25/12/11

It's Christmas time!

Δεν συμπαθούσα ποτέ ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Μ' άρεσαν τα λαμπάκια, τα γλυκά και η γενική διακόσμηση αλλά δεν ένιωθα ποτέ αυτό που λένε "χριστουγεννιάτικο πνεύμα". Τα θεωρούσα όλα ψεύτικα, υπερτιμημένα. Κάθε Πρωτοχρονιά δε, έπεφτα σε μαύρη κατάθλιψη. Πείτε με μισάνθρωπο, πείτε με απαισιόδοξη, δεν μπορούσα να καταλάβω πώς γιορτάζουμε το γεγονός ότι μπαίνει μια νέα χρονιά που, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα είναι καλύτερη απ' τις προηγούμενες. Βασικά ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω :Ρ

Τι έφταιγε? Ίσως το γεγονός πως μεγαλώνοντας τα Χριστούγεννά μου ήταν μοναχικά. Δεν είχα ποτέ φίλους και ντρεπόμουν να πάω να πω τα κάλαντα μόνη. Πιθανότατα το ότι τα περνούσαμε πάντα με συγγενείς και ευρύτερα σόγια που δεν ήθελα να δω και που πολλές φορές δεν συμπαθούσα καν. Όλες οι φιλανθρωπικές ενέργειες που γίνονταν επ' ευκαιρία των Χριστουγέννων με άφηναν παγερά αδιάφορη. Αφήστε που 10-15 μέρες σ' ένα χωριό όπου δεν χιονίζει ποτέ, δεν έχει πουθενά να πας και είναι ζήτημα αν βλέπεις δέκα άτομα σύνολο είναι ό,τι χειρότερο για τα Χριστούγεννα ενός παιδιού ή μιας έφηβης.

Όλα αυτά μαζί είναι ικανά να καταστρέψουν εντελώς την μαγική εικόνα που έχουν τα περισσότερα παιδιά στο μυαλό τους για τα Χριστούγεννα. Είμαι 23 χρονών και δεν θυμάμαι να ένιωσα ποτέ ανυπομονησία για τον ερχομό του Άι-Βασίλη, δεν θυμάμαι να μέτρησα ποτέ αντίστροφα τις μέρες για το πρωί της 25ης Δεκεμβρίου. Θυμάμαι μόνο να με ξυπνούν στις 7.30 το πρωί για να πάω στην εκκλησία κουτουλώντας απ' τη νύστα, τους γονείς μου να με πρήζουν να τους πω τα κάλαντα κι εγώ να μουτρώνω, ξαδέλφια να με αγνοούν επειδή ήμουν η μικρότερη κι είχα άλλα γούστα, εμένα σε μια γωνιά να ακούω μουσική και μη μιλάω σε κανέναν.

Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που μένουμε στην Αθήνα, επειδή η μαμά μου είναι εγχειρισμένη στο πόδι και δεν μπορεί να ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες στο χωριό. Είναι η πρώτη χρονιά που πέρασα την παραμονή μαζί με 11 ανθρώπους που αγαπάω κι όχι μόνη μου ή με συγγενείς συγγενών που δεν γνωρίζω και που δεν έχω την παραμικρή όρεξη να μάθω. Που έστειλα κάρτες και έδωσα δώρα όχι επειδή με υποχρέωσαν αλλά επειδή το ήθελα.

Τι σημασία έχει που δεν βλεπόμαστε συχνά? Ή το ότι μένουμε διασκορπισμένοι στην Αθήνα και γενικά στην Ελλάδα? Όταν μαζευόμαστε όλοι, είμαστε σαν μια οικογένεια. Η Μάρσυ είπε κάτι πολύ σωστό χτες: "Έχουμε μαγεία μέσα μας". Το πιστεύω. Όταν καθίσαμε στο τραπέζι για φαγητό, ένιωθα ότι καθόμουν να φάω με την οικογένειά μου. Ένιωθα ζεστά, όμορφα, άνετα, ο εαυτός μου κι όχι μια μάσκα που πρέπει να είναι ευγενική με όλους και να ανταποκρίνεται σε όλα αυτά τα ψεύτικα "καλά Χριστούγεννα και καλή πρόοδο" με ένα βεβιασμένο χαμόγελο. Ήταν η μοναδική φορά που ένιωσα ότι είναι πραγματικά Χριστούγεννα.

Εντάξει, ίσως μια φορά δεν αρκεί για να σου αλλάξει την κοσμοθεωρία χρόνων. Όμως ανυπομονώ να σας ξαναδώ, παιδάκια του ΧΓ. Σας ευχαριστώ γιατί εσείς είστε η βασική αιτία που νιώθω τόσο καλά φέτος. Σας αγαπώ όλους <3

Καλά Χριστούγεννα!

17/12/11

Thoughts on Red Wedding

-->Once again, περιέχει ASOIAF spoilers. Όσοι τα μισείτε, ΜΑΚΡΙΑ. Προειδοποίησα :Ρ<--

Διάβασα το συγκεκριμένο κεφάλαιο μισή ώρα μακριά απ' το σπίτι μου, στο τρόλεϊ, χωρίς χαρτομάντιλα, ακούγοντας μουσική. Ήξερα τι θα συνέβαινε (είπαμε, τα σπόιλερς με τρέφουν :Ρ) αλλά δεν ήξερα πώς θα αντιδρούσα όταν θα το διάβαζα κανονικά :Ρ
[Επίσης, να πω την αμαρτία μου, όταν πρωτοάκουσα τον όρο νόμιζα πως θα είχε να κάνει με τον Τζόφρεϊ και χαζοχαιρόμουν αλλά δυστυχώς διαψεύστηκα :'(]

Έτσι λοιπόν όταν άρχισα το κεφάλαιο σκεφτόμουν "Θεέ μου, εδώ θα γίνει, ελπίζω να έχω χαρτομάντιλα μαζί" και προσπαθούσα να προετοιμαστώ ψυχολογικά, αλλά...
Όσο προετοίμαζαν σιγά σιγά το μακελειό ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ της Κάτλυν και του Ρομπ, ήμουν έτσι:
OMG OMG OMG
Όταν άρχισαν να σφάζουν τους άντρες των Σταρκ έναν-έναν, ήμουν κάπως:
Όχι, δεν πρέπει να κλάψω, θα γίνω ρεζίλι :|
Στο: "Jaime Lannister sends his regards". He thrust his longsword through her son’s heart, and twisted.
Εκεί καλά, είχα δακρύσει, προσπαθούσα να κρύψω το πρόσωπό μου για να μην φαίνομαι στον κόσμο... και όσο διάβαζα τον θρήνο της Κάτλυν πραγματικά δεν μπορούσα να σταθώ στη θέση μου, δεν ανέπνεα καλά, ήμουν έτοιμη να αρχίσω να τραβάω τα μαλλιά μου, δεν υπήρχε αυτό το πράγμα. Με αποτελείωσε η ατάκα στο επόμενο κεφάλαιο, που έλεγε ότι έραψαν το κεφάλι του Γκρίζου Άνεμου στο σώμα του Ρομπ :|

Γενικά όπως θα καταλάβατε είναι μία από τις πιο τραγικές σκηνές όλων των βιβλίων και ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. Αυτή θέλει να είσαι κουλουριασμένος στην πολυθρόνα με μια κουβερτούλα, με το μισό εργοστάσιο της Kleenex γύρω σου κι έναν τοίχο κοντά για να πετάξεις το βιβλίο πάνω του στο τέλος του κεφαλαίου ενώ κουνιέσαι σαν σπαστικό μπρος-πίσω και καταριέσαι με όλη σου την ψυχή τους Φρέυ και τους Λάνιστερ.

Τώρα γιατί έγινε όλο αυτό?
Η αφορμή ήταν ο Ρομπ που είχε υποσχεθεί να παντρευτεί μια από τις κόρες του Άρχοντα Φρέυ και αντί γι' αυτό παντρεύτηκε μια άσχετη. Όχι ότι δεν συμπαθώ τη Τζέιν, ίσα-ίσα. Ερωτευμένη ήταν η κοπέλα, κι ο Ρομπ το ίδιο, σιγά μην κάθονταν σ' αυτή την κατάσταση να υπολογίσουν συμμαχίες και υποσχέσεις. Αλλά καλέ μου, όταν έχεις να κερδίσεις έναν πόλεμο και η παραμικρή συμμαχία είναι σημαντική, δεν μπορείς να κάνεις τέτοια :|
Από την άλλη οι Λάνιστερ ήθελαν εκδίκηση για την αιχμαλωσία του Τζέιμι στο πρώτο βιβλίο. Με τις πλάτες (και λογικά τα χρήματα) αυτών έγινε η σφαγή, αλλιώς σιγά μην τολμούσε ο Φρέυ να κυρήξει ανοιχτό πόλεμο σε Σταρκ ΚΑΙ Τάλλυ μαζί.
Δεν μπορώ να συμφωνήσω με όσους λένε πως ο Ρομπ τα 'θελε και τα 'παθε, αλλά ούτε θεωρώ πως δεν έφταιγε καθόλου. Έδωσε μια σοβαρότατη αφορμή στους Φρέυ να σπάσουν την συμμαχία με τους Σταρκ, και δεν άκουσε ούτε καν τη μητέρα του που του έλεγε ότι ο Άρχοντας Φρέυ αλλάζει πλευρά ανάλογα με το ποιος νικάει.
Αλλά ούτε οι Φρέυ έπραξαν σωστά. Το όλο ζήτημα του γάμου στην ουσία λύθηκε εφόσον τη θέση του Ρομπ πήρε ο θείος του, ο Έντμουρ. Αλλά όοοοοχι, αυτοί έπρεπε να σφάξουν ένα 16χρονο αγόρι, τη μητέρα του και πάνω από τους μισούς του bannermen στη διάρκεια του γάμου κι ενώ τους είχαν ταΐσει και κοιμίσει στο κάστρο τους και άρα ήταν υπό την "προστασία" τους...
Και μετά έρχονται οι Φρέυ και μας λένε πως ο Ρομπ ξεκίνησε το μακελειό, επειδή ΛΕΕΙ μεταμορφώθηκε σε λύκο κι άρχισε να σφάζει τους δικούς τους. Ναι καλά, σας πιστέψαμε, ΔΕΙΛΟΙ -.-
I'm out.

12/12/11

Gender stereotypes & the media

Οκέι, είμαι κοπέλα. Γιατί να πρέπει να βλέπω μόνο "γυναικείες" σειρές και ταινίες του στυλ Το Ημερολόγιο και Sex and the City? Γιατί να πρέπει να διαβάζω μόνο Δημουλίδου, Μέγιερ και γενικά βιβλία που απευθύνονται σε γυναικείο κοινό? Γιατί πρέπει να μην με ενδιαφέρει η τεχνολογία, τα γκάτζετς και τα RPG?

Τις προάλλες ήμουν στο Public, και χάζευα στο τμήμα των ταινιών. Σε κάποιο σημείο υπήρχαν δύο ράφια. Το ένα είχε πινακίδα "Αντρικές βραδιές" και το άλλο "Γυναικείες βραδιές" ή κάτι ανάλογο τέλος πάντων. Από τις 20-30 "αντρικές" ταινίες είχα δει πάνω από τις μισές και ήθελα να δω αρκετές από τις υπόλοιπες. Από τις άλλες τόσες "γυναικείες" είχα δει μόνο δύο. Και δεν ήθελα να τσεκάρω καμία άλλη. Δηλαδή οι κύριοι υπεύθυνοι στο Public θεωρούν ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να δει ταινίες σαν το Braveheart για άλλο λόγο από το να θαυμάσει τους κοιλιακούς του εκάστοτε πρωταγωνιστή? Ή ότι πρέπει να βλέπει μόνο ταινίες σαν το Λυκόφως? Τι ποσοστό από μας περνάνε για χαζογκόμενες? -.-

Δεν διαφωνώ ότι υπάρχουν κοπέλες που δεν βλέπουν περιπέτειες, fantasy και science fiction. Αλλά δεν μπορούν να μας βάζουν όλες στο ίδιο τσουβάλι. Μια κοπέλα δεν μπορεί να ευχαριστηθεί το Game of Thrones, τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, τα Star Wars, το Kill Bill, μια οποιαδήποτε ταινία που το βασικό της κοινό είναι αντρικό? Με την ίδια λογική, δεν καταλαβαίνω γιατί όταν λέω πως μου αρέσουν οι Manowar με κοιτάνε σαν να έχω ξεφύγει από το Δαφνί. Ναι, αγαπητοί μου, το ξέρω πως οι περισσότερες κοπέλες που ξέρετε ακούνε ελαφρολαϊκά, ποπ και στην καλύτερη Within Temptation, αλλά υπάρχουν κι άλλα γούστα εκεί έξω. Και οκ, δεν παίζω video games. Μου αρέσουν, αλλά μετά από λίγο τα βαριέμαι και δεν μπόρεσα ποτέ να ολοκληρώσω κάποιο. Γι' αυτό το λόγο προτιμώ να διαβάζω τις νουβέλες τους. Τόσο περίεργο σας φαίνεται όταν ανακαλύπτετε πως ξέρω την ιστορία επειδή την έχω διαβάσει αναλυτικά?

Εντωμεταξύ την πρώτη φορά που μπήκα στο Fantasy Shop με κοιτούσαν λες και δεν είχαν ξαναδεί κοπέλα εκεί μέσα. Τόσο λίγες πια ασχολούνται με τη φανταστική λογοτεχνία? Και φαίνονταν κι έκπληκτοι όταν ανακάλυπταν πως ήξερα ήδη πολλά από τα βιβλία που μου πρότειναν. Και στην τελική γιατί να μην τα ξέρω? Δόξα τους Εφτά, όταν με ενδιαφέρει κάτι το ψάχνω από μόνη μου, δεν περιμένω από άλλους να με πληροφορήσουν.

