. ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ.) Η θεωρία πως πήγε στη σκοτεινή πλευρά για να φέρει ισορροπία στη Δύναμη (aka να τελειώσει αυτό που ξεκίνησε ο Άνακιν) είναι γαμάτη.
  • Finn και Poe σας αγαπώ και σας σιπάρω και μεταξύ σας αλλά και με τη Rey σε OT3. Poe you're hot.
  • Han :(
  • Έχω δει να απορούν πώς ένιωσε το θάνατό του η Leia αφού δεν είναι Force-sensitive, μόνο που ΕΙΝΑΙ. (Empire Strikes Back: "I know where Luke is.") Απλώς στο EU έγινε εντέλει Τζεντάι ενώ για κάποιο λόγο στο canon δεν εκπαιδεύτηκε ποτέ.
  • Η όλη φάση με τις φωνές και τα οράματα που προκάλεσε (?) το φωτόσπαθο, πώς σκατά έγινε??? Από πότε είναι νοήμονα όντα τα φωτόσπαθα? Κι η Maz πού το βρήκε??
  • Infodump: η φράση "these are your first steps" ήταν από Obi-Wan!
  • BB8 is the sweetest droid ever.
  • Το φωτόσπαθο του Kylo ήταν γαμάτο και διάβασα ότι για το περίεργο λέιζερ που ήταν σαν να πετούσε φλόγες φταίει ο ραγισμένος κρύσταλλος που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή του.
  • Τι φάση με τον "ύπνο" του R2? Και πώς ξύπνησε και γιατί?
  • Το τέλος με τον Luke μ' άρεσε πολύ. Υπέροχη μουσική επίσης.
  • Starkiller Base! Κάποιος ήθελε πολύ να χρησιμοποιηθεί αυτό το όνομα στο canon :p Πάντως ο σχεδιασμός του ήταν υπέροχος, αν και θα μπορούσε να είχε καταστραφεί λίγο πιο δύσκολα. Γενικώς η όλη παρομοίωση με το Γ' Ράιχ μου φάνηκε αρκετά πετυχημένη.
Θέλω να το ξαναδώωωωωωω
Ποιος περιμένει δύο χρόνια για το επόμενο?

26/11/15

Star Wars: Original vs. Prequel Trilogy

Με τη νέα ταινία να έρχεται σε κανά μήνα, ας κάνουμε μια μικρή σύγκριση μεταξύ των δύο προηγούμενων τριλογιών, γιατί σε λίγα χρόνια θα υπάρχουν τρεις τριλογίες κι όλο αυτό θα γίνει ακόμα πιο δύσκολο :ρ

Είμαι φαν και των δύο. Δεν θα με ακούσει ποτέ κανείς να λέω ότι τα prequels είναι ό,τι πιο άθλιο έχει συμβεί στην ιστορία του κινηματογράφου, όπως διατείνονται πολλοί φαν της Original Trilogy, γιατί αυτό ήταν το 50 Shades of Grey. Οπότε πριν με κράξετε για τις απόψεις μου, διακριτικό disclaimer: αν περιμένετε θάψιμο πατήστε το χ πάνω δεξιά. :ρ

Είμαι σύμφωνη στο ότι υπάρχουν πολλά προβλήματα στα prequel. Ένα από αυτά είναι ο Jar-Jar. Θα μπορούσε να μην υπάρχει καν, δηλαδή και να μην υπήρχε δε θα άλλαζε κάτι στην πλοκή. Δεν τον μισώ σαν χαρακτήρα γιατί μπορώ να αναγνωρίσω πως είναι κατά βάθος πιο ικανός και πιο έξυπνος απ' ό,τι φαίνεται, αλλά δεν τον συμπαθώ κιόλας. Ούτε στα Clone Wars δεν τον άντεχα, και κατά κοινή παραδοχή αυτή η σειρά είναι καλύτερη από την PT.

Επίσης, η συνεχής γκρίνια του Άνακιν. Νομίζω πως ο Λούκας ήθελε να τονίσει το γεγονός πως ο Άνακιν κι ο Λουκ είναι καθρέφτης ο ένας του άλλου (όπως και η Παντμέ με την Λέια) αλλά μάλλον κάπου το 'χασε -ίσως στις ερμηνείες, ίσως στο σενάριο- και τελικά κατέληξαν να διασταυρώνονται: η Λέια μοιάζει πιο πολύ στον Άνακιν με την κυκλοθυμία και την αυθάδεια που τους χαρακτηρίζει ενώ ο Λουκ έχει πάρει από την Παντμέ κι είναι η ήρεμη δύναμη στην οικογένεια. Πέρα από αυτό, η γκρίνια του Άνακιν στα prequels είναι πρωτίστως θέμα σεναρίου. Αν ήταν καλύτερο το character development θα βλέπαμε πόσο περισσότερα από γκρινιάρης είναι ο Άνακιν: γενναίος, ευαίσθητος, πιστός στους φίλους του μέχρι αηδίας, αυθάδης, με τρελό χιούμορ, αλλά και φιλόδοξος και γεμάτος συναισθήματα, ακριβώς όπως τον βλέπουμε στα Clone Wars.

(Πριν πει κανείς ότι τα Clone Wars δεν μπαίνουν στη διαμάχη, να θυμίσω πως είναι μέρος του canon και δεν υπάγονται στο Expanded Universe.)

