What am I, in the end?

They say I'm warm, open and inviting.

I say I'm antisocial and the most enclosed person on Earth.

They say I'm a good girl, that I obey my elders, that I take heed of advice.

I say I always do what I want, that I don't care about what others think.

They say I have many talents and great potential.

I say I'm useless because I'm too bored to tend to these talents.

They say I'm quiet and kind.

I say I'm loud and rude.

They say I'm the most reserved person they know.

I say I'm eccentric and weird.

They say I can talk and write like a professor.

I say my speech is more like a mix of several (sub)cultures.

They say I'm cold like a gravestone in front of sickness and death.

I say I simply do not show my emotions.

They say I like to consider all of the possibilities.

I say I don't know what I want, that I change my mind too easily.

They say people get my words wrong too frequently.

I say they don't know me so well to get exactly what I'm saying.

They don't know me.

But I know myself.

I am all things. Every single one of them and yet nothing. 
I can be whatever the hell I want.-


Tribute to Tyrion Lannister

Tyrion Lannister, son of Tywin.
Also known as "The Imp" and "Halfman".

Best of Quotes
-My brother has his sword, King Robert has his warhammer, and I have my mind... and a mind needs books as a sword needs a whetstone, if it is to keep its edge.

-We are puppets dancing on the strings of those who came before us, and one day our own children will take up our strings and dance in our steads.

-What sort of an imbecile arms an assassin with his own blade?

-How would you like to die, Tyrion, son of Tywin?
-In my own bed, at the age of 80, with a belly full of wine and a girls mouth around my cock.

-Never forget what you are. The rest of the world will not. Wear it like armor, and it can never be used to hurt you.

-All dwarfs are bastards in their father's eyes.

-A Lannister always pays his debts.

-I'm not a cripple.
-Then I'm not a dwarf. My father will be rejoiced to hear it.

-And I have a tender spot in my heart for cripples and bastards and broken things.

-Words are wind.

-What about you, milord? What's the strangest thing you've eaten?
-Do Dornish girls count?

-I just want to stand on the edge and piss off the end of the world.

-Those are brave men. Let's go kill them.

-In the dark, I am the Knight of Flowers.

-If I could pray with my cock, I would be much more religious.

-Give me sweet lies, and keep your bitter truths.

-Cercei thinks I'm a mushroom. She keeps me in the dark and feeds me shit.

-It makes no difference to me who you choose to lay with. Though it hardly seems fair that you would open your legs for one brother and not the other.

-One word, and I will hit you again.

-For hands of gold are always cold, but a woman's hands are warm.

-I arrived here a King's Hand, riding through the gates at the head of my own sworn men, and I leave like a rat scuttling through the dark, holding hands with a spider.

-Another name? Oh, certainly. And when the Faceless Men come to kill me, I'll say, 'No, you have the wrong man, I'm a different dwarf with a hideous facial scar'."

-Why is it that when one man builds a wall, the next man immediately needs to know what's on the other side?

-All dwarfs may be bastards yet not all bastards are dwarfs.

-I am not questioning your honor, I am denying its existence.

-Drowning was bad enough. But drowning sad and sober, that's too cruel.

-I thank you for calling them off, young ser. I promise you, they would have found me indigestible.

 Θα ανανεώνεται :Ρ

Α, και μην ξεχνιόμαστε... DRACARYS!


Νεύρα :@

Σκοτώθηκα να στήσω το Ντάρμστρανγκ, μόνη μου σχεδόν. Με τη Ρέα και τον Πάνο ξεκινήσαμε δύο πρότζεκτς εδώ και λίγο καιρό και κανείς δεν φιλοτιμήθηκε να συμμετάσχει. Εντάξει, ίσως είναι νωρίς ακόμα, αλλά δεν είναι κατάσταση αυτή. Απ' τη μία ενθουσιάζονται και δηλώνουν συμμετοχή, παίρνουν ρόλους, τα πάντα, κι απ' την άλλη, όταν ξεκινάει το παιχνίδι, κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο. Και μετά στις αξιολογήσεις "το Ντάρμστρανγκ δεν έχει κόσμο, οι διευθυντές κάθονται". Εμείς καθόμαστε ρε? Που έχουμε λυσσάξει να βρίσκουμε συνεχώς τρόπους να σας κρατάμε το ενδιαφέρον? Ναι, το ξέρουμε ότι η θεματολογία μας δεν είναι και η πιο χαρούμενη του φόρουμ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΠΟΜΠΑΤΟΝ, FOR FUCK'S SAKE! Έχουμε φανταστική λογοτεχνία, μυθολογίες, παιχνίδια, μαγείες, απόκρυφα βιβλία, τα πάντα. Τόσο δύσκολο είναι να βρείτε ΕΝΑ πράγμα που να σας αρέσει απ' όλα αυτά?! Πρέπει δηλαδή να φτάσουμε στο σημείο να διώξουμε τους πάντες από κει μέσα και να ξαναπεριμένουμε αιτήσεις απ' την αρχή? Το θέμα είναι να μην το πάμε τόσο μακριά! Να μας δείξετε κι εσείς ότι σας αρέσει που είστε μέλη κι ότι σας ενδιαφέρει να πάτε μπροστά τη σχολή! Μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τόσα πολλά! Χρειαζόμαστε και τη δική σας συμμετοχή, όχι να κουραζόμαστε και μετά να τρώμε ένα Χ από δω μέχρι την Ιαπωνία! Είναι απλά ΑΔΙΚΟ! Κι αν έχετε απορίες πείτε το! Δεν θα σας φάμε! Στην τελική αν δεν σας ενδιαφέρει πείτε το να ξέρουμε κι εμείς τι να κάνουμε! Να μείνουμε με το Μπομπατόν δηλαδή που είναι αγάπες και λουλούδια, μην ξεράσω! -.-