Κάτι άλλο που μ' ενοχλεί είναι η κατηγοριοποίηση των media στα περιοδικά. Στα κατεξοχήν αντρικά περιοδικά εγώ βρίσκω περισσότερα πράγματα που με ενδιαφέρουν απ' ό,τι στα γυναικεία. Έχω πετύχει άρθρο για τον Peter Dinklage (Tyrion Lannister) σε αντρικό περιοδικό, παρουσίαση του Aealo των Rotting Christ στην αντρική στήλη του περιοδικού του Public... Σε γυναικείο, πέρα από το fangirling για το πόσο άντρας είναι ο Viggo Mortensen (που είναι, αλλά όταν οι συντάκτες δεν ξέρουν να γράψουν σωστά ούτε το όνομα του χαρακτήρα του, χέστα και φασκέλωστα), δεν υπάρχει τίποτα σοβαρότερο.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, μεγάλωσα χωρίς αδέρφια και με ελάχιστους φίλους. Αυτό μου άφησε περισσότερο χρόνο για να καλλιεργήσω τα ενδιαφέροντά μου. Μπορεί κοινωνικά να μην έχω μεγάλη εμπειρία, μπορεί να μην είμαι καλή στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, αλλά μπορείς να βασιστείς πάνω μου για ένα πράγμα: όταν μιλήσω για μια σειρά, για μια ταινία, για ένα συγκρότημα, για ένα βιβλίο που μου αρέσει και το 'χω ψάξει, θα ξέρω για τι πράγμα μιλάω. Δεν συνηθίζω να λέω λόγια του αέρα ούτε να μιλάω για πράγματα που δεν γνωρίζω. Και δεν μπορεί κανείς να μου πει πως "δεν ξέρω αρκετά" ή "δεν έχω καεί αρκετά" μόνο και μόνο επειδή είμαι κοπέλα. Όποιος το πει σοβαρά, θα έχει να αντιμετωπίσει την οργή ενός Ράβενκλοου και την ικανότητά του να σκοτώσει κάποιον με ένα από τα 1250 αντικείμενα που υπάρχουν σε ένα μέσο δωμάτιο. Συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του δωματίου.

28/11/11

Breaking Dawn's Κράξιμο

Χτες που λέτε κάναμε το απίστευτο, κάτι που στην ουσία το κοροϊδεύαμε. Πήγαμε να δούμε την Χαραυγή ως φόρουμ. Κι όχι ως φόρουμ λυκοφωτιστικό, που θα ήταν κάτι φυσιολογικό, αλλά ως φόρουμ χαριποτερικό. Φορέσαμε τις οφίσιαλ μπλούζες μας, πήραμε τα ραβδιά μας και πήγαμε.

Ξέραμε από την αρχή ότι θα βλέπαμε μια ΜΠΟΥΡΔΑ. Μιλάμε εξάλλου για μια από τις πιο μέτριες σειρές βιβλίων που κυκλοφορούν. Να φανταστείτε ότι πέτυχα τον ΦοΝικό στο μετρό και στο δρόμο λέγαμε "είμαστε όντως σίγουροι για τη μαλακία που πάμε να δούμε/κάνουμε?" Αλλά τελικά επικράτησε η γνώμη του καψίματος, ότι δηλαδή θα καιγόμασταν σε όλο το δίωρο θάβοντας την ταινία και τους -οι Εφτά να τους κάνουν- ηθοποιούς.

Μπαίνουμε λοιπόν στην αίθουσα, καθόμαστε και περιμένουμε να σβήσουν τα φώτα. Μέχρι να αρχίσει η ταινία εγώ και η Μαρία-Imperio-Kirous είχαμε τσακίσει τα νάτσος μέχρι τέλους, περιττό να πω. Ξεκινάει λοιπόν, κι αρχίζουν τα χασμουρητά. Με τη μία όμως. Η βαρεμάρα άρχισε να σπάει όταν εμφανίστηκε ο Εδουάρδος.
Εγώ: KILL THE SPARE! (δυνατά ε, ακούστηκα παντού)
Μαρία: AVADA KEDAVRA!
Το υπόλοιπο σινεμά: ΣΣΣΣΣΣΣ!

Από κει και πέρα, και τι δεν ακούστηκε... Δεύτερη εμφάνιση του Έντουαρντ κι εγώ να φωνάζω "Turn Undead! Turn Undead!" και το αγόρι μου από δίπλα να κάνει το ένα φέισπαλμ μετά το άλλο και να λέει "γιατί να μην είμαι cleric?" Η Μαρία να βρίζει το ζεύγος, ο Νίκος να πετάει κάτι ατάκες άλλο πράγμα και να γελάει μέχρι και η πίσω σειρά (πχ. "Κρυόκωλη *σνομπ*" προς την Μπέλλα), εγώ κλασικά να φωνάζω τον Έντι "νεραϊδούλα που στραφταλίζει", ό,τι και να 'βλεπα το εξευτέλιζα, ωραία πράγματα.

Άλλα highlights:
Ο Έντουαρντ δείχνει στη Μπέλλα τις μελανιές που της έκανε πάνω στο πάθος.
Εγώ: Μπρουτάλ καταστάσεις. Βίαιος μας βγήκε ο Έντουαρτ, άμα δεν ρίξει το ξύλο του δεν μπορεί :χιχι:

Πάνω στο πάθος πάλι, ο Έντουαρντ σπάει το κρεβάτι.
Ηλίας: Είναι Ντούρασελ!
Λίγο αργότερα, σηκώνεται.
Εγώ: Τι, κουράστηκε κιόλας?
Ηλίας (το boyfriend): Όχι βρε, πάει να φορτίσει τη μπαταρία κι έρχεται :P
*χτυπιέμαι από τα γέλια*

Ο Έντουαρντ να λέει στην Μπέλλα ότι δεν πρέπει να ξανακάνουν σεξ.
Νίκος: Εξ' αποστάσεως θα το κάνετε?

Η Μπέλλα ξυρίζει τα πόδια της.
Εγώ: Μωρή αξούριστη παντρεύτηκες?? Ο.ο

Δίνουν στην Μπέλλα να πιει αίμα σε χάρτινο ποτήρι.
Εγώ: Καλά είστε ηλίθιοι? ΣΕ ΠΟΤΗΡΑΚΙ ΤΩΝ STARBUCKS??? :|

Προς το τέλος, η Μπέλλα γίνεται επιτέλους βαμπίρ και τη δείχνει και καλά να τελειοποιείται.
Μαρία: Άτσα και το μόνιμο μέικ απ!

Ο Τζέικ μεταμορφώνεται σε λύκο και αρχίζει να τρέχει στο δάσος.
Εγώ: Winter is coming ρε μ****ά! \../

Η Μπέλλα καβαλάει τον Έντουαρντ κι αρχίζουν να χαμουρεύονται.
Νίκος: Θα του αλλάξει τα φώτα :Ρ

Ε μετά την ταινία κλασικά βγάλαμε βίντεο, φωτογραφίες και πήγαμε στα Goody's (aka επίσημο χορηγό) να φάμε. Και το διαλύσαμε στις 12 παρά :Ρ
Αξιολόγηση ταινίας: 3/10
Αξιολόγηση γέλιου, κραξίματος, θαψίματος και καψίματος: 10/10
Άξιζε τα λεφτά του xD

25/11/11

Fuck off -.-

Νομίζετε πως δεν ακούμε τα σχόλια που κάνετε για οτιδήποτε πει κάποια από μας? Νομίζετε πως έχουμε όρεξη να ασχολούμαστε συνέχεια μαζί σας? Δικαίωμά σας να μην μας συμπαθείτε. Δεν έχετε όμως ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα να φέρεστε σαν οχτάχρονα που κοροϊδεύουν όποιον τολμήσει να πει τη γνώμη του μέσα στην τάξη. Ούτε έχετε δικαίωμα να μιλάτε συνεχώς μεταξύ σας ενώ εμείς προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε. Γι' αυτό υπάρχει και το διάλειμμα ξέρετε.

Είσαι 30 χρονών γαϊδάρα ρε πούστη μου. Φέρσου ανάλογα. Αν έχεις πρόβλημα μαζί μας έλα να μας το πεις, όχι να πετάς μπηχτές στο μάθημα και να νομίζεις πως δεν τις καταλαβαίνουμε. Δεν είμαστε ηλίθιες. Άλλο αν επιλέγουμε να μην κάνουμε φασαρία. Γιατί αν κάνουμε, θα γίνουμε κώλος και μετά δεν θα μπορούμε να σταθούμε όλες στην ίδια αίθουσα. Ούτε είσαι καλύτερη και εξυπνότερη επειδή πέρασες κάποια χρόνια στην Ιταλία και μιλάς καλύτερα τη γλώσσα. Τι να κάνουμε, δεν είχαν οι γονείς μας αρκετά λεφτά να μας στείλουν κι εμάς.

Μετά μας το παίζεις και θύμα, ότι σε παρεξηγήσαμε κι ότι ακούσαμε άλλ' αντ' άλλων. Αλλά ξέρεις πολύ καλά πως εμείς δεν σας κάναμε τίποτα. Αντιθέτως εσείς μας κόψατε την καλημέρα χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

Και παρασέρνεις και την άλλη, που είναι αθώα και κάνει και πιστεύει ό,τι της λες. Αλλά βέβαια, έτσι είναι όταν δεν έχεις καμία προσωπικότητα. Βρίσκεις κάποιον πιο δυναμικό και κολλάς πάνω του. Δεν μπορεί να σε κατηγορήσει κανείς για έμφυτη κακία.

Ουστ από κει πια. Δεν είστε ούτε θεές, ούτε αλάνθαστες. Κακιασμένες και ζηλιάρες είστε. Επειδή για μας καμία καθηγήτρια δεν έχει να πει κακό λόγο. Ενώ για σας αν ανοίξουν το στόμα τους δεν σας ξεπλένει ούτε ο Ιορδάνης ποταμός. Εδώ μέχρι και άνθρωπος που δεν σας είχε μιλήσει ποτέ και σας είδε για πρώτη φορά κατάλαβε τι σκύλες και τι κουμάσια είστε.

Dakara, won't you please go in a corner and DIE? *σατανικό μειδίαμα*

19/11/11

Top 10: Favorite Pairings


1. HELLSING: Alucard x Integra
Το ΑΠΟΛΥΤΟ Master x Servant pairing. Εκείνος τη θαυμάζει για τη δύναμη και την αποφασιστικότητά της, για εκείνη είναι ο μοναδικός άνθρωπος βρικόλακας άξιος εμπιστοσύνης.
Επίσης στηρίζω: Alucard x Rip, Rip x Captain, Anderson x Integra, Yumie x Heinkel

2. UMINEKO NO NAKU KORO NI: Battler x Beatrice
Οκ, στην αρχή μπορεί να μισιούνται αλλά από το τέλος του Επεισοδίου 3 και 4 και ειδικά στο 5 καταλαβαίνει κανείς πόση πραγματικά χημεία έχουν μεταξύ τους. Τους αγαπώ <3
Επίσης στηρίζω: Virgilia x Ronove, George x Shannon, Ange x Juza

3. A SONG OF ICE AND FIRE: Drogo x Daenerys
Τι λες τώρα. Ο δυο-μέτρα-βάρβαρος με το μαλλί μέχρι τον κώλο, να την κοιτάει και να λιώνει, και να τη φωνάζει "φεγγάρι της ζωής μου". Nuff said.
Επίσης στηρίζω: Jon x Arya, Sandor x Sansa, Jorah x Daenerys, Jaime x Cersei, Jaime x Brienne, Oberyn x Ellaria, Rhaegar x Lyanna

4. CODE GEASS: Guilford x Cornelia
Για λόγους ανάλογους του (1). Εκείνη πριγκίπισσα, εκείνος ιππότης, ορκισμένος να την προστατεύει κλπ. Ομολογώ πως στην αρχή δεν μου είχαν γεμίσει το μάτι (κυρίως λόγω του bitchy χαρακτήρα της Cornelia) αλλά μετά τους λάτρεψα.
Επίσης στηρίζω: Lelouch x CC, Suzaku x Euphemia, Suzaku x Nunnally, Lloyd x Cecile, Rivalz x Milly, Li x Tianzi

5. TOLKIEN LEGENDARIUM: Faramir x Eowyn
Παραμερίστηκαν στην ταινία για χάρη του ρομάντζου Arwen-Aragorn. Κρίμα, γιατί στο βιβλίο ήταν από τις πιο καλογραμμένες και συγκινητικές σκηνές.
Once I pitied your sorrow. But now, were you sorrowless, without fear or any lack, were you the blissful Queen of Gondor, still I would love you. 
Επίσης στηρίζω: Aragorn x Arwen, Beren x Luthien, Eomer x Lothiriel, Feanor x Nerdanel, Caranthir x Haleth

6. HARRY POTTER: Voldemort x Bellatrix
Υπό την προϋπόθεση πως ο Βόλντεμορτ θα μπορούσε να αγαπήσει, θα έκαναν πολύ ταιριαστό ζευγάρι xD Βέβαια και χωρίς συναίσθημα νομίζω πως η Μπέλατριξ άνετα θα του καθόταν :Ρ
Επίσης στηρίζω: Remus x Tonks, Harry x Hermione, Ron x Luna, Draco x Ginny, Salazar x Rowena, Godric x Helga, Bloody Baron x Grey Lady

7. FULL METAL PANIC: Sousuke x Kaname

Μα δεν είναι γλύκες? :3 Έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο και σχεδόν δεν μπορούν να ζήσουν χώρια.
Επίσης στηρίζω: ...Κανένα άλλο. Είναι το απόλυτο pairing σ' αυτή τη σειρά για μένα :Ρ

