18/10/17

There's always another secret.

Ο τίτλος μάλλον σας προδιαθέτει ότι θα μιλήσω για μυστικά, αλλά ελάτε τώρα, ξένοι είμαστε? Φυσικά ΚΑΙ ΘΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ και συγκεκριμένα για τον Brandon Sanderson και τη σειρά φαντασίας του με γενικό τίτλο Mistborn.

Όχι, κόψτε φάτσα.
Τον Sanderson, που πραγματικά αν τον δεις είναι ο μέσος geek της διπλανής πόρτας που έγινε συγγραφέας και δεν τον πιάνει το μάτι σου ότι βγάζει ένα βιβλίο τούβλο το χρόνο και πουλάει, τον γνωρίσαμε όταν ανέλαβε να τελειώσει το Wheel of Time μετά το θάνατο του Robert Jordan. Προσωπικά δεν τον είχα ξαναδιαβάσει και μου άρεσαν πολύ τα Gathering Storm και Towers of Midnight*, μου άρεσε το ύφος που προσέδιδε στη σειρά, κάτι που ήταν ταυτόχρονα διαφορετικό από το ύφος του Jordan όσο και κοντά με αυτό. Ως εκ τούτου, το Mistborn είχε μπει ήδη στη reading list κι απλά περίμενε την κατάλληλη στιγμή.

*Καθυστερώ επίτηδες την ανάγνωση του Memory of Light για να μην ξεμείνω από WoT και ξενερώσω.

Να πούμε για την ιστορία ότι το Mistborn δεν είναι μόνο μία τριλογία, αλλά και μια τετραλογία, δύο εμβόλιμες νουβέλες και 2-3 βιβλία που γράφονται αυτή τη στιγμή, καθώς και άπειρα ακόμα βιβλία και graphic novels που συνδέονται έμμεσα με αυτό καθώς διαδραματίζονται όλα στο ίδιο σύμπαν, το Cosmere (δείτε το διάγραμμα). Βέβαια, επειδή με βλέπω να γίνομαι 80 κι ακόμα να διαβάζω Cosmere, εδώ θα μιλήσουμε μόνο για την βασική τριλογία του Mistborn που εκδόθηκε πριν από πάνω-κάτω 10 χρόνια.

Θα μπορούσε.
Η υπόθεση σε πολύ αδρές γραμμές έχει ως εξής: η πρωταγωνίστρια Vin, μια 16χρονη κοπέλα που μεγάλωσε στους δρόμους, μαθαίνει ότι είναι Ομιχλογέννητη όταν γίνεται μέλος μιας συμμορίας κλεφτών -στον υπόκοσμο το κορίτσι από μικρό- που έχει σκοπό να σκοτώσει τον Lord Ruler, τον κακό (?), αθάνατο αυτοκράτορα, και να ελευθερώσει τους skaa, τους κοινούς θνητούς δηλαδή, από την τυραννική κυριαρχία του. Τώρα θα μου πείτε τι είναι οι Ομιχλογέννητοι? Χαίρομαι πολύ που ρωτάτε!

"We Mistborn need not make sense."

Στον κόσμο αυτό (Scadrial το όνομά του), η πιο σημαντική μορφή μαγείας είναι η Allomancy. Στα ελληνικά τη μετέφρασαν Κραματομαντεία και δε μου αρέσει καθόλου ηχητικά αλλά παραδέχομαι πως θα ήταν δύσκολο να την πουν αλλιώς. Οι Allomancers έχουν τη δυνατότητα να μεταβολίζουν συγκεκριμένα κράματα μετάλλων τα οποία τους δίνουν υπερφυσικές δυνάμεις. Οι περισσότεροι Allomancers μπορούν να καίνε μόνο ένα μέταλλο (πχ. κασσίτερο, που δίνει τεράστια σωματική δύναμη και αντοχή) και λέγονται Mistings, ενώ όσοι καίνε όλα τα διαθέσιμα μέταλλα είναι πολύ πιο σπάνιοι και λέγονται Mistborn. Δε θα σας μπερδέψω περισσότερο με τα υπόλοιπα είδη μαγείας, εξάλλου ο Sanderson τα περιγράφει όλα πολύ ωραία και δε θέλω να σας ρίξω σπόιλερ με το καλημέρα. :ρ