Πολλοί λένε ότι η Παντμέ είναι άχρηστη, ότι δεν προσφέρει τίποτα κι ότι υπάρχει μόνο για να μπει στο ψυγείο και να συμβάλει στον πόνο του Άνακιν/Darth Vader. ΟΧΙ. Συμφωνώ ότι η ερμηνεία της Πόρτμαν δεν είναι κι η καλύτερη (κι απορώ πώς γίνεται γιατί γενικά είναι πολύ καλή ηθοποιός οπότε ας ρίξουμε το φταίξιμο στον Λούκας γι' αυτό), συμφωνώ επίσης στο ότι το ρομάντζο είναι κακογραμμένο και πως έχω διαβάσει καλύτερο fluff στο ίντερνετ τζάμπα. (Χριστέ μου, η σκηνή στο μπαλκόνι.) Αλλά άχρηστη; Να θυμίσω ποιος ήταν ο πρώτος που ξέφυγε από τα δεσμά του στην αρένα στο Geonosis ανάμεσα σε δύο Τζεντάι και μια γερουσιαστή; Ή ποιος έφερε αδελφοσύνη και ειρήνη σε έναν πλανήτη που οι κάτοικοί του προτιμούσαν να αγνοούν ή/και να εκμεταλλεύονται ένα άλλο είδος μόνο και μόνο επειδή ήταν άλλο είδος;

(Αυτή που μπήκε στο ψυγείο για να "σπάσει" έναν male character είναι η Satine. Πραγματικά ο θάνατός της δεν εξυπηρετούσε κανέναν άλλο σκοπό αλλά δεν έχω ακούσει κανέναν να λέει ότι ήταν άχρηστη.)
(Ακόμα να πω ΠΟΣΟ ΘΑ ΓΑΜΟΥΣΕ μια dark!Padme και να φύγω.)

Ναι είμαι κι εγώ της άποψης πως η OT είχε καλύτερη ιστορία -αν και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη γιατί το trope του Εκλεκτού έχει γίνει πλέον κλισέ-, καλύτερο σενάριο και ερμηνείες. Αλλά πως ένιωθες περισσότερο τα γεγονότα γιατί νοιαζόσουν περισσότερο για τους χαρακτήρες και γιατί, όπως λένε πολλοί OT-defenders, "γιατί να νιώσεις άσχημα για έναν κλώνο"; Ναι ρε φίλε, δεν έχεις άδικο, ένα point θα στο δώσω. Γιατί να νιώσεις άσχημα για κάποιον που δεν έχει συναισθήματα... ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ. Και τα Clone Wars είναι απόδειξη γι' αυτό. Πώς είναι δυνατόν να μην νιώσεις άσχημα για τους κλώνους, που φτιάχτηκαν για να είναι ένας στρατός από αναλώσιμους πολεμιστές αλλά έγιναν μεταξύ τους και με τους στρατηγούς τους οικογένεια; Που πρόδωσαν αυτούς τους στρατηγούς εξαιτίας ενός τσιπακίου για το οποίο κανείς δε γνώριζε και που ήταν η αιτία που δούλεψε η Order 66;

(Ναι έχω πολλά clone feels.)

Επίσης τα prequels επιχείρησαν να εμβαθύνουν στο θέμα της πολιτικής και των παρασκηνίων, κάτι που η OT αγνοεί εντελώς' βλέπουμε την Αυτοκρατορία αλλά ο μόνος τρόπος για να καταλάβουμε ότι είναι οι κακοί είναι το ότι μοιάζουν με το Γ' Ράιχ. Αλλά η PT προσπάθησε τουλάχιστον κι έως ένα βαθμό πέτυχε να δείξει πώς κατάντησε δικτατορία ένα δημοκρατικό πολίτευμα και κατά προέκταση πόσο εύκολο είναι να συμβεί αυτό και στην πραγματικότητα. Θυμηθείτε: This is how liberty dies. With thunderous applause.

Δε θα μιλήσω για τη μουσική γιατί είναι εξίσου καλή και στις δύο τριλογίες (the Force bless John Williams), ούτε για τα εφέ γιατί υπάρχει μια διαφορά 25 χρόνων οπότε είναι λογικό να είναι καλύτερα αυτά της PT. Θα μιλήσω για το φωτόσπαθο.

Υπάρχει το επιχείρημα πως τα prequel γάμησαν το θέμα με τα φωτόσπαθα και το εξευτέλισαν. ΟΧΙ. Απλώς στα prequel οι Τζεντάι ήταν κανονικό τάγμα κι όχι 3-4 άτομα διασκορπισμένα στις άκρες του γαλαξία. Πώς θέλεις να σου δείξει μάχες όπου παίρνουν μέρος Τζεντάι χωρίς φωτόσπαθα; Το ξέρω ότι στα original όταν εμφανίζεται φωτόσπαθο σημαίνει ότι shit just got serious αλλά σοβαρά; Δεν έχουν καν καλές χορογραφίες. Στα prequel οι ηθοποιοί ξεσκίστηκαν στην προπόνηση για να βγάλουν αυτές τις μονομαχίες που εσύ κοροϊδεύεις. Ξέρω ότι περίμενες να δεις κάτι άλλο αλλά εγώ είδα ό,τι ήθελα. Και πάθος και αφοσίωση. Και ναι, θεωρώ τη μεγάλη μονομαχία επί εδάφους Mustafar την καλύτερη όλων.