8. DRAGONLANCE: Raistlin x Crysania
Δεν αντιλέγω, στο βιβλίο απλά εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλον, η Crysania κυρίως χωρίς να το καταλαβαίνει. Και μπορεί να μην το ξέρουν, αλλά ταιριάζουν :Ρ Κι έχουν και γαμάτες σκηνές μαζί.
Επίσης στηρίζω: Sturm x Alhana, Gilthanas x Silvara, Tanis x Laurana

9. FATE: Saber x Lancer (Fate/Zero)
Ναι, ξέρω, outsider pairing. Και ναι, ξέρω πως είναι εχθροί. Δεν με ενδιαφέρει, είναι γαμάτοι μαζί. Στο έβδομο επεισόδιο πήγε και την έσωσε απ' τον Caster γιατί ήθελε να είναι αυτός που θα τη σκοτώσει :Ρ
Επίσης στηρίζω: Saber x Shirou, Archer x Rin, Saber x Lancer (Stay Night), Kiritsugu x Irisviel

10. TENGEN TOPPA GURREN LAGANN: Kamina x Yoko
Απλά αδικημένοι. Δεν πρόλαβαν να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους κι ο Kamina πήγε και -------------------ΣΠΟΙΛΕΡ-------------------------- ψόφησε -.-
Επίσης στηρίζω: Simon x Nia, Rossiu x Kinon, Kittan x Yoko

12/11/11

Αφιέρωμα: My D&D characters

Καιρός δεν ήταν και γι' αυτό? :Ρ

1. Erevia Jadesword, Drow Battle Sorceress
Ο πρώτος μου χαρακτήρας κι ο μοναδικός που μου άφησε πίσω κάτι-σαν-επίσημο nickname. Τότε παίζαμε μια πιο ελεύθερη εκδοχή του Greyhawk στην 3.5 έκδοση. Δυστυχώς το campaign δεν προχώρησε πέρα απ' το 4ο επίπεδο αλλά δεν πειράζει, είχε τόση συναισθηματική αξία που την έβαλα και σε ιστορία που έγραψα αργότερα (και άφησα ατελείωτη).

2. Lirian Argente, Elf Druid
Ο πρώτος χαρακτήρας που φτιάχτηκε με βάση την 4η έκδοση. Δεν μπορώ να σας πω πολλά γιατί την είχα για μόνο 2-3 sessions. Η πλάκα ήταν ότι αφού την έφτιαξα και της βρήκα και όνομα είδα ότι υπήρχε χαρακτήρας στο Order of the Stick με το ίδιο όνομα, ίδια race, ίδια class και μόνο αντίθετα χαρακτηριστικά! Όχι, ορκίζομαι, δεν την έκλεψα!

3. Airiel Silverflame, Moon Elf Paladin
Forgotten Realms. Δεν ήμουν σκληροπυρηνική paladin (ξέρετε τώρα, "θα σφάξω τους 15000 orcs για την τιμή του Pelor" κι έτς) κι έτσι το party μου, ευτυχώς και για μένα και για κείνους, δεν θέλησε ποτέ να με σκοτώσει xD Το campaign εγκαταλείφθηκε άδοξα μετά από 4 sessions.

4. Ravenna Shadowleaf, Silvanesti Elf Red-Robe Wizard
Από Dragonlance και η πιο αγαπημένη μου. Στην αρχή με έκρυβαν για να μην τους πεθάνω και τώρα κάνω πιο πολύ damage από όλο το υπόλοιπο party μαζί :Ρ Ας είναι καλά οι Fireballs και τα maximizing feats. Για να μην σχολιάσω τις ιδέες μου που μας έχουν σώσει την τελευταία στιγμή άπειρες φορές.

5. Virgilia, Elf Wizard
Αυτή εδώ φτιάχτηκε για oneshot, μια ιστορία που θα ολοκληρωνόταν σε ένα session, όταν ήμασταν στην Άρτα με την Creepy Dreamer. Επειδή βαριόμουν να βρω όνομα έβαλα το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό :Ρ Πάντως καλά τα πήγα και μ' αυτήν :Ρ

6. Ophelia Steelblade, Kalashtar Soulknife
Μόλις δημιουργήθηκε, για campaign στο setting της Ashfar. Οπότε πάλι δεν μπορώ να ξέρω πολλά μέχρι να τη δω in game, πάντως κάτι μου λέει πως θα γαμάει και θα δέρνει. Στην κυριολεξία.

Θα ανανεώνεται xD
Οι εικόνες φτιάχτηκαν στο DollDivine.com.

24/10/11

Χειροποίητα vol. 2

Τι? Νομίζατε πως ξεμπέρδεψα με μια ανάρτηση? Αμ δε. That was only the beginning. Έχω κι άλλα πλέον να δείξω Β)

1. Ravenclaw House Points Pendant
 
Αυτό εδώ ήθελα να το φτιάξω αρκετό καιρό και δεν έβρισκα μπουκαλάκι. Τελικά αγόρασα ένα απ' τα Tally Weijl με 2 ευρώ (η κωλοφαρδία μου, το τελευταίο ήταν) και απλά το άνοιξα, έβαλα τις μπλε χαντρούλες και το χαρτάκι με το όνομα του κοιτώνα, το σφράγισα με πέρλα γιατί ο φελλός καταστράφηκε, έδεσα και την κορδελίτσα κι έτοιμο! Είναι το αγαπημένο μου απ' όσα έχω φτιάξει.

2. Ravenclaw Bracelet
Πολύ εύκολο αυτό. Απλά έπλεξα μαζί μπλε και μουσταρδί κλωστές. Ναι, θεωρώ το μπλε-μπρονζέ των βιβλίων ως canon χρώμα του κοιτώνα κι όχι το μπλε-ασημί των ταινιών.

3. Rozen Maiden Ring
Όσοι έχουν δει το συγκεκριμένο άνιμε, θα θυμούνται πως όταν κάποιος κάνει συμβόλαιο με μια Rozen Maiden τότε εμφανίζεται ένα δαχτυλίδι μ' ένα τριαντάφυλλο στο χέρι του. Η δικιά μου αγαπημένη κούκλα είναι η Suigintou κι ήθελα να φτιάξω το δαχτυλίδι που δίνει εκείνη. Δεν θυμόμουν το ορίτζιναλ χρώμα κι έτσι το'κανα μαύρο. Και το τριανταφυλλάκι και η βάση είναι αγορασμένα από χαντράδικο στο Μοναστηράκι και στερεωμένα με κόλλα.

4. Bites Choker
Το εμπνεύστηκα από ένα τσόκερ της Alchemy Gothic. Επειδή είναι πανάκριβο είπα να κάνω μια μικρή variation. Κλωστή στο χρώμα του δέρματος, δυο κόκκινες χάντρες, κόλλα για να μη φεύγουν κι έτοιμο!


5. Bridal Gothic Chocker
Οκ μόνο για Χάλογουιν και Απόκριες κάνει αυτό αλλά δε με χαλάει. Λευκή και διάφανη κορδέλα, καρφίτσα-καμέο κι έτοιμο :Ρ

6. Μπρελόκ
Πλάκα πλάκα αυτό ήταν από τα πρώτα που έφτιαξα και πρέπει να ήμουν ακόμα στο γυμνάσιο τότε Ο.ο Το ξέθαψα χτες και λέω, γιατί να πάει χαμένο? Υλικά: μωβ κορδέλα, χάντρες, φιλντισένια καρδιά με το όνομά μου, κούμπωμα από παλιό μπρελόκ.

7. Κρεμάστρα με νήματα
Μια ξύλινη κρεμάστρα, μωβ και τιρκουάζ νήματα που 'χαν ξεμείνει της μάνας μου απ' το '75 και έχουμε μια ολοκαίνουρια funky κρεμάστρα που απλά δεν πρόκειται ποτέ να χώσω στην ντουλάπα.- Ιδέα απ' το μπλογκ Atelia.

21/10/11

Winter is coming

Μου τη δίνει τόσο πολύ το φθινόπωρο-αρχές χειμώνα. Λες και η φύση το'χει βάλει σκοπό να μας αρρωστήσει. Έξω κάνει κρύο? Μέσα στο σπίτι με το κοντομάνικο. Έξω ζέστη? Μέσα τουρτουρίζεις. Και μονίμως με τη μύτη (παγωμένη) να τρέχει, τα δάχτυλα άκαμπτα, να μην μπορείς ούτε να γράψεις, τις παλάμες μωβ και τα πόδια μπούζι ακόμα και φορώντας κάλτσες. Δεν μπορώ πια να μην θέλω να σηκώνομαι απ' το κρεβάτι επειδή κρυώνω! Είναι η μοναδική χρονιά που κατεβάσαμε χειμωνιάτικα και παπλώματα, αλλάξαμε κουρτίνες και στρώσαμε χαλιά πριν τις 28 Οκτώβρη, κι ακόμα το σπίτι είναι στην κυριολεξία Αλάσκα!

Για τον χειμώνα έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Συνήθως δεν θέλω να βγαίνω απ' το σπίτι επειδή κάνει ψοφόκρυο. Μου τη σπάει κι ο ανελέητος αέρας που παγώνει τα αυτιά και ξεραίνει τα μαλλιά :Ρ Εκτός κι αν έχει χιονίσει που στην Αθήνα είναι τόσο σπάνιο όσο το να καλοκαιριάσει στον Βόρειο Πόλο. Αλλά τουλάχιστον ντύνεσαι ζεστά και όμορφα, ανάβουν τα καλοριφέρ και, για όσους τυχερούς έχουν, τα τζάκια, έχει και τα Χριστούγεννα, περνάει ρε παιδί μου. Αυτό το φθινόπωρο, αναρωτιέμαι τι ήθελαν και το ανακάλυψαν -.- Ούτε να ντυθείς όπως θες μπορείς, αφήστε που είναι η μεταβατική περίοδος του χρόνου και την μισώ απόλυτα :@

Το καλοκαίρι πάλι... Χμφ το κυριότερο καλό είναι ότι κάθομαι 3-4 μήνες. Και φέτος πέρασα πολύ καλά, δεν έχω παράπονο. Κι η θάλασσα μ' αρέσει <3 Απλά όταν η θερμοκρασία αρχίζει να ξεπερνάει τους 33 βαθμούς Κελσίου, αρχίζω κι εγώ να λιώνω σαν το βούτυρο. Και τι κάνεις όταν το σπίτι δεν έχει κλιματισμό, μαζεύει όλη τη ζέστη της ημέρας και όλα τα ρούχα που έχεις μαζί είναι μαύρα?? Χαρακίρι κάνεις -.-

Πότε θα έρθει η άνοιξη επιτέλους???? :( Αρχίζω και καταλαβαίνω τους λαούς του Westeros. Φανταστείτε να είχαμε καμιά δεκαετία καλοκαίρι και μετά άλλο τόσο χειμώνα! Απαπαπα δεν είμαι των ακραίων καιρικών συνθηκών εγώ. Ούτε το πολύ κρύο αντέχω ούτε την πολλή ζέστη. Άνοιξη και πάλι άνοιξη <3

Πφ, πάλι ακυρίλες έγραψα. Δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς οι σοβαρές μου αναρτήσεις είναι για λίγους B) Άλλαξα και πρότυπο. Άντε γιατί πολύ καιρό την είχα εκείνη την ταπετσαρία :Ρ

18/10/11

Thoughts on ASOIAF

*ASOIAF=A Song of Ice and Fire, by G. R. R. Martin
*Η παρούσα ανάρτηση είναι ΓΕΜΑΤΗ ΣΠΟΙΛΕΡΣ. Αν σκοπεύετε να δείτε ή να διαβάσετε τη σειρά, πατήστε ΤΩΡΑ το Χ πάνω δεξιά. Αλλιώς προχωρήστε ελεύθερα :Ρ