Πάνω στη βασική τριλογία υπάρχουν και δύο νουβέλες που λειτουργούν συμπληρωματικά και επεξηγηματικά και μόλις σήμερα τελείωσα τη μία από αυτές και δεν είμαι καλά. Βασικά από τη μέρα που τελείωσα το Hero of Ages δεν είμαι καλά και με πιάνουν κάτι κρίσεις μελαγχολίας στο ξεκάρφωτο αλλά δε θα επεκταθώ πάνω σ' αυτό, κρίμα είναι. Διαβάστε να μάθετε. :ρ

Overall thoughts: Εξαιρετικό το σύστημα μαγείας, πολύ καλή και αρκετά κινηματογραφική η γραφή, η εξέλιξη των χαρακτήρων, τα κρυμμένα μυστικά που αποκαλύπτονται σιγά-σιγά -το τρίτο βιβλίο ήταν τίγκα στο plot twist, διάβαζα στα ΜΜΜ και κρεμόταν το σαγόνι μέχρι το πάτωμα-, πολύ ωραίοι χαρακτήρες που δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται. Επίσης υπέροχο, συγκινητικό, ό,τι έπρεπε τέλος. 9/10. Recommended.

1/5/17

American Gods - OMG!

Μόλις είδα το πρώτο επεισόδιο και νιώθω ότι αποζημιώθηκα για όλες τις τραγικές στιγμές που έχω αναγκαστεί να ζήσω με το Game of Thrones. :p

Τι να πρωτοπώ. Να πω ότι η εισαγωγική σκηνή με τον Mr. Ibis να καταγράφει την άφιξη των Βίκινγκς στην Αμερική ήταν επική και το cinematography άψογο? Θα το πω. (Το κομμένο χέρι με το σπαθί που πέρασε ΠΑΝΩ από τις γραμμές του widescreen και καρφώθηκε στο λαιμό ενός πολεμιστή ήταν αξεπέραστο. Και γελοίο. Και αξεπέραστο. Όπως και ο Βίκινγκ που στην κυριολεξία έγινε σουρωτήρι από τα βέλη.) Να πω ότι η σκηνή της Bilquis ήταν τόσο fucked up και awe-inspiring όσο είναι και στο βιβλίο? Θα το πω κι αυτό. Ότι το καστ είναι το ιδανικό, ότι ο Mr. Wednesday είναι γραμμένος για τον Ian McShane, ότι ο TechBoy παρουσιάστηκε ακριβώς όπως έπρεπε, ότι ο Mad Sweeney είναι τέρμα ερωτεύσιμος, ότι είχαν σεβαστεί το βιβλίο??? Όλα ισχύουν. Ελπίζω βέβαια να παραμείνουν έτσι και στη συνέχεια, ο πιλότος όμως έκανε 100% τη δουλειά του και βάλε.

Άλλες σκέψεις:

  • Ο Ricky Whittle είναι ο τέλειος Shadow -ήρεμος και cool μέχρι που θα τον τσαντίσεις, ενώ το ξύλο με τον Sweeney ήταν καθαρό fight porn. :ρ
  • Τα οράματα ήταν άψογα σκηνοθετημένα και με αρκετά καλά εφέ για τηλεοπτική σειρά. Σίγουρα καλύτερα από τα εφέ του Shannara ή του Merlin.
  • Για τη Laura δεν μπορώ να πω κάτι γιατί δεν την είδαμε πολύ αλλά αισθάνομαι καλά πράγματα να έρχονται.
  • LOW-KEY FUCKIN' LYESMITH και δεν είμαι καλά, σχεδόν τσίριξα στην οθόνη όταν εμφανίστηκε. 
  • Η ατμόσφαιρα είναι το κάτι άλλο, το ίδιο και οι μουσικές επιλογές. Οι τίτλοι αρχής σκέτη ψυχεδέλεια.