Πολλά πράγματα στα οποία τα prequels άφησαν τρύπες τα εξηγούν καλύτερα οι νουβέλες. Θα μου πεις, δεν θα έπρεπε να υπάρχει νουβέλα για να καταλάβω το τάδε γιατί θα έπρεπε να το κάνει η ταινία από μόνη της. Θα συμφωνήσω απόλυτα, γιατί στο γραπτό λόγο μπορείς να περιγράψεις πράγματα που στο σινεμά πρέπει να δείξεις με ένα βλέμμα ή με μια περιεκτική σκηνή. Όπως το γιατί οι Τζεντάι δεν είχαν καταλάβει ότι ο Sith Lord που έψαχναν ήταν ακριβώς κάτω απ' τη μύτη τους. Στη νουβέλα του Revenge of the Sith λέει ξεκάθαρα πως ο Darth Sidious ήταν τόσο δυνατός που μπορούσε να κρύψει εντελώς την παρουσία του στη Δύναμη. Ε ΔΕΙΞΤΕ ΤΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, μη μας αφήνετε να πιστεύουμε ότι οι Τζεντάι είναι ηλίθιοι.

Συμπέρασμα? Για μένα τα prequels είναι υποτιμημένα αλλά αυτό δε σημαίνει ότι τα θεωρώ και καλύτερα από τα original. Απλώς έχουν καλύτερα εφέ και γι' αυτό τράβηξαν πολύ νεαρόκοσμο στο fandom. Από κει και πέρα, αν κάποιος θέλει να μείνει στην prequel trilogy για οποιονδήποτε λόγο και να μην ασχοληθεί ούτε με την original ούτε με το EU, κακό του κεφαλιού του. :ρ

6/11/15

Top 10: Πράγματα να κάνεις μόνος στο σπίτι

...Που δεν είναι αχαλίνωτο surfing/blogging, video games, δυνατή μουσική και ξενύχτι. xD

1. Ρίξε μια κουβέρτα στους ώμους και παίξτο υπερήρωας, πολεμιστής σε περιπέτειες ή βασιλιάς που αναπολεί το παρελθόν και υποφέρει σιωπηλά.

2. Γέμισε την μπανιέρα, άναψε κεριά και βάλε ένα ποτήρι με κρασί. Προσποιήσου ότι πρωταγωνιστείς σε αισθηματική ταινία. Brace yourself για το λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ.

3. Κάνε αναπαράσταση αγαπημένων σου σκηνών από ταινίες ντυμένος -όσο μπορείς- σαν τους χαρακτήρες. Για έξτρα πόντους δυσκολίας, παίξε όλους τους χαρακτήρες. Βιντεοσκόπησέ το.

4. Ηχογράφησε τον εαυτό σου να τραγουδά το One Day More. Όλους τους στίχους. Ταυτόχρονα.

5. Κάνε περίεργα βαψίματα/χτενίσματα. Βγάλε φωτογραφίες.

6. Κάνε dramatic readings.

7. Μίλα στον εαυτό σου ή στους τοίχους σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα απ' τη μητρική σου. Για αγγλικά, υιοθέτησε κατά προτίμηση μια posh προφορά.

8. Τακτοποίησε τη ντουλάπα σου από την αρχή. Ή τα ράφια σου. Or both.

9. Ψάξε συνταγές και φτιάξε κοκτέιλ ή τσάγια με περίεργους συνδυασμούς γεύσεων.

10. Παίξε επιτραπέζια με αντίπαλο τον εαυτό σου.

Αν κάνετε κάτι από τα παραπάνω, μιλήστε μου για τις εμπειρίες σας. :Ρ

12/10/15

Escape Rooms

Ίσως έχετε ακούσει για τα δωμάτια διαφυγής, την τελευταία μόδα στην ψυχαγωγία, των οποίων το γενικό concept είναι να κλειδώνουν τους παίκτες σ' ένα θεματικό δωμάτιο κι εκείνοι να πρέπει να βρουν την έξοδο λύνοντας γρίφους και συνδυάζοντας πράγματα που βρίσκονται μέσα στο δωμάτιο. Μέσα στους τελευταίους μήνες έχουν ανοίξει πολλά escape rooms στην Αθήνα, ανάμεσά τους κι αυτό στο οποίο πέρασα αυτή και την προηγούμενη Κυριακή, το Exit Now στο Γκάζι.

Το συγκεκριμένο έχει τέσσερα δωμάτια, εγώ με την παρέα έχουμε μπει στα δύο. Την προηγούμενη βδομάδα πήγαμε στο Once Upon A Time, το οποίο στην ουσία ήταν ένα παιδικό δωμάτιο απ' όπου έπρεπε να φύγουμε για να μην παγιδευτούμε στο παραμύθι του αγοριού που έμενε εκεί. Ήταν γεμάτο παιχνίδια, έπαιζε μια πολύ upbeat μουσική, έπρεπε να ανοίξουμε λουκέτα με κωδικούς και να βρούμε δύο μυστικά δωμάτια (τα οποία ήταν φωτισμένα με blacklight και μου έδωσαν ιδέες για το δωμάτιο των μελλοντικών μου παιδιών :ρ). Το βασικό θέμα όλου του δωματίου ήταν ο Μικρός Πρίγκιπας. Εγώ περίμενα πιο Disney καταστάσεις, αλλά δε με χάλασε. Ήμασταν τρία άτομα, είχαμε μια ώρα στη διάθεσή μας και βγήκαμε δυόμιση λεπτά πριν τη λήξη του χρόνου.