-Ο Joffrey μπορεί να είναι κωλόπαιδο, μπορεί να είναι ένα μπάσταρδο που βρωμάει Λανιστερίλα, μπορεί να είναι γαμωΣλίθεριν του κερατά, αλλά αν έχει ένα καλό, αυτό είναι το υπερβολικά κυνικό χιούμορ του. Φυσικά πάντα θέλω να ψοφήσει.
-Αν ο Stannis θεωρεί τον Joffrey, τον Robb και τους Greyjoy σφετεριστές του θρόνου και υπολογίσιμους αντίπαλους, θέλω να δω τι θα κάνει όταν σκάσει μύτη η Daenerys. Με τρεις δράκους.
-Μου τη δίνει, μου τη δίνει, ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΝΕΙ, που κακολογούν και υποτιμούν τον Tyrion μόνο και μόνο επειδή είναι Lannister. Ξεκολλάτε γαμώτη μου, δεν έφταιγε αυτός που τον παντρέψανε με το ζόρι με τη Sansa :@
-Η οποία Sansa ούτε είναι όσο κακομαθημένη τη δείχνουν στη σειρά ούτε τόσο αγενής. Μόνο χαζή είναι, αλλά στρώνει με τον καιρό.
-Ο Hound (aka Sandor Clegane) είναι απλά sworn shield του Joffrey, που σημαίνει πως ό,τι κι αν σκέφτεται ή πιστεύει δεν μπορεί να παρακούσει μια εντολή δοσμένη απ' τον ίδιο τον Joffrey, όσο σκληρή κι αν είναι. Επίσης, δεν φταίει αυτός που φοβάται τη φωτιά. Ναι, σ' εσένα μιλάω, Arya.
-Θα το ομολογήσω. Τα κεφάλαια που βαριέμαι περισσότερο στα βιβλία είναι τα κεφάλαια του Bran. Και τον ίδιο βαριέμαι σαν χαρακτήρα.
-Στη σκηνή όπου ο Joffrey καθόταν στο Σιδερένιο Θρόνο κι ένα σπαθί του γρατζούνισε το χέρι εγώ ήμουν σε φάση "γιατί να μην του μπει στον κώλο γαμώτο :'(" :Ρ
-Eίμαι σίγουρη πως όταν φτάσω στον Red Wedding θα χαλάσω τη μισή Kleenex.-
-Ο Ned είναι μεν ο πιο honorable χαρακτήρας από όλους αλλά σε κάποιες φάσεις είναι ΤΟΣΟ χαζός που θέλω να τον πιάσω απ' τον γιακά και να τον ταρακουνήσω μπας και συνέλθει. Βρε καλέ μου. Εκεί σου λέει ο Littlefinger "don't trust me", τι πας και τον εμπιστεύεσαι?! Εκεί σου λένε πως πρέπει να βάλεις χέρι στο μπάσταρδο για να μην πάρει το θρόνο, τι κάθεσαι και λες πως δεν θες να χύσεις αθώο αίμα?! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΙΜΑ, ΞΕΚΟΛΛΑ.
-Η Melisandre είναι θεά, τέλος.- Εύκολα καταφέρνει κανείς ολόκληρο βασίλειο να αλλαξοπιστήσει?
-Είχα μείνει έτσι -> O.O όταν ο Stannis έκανε τον Davos λόρδο και Χέρι του Βασιλιά. Ποιος να το φανταζόταν ότι ο Onion Knight θα γινόταν Hand of the King.
-Θέλω romance Jaime x Brienne. Μπορεί η καημένη να είναι ασχημούλα αλλά είναι τόσο καλή, τόσο αθώα μπροστά στη σκύλα την Cersei. Και έχουν τόση χημεία μεταξύ τους, ακόμα κι όταν βρίζονται <3
-Επίσης θέλω romance Sansa x Hound, αλλά δεν το βλέπω, ή αυτή θα ερωτευτεί άλλον ή αυτός θα πεθάνει.
-Στηρίζω με χίλια την θεωρία πως Rhaegar+Lyanna=Jon Snow. Αυτή η άρνηση του Ned να αποκαλύψει τη μάνα του Jon, κι αυτό το "promise me, Ned" προς τα εκεί με πάνε.
-Οι Tyrell με έχουν μπερδέψει. Είναι τόσο καλοσυνάτοι που από στιγμή σε στιγμή τους περιμένω να αρχίσουν τα πισώπλατα μαχαιρώματα. Ή απλά έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία μυστηρίου :Ρ
-Οι Martell πάλι πρέπει να είναι μορφάρες οι άνθρωποι. Μέχρι και bisexual έχουν στην οικογένεια. Θέλω να τους δώσουν περισσότερο page-time :Ρ
-Και κάτι τελευταίο: Αν δεν πάρουν πίσω οι Targaryen τον θρόνο θα αρχίσω τις αβάντες :| Οκ αγαπάμε, στηρίζουμε Starks, αλλά σαν την Dany κανένας <3

Τα 'πα κι ησύχασα :Ρ See ya around everyone!

13/10/11

Umineko Theories

There are no more than 18 persons on the island.
Ειλικρινά αυτή η Κόκκινη Αλήθεια έχει τόσες στρώσεις και τόσες αναγνώσεις που ακόμα κι αν ξέρεις ότι δεν μπορείς να πεις ψέματα μ' αυτήν, με τα κατάλληλα λόγια μπορείς να κάνεις ένα ψέμα αλήθεια. Που σημαίνει πως το περίφημο aphorism μπορεί να περιέχει αρκετά ψέματα που όμως δεν είναι ψέματα. Πχ. αν (βλ. παρακάτω) η Shannon και ο Kanon μετράνε για ένα πρόσωπο, τότε άνετα μπορούν να υπάρχουν περισσότερα άτομα στο νησί κι έτσι και να λες την αλήθεια και να μπερδεύεις περισσότερο τον αντίπαλο.

Ushiromiya Battler is Ushiromiya Asumu's son.
Ο Battler, μετά από εντολή της Beatrice, επαναλαμβάνει την παραπάνω φράση με κόκκινο, λέγοντας προφανώς την αλήθεια. Όταν προσπαθεί να πει πως η Asumu τον γέννησε, δεν μπορεί.
Η Kyrie και η Asumu ήταν έγκυες την ίδια περίοδο. Νωρίτερα στο anime η Kyrie λέει πως η Asumu γέννησε τον Battler, ενώ το δικό της μωρό γεννήθηκε νεκρό. Το πιθανότερο όμως είναι να έγινε το αντίθετο μέσω του Rudolf ή κάποιου άλλου που ήταν κοντά τους κι εκείνη να μην ενημερώθηκε γι' αυτό. Εξάλλου ο Battler μοιάζει πάρα πολύ με την Ange, που είναι σίγουρα κόρη της Kyrie.
Άρα η Asumu είναι μεν μητέρα του Battler επειδή τον μεγάλωσε, αλλά και δεν είναι επειδή δεν τον γέννησε εκείνη.

Shannon, Kanon and Beatrice are all personalities of Yasu. Yasu is also known as Ushiromiya Lion in the Miracle Kakera. Furthermore, Kanon's corpse always disappears during the twilights.
Αν ο/η (θα το αναφέρω ως θηλυκό από δω και πέρα για λόγους ευκολίας -εξάλλου όλη η Ιαπωνία πιστεύει πως είναι κορίτσι) Yasu δημιούργησε τις τρεις προαναφερόμενες προσωπικότητες, πώς κατάφερνε να τις κάνει ορατές σε όλους τους άλλους; Σε όλες τις arcs η Shannon (που είναι η βασική προσωπικότητα) και ο Kanon εμφανίζονται κανονικά μπροστά στους υπόλοιπους χαρακτήρες. Για να μην αναφέρω το Επεισόδιο 7, όπου εμφανίζεται και ο Lion.
Αναφέρεται πολλές φορές στο anime πως όταν πιστεύεις σε κάτι, τότε μπορείς και να το δεις. Άρα η Yasu θα μπορούσε να είχε επηρεάσει όλους τους ενοίκους της έπαυλης ώστε να πιστεύουν πως ο Kanon υπάρχει και άρα θα τον έβλεπαν και αυτόν. Το πώς είναι άλλο θέμα xD
Όμως όταν αρχίζουν τα twilights, το πτώμα του Kanon δεν βρίσκεται ποτέ. Δηλαδή ο Kanon μπορεί να "εξαφανίζεται" κατά κάποιον τρόπο όταν πεθαίνει η Shannon, όχι αμέσως, αλλά τουλάχιστον μόλις έρχεται η σειρά του να θυσιαστεί. Ναι, ξέρω, μπέρδεμα -.-

Kinzo is always found burned in the basement and is recognized by his 6 toes.
O Kinzo είναι ο μοναδικός που πεθαίνει πάντα με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις arcs. Στο 5 όμως αποκαλύπτεται πως ήταν νεκρός πριν καν η οικογένεια μαζευτεί στο νησί. Άρα (μιας κι ακόμα δεν έχω διαβάσει όλο το 5) μπορεί να τον βρήκαν καμένο επειδή εκεί τον έβαλαν o Krauss με τη Natsuhi (που ήξεραν το γεγονός από την αρχή) για να μην αναγκαστούν να το αποκαλύψουν στα υπόλοιπα αδέλφια. Οπότε τεχνικά η Natsuhi μπορεί να μην είναι ένοχη για φόνο όπως κατηγορείται, είναι ένοχη όμως για συγκάλυψη και απόκρυψη στοιχείων, μαζί με τον άντρα της, τον Genji και τον γιατρό.

How to commit murder in a closed room?
Schroedinger's Cat. Η γάτα μέσα στο κουτί μπορεί να είναι και ζωντανή και νεκρή, όμως δεν ξέρεις αν είναι σίγουρα μέχρι να κοιτάξεις ο ίδιος μέσα. Ο Battler χρησιμοποιεί αυτή την θεωρία (με τη βοήθεια της Virgilia -σιγά μην μπορούσε να το σκεφτεί μόνος του xD) για να αποδείξει πως η 6η θυσία του πρώτου twilight δεν ήταν πραγματική θυσία αλλά ούτε και αυτοκτονία, μάλλον κάτι σαν ατύχημα, μιας και το πτώμα της Shannon βρέθηκε σε κλειδωμένο από παντού δωμάτιο. Κι εκεί φαίνεται πως "χτυπάει" την επιχειρηματολογία της Beatrice. Αγαπάμε Battler <3


Απλά έχω καεί πολύ με Umineko τον τελευταίο καιρό. Αυτή η ανάρτηση μπορεί να είναι και γεμάτη βλακείες, αλλά δεν μπορώ, υπάρχουν τόσα πολλά άλυτα προβλήματα σ' αυτό το anime/VN που αν δεν τα καταγράφεις το κεφάλι σου κινδυνεύει να εκραγεί :Ρ
Ja ne!

27/9/11

What am I, in the end?

They say I'm warm, open and inviting.

I say I'm antisocial and the most enclosed person on Earth.

They say I'm a good girl, that I obey my elders, that I take heed of advice.

I say I always do what I want, that I don't care about what others think.

They say I have many talents and great potential.

I say I'm useless because I'm too bored to tend to these talents.

They say I'm quiet and kind.

I say I'm loud and rude.

They say I'm the most reserved person they know.

I say I'm eccentric and weird.

They say I can talk and write like a professor.

I say my speech is more like a mix of several (sub)cultures.

They say I'm cold like a gravestone in front of sickness and death.

I say I simply do not show my emotions.

They say I like to consider all of the possibilities.

I say I don't know what I want, that I change my mind too easily.

They say people get my words wrong too frequently.

I say they don't know me so well to get exactly what I'm saying.

They don't know me.

But I know myself.

I am all things. Every single one of them and yet nothing. 
I can be whatever the hell I want.-

24/9/11

Tribute to Tyrion Lannister

Tyrion Lannister, son of Tywin.
Also known as "The Imp" and "Halfman".

Best of Quotes
-My brother has his sword, King Robert has his warhammer, and I have my mind... and a mind needs books as a sword needs a whetstone, if it is to keep its edge.

-We are puppets dancing on the strings of those who came before us, and one day our own children will take up our strings and dance in our steads.

-What sort of an imbecile arms an assassin with his own blade?

-How would you like to die, Tyrion, son of Tywin?
-In my own bed, at the age of 80, with a belly full of wine and a girls mouth around my cock.

-Never forget what you are. The rest of the world will not. Wear it like armor, and it can never be used to hurt you.

-All dwarfs are bastards in their father's eyes.

-A Lannister always pays his debts.

-I'm not a cripple.
-Then I'm not a dwarf. My father will be rejoiced to hear it.

-And I have a tender spot in my heart for cripples and bastards and broken things.

-Words are wind.

-What about you, milord? What's the strangest thing you've eaten?
-Do Dornish girls count?

-I just want to stand on the edge and piss off the end of the world.

-Those are brave men. Let's go kill them.

-In the dark, I am the Knight of Flowers.

-If I could pray with my cock, I would be much more religious.

-Give me sweet lies, and keep your bitter truths.

-Cercei thinks I'm a mushroom. She keeps me in the dark and feeds me shit.

-It makes no difference to me who you choose to lay with. Though it hardly seems fair that you would open your legs for one brother and not the other.

-One word, and I will hit you again.

-For hands of gold are always cold, but a woman's hands are warm.

-I arrived here a King's Hand, riding through the gates at the head of my own sworn men, and I leave like a rat scuttling through the dark, holding hands with a spider.

-Another name? Oh, certainly. And when the Faceless Men come to kill me, I'll say, 'No, you have the wrong man, I'm a different dwarf with a hideous facial scar'."

-Why is it that when one man builds a wall, the next man immediately needs to know what's on the other side?

-All dwarfs may be bastards yet not all bastards are dwarfs.

-I am not questioning your honor, I am denying its existence.

-Drowning was bad enough. But drowning sad and sober, that's too cruel.

-I thank you for calling them off, young ser. I promise you, they would have found me indigestible.


 Θα ανανεώνεται :Ρ

Α, και μην ξεχνιόμαστε... DRACARYS!

21/9/11

Νεύρα :@

Σκοτώθηκα να στήσω το Ντάρμστρανγκ, μόνη μου σχεδόν. Με τη Ρέα και τον Πάνο ξεκινήσαμε δύο πρότζεκτς εδώ και λίγο καιρό και κανείς δεν φιλοτιμήθηκε να συμμετάσχει. Εντάξει, ίσως είναι νωρίς ακόμα, αλλά δεν είναι κατάσταση αυτή. Απ' τη μία ενθουσιάζονται και δηλώνουν συμμετοχή, παίρνουν ρόλους, τα πάντα, κι απ' την άλλη, όταν ξεκινάει το παιχνίδι, κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο. Και μετά στις αξιολογήσεις "το Ντάρμστρανγκ δεν έχει κόσμο, οι διευθυντές κάθονται". Εμείς καθόμαστε ρε? Που έχουμε λυσσάξει να βρίσκουμε συνεχώς τρόπους να σας κρατάμε το ενδιαφέρον? Ναι, το ξέρουμε ότι η θεματολογία μας δεν είναι και η πιο χαρούμενη του φόρουμ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΠΟΜΠΑΤΟΝ, FOR FUCK'S SAKE! Έχουμε φανταστική λογοτεχνία, μυθολογίες, παιχνίδια, μαγείες, απόκρυφα βιβλία, τα πάντα. Τόσο δύσκολο είναι να βρείτε ΕΝΑ πράγμα που να σας αρέσει απ' όλα αυτά?! Πρέπει δηλαδή να φτάσουμε στο σημείο να διώξουμε τους πάντες από κει μέσα και να ξαναπεριμένουμε αιτήσεις απ' την αρχή? Το θέμα είναι να μην το πάμε τόσο μακριά! Να μας δείξετε κι εσείς ότι σας αρέσει που είστε μέλη κι ότι σας ενδιαφέρει να πάτε μπροστά τη σχολή! Μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τόσα πολλά! Χρειαζόμαστε και τη δική σας συμμετοχή, όχι να κουραζόμαστε και μετά να τρώμε ένα Χ από δω μέχρι την Ιαπωνία! Είναι απλά ΑΔΙΚΟ! Κι αν έχετε απορίες πείτε το! Δεν θα σας φάμε! Στην τελική αν δεν σας ενδιαφέρει πείτε το να ξέρουμε κι εμείς τι να κάνουμε! Να μείνουμε με το Μπομπατόν δηλαδή που είναι αγάπες και λουλούδια, μην ξεράσω! -.-

Μερικές φορές τους μισώ όλους εκεί μέσα τόσο πολύ :|

20/9/11

Stop whining!