Μερικές φορές τους μισώ όλους εκεί μέσα τόσο πολύ :|


Stop whining!

Ειλικρινά έχω βαρεθεί να τριγυρνάω σε φόρουμ και άλλα παρόμοια σάιτ και να βλέπω άτομα να λένε πόσο βλακεία και καταθλιπτική ήταν η τελευταία ταινία του Αρονόφσκι ή πόσο βαρέθηκαν βλέποντας το Dogville.

Βρε καλοί μου. Σκηνοθέτες όπως οι προαναφερόμενοι δεν είναι για όλους. Όταν έχεις μάθει να βλέπεις τις εύπεπτες ταινίες του Χόλιγουντ, που το μόνο που προσφέρουν είναι ένας πρόσκαιρος εντυπωσιασμός χάρη στα εφέ τους ή μια εύκολη συγκίνηση λόγω του γλυκανάλατου σεναρίου τους, προφανώς και όταν δεις το Fountain, που παρόλα τα εφέ θέλει να έχεις και το μυαλό σου στην υπόθεση, δεν θα σου αρέσει! Όταν δεν έχεις μάθει να σκέφτεσαι ενώ βλέπεις μια ταινία, προφανώς και θα σου φανεί βαρετή!

Ή πχ με τους Watchmen. Πολλοί πήγαν και το είδαν απλά και μόνο επειδή περίμεναν μια ακόμα μια απλή ταινία με υπερήρωες, δηλαδή με ξύλο. Φυσικά δεν είχαν διαβάσει το graphic novel και δεν είχαν ιδέα για την πλοκή και τα νοήματά του. Και απογοητεύτηκαν επειδή εκτός της τρίωρης διάρκειας είχε και μια άλφα υπόθεση που έπρεπε να παρακολουθήσεις με προσοχή αλλιώς δεν θα καταλάβαινες τίποτα.

Εννοείται πως σε όλα αυτά πάντα παίζει ρόλο και το γούστο, αλλά γενικά πιστεύω πως το γούστο μας διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες, και ειδικότερα από τα ερεθίσματά μας.

My point is, μην βλέπετε μια ταινία, οποιαδήποτε ταινία, απλώς και μόνο επειδή σας είπαν ότι είναι καλή. Ψάχτε την λίγο πριν πάτε στο σινεμά. Δείτε το έργο του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου. Δείτε τι πραγματεύεται, σε τι κοινό στοχεύει. Αν πρόκειται για δύσκολη ταινία κι εσείς θέλετε απλά να περάσετε την ώρα σας ευχάριστα, μην την δείτε. Θα σας κουράσει και θα βαρεθείτε, και λογικό είναι. Αφού δεν θέλετε να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει, μην γκρινιάζετε όταν η ταινία που οι ίδιοι έχετε επιλέξει να δείτε το απαιτήσει από εσάς. Αυτό φυσικά ισχύει και αντίστροφα. Όταν πάτε να δείτε τον Κόναν, μην γκρινιάζετε επειδή το σενάριο δεν είχε το βάθος που θα θέλατε.