Σήμερα μπήκαμε στο Haunted House και μόνο που δεν τα κάναμε πάνω μας. :ρ Εκείνο το σπίτι υποτίθεται πως ανήκε σε μια οικογένεια με μια εξαφανισμένη κόρη, της οποίας το φάντασμα ακόμα στοιχειώνει τα δωμάτια. Εμείς έπρεπε να ελευθερώσουμε το πνεύμα της ώστε να αναπαυθεί και να μπορέσουμε κι εμείς να φύγουμε χωρίς να μας σκοτώσει ή παγιδεύσει εκεί μέσα. Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν πως ήταν φουλ σκοτάδι, κινούμασταν μόνο με φακούς, ακούγονταν περίεργοι θόρυβοι, υπήρχαν κάτι ανατριχιαστικοί πίνακες στους τοίχους κι άλλα τέτοια όμορφα. Υπήρχε κι ένα ματωμένο ψυγείο, αλυσοδεμένο με λουκέτο, στο οποίο όταν το ανοίξαμε βρήκαμε κάτι πόδια :ρ Σε κάποια φάση εμφανίστηκε και κανονικά το φάντασμα και για να μας τρομάξει έριξε μια καρέκλα κάτω και μας έκοψε τη χολή. Αυτή τη φορά ήμασταν πέντε και βγήκαμε πεντέμιση λεπτά πριν το τέλος της ώρας.

Το κακό είναι ότι είναι ακριβό χόμπι και δεν συμφέρει να πηγαίνεις συνεχώς αν δεν έχεις σταθερό εισόδημα οπότε μας βλέπω να τα επισκεπτόμαστε πάλι σε κανά μήνα. Αυτά που έχω βάλει στο μάτι για επόμενα είναι το Dragon Quest και το Dungeon of Doom.

Εσείς έχετε πάει σε κανένα? :ρ

30/9/15

Another untitled.

Δεν έχω μιλήσει γι' αυτό από τότε που συνέβη, αλλά νιώθω πως πρέπει.

Πριν από το Πάσχα, είχα περάσει από συνέντευξη για μια εταιρεία του αεροδρομίου. Δεν πολυψηνόμουν είναι η αλήθεια' πολύ μακριά από το σπίτι μου και πιο δύσκολο να πας και να έρθεις από το να δουλέψεις. Αλλά με είχαν φάει στο σπίτι και λέω πάει στο διάολο, ας στείλω, σιγά μη με καλέσουν κιόλας.

Αλλά με κάλεσαν. Κι ενώ στην αρχή δεν είχα τόσο άγχος, μόλις βρέθηκα εκεί ένιωσα τόσο άσχημα μπροστά στις άλλες υποψήφιες που αν δεν ήταν ο πατέρας μου να περιμένει στο αμάξι θα έφευγα την ίδια στιγμή.

Οι άλλες βλέπετε, ήταν όμορφες, αδύνατες, καλοντυμένες, καλοβαμμένες, το μαλλί στην τρίχα, με αυτοπεποίθηση και στόχους. Κι όλες μικρότερες. Κι εγώ? Μ' ένα απλό μαύρο ντύσιμο σαν τη φτωχή συγγενή, ελάχιστα βαμμένη, το μαλλί σχεδόν αφάνα και από αυτοπεποίθηση βράστα. Για στόχους ας μη μιλήσω, μου έδωσαν ένα χαρτί να συμπληρώσω και δεν ήξερα τι να γράψω.

Και συνειδητοποίησα πως δεν θα ταίριαζα ποτέ εκεί. Ακόμα κι αν μ' έπαιρναν, ακόμα κι αν φορούσα τη στολή κι "αφομοιωνόμουν", θα ήμουν πάντα η περίεργη συνάδελφος που κανείς δεν θέλει πραγματικά να ασχοληθεί μαζί της γιατί οκ, καλό κορίτσι, αλλά πολύ ξενέρωτη ρε παιδί μου (κάτι που πιστεύω πως σκέφτονται οι άλλοι για μένα από τα 11 μου μέχρι και σήμερα).

Και δε με πήραν. Πρέπει να ήμουν η μόνη από όσες εμφανίστηκαν που δεν πήραν. Όχι, δεν έχω πρόβλημα μ' αυτό. Δεν ήθελα να πάω in the first place. Αλλά έχω πρόβλημα με το ότι πρέπει να προσποιηθείς κάτι που δεν είσαι για να βρεις δουλειά. Δεν είμαι ρομπότ, δεν μου αρέσει η ομοιομορφία, δεν έχω ιδιαίτερα κοινωνικά skills και δεν αντέχω τον πολύ κόσμο για περισσότερο από μερικές ώρες. Είμαι τραγικά κλειστός άνθρωπος -απόδειξη ότι πέρασαν 4 μήνες για να μιλήσω γι' αυτό- και πολύ ανασφαλής. Ναι το ξέρω πως δεν υπάρχει λόγος αλλά δυστυχώς είμαι. Και δεν μπορώ να αποφύγω τις συγκρίσεις με τους άλλους.

Κάποτε ήμουν περήφανη γι' αυτό που είμαι. Όχι πια. Κάθε χρόνο που περνάει η αυτοπεποίθηση μου πάει περίπατο' ή μάλλον, νιώθω καλά με τον εαυτό μου μέχρι να βγω απ' το σπίτι και να συναντήσω το πρώτο υποτιμητικό βλέμμα.

Μερικές φορές εύχομαι να μη χρειαζόταν ποτέ να  βγω στην κοινωνία.