Ειλικρινά έχω βαρεθεί να τριγυρνάω σε φόρουμ και άλλα παρόμοια σάιτ και να βλέπω άτομα να λένε πόσο βλακεία και καταθλιπτική ήταν η τελευταία ταινία του Αρονόφσκι ή πόσο βαρέθηκαν βλέποντας το Dogville.

Βρε καλοί μου. Σκηνοθέτες όπως οι προαναφερόμενοι δεν είναι για όλους. Όταν έχεις μάθει να βλέπεις τις εύπεπτες ταινίες του Χόλιγουντ, που το μόνο που προσφέρουν είναι ένας πρόσκαιρος εντυπωσιασμός χάρη στα εφέ τους ή μια εύκολη συγκίνηση λόγω του γλυκανάλατου σεναρίου τους, προφανώς και όταν δεις το Fountain, που παρόλα τα εφέ θέλει να έχεις και το μυαλό σου στην υπόθεση, δεν θα σου αρέσει! Όταν δεν έχεις μάθει να σκέφτεσαι ενώ βλέπεις μια ταινία, προφανώς και θα σου φανεί βαρετή!

Ή πχ με τους Watchmen. Πολλοί πήγαν και το είδαν απλά και μόνο επειδή περίμεναν μια ακόμα μια απλή ταινία με υπερήρωες, δηλαδή με ξύλο. Φυσικά δεν είχαν διαβάσει το graphic novel και δεν είχαν ιδέα για την πλοκή και τα νοήματά του. Και απογοητεύτηκαν επειδή εκτός της τρίωρης διάρκειας είχε και μια άλφα υπόθεση που έπρεπε να παρακολουθήσεις με προσοχή αλλιώς δεν θα καταλάβαινες τίποτα.

Εννοείται πως σε όλα αυτά πάντα παίζει ρόλο και το γούστο, αλλά γενικά πιστεύω πως το γούστο μας διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες, και ειδικότερα από τα ερεθίσματά μας.

My point is, μην βλέπετε μια ταινία, οποιαδήποτε ταινία, απλώς και μόνο επειδή σας είπαν ότι είναι καλή. Ψάχτε την λίγο πριν πάτε στο σινεμά. Δείτε το έργο του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου. Δείτε τι πραγματεύεται, σε τι κοινό στοχεύει. Αν πρόκειται για δύσκολη ταινία κι εσείς θέλετε απλά να περάσετε την ώρα σας ευχάριστα, μην την δείτε. Θα σας κουράσει και θα βαρεθείτε, και λογικό είναι. Αφού δεν θέλετε να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει, μην γκρινιάζετε όταν η ταινία που οι ίδιοι έχετε επιλέξει να δείτε το απαιτήσει από εσάς. Αυτό φυσικά ισχύει και αντίστροφα. Όταν πάτε να δείτε τον Κόναν, μην γκρινιάζετε επειδή το σενάριο δεν είχε το βάθος που θα θέλατε.

Κακά τα ψέματα, η βιομηχανία του κινηματογράφου δεν μας κοροϊδεύει. Ξέρει τι πουλάει και πού στοχεύει, και χάρη σ' αυτό έχει κάνει εκατομμύρια. Το θέμα είναι να μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Υπάρχουν οι ταινίες του εντυπωσιασμού, οι ταινίες της συγκίνησης, οι ταινίες του τρόμου και οι ταινίες της σκέψης. Αν θες να βγεις ευχαριστημένος από την αίθουσα, διάλεξε από πριν αυτό που πας να δεις, σιγουρέψου ότι είναι στο στυλ που σου αρέσει. Για να αποφύγεις μετά και την γκρίνια του στυλ "έχασα τα λεφτά μου και 2 ώρες απ' τη ζωή μου" και τους καβγάδες με τους φανατικούς οπαδούς της ταινίας, που συνήθως καταλήγουν σε νίκη των δευτέρων :Ρ

9/9/11

On fan art & fan fiction.

Λατρεύω το fan art. Γενικά μου αρέσει πάρα πολύ να βλέπω πώς φαντάζεται ο καθένας τους χαρακτήρες και τις τοποθεσίες ενός βιβλίου, να βλέπω διαφορετικές εκδοχές ενός χαρακτήρα από άνιμε ή ταινία. Είναι ένας τρόπος εξάσκησης της φαντασίας, ακόμα και ένα μέσο εισροής νέων ιδεών.

Εξίσου μ' αρέσει και να διαβάζω fan fiction, ιστορίες γραμμένες από φαν για φαν. Μερικές είναι πραγματικά άθλιες. Έχω πετύχει ιστορίες με τόσα γραμματικά, συντακτικά και λογικά λάθη που δεν ξέρω πως και οι ίδιοι οι συγγραφείς τους δεν τις έχουν διαγράψει ακόμα. Έχω πετύχει όμως και διαμαντάκια. Αγαπημένο είδος; Τα alternate universe -που συνήθως εξερευνούν το "what if?"-, τα romance και τα tragedy, με ειδική μνεία στα suicide. (Μια μέρα είχα διαβάσει 5 μονοκοπανιά. Μετά μ' έπιασε κατάθλιψη :Ρ)

Βέβαια, αρκετές φορές οι original συγγραφείς έχουν αντίθετη άποψη. Διάβαζα πρόσφατα για κινήσεις που έγιναν να απαγορευτεί το fan fiction. Κυριότερος λόγος, τουλάχιστον απ' ό,τι κατάλαβα, το slash. Για όσους δεν ξέρουν, slash λέγονται οι ιστορίες που τοποθετούν αντρικούς χαρακτήρες σε μεταξύ τους ερωτικές σχέσεις. Το αντίστοιχο για τις γυναίκες είναι το femslash. Ένας άλλος λόγος, επειδή θεωρούσαν πως έτσι καταστρέφεται το fandom.

Έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Οκ, σε πολλά άτομα δημιουργεί αμηχανία το slash. Κι εγώ το έπαθα στην αρχή, όταν ακόμα δεν ήξερα πόσες πιθανότητες ανοίγει σε κάποιον το fan fiction. Είναι λόγος αυτός να το απαγορεύσεις εντελώς? Ακόμα χειρότερα, ενώ βλέπεις ολοκάθαρα ότι σε κάποιον αρέσει αυτό που δημιούργησες? Γιατί προφανώς, για να κάτσεις να ασχοληθείς με το fan fiction, πρέπει να είσαι οπαδός μιας σειράς/ενός βιβλίου/γουατέβερ. Με την ίδια λογική, γιατί να θελήσει ο Χ, Ψ συγγραφέας να απομακρύνει ουσιαστικά κόσμο από το να ασχοληθεί με το δημιούργημά του?

Κατά τη γνώμη μου, αυτό που κάνει βασικά το fan fiction είναι να ανοίγει ορίζοντες, να παρουσιάζει νέες πιθανότητες, να ικανοποιεί και τους οπαδούς του τάδε χαρακτήρα ή του δείνα pairing που είτε αμελήθηκε απ' τους δημιουργούς είτε δεν υπήρξε ποτέ canon. Άρα δεν καταλαβαίνω γιατί να θελήσει κάποιος να στερήσει, να κάνει ποινικό αδίκημα το δικαίωμα να επεξεργάζονται οι οπαδοί το έργο του με το δικό τους τρόπο. Στην τελική ούτε λεφτά του παίρνουν, ούτε δόξα, ούτε ισχυρίζεται κανείς πως όσα γράφει είναι αποκλειστικά και μόνο δικά του. Απλά βάζουν το δικό τους λιθαράκι σ' ένα τεράστιο fandom.

Φυσικά έχουμε και το θέμα της Mary-Sue. Του χαρακτήρα δηλαδή που είναι τέλειος σε όλα, πανέμορφος, με πάρα πολλά χαρίσματα και αγαπητός σε όλους. Κανένας συγγραφέας δεν θέλει να κατηγορηθεί ότι δημιούργησε μια Mary-Sue, ό,τι και να γράφει. Ένας παραπάνω λόγος λοιπόν για πολλούς να απεχθάνονται τα fan fiction και να ζητούν την απαγόρευσή τους.

Αλλά και πάλι εμένα δεν με πείθουν. Κάποιος που έφτιαξε μια Mary-Sue κάλλιστα μπορεί να τη βελτιώσει. Εξάλλου, πώς περιμένεις από τους νέους να καλλιεργήσουν το όποιο συγγραφικό ταλέντο μπορεί να έχουν αν δεν τους αφήνεις να το εκφράσουν? Ένας ίσως να μην μπορεί να γράψει original stories (όπως εγώ Τ_Τ) αλλά να είναι καλός στο fan fiction, γιατί να μην το εξασκήσει?

Όλα τα παραπάνω ισχύουν και για το fan art. Θα συμφωνήσω πως υπάρχουν παιδιά που δεν ζωγραφίζουν τόσο καλά. Και? Η προσπάθεια δε μετράει? Το ότι τους αρέσει αυτό που κάνουν κι αυτό που αναδημιουργούν δε μετράει?

Το -ο Verloren να το κάνει- αίτημα της απαγόρευσης του fan fiction για μένα είναι τουλάχιστον δικτατορικό. Δεν μπορεί κανείς να σου πει τι θα γράφεις και τι θα ζωγραφίζεις. Και γενικά δεν μπορεί κανένας μα κανένας να σου πει τι θα κάνεις :)

6/9/11

Just one thing.

GAME OF THRONES IS THE FUCKING BEST TV SERIES EVER MADE.

Ευχαριστώπολύγειασας.


ΥΓ: And Lord Tywin Lannister didn't, in the end, shit gold.

4/9/11

Life, death and other morbid tales

Αγαπάω τη ζωή. Γενικότερα. Κι ας ψιλογκρινιάζω όταν μου συμβαίνει κάτι άσχημο. Είναι τόσο ωραία να είσαι ζωντανός. Να νιώθεις τον αέρα και τον ήλιο στο πρόσωπό σου, στα μαλλιά σου. Να, σήμερα ανέβηκα στο Παλαμήδι. (Είχαμε πάει 2ήμερο στο Ναύπλιο με τον boyfriend <3.) Μπορεί να μην είχα φάει πρωινό και να ψωμολυσσούσα, μπορεί να ήμουν κουρασμένη αλλά και μόνο η θέα με αποζημίωσε.


Ναι, είναι ωραία να ζεις. Να μαθαίνεις κάθε μέρα κάτι καινούριο, να βλέπεις συνεχώς νέα μέρη και νέους ανθρώπους. Γι' αυτό δεν αντέχω τους ανθρώπους που γκρινιάζουν 24/7/12/54/365 για την κοινωνία την άδικη, την κοινωνία την ψεύτρα και την μαύρη ζωή που κάνουνε οι μαύροι κλέφτες. Αν δεν σας αρέσει τόσο πολύ, κάντε κάτι για να την αλλάξετε! Ή στην τελική αποδεχτείτε την.


Και γι' αυτό θα ήθελα τόσο πολύ να μην πεθαίνουμε. Οκ, καταλαβαίνω ότι "whatever has a beginning, it has an end" κι ότι όλα είναι κύκλος, αλλά γιατί πρέπει να είναι τόσο βίαιο το τέλος μας? Τη μια στιγμή ζούμε και γελάμε και την άλλη κλαίνε οι μάνες μας στο μνήμα. Ειδικά για νέους ανθρώπους, είναι ό,τι χειρότερο. Στο χωριό μου πχ. πέρσι σκοτώθηκαν δυο παιδιά, στην ηλικία μου. Και ζουν γέροι και γριές που έχουν φτάσει τα 100. Δεν είναι αδικία αυτό? Κι όπως άκουσα πρόσφατα, ο θάνατος είναι αναπόφευκτος ακριβώς επειδή έχουμε πειστεί πως είναι. Έχει μια λογική κι αυτό.


Πέρασα όμορφα το καλοκαίρι. Δεν καθόμουν σπίτι, είδα πολλές ταινίες, πολλούς φίλους (Μαράκι!!!! <3), ξεκουράστηκα, διάβασα βιβλία, μαύρισα (λίγο, γιατί φοράω σκούρα χρώματα κι αν έχω βαθύ μαύρισμα μοιάζω με γυφτάκι xD), κοντολογίς έκανα όσα πράγματα δεν μπορούσα το χειμώνα. Και κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι ότι η ζωή είναι ωραία, κι ας είναι δύσκολη <3

16/7/11

The End of an Era

Και το φαινόμενο της γενιάς μου έφτασε στο τέλος του.