Κακά τα ψέματα, η βιομηχανία του κινηματογράφου δεν μας κοροϊδεύει. Ξέρει τι πουλάει και πού στοχεύει, και χάρη σ' αυτό έχει κάνει εκατομμύρια. Το θέμα είναι να μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Υπάρχουν οι ταινίες του εντυπωσιασμού, οι ταινίες της συγκίνησης, οι ταινίες του τρόμου και οι ταινίες της σκέψης. Αν θες να βγεις ευχαριστημένος από την αίθουσα, διάλεξε από πριν αυτό που πας να δεις, σιγουρέψου ότι είναι στο στυλ που σου αρέσει. Για να αποφύγεις μετά και την γκρίνια του στυλ "έχασα τα λεφτά μου και 2 ώρες απ' τη ζωή μου" και τους καβγάδες με τους φανατικούς οπαδούς της ταινίας, που συνήθως καταλήγουν σε νίκη των δευτέρων :Ρ


On fan art & fan fiction.

Λατρεύω το fan art. Γενικά μου αρέσει πάρα πολύ να βλέπω πώς φαντάζεται ο καθένας τους χαρακτήρες και τις τοποθεσίες ενός βιβλίου, να βλέπω διαφορετικές εκδοχές ενός χαρακτήρα από άνιμε ή ταινία. Είναι ένας τρόπος εξάσκησης της φαντασίας, ακόμα και ένα μέσο εισροής νέων ιδεών.

Εξίσου μ' αρέσει και να διαβάζω fan fiction, ιστορίες γραμμένες από φαν για φαν. Μερικές είναι πραγματικά άθλιες. Έχω πετύχει ιστορίες με τόσα γραμματικά, συντακτικά και λογικά λάθη που δεν ξέρω πως και οι ίδιοι οι συγγραφείς τους δεν τις έχουν διαγράψει ακόμα. Έχω πετύχει όμως και διαμαντάκια. Αγαπημένο είδος; Τα alternate universe -που συνήθως εξερευνούν το "what if?"-, τα romance και τα tragedy, με ειδική μνεία στα suicide. (Μια μέρα είχα διαβάσει 5 μονοκοπανιά. Μετά μ' έπιασε κατάθλιψη :Ρ)

Βέβαια, αρκετές φορές οι original συγγραφείς έχουν αντίθετη άποψη. Διάβαζα πρόσφατα για κινήσεις που έγιναν να απαγορευτεί το fan fiction. Κυριότερος λόγος, τουλάχιστον απ' ό,τι κατάλαβα, το slash. Για όσους δεν ξέρουν, slash λέγονται οι ιστορίες που τοποθετούν αντρικούς χαρακτήρες σε μεταξύ τους ερωτικές σχέσεις. Το αντίστοιχο για τις γυναίκες είναι το femslash. Ένας άλλος λόγος, επειδή θεωρούσαν πως έτσι καταστρέφεται το fandom.

Έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Οκ, σε πολλά άτομα δημιουργεί αμηχανία το slash. Κι εγώ το έπαθα στην αρχή, όταν ακόμα δεν ήξερα πόσες πιθανότητες ανοίγει σε κάποιον το fan fiction. Είναι λόγος αυτός να το απαγορεύσεις εντελώς? Ακόμα χειρότερα, ενώ βλέπεις ολοκάθαρα ότι σε κάποιον αρέσει αυτό που δημιούργησες? Γιατί προφανώς, για να κάτσεις να ασχοληθείς με το fan fiction, πρέπει να είσαι οπαδός μιας σειράς/ενός βιβλίου/γουατέβερ. Με την ίδια λογική, γιατί να θελήσει ο Χ, Ψ συγγραφέας να απομακρύνει ουσιαστικά κόσμο από το να ασχοληθεί με το δημιούργημά του?

Κατά τη γνώμη μου, αυτό που κάνει βασικά το fan fiction είναι να ανοίγει ορίζοντες, να παρουσιάζει νέες πιθανότητες, να ικανοποιεί και τους οπαδούς του τάδε χαρακτήρα ή του δείνα pairing που είτε αμελήθηκε απ' τους δημιουργούς είτε δεν υπήρξε ποτέ canon. Άρα δεν καταλαβαίνω γιατί να θελήσει κάποιος να στερήσει, να κάνει ποινικό αδίκημα το δικαίωμα να επεξεργάζονται οι οπαδοί το έργο του με το δικό τους τρόπο. Στην τελική ούτε λεφτά του παίρνουν, ούτε δόξα, ούτε ισχυρίζεται κανείς πως όσα γράφει είναι αποκλειστικά και μόνο δικά του. Απλά βάζουν το δικό τους λιθαράκι σ' ένα τεράστιο fandom.