18/5/15

What the flying fuck

Μιλάμε σοβαρά τώρα? Κόβετε έναν σωρό ενδιαφέροντες χαρακτήρες (που όλως τυχαίως τα 3/4 είναι γυναίκες) και τις ιστορίες τους γι' αυτό? Για να μπορέσετε να προσθέσετε έναν βιασμό που δεν συμβαίνει ποτέ στα βιβλία? Που ακόμα κι αν συνέβαινε, ο Μάρτιν δεν θα το μεταχειριζόταν σαν να έχει το σοκ για αυτοσκοπό.

ΤΙ σας φταίει η Σάνσα Σταρκ? Σας ενοχλεί που είναι μια μικρή ονειροπόλα κοπέλα? Σας ενοχλεί που δεν είναι το ίδιο με την Άρυα (που προφανώς είναι η μόνη female character που αγαπάτε), για να βγάζει στιλέτο με το παραμικρό? Δεν αντέχετε στην ιδέα πως οι ηρωίδες σας μπορούν να είναι ενδιαφέρουσες χωρίς να είναι πολεμίστριες και χωρίς να πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης κάθε λίγο και λιγάκι?

Ο βιασμός της Ντάνυ στην πρώτη σεζόν? Δεν συνέβη ποτέ.
Ο βιασμός της Σέρσεϊ? Δεν συνέβη ποτέ.
Η παρολίγον κακοποίηση της Μήρα? ΟΥΤΕ ΚΑΝ. Η κοπέλα είναι 13 χρονών for R'hllor's sake.
Σκοτώνετε τη Ρος μόνο και μόνο επειδή η ηθοποιός δεν ήθελε να κάνει άλλες γυμνές εμφανίσεις στη σειρά.
Και τώρα βιάζετε και τη Σάνσα? ΓΙΑΤΙ??? ΠΟΙΟ ΤΟ ΝΟΗΜΑ? Ξέραμε ήδη ότι ο Ράμσεϊ είναι ένα σαδιστικό καθίκι, ευχαριστούμε πολύ. Θέλατε μια ιστορία εκδίκησης? AΣ ΜΗΝ ΚΟΒΑΤΕ ΤΗ STONEHEART. Τι σας φταίει η Σάνσα, η Sophie Turner και χιλιάδες κοπέλες που παρακολουθούν τη σειρά κι έχουν περάσει το ίδιο πράγμα?

Αλλά βέβαια. Το λεγόμενο female agency για σας είναι ανύπαρκτο. Όχι ότι η Stoneheart αναλαμβάνει την ηγεσία της Αδελφότητας Χωρίς Λάβαρα (αλήθεια, πού είναι αυτοί??) μετά το θάνατο του Μπέρικ. Όχι ότι η Αριάν είναι η μοναδική γυναίκα σ' όλα τα Εφτά Βασίλεια που θα κληρονομήσει επειδή είναι η πρωτότοκη κι όχι επειδή δεν έχει άρρενες συγγενείς. Όχι ότι η Άσα περνάει όλο το Feast προσπαθώντας να πάρει το θρόνο από τους θείους της για τον εαυτό της!

Κι όλες αυτές τις αγνοείτε, τάχα μου για μια "καλύτερη εξέλιξη της ιστορίας". Σάμπως εσείς ξέρετε καλύτερα την ιστορία απ' τον Μάρτιν. Κι ακόμα και τις γυναίκες που κρατάτε στη σειρά τις καταστρέφετε! Να μην ανοίξω το στόμα μου για τις Sand Snakes που στα βιβλία είναι badass μέχρι και η μικρότερη, εφτάχρονη κόρη και στη σειρά τις έχετε κάνει καρικατούρες-απομιμήσεις του Όμπερυν.

Να πάτε να γαμηθείτε, Benioff και Weiss. Κατά προτίμηση με ένα πυρωμένο κομμάτι σίδερο.

19/2/15

50 Shades of Grey - Μια (όχι και τόσο ευγενική) κριτική

Προσπάθησα. Πραγματικά προσπάθησα να μην ασχοληθώ.


Στην αρχή, κάπου το 2012, από περιέργεια κατέβασα και τα τρία βιβλία, να δω τι λογής είναι. Βαρέθηκα πριν καν μπω στη δεύτερη σελίδα. Διάβασα το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου με scroll down και λίγο απ' το τέλος του τρίτου κι αμέσως μετά διαγράφηκαν απ' τον υπολογιστή δια παντός. Χωρίς πλάκα, είναι η χειρότερη τριλογία που έχει εκδοθεί ποτέ.
Πάμε όλοι μαζί:

Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΚΔΟΘΕΙ ΠΟΤΕ.

Η τύπισσα που το 'γραψε (γιατί συγγραφέα δεν τη λες) είναι σαραντάρα νοικοκυρά που κάποτε έγραφε κι ανέβαζε στο ίντερνετ ένα fanfiction του Twilight. Αυτό το fanfiction, αυτής της σαραντάρας νοικοκυράς, κάποιος εκδοτικός οίκος το διάλεξε για να το εκδώσει με άλλα ονόματα και χωρίς το υπερφυσικό στοιχείο και να την κάνει ζάμπλουτη.

ΓΙΑΤΙ.