Χάρι Πότερ. Πολλοί τον αγάπησαν, άλλοι τόσοι τον μίσησαν, σε όλους άφησε κάτι. Τον ανακάλυψα στα 13 μου. 10 χρόνια αργότερα, ακόμα τον νιώθω κομμάτι μου. Δεν είναι καν στα καλύτερα ή πιο ποιοτικά βιβλία που έχω διαβάσει, έχει όμως ουσία και νόημα.

Ναι, η τελευταία ταινία είχε πολλές αλλαγές. Πολλά πράγματα που άφησαν έξω. Δεν με ένοιαζε. Είμαι purist, δεν το αρνούμαι. Όταν μια ταινία βασίζεται σε βιβλίο, κόμικ, μυθολογία, παιχνίδι, οτιδήποτε, θέλω να είναι όσο πιο πιστή γίνεται. Αλλά εδώ ήταν η πρώτη φορά που δε με ένοιαξε. Προτίμησα να επικεντρωθώ στο γεγονός ότι ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΕΔΩ, παρά να γκρινιάξω για τις αλλαγές.

Με θύμωσαν οι δύο διακοπές ρεύματος όσην ώρα βλέπαμε την ταινία, αλλά looking back το βασικότερο που μου προκάλεσαν ήταν ανυπομονησία για τη συνέχεια. Αν και για να πω την αλήθεια, όταν ο χειριστής προχώρησε την ταινία και είδαμε σχεδόν όλη τη σκηνή στο King's Cross με τον Ντάμπλντορ, έκρυβα τα μάτια μου για να μην βλέπω :Ρ

Δεν έκλαψα. Σπάνια κλαίω σε ταινίες έτσι κι αλλιώς. Μου έμεινε μια μελαγχολία για το τέλος, όμως βγήκα απ' την αίθουσα με ένα τεράστιο χαμόγελο. Γίναμε ρεζίλι βγάζοντας φωτογραφίες έξω απ' το σινεμά, μπροστά από το χαρτόνι που παρίστανε τη Μάχη του Χόγκουαρτς, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα "μεγάλωσα γι' αυτά". Ήμουν παιδί.

Πήγαμε για φαγητό ύστερα, και κάναμε πρόποση στο "Αγόρι που Έζησε", όπως έκαναν μάγοι σε όλη τη Βρετανία στο τέλος του πρώτου κεφαλαίου της Λίθου.


Όλα τα καλά έχουν ένα τέλος. Όμως δεν πρέπει να στενοχωριόμαστε που τελειώνουν. Αντίθετα. Πρέπει να χαιρόμαστε που τα ζήσαμε. Πιστέυω όμως πως για τους αληθινούς φαν, τίποτα δεν τελειώνει οριστικά. Ολόκληρη Pottermore θα έχουμε σε λίγο καιρό, για να μάθουμε πολλά κρυμμένα μυστικά της κοινότητας των μάγων.

Ευχαριστούμε, JK. Για τον κόσμο που μας χάρισες, επειδή έκανες το Χόγκουαρτς σπίτι μας, επειδή μας δίδαξες τι σημαίνει αγάπη και φιλία -έννοιες πολύ δύσκολες για να έχουν ένα μόνο ορισμό. Επειδή μας άλλαξες τη ζωή και μας έφερες κοντά, ευχαριστούμε.

12/7/11

Shopping therapy :P

Γύρισα που λέτε πριν δυο μέρες Αθήνα για την πρεμιέρα της τελευταίας ταινίας του Χάρι Πότερ (σνιφ-σνιφ) και το'ριξα στα ψώνια.


Το πρώτο πράγμα που πήρα -ή μάλλον τύπωσα- ήταν η μπλούζα ΧΓ για την πρεμιέρα! Ένα μαύρο γυναικείο μπλουζάκι με το επετειακό σήμα του HarryWorld στην καρδιά και πίσω το έμβλημα του Ράβενκλοου σε βιτρό [δικιά μου ιδέα να μπουν αυτά στις μπλούζες, ώστε να είμεθα και πρωτότυποι] και το νικ μου με χρυσά γράμματα. Φωτογραφίες υπάρχουν στο φόρουμ :Ρ


Το επόμενο ήταν μια μαύρη βερμούδα με καφέ ζώνη-πλεξίδα <3 Την ερωτεύτηκα με το που την είδα, κι ας είχε 55 ευρώ :Ρ


Πήρα και καινούρια πέδιλα! Ήθελα να ξεφύγω από το κλασικό μαύρο που φοράω μια ζωή κι έτσι πήρα ένα ζευγάρι που πιάνει γύρω στον αστράγαλο και τα δάχτυλα με πλεξίδες φτιαγμένες από χρωματιστές σατέν κορδέλες. 15 ευρώ παρακαλώ. Άντε γιατί εγώ πάνω από 25 ευρώ για πέδιλα απλά δεν δίνω.


Επίσης παρήγγειλα σε μια γνωστή το σύμβολο των Κλήρων σε μενταγιόν, σε χρυσό χρώμα. Και μόλις της είπα να το έχει έτοιμο μέχρι την Πέμπτη γιατί -και καλά- Παρασκευή θα φύγω και μπορεί να μην την ξαναπετύχω :Ρ Ανυπομονώ να πάω σινεμά φορώντας το!


Τέλος έβαλα στο μάτι ένα γαμάτο μαγιό, καφέ με ένα χρυσό δράκο, αλλά είχε 80 ευρώ οπότε πολύ πιθανόν να μην το πάρω :( Και είναι τόσο fantasy!


Won by your fathers soldiers
Won with offerings and blood
Crush! Kill! Spread thresh and fire the battle!

10/7/11

Game of Thrones

Αρκετά χρόνια πριν είχαν πέσει στην αντίληψή μου τα βιβλία του G. R. R. Martin, "A Song of Ice and Fire", αλλά δεν είχε τύχει να τα διαβάσω. Αφενός κανείς γνωστός μου δεν τα είχε ώστε να μου τα δανείσει κι αφετέρου οι ελληνικές εκδόσεις είχαν χωρίσει κάθε βιβλίο σε δύο τόμους και τους πουλούσαν προς 20 ευρώ τον ένα. Και στα αγγλικά δεν το έβρισκα.

Πριν δυο μήνες λοιπόν έμαθα για την καινούρια σειρά της HBO που βασιζόταν στο πρώτο βιβλίο με τίτλο Game of Thrones. Άρχισα να τη βλέπω μερικές μέρες μετά και τη λάτρεψα. Ήταν ένας κόσμος αντάξιος αυτού του Tolkien, με δική του γεωγραφία, θρησκεία, ιστορία, γλώσσες και πολιτισμούς' όλα όσα μου αρέσουν στα έργα φαντασίας. Σε αυτά ας προσθέσουμε την μεσαιωνική ατμόσφαιρα, τις επικές μάχες, τις πολιτικές δολοπλοκίες, μια δόση  μαγείας, άλλη μια έρωτα, ένα υπερτέλειο opening, χαρακτήρες "πιο δηλητηριώδεις κι απ' τους Βοργίες" [(c)Guardian] κι έχουμε την ιδανική συνταγή για ένα high fantasy setting. Και την προηγούμενη εβδομάδα, κοντεύοντας πια να τελειώσω την πρώτη σεζόν, αγόρασα το βιβλίο στα αγγλικά απ' το Public και το ξεκίνησα.

Η υπόθεση πάει κάπως έτσι: Στο Westeros, εφτά ευγενείς οικογένειες μάχονται για την κατάκτηση του Σιδερένιου Θρόνου που θα τους δώσει εξουσία σε όλη την ήπειρο. Οι πρωταγωνιστικές είναι οι Stark, οι Lannister και οι Targaryen, με τους Baratheon αυτή τη στιγμή στον θρόνο. Το βιβλίο χωρίζεται σε κεφάλαια αφηγούμενα από την οπτική γωνία κάθε χαρακτήρα οπότε μαθαίνει κανείς πώς σκέφτονται και γιατί δρουν όπως δρουν.

Αγαπημένοι χαρακτήρες μέχρι τώρα:
-Daenerys Targaryen. Ξεκίνησε ως ένα φοβισμένο κοριτσάκι που το πούλησαν για γάμο σε μια φυλή βαρβάρων και κατέληξε πολεμίστρια και khaleesi (=βασίλισσα). (Και δεν θέλετε να σποϊλάρω περισσότερα, believe me.)
-Tyrion Lannister. Αν και νάνος, ο μοναδικός διανοητικά φυσιολογικός Lannister, και ο πιο honorable από όλους. Κι έχει και ατακάρες :Ρ
-Jon Snow. Νόθος γιος του Ned Stark, απόκληρος, στρατιώτης στην Night's Watch.
-Arya Stark. Το αγοροκόριτσο. Για πολλά respect.
-Τα μωρά direwolves που βρίσκουν τα παιδιά Stark στην αρχή του έργου <3 Ειδικά ο Ghost του Jon και η Nymeria της Arya.


Πιο μισητοί χαρακτήρες μέχρι τώρα:
-Viserys Targaryen. Αδελφός της Daenerys, μεγάλη ψωνάρα, του ανήκει κληρονομικώ δικαίω ο θρόνος, αλλά δεν το έχει για βασιλιάς. Με τίποτα όμως.
-Cersei Lannister. Σκύλαααααααα, Παναγία βόηθα. Δυστυχώς είναι βασίλισσα και βασιλομήτωρ οπότε δεν βλέπω να την ξεφορτωνόμαστε σύντομα -.-
-Joffrey Baratheon. Baratheon μόνο στο όνομα, είναι γιος της Cersei και του διδύμου της, Jaime, πολύ κωλόπαιδο λέμε. Χειρότερος κι απ' τον Μαλφόι :Ρ
-Ser Allister Thorne. Ανώτερος στην Night's Watch, δουλειά του είναι να εκπαιδεύει τους καινούριους και να την μπαίνει συνεχώς στον Jon και τον Sam.
-Theon Greyjoy. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου φαίνεται πολύ μαλακισμένο :Ρ


Στα συν της σειράς:
-Οι ηθοποιοί, ειδικά ο Sean Bean (γνωστός ως Boromir) στον ρόλο του άρχοντα του Winterfell και Χέρι του Βασιλιά Eddard "Ned" Stark. Όλοι σχεδόν είναι όπως τους περιγράφει το βιβλίο -και ακόμα και τα παιδιά παίζουν εξαιρετικά καλά.
-Η πιστότητα στο βιβλίο. Έχουν κρατήσει την ουσία, έχουν αφαιρέσει τα λιγότερο σημαντικά πράγματα και έχουν προσθέσει ελάχιστες μόνο σκηνές που υποπτεύομαι πως τις έχουν πάρει από τα επόμενα βιβλία -ή έστω τις έχει εγκρίνει ο συγγραφέας.
-Η σκηνοθεσία, η σκηνογραφία και τα κοστούμια.
-Το opening και η μουσική.


Δυστυχώς ή ευτυχώς, το μόνο "μειονέκτημα" που μπορώ να βρω είναι ότι έχουν μεγαλώσει όλους τους χαρακτήρες κατά 2-3 χρόνια. Το βρίσκω όμως λογικό καθώς πχ η Daenerys στο βιβλίο είναι 13 όταν παντρεύεται -αρκετά σοκαριστικό για τα δεδομένα της εποχής μας. Οπότε νομίζω πως θα είναι η πρώτη και τελευταία φορά που θα βάλω 10/10 σε τηλεοπτική σειρά :Ρ Ποιος περιμένει μέχρι την άνοιξη για την επόμενη σεζόν γαμώτο? :'(

29/6/11

...Of the Golden Witch

Disclaimer: Umineko (c) 07 Expansion.
Just a small BeaBato drabble.

I just wanted to feel your breath on my face once more.

I should hate you. You toyed with me, with my family, with the servants, just to ease your boredom. Truly, I thought I hated you.

Until you gave up; you let me win, you died, and the victor was I. But I can't call this a fair draw. It's not fair. It's something only you desired. Not I.

I remember the time you asked me to kill you. How I held your head in my arms then. How I promised to kill you ignoring the pain in my heart, just because you wanted me to.

That was when I realized you were much more than what you would let me -or anyone else- see. Soft skin and pearly tears. I didn't need the Red Truth to know that those tears were real. It was unlike you, yet fitted you amazingly well.


And I regretted my pledge to you even as I promised it.

I need you to fight, my Golden Witch. I need you alive by my side; as a queen, not as a defeated opponent. And I'll do everything in my power to bring you back. This I swear.

I may be the King, but you are the Queen of the Game Board. And so, there is no game without you.


My beloved enemy. My hateful love. My Beatrice.

26/6/11

Top 10: Poser Clothing

1. Victorian Innocence (RuntimeDNA)
 
Γιατί: Βικτωριανό, απίστευτα πολλοί συνδυασμοί ρούχων, αξεσουάρ και χρωμάτων.

2. Cherry Blossom (DAZ3D)
 Γιατί: Νεραϊδένιο-πριγκιπικό-παραμυθένιο στυλ, πολλές επιλογές χρωματισμών.

3. Kassandra (DAZ3D)
Γιατί: Το καλύτερο αρχαιοελληνικό φόρεμα που έχω βρει για τη Βικτώρια.

4. MyPrincess (DAZ3D)
Γιατί: Είναι πανέμορφο και απίστευτα χρήσιμο αν θέλεις να κάνεις σκηνές χορών.

5. Steampunk (RuntimeDNA)
Γιατί: Λατρεύω το steampunk γενικότερα και δεν θα μπορούσε να μου λείπει αυτό.

6. Sailor Uniform (DAZ3D)
Γιατί: Έχω μανία με τις σχολικές στολές και μια sailor fuku πάντα χρειάζεται!

7. Urban Fae (DAZ3D)
Γιατί: Μεγάλη ευελιξία στις επιλογές συνδυασμών, πολλά διαφορετικά στυλ και χρώματα.
8. Pixiedust (DAZ3D)
Γιατί: Το καλύτερο νεραϊδένιο φόρεμα που μπορεί να υπάρχει. Και με πάρα πολλά textures.

