The Dunwich Horror

How to procrastinate

2012-02-22T16:04:00.001+02:00

Δεν μπορώ να το αρνηθώ. Είμαι τεμπέλα. Έχω την τάση να αφαιρούμαι και να ασχολούμαι με οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό με το οποίο πρέπει να ασχοληθώ.
Το μόνο που κερδίζω από αυτό είναι φωνές απ' τους δικούς μου, αλλά τι να κάνω, σαν άνθρωπος έχω κι εγώ μια αδυναμία :Ρ

Μερικοί τρόποι με τους οποίους τεμπελιάζω, και που μπορείτε να ακολουθήσετε όταν βαριέστε (:Ρ):

Κάψιμο στο deviantArt, στο Danbooru, στο Zerochan, στο Etsy και στο Pixiv. Και στο Rule34, ενίοτε *τεχε*
Ανούσιο λογκάρισμα με τις ώρες στο HW.
Λιώσιμο στο 9gag.
Λιώσιμο στο tumblr (αν και δεν έχω account).
Αναζήτηση σάιτ με σοβαρά ή μη reviews, trolling και flaming έργων που αντιπαθώ.
Φτιάξιμο ό,τι-να-ναι λιστών με πράγματα όπως "10 δωμάτια που θα ήθελα να έχω στο μελλοντικό μου σπίτι" και "100 πράγματα που πρέπει να κάνω δημοσίως ώστε να γίνω εκουσίως ρεζίλι".
Παρακολούθηση βιντεακίων, συνήθως παρωδίες, AMVs και χαζά date games.
Κατασκευή αξεσουάρ από παλιές κορδέλες, χάντρες και γενικά ό,τι βρεθεί στο σπίτι. Ακόμα και παλιές κάρτες SIM.
Καθαρισμός συρταριών και ντουλαπιών, με ξεχώρισμα των περιεχομένων σε τέσσερις κατηγορίες: Πέταμα, Δώσιμο, Κράτημα, Μεταφορά σε άλλο σπίτι.
Ανακατάταξη των περιεχομένων των ραφιών της βιβλιοθήκης.
Αλλαγή διακόσμησης του δωματίου εντελώς.
Παρακολούθηση άνιμε.
Ανάγνωση λογοτεχνίας και καμένων φάνφικ.

Οπότε φυσικά όταν περνάς όλη την ημέρα έτσι δεν σου μένει χρόνος για τα πιο "σημαντικά" πράγματα και τρέχεις τελευταία στιγμή :Ρ Αλλά τουλάχιστον περνάει ευχάριστα και δημιουργικά η ώρα :Ρ

Φοβάμαι.

2012-02-13T01:02:00.000+02:00

Η Ελλάδα καταστρέφεται.

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Να μας αφήσουν με 300 ευρώ το μήνα, χωρίς όνειρα, χωρίς δουλειά, χωρίς μέλλον, ή να πτωχεύσουμε και να μην έχουμε ούτε αυτά τα 300 ευρώ.

Τι τους έχουμε κάνει;

Τόσο πολύ φταίμε εμείς που κατάντησε έτσι η χώρα;

Γιατί αυτοί να μην πληρώνουν ποτέ;

Γιατί να μας κλέβουν τα όνειρα;

Γιατί να μας κάνουν να ντρεπόμαστε που είμαστε Έλληνες;

Γιατί γεννήθηκα εδώ; Και γιατί μένω ακόμα εδώ;

Γιατί;

Childhood Memories: Asterix

2012-02-07T14:00:00.000+02:00

Δεν ξέρω πόσοι από τη νέα γενιά (παιδιά ηλικίας 10-15 ετών δηλαδή) έχουν επαφή με τα συγκεκριμένα κόμικς. Όταν ήμουν εγώ μικρή ήταν τρομερά διαδεδομένα, σε σημείο που να δανείζουμε ο ένας στον άλλο τα τεύχη που δεν είχαμε διαβάσει. Τα οποία τεύχη τι να σας λέω. Σημειωμένα, τσακισμένα, σκισμένα σε κάποια σημεία από την πολλή χρήση. Και διάλογοι που σου έμεναν στο μυαλό απλά επειδή μπορούσαν.