Η τύπισσα γράφει χειρότερα κι από δεκατετράχρονο. Η γραμματική και το συντακτικό της είναι για κλάματα. Η πρωταγωνίστριά της είναι πιο χαζή κι απ' την τυρόπιτα (21 χρονών, τελειόφοιτη λογοτεχνίας, δεν έχει ιδέα από υπολογιστές κι έχει δύο εσωτερικές υπάρξεις). Οι "ερωτικές" σκηνές (που υποτίθεται πως είναι και το μεγάλο ατού των βιβλίων) είναι λες κι είναι γραμμένες από πουριτανή που δεν ξέρει πώς λειτουργεί το ανθρώπινο σώμα. Το χειρότερο? Ο πρωταγωνιστής είναι ακριβώς ο άνθρωπος που πρέπει να αποφύγεις αν σε πλησιάσει, κι αυτή τον παρουσιάζει λες κι είναι ο πρίγκιπας πάνω στο άσπρο άλογο. ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ BDSM. Από τη στιγμή που ο τύπος δε σέβεται τους δισταγμούς και τα όρια της παρτενέρ του, το 'χει χάσει το παιχνίδι. 

ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΔΩΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΚΤΡΩΜΑ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΙΟ ΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΑ FANFICTIONS ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ.

Σαν να μην έφτανε η τριλογία, έχουμε και την ταινία. Και φυσικά τρέχουν όλοι σαν τα πρόβατα να τη δουν, νομίζοντας ότι θα δουν κάτι το απαγορευμένο και το πολύ kinky. Θα ήθελα πολύ να δω τις αντιδράσεις τους αν διάβαζαν ντε Σαντ ή Εμπειρίκο. Ή έβλεπαν τις 120 Ημέρες στα Σόδομα. (Ομολογώ, εγώ δεν άντεξα να το δω όλο.)

Αν με διαβάζετε, σας εκλιπαρώ, μην δώσετε λεφτά σ' αυτή τη μαλακία. Υπάρχει πολύ καλύτερο erotica εκεί έξω, ακόμα και με σαδομαζοχιστικό περιεχόμενο. Δώστε του μια ευκαιρία κι αφήστε τις 50 Αποχρώσεις εκεί που ανήκουν. Στα σκουπίδια.

10/2/15

DAFUQ WAS THAT

Και ξαφνικά, εντελώς στο ξεκάρφωτο, εμφανίζεται pilot episode για τηλεοπτική σειρά πάνω στο Wheel of Time επονομαζόμενο "Winter Dragon"!
Βασίζεται στον πρόλογο του πρώτου βιβλίου, The Eye of the World, και προβλήθηκε προχτές το βράδυ απ' το κανάλι FXX.

Σαν μεταφορά και σαν ποιότητα, δεν το λες και πολύ καλό. Οκ, έχουν πιάσει το γενικό νόημα αλλά τα εφέ είναι για κλάματα (σ' εκείνη τη φάση με τις αστραπές ήμουν "wtf, αυτό υποτίθεται πως είναι το channeling?"), το κοστούμι του Lews Therin με σκοτώνει κι όχι με την καλή έννοια, η Ilyena είναι μελαχρινή κι όχι ξανθιά όπως στα βιβλία κι ο Dark One... οκ είναι καλός αλλά όχι αυτό που θα φανταζόμουν. Και δε μας έδειξαν και το θάνατο του Δράκου. Από την άλλη ψιλοπωρώνεσαι που υπάρχει πιθανότητα να έχουμε κανονική σειρά της τάξης του GoT (το FXX είναι δορυφορικό κανάλι), αλλά να προσέξουν λίγο τα εφέ και το καστ τους, ναι? Βασικά είναι τόσο κακό που αυτόματα γίνεται cult. Δεν ξέρω.

Διάβασα ότι η χήρα του Jordan κι ο Sanderson δεν είχαν ιδέα για το pilot. Το κανάλι το κρατούσε μυστικό μέχρι την τελευταία στιγμή, αν δεν έχουν ζητήσει άδεια προσαρμογής και προβολής παίζει να 'ναι και παράνομο όλο αυτό. Επίσης ότι η Red Eagle είχε τα δικαιώματα των βιβλίων απ' το 2008 μέχρι και φέτος, με την προϋπόθεση να βγάλει έναν πιλότο, μια σειρά ή ταινίες μέσα σ' αυτό το διάστημα αλλιώς θα τα έχανε. Δεν ξέρω τι συμπέρασμα να βγάλω από αυτό, αλλά κάτι μου λέει πως πιθανότατα το όλο θέμα θα σταματήσει εκεί. Θα δείξει.

Πάντως αν συνεχίσουν με κανονική σειρά εννοείται θα την βλέπω. :Ρ

5/2/15

Reading the Wheel of Time

Ξεκίνησα με την Πρωτοχρονιά τη σειρά του Robert Jordan, Wheel of Time.
Η αλήθεια είναι πως τη φοβόμουν. Δεκαπέντε βιβλία, και μάλιστα κανένα κάτω από 600 σελίδες?? Θέλει πολλή υπομονή το πράγμα. Από την άλλη, είχα ακούσει και διαβάσει πως πρόκειται για μια απ' τις καλύτερες σειρές φαντασίας, οπότε το πήρα απόφαση. Είμαι τώρα στο δεύτερο βιβλίο και έχω βάλει στόχο να διαβάζω ένα το μήνα.

Τα βιβλία της σειράς είναι:
0. New Spring (prequel, θα το αφήσω για το τέλος)
1. The Eye of the World
2. The Great Hunt
3. The Dragon Reborn
4. The Shadow Rising
5. The Fires of Heaven
6. Lord of Chaos
7. A Crown of Swords
8. The Path of Daggers
9. Winter's Heart
10. Crossroads of Twilight
11. Knife of Dreams
12. The Gathering Storm
13. Towers of Midnight
14. A Memory of Light

Για την ιστορία, το όλο θέμα "κι αν ο Μάρτιν πεθάνει και δεν προλάβει να τελειώσει το ASOIAF???" από δω ξεκίνησε. Από τον Jordan, που πέθανε το 2007 από καρδιακή αμυλοείδωση, κι άφησε τη σειρά στο 11ο βιβλίο. Ευτυχώς για μας, είχε αφήσει πολλές σημειώσεις και ο επίσης συγγραφέας Brandon Sanderson κατάφερε να ολοκληρώσει και να εκδώσει τα επόμενα τρία βιβλία.