9. Far Journeyer (DAZ3D)
Γιατί: Είναι κέλτικο, μεσαιωνικό και fantasy. Τέλος.-

10. MFD (DAZ3D)
Γιατί: Μπορώ να το κάνω στην κυριολεξία Ο,ΤΙ θέλω.

15/6/11

Ξέσπασμα

Άντε παρατήστε με όλοι. Ναι, για χάρη σας τα κάνω. Εσείς με πρήξατε να βγάλω δίπλωμα οδήγησης, ενώ δεν ήθελα. Εσείς με πρήξατε να γραφτώ στον ΟΑΕΔ, ενώ δεν ήθελα και δεν χρειαζόταν. Εσείς θέλατε να ασχοληθώ με δουλειές του σπιτιού, και καλά για να μάθω, ενώ ξέρετε πολύ καλά πως δεν μου αρέσουν. Και κατά τ' άλλα πάρε πρωτοβουλίες.

Ναι, πρωτοβουλίες που βολεύουν ΕΣΑΣ. Πρωτοβουλίες που θέλετε εσείς να πάρω. Όταν γράφτηκα Ιαπωνικά μόνο που δε με σκοτώσατε. Όταν είπα ότι θέλω να πάω σε ΙΕΚ για σχέδιο μόδας/ενδυματολογία αρχίσατε τις μαλακίες. Και πού θα δουλέψεις, και πώς θα γίνεις γνωστή, και βγαίνουν πάρα πολλοί από κει... Όταν είπα ότι θέλω να φύγω από την Ελλάδα ΜΠΑΣ και ζήσω σαν άνθρωπος μου κόψατε τα φτερά.

Όταν μου φέρεστε έτσι, τέρμα οι πρωτοβουλίες. Τέρμα τα όνειρα. Τέρμα όλα. Πρέπει να κάνω ό,τι θέλετε εσείς, αλλιώς είμαι άχρηστη και χαζή και ονειροπαρμένη.

Στο διάολο, πάλι κλαίω. Τι μου συμβαίνει τελευταία? Δεν θέλω να κλαίω με το παραμικρό. Δεν θέλω να κλαίω με το που μου θυμίζουν ότι δεν έχω καταφέρει τίποτα στη ζωή μου. Δεν θέλω να κλαίω όταν κάποιος δείχνει πίστη σε μένα, κι ας μην την αξίζω. Θέλω να είμαι δυνατή. Και περήφανη. Γι' αυτό που είμαι και για τις δικές μου επιλογές, όχι των άλλων.

Αλλά δεν θα είμαι όσο έχω έναν πατέρα που το μόνο που κάνει είναι να επιμένει να μου λέει τι να κάνω σαν να είμαι πέντε χρονών. Ούτε όσο έχω μια μάνα που δεν μου δείχνει την ελάχιστη εμπιστοσύνη για τις δουλειές στο σπίτι. Απλώνω τα ρούχα, κάποιο λάθος θα βρει. Στρώνω το κρεβάτι, χάλια θα της φανεί. Μαγειρεύω, θα γκρινιάξει γιατί δεν έφαγα από τα γεμιστά που είχαν μείνει. Τι σημασία έχει που σε όλα τα άλλα μου λέει "κάνε αυτό που θες"? Όταν τσακώνομαι με τον πατέρα μου, ποτέ δε μιλάει. Φοβάται. Ποτέ δεν παίρνει θέση. Και δυστυχώς της το'χω πάρει κι εγώ αυτό.

Ε άντε στο διάολο όλοι σας πια. Αυτή είμαι και σ' όποιον αρέσω. Και δεν σκοπεύω να απολογηθώ για τίποτα και σε κανέναν.-

7/6/11

Key of Destiny p.2

Δεν έχω να πω πολλά για τα τρία τελευταία sessions που παίξαμε... δυστυχώς δεν είχαμε την καΐλα των πρώτων :Ρ
Όμως, έχω περάσει τη Δοκιμασία μου, όπου μου δώσανε ασημένια μάτια που για έναν γύρο την ημέρα λειτουργούν ως True Seeing, έχουμε φτάσει 7lvl κι αρχίζουμε να γινόμαστε badass :P Και η κωλοφαρδία μας καλά κρατεί, μιας και πέσαμε πάνω σε δαίμονα όσο ήμαστε στα Shattered Ruins και τον νικήσαμε πριν προλάβει να κουνήσει το δαχτυλάκι του. 

Αναλυτικότερα:
Στην αρχή έριξε δύο d100 για να δει αν θα φέρει ένα αντίγραφο του εαυτού του ή αν θα γεμίσει το δωμάτιο minions. Απέτυχε και στα δύο.
Έπειτα άρχισε να βαράει, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει πολλά γιατί ο fighter του επιτέθηκε με ένα μαγικό σπαθί το λεγόμενο Kiss of the Desert Sky, έφερε τριπλό critical, άρχισαν να βρέχουν αστραπές και κοντολογίς τον ψόφησε επιτόπου. (Περιττό να περιγράψω την αλλοφροσύνη που επικράτησε ανάμεσα στους παίχτες και την απελπισία του DM xD)

Εντωμεταξύ λουτάραμε όποιο δωμάτιο μπαίναμε και όποιον νικούσαμε, και ανάμεσα στα άλλα βρήκαμε ένα intelligent dagger που άρχισε και ψιθύριζε στον monk λέγοντάς του να πάει στην σκοτεινή πλευρά (που ως συνήθως έχει μπισκότα)... πυροδοτώντας την πλέον κλασική ατάκα:
"Γιατί μιλάς ψιθυριστάαααα???"
"Γιατί είναι σέξιιιιι...."
Το οποίο dagger το πουλήσαμε για... (κρατηθείτε) ...77.000 χρυσά νομίσματα. Μαζί με κάτι άλλα άχρηστα αντικείμενα που πουλήσαμε τα χρήματά μας φτάσανε συνολικά γύρω στις 100.000 (κάπου στις 22.500 στον καθένα). Μακάρι να βγάζαμε και στην πραγματική ζωή τόσα xD

Τέλος πάντων, μετά ξαναβγήκαμε στην έρημο, περάσαμε από αμμοθύελλες, σώσαμε κάτι αυγά αετών, πετύχαμε πολλούς ρογκάδες, φαντάσματα, elementals (κόντεψε να με σκοτώσει το μαλακισμένο, με είχε σηκώσει 40 μέτρα πάνω απ' το έδαφος και με αμόλησε από κει πάνω), κένταυρους που έπαιζαν κάτι-σαν-μπιζ και επίσης μας έδειραν κατά λάθος, πέτρινους νάνους που είχαν πιάσει φωτιά [Ο.ο], θεραπεύσαμε ένα άρρωστο ξωτικοπαίδι, συναντήσαμε έναν κληρικό κέντερ που μιλούσε σ' ένα κρανίο, και όλα αυτά όχι απαραίτητα μ' αυτή τη σειρά.
Ξέχασα να πω πως διασχίζαμε την έρημο προσπαθώντας να φτάσουμε στην κοντινότερη πόλη και να πάρουμε πλοίο για την Kendermore, την "πόλη που δε γνώρισε ποτέ φόβο", σύμφωνα με την προφητεία. Αυτή τη στιγμή έχουμε περάσει στο Balifor και μας έχουν δώσει οδηγούς για να πάμε στην Kendermore ΠΑΛΙ μέσα από έρημο. Ε ρε survival checks που 'χουν να πέσουν...

Και μέσα σ' όλα αυτά, χτες έψαχνα το Magic Item Compendium για να δω τι μπορώ να αγοράσω με τόσα λεφτά που έβγαλα. Το πρόβλημα είναι ότι τα πράγματα που θέλω ή δεν παίζει να τα χρησιμοποιήσω ή δεν μου φτάνουν τα λεφτά για να τα πάρω. Πάρτε wishlist μέχρι τώρα:
-Amulet of second chances (40000 gp)
-Rod of Surprises (6000 gp)
-Lore Gem (7500 gp)
-Ring of Mystic Fire (7500 gp)
-Metamagic Rod, Maximize (14000 gp)
-Ring of Feather Falling (2200 gp)
-Staff of Life (155750 gp)
-Wand Bracelet (25000 gp)

Ε άι στον Verloren δηλαδή.

Timotei is over and out. Ja ne! ^.^

2/6/11

ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ!


ΠΗΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ SONISPHERE!!!!!!




Iron Maiden, Slipknot, Mastodon, Moonspell, Rotting Christ, σας έρχομαι!!!
\../




Οκ, την κάνω, μπορείτε να αγνοήσετε αυτή την ανάρτηση xD
Α, και καλό μήνα! ^.^

25/5/11

Panty & Stocking with Garterbelt

Μπορώ να δω τις εκφράσεις σας. "Τι εννοείς, Βρακάκι και Κάλτσα με Ζαρτιέρα? Ο.Ο" Χαλαρώστε, anime είναι xD Κι ένα πολύ καμένο anime, at that.

Για αρχή, νομίζω πως αρκεί αν πω ότι είναι του ίδιου στούντιου (:Ρ) που έβγαλε Neon Genesis Evangelion, Tengen Toppa Gurren Lagann, FLCL, Dead Leaves και πολλά άλλα. Άρα φαίνεται καθαρά πως θα είναι και αυτό:
-κάφρικο
-καμένο
-σάπιο
-random
-ecchi/fanservice
-με άκυρο τέλος
-χωρίς δεύτερη σεζόν αν και την χρειάζεται.
Οκ, αυτό το τελευταίο σβήστε το. Υπάρχουν όντως σχέδια για δεύτερο κύκλο.

Το animation του μοιάζει με δυτικό και ειδικά με Powerpuff Girls, Dexter, Fineas and Furb και γίνεται πιο κλασικό anime στις σκηνές μεταμόρφωσης και σε κάποια close ups. Όμως το σενάριο δεν είναι αντίστοιχου στυλ! Με τίποτα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί "παιδικό" μιας και είναι τίγκα στα σεξουαλικά υπονοούμενα και αστεία. Και όχι μόνο θα έλεγα. Στο πρώτο κιόλας επεισόδιο, οι πρωταγωνίστριες-έκπτωτοι άγγελοι αντιμετωπίζουν ένα Ghost φτιαγμένο από... περιττώματα. Οπότε καταλαβαίνετε πως αν δεν έχεις γερό στομάχι -ή τουλάχιστον αν τρως εκείνη την ώρα- πολύ απλά ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ. Και σταματάς να διαβάζεις το ριβιού εδώ και τώρα xD

Για όσους από εσάς δεν πτοούνται, ας συνεχίσουμε. Η μία εκ των πρωταγωνιστριών, η Panty, είναι μια bitchy ξανθιά που δεν μασάει μία και που της αρέσει -σε υπερβολικό βαθμό- το σεξ. Ανέφερα ότι το εσώρουχό της μπορεί να γίνει περίστροφο ονόματι Backlace? Η αδελφή της, η Stocking, είναι goth loli, έχει μπλε-ροζ μαλλιά, λατρεύει τα γλυκά και οι κάλτσες της γίνονται κατάνες (Stripes I & II). (Την αγαπώ.) Τσακώνονται συνεχώς και για ασήμαντους λόγους, αλλά αγαπιούνται πάρα πολύ έστω κι αν δεν το παραδέχονται. Έχουν εκδιωχθεί από τον Παράδεισο λόγω άστατου lifestyle και γι' αυτό πρέπει τώρα να βρουν τρόπο να ξαναγίνουν δεκτές. Βοηθοί τους είναι ο μαύρος-γκέι ιερέας Garterbelt, ο geek Brief και το σκυλάκι-φερμουάρ Chuck (ευτυχώς όχι Norris) που τρώει τόσο ξύλο σε κάθε επεισόδιο που λες πώς και δεν έχει πεθάνει ακόμα. Αν και αυτό εξηγείται στο επ. 10 :Ρ

Οι κακοί αλλάζουν σε κάθε επεισόδιο και γενικά αναφέρονται ως Ghosts, πνεύματα που έγιναν ήβολ από κάποια ανθρώπινη αδυναμία ή κάποιον περίεργο θάνατο. Οι στάνταρ κακές βέβαια είναι οι δαιμόνισσες Scanty & Kneesocks -που για κάποιο λόγο είναι πολύ πιο οργανωμένες και τακτικές από τις Panty & Stocking.

Φυσικά, το anime μέσα σ' όλα τ' άλλα είναι και παρωδία. Αν κάτσω να γράψω όλα τα πράγματα στα οποία κάνει reference θα ξημερώσουμε. Θα αναφέρω ενδεικτικά Transformers, Watchmen, From Dusk Till Dawn, High School Musical, Kill Bill, Pulp Fiction, Sailor Moon και Power Rangers. [Περισσότερα εδώ: http://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/ShoutOut/PantyAndStockingWithGarterbelt] Αποτελείται από μόλις 13 επεισόδια κι ένα special και το soundtrack έχει κυρίως electronic-dance μουσική με personal favorite το τραγούδι της μεταμόρφωσης.