(Νομίζω το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το thunderbird που γίνεται αεροπλάνο. :p)

Στο επόμενο επεισόδιο θα 'χει περισσότερη Laura, θα 'χει και Media ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΝ CZERNOBOG. Μπορεί και τις αδελφές Zorya, ελπίζω να τις δούμε σύντομα γιατί αγαπώ άπειρα.

Δείτε το.

17/2/17

Art and fashion... tragedies

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω πως δε θα είχα θέμα να την έκανε την επίδειξη ο Gucci στον Παρθενώνα. Καταλαβαίνω μέχρι ένα σημείο γιατί αρνήθηκε ο ΚΑΣ αλλά προσωπικά ούτε η εθνική μου υπερηφάνεια ένιωσα να θίγεται ούτε κάτι υποτιμητικό είδα στην όλη πρόταση. Ελάτε, ας πέσει το flaming τώρα.

Ένα βασικό επιχείρημα για την απόρριψη της πρότασης του Gucci ήταν για να μην ευτελιστεί και εμπορευματοποιηθεί η ιερότητα του χώρου. Σίγουρα δεν έχουν όλα την ίδια αξία, αλλά αν φοβάσαι τόσο πολύ ότι δε θα σεβαστεί κανείς την Ακρόπολη, απέρριψε προτάσεις για ταινίες που ανεβάζουν τους ηθοποιούς στον Παρθενώνα και κλείσε τον χώρο και στους τουρίστες. Ή καθιέρωσε δωρεάν είσοδο για όλους. Αλλά όχι, οι τουρίστες έρχονται από την άλλη άκρη του κόσμου γι' αυτό και μας αφήνουν και λεφτά. Λες κι όσοι θα έρχονταν για την επίδειξη δεν θα μας άφηναν λεφτά και δεν θα θαύμαζαν και το μνημείο μαζί με την επίδειξη. Τρία σε ένα.

Κατά δεύτερον ποιος είπε ότι η μόδα δεν είναι τέχνη?

Θίχτηκαν μερικοί (και η Unesco ανάμεσά τους) από τις φωτογραφίες του οίκου στο Instagram με τα λουλουδάτα φορέματα και τα αξεσουάρ στα αγάλματα. Μας υποτιμά, λέει, ο Gucci, και μας χρησιμοποιεί σαν διαφήμιση για ίδιο συμφέρον. ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ? Κι εμείς οι ίδιοι σαν διαφήμιση χρησιμοποιούμε τα μνημεία και τα μουσεία μας. Ποια η διαφορά? Αν το πρόβλημα είναι ότι επωφελείται ο Gucci, μαντέψτε, έχει περισσότερα λεφτά από όσα μπορεί να χρειαστεί, ενώ εμείς δεν έχουμε. Αν επωφεληθεί έτσι ο οίκος, θα επωφεληθούμε και εμείς. Γιατί θα κάνει ακόμα περισσότερο κόσμο να έρθει στην Ελλάδα. Επίσης συνειδητοποιείτε ότι είναι όλα photoshop και ότι δεν υπήρχε περίπτωση να αγγίξουν τα αληθινά αγάλματα ποτέ γιατί πολύ απλά δεν επιτρέπεται?

Τα αγάλματα είναι τέχνη. Ο Παρθενώνας αδιαμφισβήτητα το ίδιο. Αλλά τέχνη είναι και η μόδα και η φωτογραφία και η επεξεργασία φωτογραφίας. Αν κάποιοι θέλουν να θεωρούν πως ό,τι έχει βγει από την αρχαία Ελλάδα πρέπει να παραμένει άθικτο και απρόσιτο, ας συνεχίσουν να το πιστεύουν, αλλά ας το κάνουν και πράξη για όλους, όχι μόνο για ό,τι τους φαίνεται ότι δεν ανταποκρίνεται στα υψηλά στάνταρ αυτού του "φωτισμένου" λαού που είναι οι Έλληνες.