Υπόθεση από την παρουσίαση του πρώτου βιβλίου:
Ο Τροχός του Χρόνου γυρνά, και οι Εποχές έρχονται και παρέρχονται, αφήνοντας πίσω αναμνήσεις που γίνονται θρύλος. Ο θρύλος ξεθωριάζει και γίνεται μύθος' ακόμα και ο μύθος έχει ξεχαστεί από καιρό, όταν ξανάρχεται η Εποχή που τον γέννησε. Στην Τρίτη Εποχή, την Εποχή της Προφητείας, ο Κόσμος και ο Χρόνος στέκουν μετέωροι. Όσα υπήρξαν, όσα θα υπάρξουν και όσα υπάρχουν ίσως πέσουν στη Σκιά.
Ξένοι επισκέπτες καταφθάνουν στους Δύο Ποταμούς. Στην αποκομμένη αυτή περιοχή, τρία νεαρά αγόρια, ο Ραντ αλ'Θόρ, ο Ματ Κώθον και ο Πέριν Αϋμπάρα, ανυπομονούν για την επικείμενη γιορτή του Μπελ Τάιν. Την παραμονή της, ωστόσο, οι τερατόμορφοι Τρόλοκ, πλάσματα που έχουν δώσει το όνομά τους ακόμη και σε πολέμους, επιτίθενται και λεηλατούν το χωριό. Οι τρεις φίλοι, μαζί με δύο συντοπίτισσές τους, την Εγκουέν και τη Νυνάβε, και τους μυστηριώδεις Μουαραίν και Λαν, διαφεύγουν μες στη νύχτα και κατευθύνονται προς την Ταρ Βάλον, όπου θα συνειδητοποιήσουν τον ξεχωριστό ρόλο τους στη διαμόρφωση της μοίρας ολόκληρου του κόσμου. Οι δυνάμεις του κακού τούς καταδιώκουν λυσσαλέα, αποφασισμένες να ακολουθήσουν τα ίχνη τους ακόμη και ως τον Οφθαλμό του Κόσμου... 

Η Moiraine Sedai.
Ανάμεσα στα καλά που έχει η σειρά, είναι το σύστημα μαγείας της. Η κινητήριος δύναμη του σύμπαντος, αυτή που κάνει τον Τροχό να γυρνά, λέγεται True Source, κι από αυτήν αντλείται η One Power. Αυτή έχει ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό μισό, much like Yin and Yang, που λέγονται saidin και saidar. Το saidin είναι στιγματισμένο από το Κακό όμως και τρελαίνει τους άντρες που το χρησιμοποιούν, οπότε μόνο γυναίκες μπορούν να κάνουν χρήση της One Power. Όσες είναι επίσημα εκπαιδευμένες ανήκουν στο τάγμα των Aes Sedai, κι αυτό είναι μάλλον κάτι που συνίσταται γιατί γενικά το να αγγίζεις την One Power μπορεί να σε τρελάνει αν δεν ξέρεις να το κοντρολάρεις. Το γιατί δεν υπάρχουν πια άντρες Aes Sedai θα το μάθετε όταν διαβάσετε το πρώτο βιβλίο. :ρ

Κάπου εκεί υπάρχει κι η φιγούρα του εκλεκτού, που εδώ ονομάζεται the Dragon Reborn. Αυτός υποτίθεται πως θα μπορεί να χρησιμοποιήσει το saidin χωρίς να τρελαθεί και θα νικήσει δια παντός τον μεγάλο κακό που εδώ λέγεται Shai'tan (πρωτότυπο, ε?) και που προς το παρόν βρίσκεται φυλακισμένος μαζί με τους ακόλουθούς του. Γενικώς τα βιβλία παίζουν πολύ με τη μάχη καλού και κακού κι ίσως στην αρχή αυτό φανεί αρκετά κλισέ, όπως και ο Εκλεκτός, αλλά ο συγγραφέας τα χειρίζεται πολύ ωραία.

Οι τρεις ta'veren, πρόσωπα
που ο Τροχός υφαίνει γύρω τους
την Ιστορία.
Το σύστημα αφήγησης μοιάζει με αυτό του Μάρτιν, με POV chapters. Κι η πληθώρα χαρακτήρων είναι ένα ακόμα κοινό τους. :ρ Αξίζει να σημειωθεί πως είναι ένα από τα λίγα fantasy που οι γυναίκες δεν είναι πιόνια των αντρών ή διακοσμητικά στοιχεία, αλλά θεωρούνται in-setting ίσες ή και ανώτερες από τους άντρες.