Φυσικά έχουμε και το θέμα της Mary-Sue. Του χαρακτήρα δηλαδή που είναι τέλειος σε όλα, πανέμορφος, με πάρα πολλά χαρίσματα και αγαπητός σε όλους. Κανένας συγγραφέας δεν θέλει να κατηγορηθεί ότι δημιούργησε μια Mary-Sue, ό,τι και να γράφει. Ένας παραπάνω λόγος λοιπόν για πολλούς να απεχθάνονται τα fan fiction και να ζητούν την απαγόρευσή τους.

Αλλά και πάλι εμένα δεν με πείθουν. Κάποιος που έφτιαξε μια Mary-Sue κάλλιστα μπορεί να τη βελτιώσει. Εξάλλου, πώς περιμένεις από τους νέους να καλλιεργήσουν το όποιο συγγραφικό ταλέντο μπορεί να έχουν αν δεν τους αφήνεις να το εκφράσουν? Ένας ίσως να μην μπορεί να γράψει original stories (όπως εγώ Τ_Τ) αλλά να είναι καλός στο fan fiction, γιατί να μην το εξασκήσει?

Όλα τα παραπάνω ισχύουν και για το fan art. Θα συμφωνήσω πως υπάρχουν παιδιά που δεν ζωγραφίζουν τόσο καλά. Και? Η προσπάθεια δε μετράει? Το ότι τους αρέσει αυτό που κάνουν κι αυτό που αναδημιουργούν δε μετράει?

Το -ο Verloren να το κάνει- αίτημα της απαγόρευσης του fan fiction για μένα είναι τουλάχιστον δικτατορικό. Δεν μπορεί κανείς να σου πει τι θα γράφεις και τι θα ζωγραφίζεις. Και γενικά δεν μπορεί κανένας μα κανένας να σου πει τι θα κάνεις :)


Just one thing.



ΥΓ: And Lord Tywin Lannister didn't, in the end, shit gold.


Life, death and other morbid tales

Αγαπάω τη ζωή. Γενικότερα. Κι ας ψιλογκρινιάζω όταν μου συμβαίνει κάτι άσχημο. Είναι τόσο ωραία να είσαι ζωντανός. Να νιώθεις τον αέρα και τον ήλιο στο πρόσωπό σου, στα μαλλιά σου. Να, σήμερα ανέβηκα στο Παλαμήδι. (Είχαμε πάει 2ήμερο στο Ναύπλιο με τον boyfriend <3.) Μπορεί να μην είχα φάει πρωινό και να ψωμολυσσούσα, μπορεί να ήμουν κουρασμένη αλλά και μόνο η θέα με αποζημίωσε.

Ναι, είναι ωραία να ζεις. Να μαθαίνεις κάθε μέρα κάτι καινούριο, να βλέπεις συνεχώς νέα μέρη και νέους ανθρώπους. Γι' αυτό δεν αντέχω τους ανθρώπους που γκρινιάζουν 24/7/12/54/365 για την κοινωνία την άδικη, την κοινωνία την ψεύτρα και την μαύρη ζωή που κάνουνε οι μαύροι κλέφτες. Αν δεν σας αρέσει τόσο πολύ, κάντε κάτι για να την αλλάξετε! Ή στην τελική αποδεχτείτε την.

Και γι' αυτό θα ήθελα τόσο πολύ να μην πεθαίνουμε. Οκ, καταλαβαίνω ότι "whatever has a beginning, it has an end" κι ότι όλα είναι κύκλος, αλλά γιατί πρέπει να είναι τόσο βίαιο το τέλος μας? Τη μια στιγμή ζούμε και γελάμε και την άλλη κλαίνε οι μάνες μας στο μνήμα. Ειδικά για νέους ανθρώπους, είναι ό,τι χειρότερο. Στο χωριό μου πχ. πέρσι σκοτώθηκαν δυο παιδιά, στην ηλικία μου. Και ζουν γέροι και γριές που έχουν φτάσει τα 100. Δεν είναι αδικία αυτό? Κι όπως άκουσα πρόσφατα, ο θάνατος είναι αναπόφευκτος ακριβώς επειδή έχουμε πειστεί πως είναι. Έχει μια λογική κι αυτό.

Πέρασα όμορφα το καλοκαίρι. Δεν καθόμουν σπίτι, είδα πολλές ταινίες, πολλούς φίλους (Μαράκι!!!! <3), ξεκουράστηκα, διάβασα βιβλία, μαύρισα (λίγο, γιατί φοράω σκούρα χρώματα κι αν έχω βαθύ μαύρισμα μοιάζω με γυφτάκι xD), κοντολογίς έκανα όσα πράγματα δεν μπορούσα το χειμώνα. Και κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι ότι η ζωή είναι ωραία, κι ας είναι δύσκολη <3