Συνολικά θα του έβαζα ένα 8/10. Δεν είναι το αριστούργημα της δεκαετίας, δεν σε βάζει να σκεφτείς, δεν έχει καν μια σταθερή πλοκή, όμως έχει χιούμορ, καταιγιστική δράση και πολύ κάψιμο. Για το είδος του, αυτό είναι αρκετό ;)

Repent! xD

8/5/11

On fashion and diversity

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει όλοι να φοράμε τα ίδια πράγματα. Βγαίνω έξω, πχ. σε κάποιο multiplex ή mall. Οι περισσότεροι -για να μην πω όλοι- είναι τόσο απελπιστικά όμοιοι που ούτε φάτσες δεν ξεχωρίζουν. Ίδια ρούχα (πολλές φορές και ίδιας φίρμας!), ίδια παπούτσια, ίδια μαλλιά, ίδιο βάψιμο, ίδιες συζητήσεις. Αυτός είναι και ένας λόγος που δεν πάω και τόσο συχνά πλέον. Δεν αντέχω την μονοτονία. Μέσα στο πολύχρωμο πλήθος, τους βλέπω όλους ίδιους.

Μου τη δίνει λοιπόν όταν μπαίνει κάπου μια κοπέλα ντυμένη λίγο διαφορετικά και την κοιτάνε λες κι είναι εξωγήινη. Το έχω ζήσει κι εγώ. Αν ντυθείς με κοστούμι (που εμένα αν μου κόψεις τα κοστούμια μου κόβεις τη ζωή. Είναι το μόνο "επίσημο" ρούχο στο οποίο νιώθω άνετα), ή κάτι χίπικο ή γοτθικό ή έστω δεν βάλεις τζιν σωλήνα και low cut Converse (τα οποία μισώ γιατί είναι ο ορισμός της χαζοτρεντιάς) αλλά κάτι πιο κλασικό θα εισπράξεις βλέμματα απορίας και ορισμένες φορές περιφρόνησης. Γιατί? Γιατί πολύ απλά δεν είσαι τρέντι!

Και τι θα πει να είσαι τρέντι? Να φοράς τα πιο και-καλά-μοδάτα ρούχα από Zara, Bershka και Pull & Bear και φυσικά ή μπαλαρίνες ή τα προαναφερθέντα σταράκια. Ή, αν είσαι άνω των 19-20, να φοράς 12ποντη γόβα όπου και να πας. Φυσικά, η επιλογή του να βάλεις αρβύλες, τις μπότες ή και τα slouchy της Converse ή να ψωνίσεις από οπουδήποτε αλλού για κάποιους αυτομάτως σημαίνει ότι δεν ξέρεις να ντύνεσαι, ότι δεν ακολουθείς τη μόδα και ότι είσαι φρικιό.

Κι εδώ έρχομαι και λέω. Ναι ρε φίλε, αν το θέτεις έτσι γουστάρω να είμαι φρικιό. Γουστάρω να φοράω vintage. Γουστάρω αντί για το στενό τζιν να είμαι με το κλασικό σε ίσια γραμμή. Γουστάρω να φοράω μαύρα αντί να βάζω πάνω μου την Άρτα και τα Γιάννενα από στρασάκια, σχεδιάκια και λοιπές μαλακίες. Γουστάρω όταν πηγαίνω σε γάμους να είμαι η μόνη που φοράει δαντελένιο φόρεμα ενώ όλες οι άλλες είναι σαν να φοράνε κομπινεζόν. Γουστάρω να είμαι διαφορετική. Όχι για να είμαι, αλλά γιατί Μ' ΑΡΕΣΕΙ.

Κι αυτή, να σημειώσω, είναι κυρίως νοοτροπία κομπλεξικών εφήβων. Το διαφορετικό δεν μας βολεύει, δεν το κάνουμε παρέα, δεν το θέλουμε στο περιβάλλον μας. Γιατί πολύ απλά δεν είναι σαν κι εμάς. Γιατί ό,τι ξεκινάει από τα ρούχα συνήθως φτάνει πολύ βαθιά. Κι αυτό δεν μπορούν να το χειριστούν. Τους πέφτει βαρύ και δύσκολο. Οπότε προτιμούν να το κοροϊδεύουν, χωρίς να κάνουν καν μια προσπάθεια να το καταλάβουν.

Το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν και μεγαλύτεροι που σκέφτονται έτσι. Άνθρωποι που δεν ξεπέρασαν ποτέ τα κόμπλεξ τους σχετικά με τη διαφορετικότητα, είτε στη μόδα είτε σε οτιδήποτε άλλο. Μερικές φορές σκέφτομαι πως θα μου άρεσε να δουλέψω σε κάποιο περιοδικό μόδας. Όμως όντως θα μου άρεσε? Ή θα με έβαζαν να αλλάξω το στυλ μου για να με κρατήσουν στη δουλειά? *ο Διάβολος φοράει Πράντα reference* Κι έτσι πάντα οδηγούμαι στο εξής δίλημμα: παραιτούμαι επειδή πραγματικά δεν μ' αρέσει να μου υπαγορεύουν το πώς θα ντυθώ, ή κάθομαι και απλώς προσπαθώ να προσαρμόσω το στυλ μου σ' αυτό που θέλει το αφεντικό? 
(Να πω την αλήθεια, σαν Lawful Neutral τύπος, δύσκολα παραβαίνω τους κανόνες ακόμα κι αν δεν συμφωνώ μαζί τους. Άρα γενικά τείνω προς τη δεύτερη επιλογή. Εκτός κι αν με νευριάσουν, οπότε άντε γεια.) 

Να σημειώσω πως δεν έχω κανένα πρόβλημα με όσους ακολουθούν τη μόδα και τα trends. Μερικά τα ακολουθώ κι εγώ, όπως φέτος την δαντέλα ή τις ψηλές κάλτσες -αν και μου άρεσαν πολύ πριν κυκλοφορήσουν ευρέως. Απλά τώρα είναι πιο εύκολο να τα βρεις. Πρόβλημα έχω με την αρνητική και "θαφτική" αντιμετώπιση προς το διαφορετικό και με την μαζοποίηση. Οκ κι εμένα κάποια πράγματα που κυκλοφορούν δεν μου αρέσουν. Πχ. ποτέ δεν μου άρεσαν τα Vans και τα Paul Franc. Τα θεωρώ από τα χειρότερα που έχει βγάλει η μοντέρνα μόδα. Αλλά δεν θα πω ποτέ πως είναι κατώτερος αυτός που τα φοράει, ειδικά αν δεν τον ξέρω. Αφού του αρέσουν, τέλος. Ποια είμαι εγώ που θα του πω πώς να ντυθεί;

Και τώρα θυμήθηκα μια φάση που έγινε στο HW πριν ενάμιση χρόνο περίπου. Υπάρχει ένα τόπικ "Ντύσιμο", και για μια περίοδο μας είχε πιάσει όλους και ποστάραμε κάθε μέρα τι ρούχα είχαμε φορέσει. Οπότε κάποια στιγμή έγινε ο εξής διάλογος:
Α: Απλό τζιν, μπλούζα Clash, μαύρες αρβύλες.
Β: Αρβύλες? Πολύ out of style νομίζω. Καλύτερα παπουτσάκι adidas all star (το κλασικό) ή κανένα armani άσπρο καλοκαιρινό. Επίσης παντελόνι takeshy και καμιά guess ή love moschino μπλουζίτσα με armani ή cavalli ζώνη και γυαλάκι carrera ή prada
.

Γ: Φοράς και τα ρούχα ή μόνο τις ταμπελίτσες?
Αυτολεξεί όμως. Φυσικά πεθάναμε στα γέλια γιατί όλοι είχαμε θυμώσει με την αντιμετώπιση του Β. Με ποιο δικαίωμα λες στον άλλο τι να φορέσει? Και μάλιστα όταν είναι εντελώς εκτός του στυλ του? Γιατί πιστεύεις ότι θα αλλάξει στυλ για να σε ικανοποιήσει? Ίσως εσύ να το έκανες. Αν είσαι fashion & brands victim οκ, θα ήταν αναμενόμενο. Αλλά μην πιστεύεις ότι είναι όλοι έτσι. Για κάποιους από μας το να είμαστε φορτωμένοι με φίρμες δεν είναι τόσο σημαντικό όσο πιστεύεις. Για την ακρίβεια, δεν είναι καθόλου σημαντικό. 

"Η μόδα θα αλλάξει, το στυλ δεν θα πεθάνει ποτέ". Αν όλοι το ακολουθούσαμε αυτό, πιστεύω πως θα υπήρχε περισσότερη ποικιλία στους δρόμους. Δε λέω να μην ντυνόμαστε καλά ή/και μοδάτα. Απλώς να είμαστε ο εαυτός μας και να ντυνόμαστε για μας, επειδή πραγματικά μας αρέσει κι όχι επειδή μας το επιβάλλει κάποιος, συνειδητά ή ασυνείδητα. Μερικές φορές χρειάζεται να λέμε και όχι σε ό,τι μας σερβίρουν. Κι όταν ξεκινάς από τα ρούχα, σταδιακά θα φτάσεις και στη μουσική, και στα βιβλία, και στην πολιτική και σε ό,τι άλλο μπορεί κανείς να σκεφτεί.

4/5/11

Random thoughts

Ξέρω ότι δε σας νοιάζει και ιδιαίτερα, αλλά ζω ακόμα :Ρ

Θέλω να γράψω κάτι με νόημα αλλά δεν ξέρω τι.


Πφφφ, ποιος κάθεται για 2 μήνες μάθημα ακόμα? Πρέπει λέει να βγάλουμε την ύλη των Ιαπωνικών μέσα στο καλοκαίρι. Ενώ δίνουμε τον Δεκέμβρη. *shoots herself*


Ψήνομαι για cosplay Saber από Fate/Stay Night. Αλλά η πανοπλία της είναι πανδύσκολη κι εγώ δεν ξέρω να ράβω ούτε έχω τόση υπομονή, άρα θα πάω για το απλό της outfit.


Βαριέμαι, βαριέμαι και βαριέμαι.


Ανακάλυψα ότι θα ήθελα να ψοφήσουν όλοι οι ψευτονταήδες του κόσμου. Ή τουλάχιστον να πέσουν σε χειμερία νάρκη και να ξυπνήσουν σωστοί άνθρωποι.


Απόψε είδα το όνειρο με την μεγαλύτερη συνοχή ever. Κι ήταν και τεράστιο.


Θέλω έναν καινούριο κορσέ αλλά να μπορώ να τον φοράω και καθημερινά. Και κατά προτίμηση σε μαύρο-μωβ. Τρέχα γύρευε δηλαδή.


Έχω τέσσερα βιβλία να τελειώσω και άλλα τέσσερα να αρχίσω. Για να μην αναφέρω τα άπειρα pdf. Ωραία, θα είμαι αρκετά απασχολημένη το καλοκαίρι :Ρ


Θέλω D&D. Τώρα. Μου έλειψαν οι καφρίλες μας.


Για πρώτη χρονιά δίνω σημασία στις συνεντεύξεις στο ΟΛΑ 11 μόνο και μόνο επειδή στο videowall πίσω απ' τους καλεσμένους έχουν slideshow με wallpapers από anime. Τα πάντα όλα έχω δει εκεί πέρα λέμε.


Έχω ένα σωρό άρθρα να μεταφράσω για το Durmstrang στο HW. Θα μπορούσα να τα βάλω στο Google Translator αλλά ακόμα κι ένα 10χρονο θα έκανε καλύτερη δουλειά από αυτό το πράγμα.


Εδώ και ένα χρόνο μου'χει κάτσει να μεταποιήσω τις τεραστίων διαστάσεων μπλούζες του Hammer σε στράπλες τοπάκια. Δυστυχώς η μάνα μου δεν προλαβαίνει να με βοηθήσει, κι αν πάω να τις φτιάξω μόνη μου θα τις καταστρέψω.


Είδα κάτι λίγα τον πριγκιπικό γάμο μόνο και μόνο επειδή εκείνη την ώρα τρώγαμε και δεν μπορούσα να αποφύγω την τηλεόραση. Και πραγματικά μόνο η νύφη μ' άρεσε από όλο αυτό το πανηγύρι.


Έχασα δύο μύτινγκς μέσα στο Πάσχα. Την τύχη μου μέσα. Και με τις Πανελλήνιες των λυκειοπαίδων το επόμενο αναμένεται να γίνει... στην ταινία. Δηλαδή τον Ιούλιο -.-


Μου'χει κολλήσει εδώ και δύο μέρες το Creep των Radiohead. Για την ακρίβεια η διασκευή του από Northern Kings. Έχω φτάσει στο σημείο να αυτοχαστουκίζομαι μπας και βγει απ' το κεφάλι μου.


Sabaton - Coat of Arms. Σουηδικό συγκρότημα έγραψε τραγούδι για την ιταλική εισβολή στην Ελλάδα το '40. Αν το έγραφε ελληνική μπάντα, θα τους κατηγορούσαμε αμέσως για εθνικισμό.


Απύθμενο φέιλ. Πηγαίνουμε στο χωριό και βάζω στον πατέρα μου να ακούσει το προαναφερθέν τραγούδι, εξηγώντας του και το θέμα. Δεν δίνει πολύ σημασία. Γυρνάμε απ' το χωριό, προχτές, και το ξανακούει. Πάλι δε δίνει σημασία. Χτες του το στέλνουν σε mail. Αντίδραση: "Γιαννούλα έλα να ακούσεις τους Sabaton". Δική μου αντίδραση: "Τους ξέρω τους Sabaton -.- Το Coat of Arms σου στείλανε ε? -.-"


Κάθε φορά που βγαίνω με το αγόρι μου, μένει η μυρωδιά του πάνω μου για τουλάχιστον 24 ώρες Ο.ο


Χτες φάγαμε butterfly shrimps. Ήταν τόσο γαμάτα που πήγα και βρήκα τη συνταγή για να τα φτιάχνουμε και στο σπίτι xD

Randomness τέλος (για σήμερα), over and out. Ja ne!