Αν είχατε ακουστά τη σειρά και το σκεφτόσασταν, μην το σκέφτεστε πια. Είναι λεπτομερής, είναι ογκώδης, είναι επική και "βαριά" φαντασία, αλλά -τουλάχιστον μέχρι τώρα- αξίζει κάθε λεπτό που θα της αφιερώσετε. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος αλλά έχω ακούσει πως η μετάφραση είναι λίγο ότι να 'ναι, οπότε αν προτιμάτε το πρωτότυπο (που θα σας στοιχίσει και κάτι λιγότερο) ψάξτε τις εκδόσεις Tor. :p Φυσικά υπάρχουν και τα ebooks. xD

20/1/15

Παραμύθια vs. Ιστορία

Πρόσφατα, μια καλή μου φίλη είπε πως θα ήθελε να ζει στο Μεσαίωνα γιατί η ζωή θα ήταν απλούστερη και χωρίς άγχη και τακτοποιημένη, ενώ τώρα δεν ξέρει τι θα της ξημερώσει. Της έβαλα λίγο τις φωνές. Γιατί πολύ απλά, η πεποίθηση ότι στο Μεσαίωνα όλοι ζούσαν παραμυθένια είναι εντελώς λανθασμένη. Πες "μου αρέσει η αισθητική και η τέχνη της εποχής", μη λες ότι θες να ζήσεις εκεί, η κοινωνία ήταν βουτηγμένη στα σκατά, ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ.

Συχνά ο κόσμος μπλέκει αυτά που βλέπει στις ιστορικές ταινίες, στα παραμύθια και στα έργα φαντασίας με την πραγματική ιστορία. I should know, I was one of them. Μόλις όμως αρχίζεις να διαβάζεις τι πραγματικά συνέβαινε εκείνη την εποχή, περνάς ένα πολιτισμικό σοκ μέχρι να συνειδητοποιήσεις πόσο χάλια ήταν τα πράγματα.

Καταρχάς, οι ταινίες και τα βιβλία δείχνουν πάντα τη ζωή των ευγενών. Οι οποίοι άντε να αποτελούσαν ένα 5-10% του συνολικού πληθυσμού. Αν κάποιος από μας συνέβαινε να γεννηθεί εκείνη την εποχή, το πιθανότερο είναι πως θα ήταν δουλοπάροικος, εκτός κι αν ήταν τυχερός και γεννιόταν στην Ιταλία όπου ήδη αναπτυσσόταν μια μεσαία τάξη εμπόρων. Όπως και να 'χει, το σίγουρο είναι πως πιθανότατα δε θα ζούσε σε κάστρο (τα οποία btw ήταν υπερβολικά κρύα και το χειμώνα δε ζεσταίνονταν με τίποτα) αλλά στο ύπαιθρο, στο έλεος όποιου φεουδάρχη τύχαινε να ελέγχει την περιοχή, με τη δυνατότητα ίσα-ίσα να επιβιώνει. Αν ήταν και γυναίκα, ακόμα χειρότερα: ως χωρική θα παντρευόταν (ή θα τη βίαζαν) από τα 12, αν ήταν τυχερή θα επιβίωνε καμιά δεκαριά γέννες (πιθανότατα όμως όχι κι όλα της τα παιδιά' η θνησιμότητα βρεφών και μητέρων ήταν τεράστια) και θα πέθαινε στα τριάντα της από τις ταλαιπωρίες. Ως ευγενής θα ήταν πιόνι, πρώτα του πατέρα της και μετά του άντρα της. Με τον οποίον μπορεί να ήταν αρραβωνιασμένη από την κούνια για πολιτικούς λόγους.

Υπάρχει κι άλλος ένας παράγοντας που θα έπρεπε να σκεφτόμαστε. Η καθαριότητα. Οι άνθρωποι στη μεσαιωνική Ευρώπη δεν πλένονταν. Μπορεί να περνούσαν μήνες για να κάνουν μπάνιο στο ποτάμι, κι αυτό μόνο το καλοκαίρι. Ως εκ τούτου, ήταν πολύ επιρρεπείς σε αρρώστιες και στο θάνατο από πράγματα που σήμερα το πολύ να μας ρίξουν στο κρεβάτι για δυο-τρεις μέρες. Η πανούκλα σκότωσε 25 εκατομμύρια κόσμο γιατί οι κανόνες υγιεινής ήταν ανύπαρκτοι. Στις ταινίες βλέπεις τους ιππότες έτσι όμορφους κι αρχοντικούς και λες άντρακλες ρε παιδί μου, αλλά αν σε πλησίαζαν στην πραγματικότητα μάλλον θα έτρεχες μακριά φωνάζοντας "πήγαινε να κάνεις μπάνιο βρωμιάρη". Και οι ιππότες στην τελική τι ήταν; Οποιοσδήποτε μπορούσε να αγοράσει άλογο, γινόταν ιππότης.

Να μη μιλήσω για την αμορφωσιά του κόσμου και για το κουμάντο που έκανε (ή προσπαθούσε να κάνει) η Εκκλησία, έτσι; Νομίζω όλοι τα ξέρουμε αυτά.

Καλώς ή κακώς, εμείς δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε έτσι. Έχουμε μάθει στις ανέσεις μας, στην ελευθερία μας, στην πληροφόρησή μας. Το σωστότερο θα ήταν να λέγαμε "θα ήθελα να ζω σε ένα παραμύθι". Γιατί αυτά τα πλάθεις όπως θέλεις. Την ιστορία δυστυχώς δεν μπορείς να την αλλάξεις, κι όσο κι αν προσπαθήσεις να την ρομαντικοποιήσεις, ποτέ δεν θα είναι τόσο ειρηνική και δίκαιη.

Εγώ πάντως ούτε παραμύθι, ούτε Μεσαίωνα θα ήθελα. Μια χρονομηχανή αν γίνεται για να επισκεφτώ όσες εποχές θέλω, να δω πώς ήταν και να ξαναγυρίσω στο παρόν μου. :Ρ