Για να μη θυμηθώ τις ταινίες. Δώδεκα Άθλοι, Αστερίξ και Κλεοπάτρα, η Έκπληξη του Καίσαρα! Έχω δει όλες τις ταινίες του Αστερίξ εκτός απ' την πρώτη (Αστερίξ ο Γαλάτης), μαζί και τις live-action, κι έχω να πω μόνο ένα πράγμα: αν κάποιος δεν έχει δει τις παλιές animated, δεν ξέρει τι χάνει.- Πραγματικά δεν συγκρίνεται η animated Κλεοπάτρα με την live-action, κι ας έχουν κι οι δύο το ίδιο γέλιο :Ρ Ειδικά με την παλιά μεταγλώττιση :Ρ

Κι οι χαρακτήρες ένας-ένας. Το γέλιο με τους καβγάδες του Αστερίξ και του Οβελίξ? Ο καημένος ο Κακοφωνίξ που δεν τον άφηναν να εκφραστεί μέσω της τέχνης του? xD Ο Μαζεστίξ που στους άντρες το έπαιζε αρχηγός αλλά στην γυναίκα του ήταν αρνάκι? Ο Πανοραμίξ, το αρχέτυπο του μάγου? Οι Αλφαβητίξ-Αυτοματίξ και οι αιώνιοι καβγάδες με αφορμή τα χαλασμένα ψάρια του πρώτου?

Αγαπημένα άλμπουμ? Ολυμπιακοί Αγώνες, ο Αστερίξ Λεγεωνάριος, ο Γιος του Αστερίξ, Αστερίξ και Χαλαλίμα, οι Δάφνες του Καίσαρα, ο Αστερίξ στους Βρετανούς, η Γαλέρα του Οβελίξ,... εν ολίγοις όλα εκτός από 2-3 που τα θεωρώ λίγο κατώτερα απ' τα άλλα :Ρ

Πιστεύω πως ο Αστερίξ πλέον αποτελεί διαχρονική αξία. Είναι από τα έργα που δεν πρέπει να χαθούν ποτέ από την συνείδηση του κόσμου. Αν ξέρετε κάποιον που δεν έχει καθόλου επαφή με το αντικείμενο, αξίζει να του το παρουσιάσετε.

Κι όσοι δεν έχετε δει αυτή την ταινία αλλά έχετε μιάμιση ώρα να αφιερώσετε, δείτε την και θα με θυμηθείτε :Ρ

"Μα τον Όσιρι και μα τον Άπι, είμαι ένα αγριογούρουνο!"

Stop online piracy? Ας γελάσω τρανταχτά.

2012-01-24T00:30:00.000+02:00

Το SOPA και το PIPA μπορούν να βγάλουν το σκασμό, να πάνε σε μια γωνιά και να κάνουν μεταξύ τους αυτό που σκοπεύουν να κάνουν στο ελεύθερο ίντερνετ.

Άντε στο διάολο πια με τις επιχειρήσεις και τα χρήματα που χάνουν. Αν θέλουν να μην κατεβάζουμε "παράνομα", ας ρίξουν τις τιμές και ας ανεβάσουν την ποιότητα. Δεν είμαι κορόιδο να δίνω 20άρια κάθε φορά που θέλω να ακούσω ένα καινούριο άλμπουμ ούτε να δίνω 10ευρα στο σινεμά για ταινίες που δεν αξίζουν ούτε τα μισά.

Στην τελική όταν πρωτοδημιουργήθηκε το ίντερνετ, έγινε για ακριβώς αυτό τον σκοπό: για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και αρχείων. Όχι για να ασχολούνται όλοι με το Facebook και το Twitter. Γιατί εκεί θέλουν να μας αποβλακώσουν.

Ευχαριστώπολύγειασας.

The Green Fairy

2012-01-19T00:33:00.000+02:00

Αψέντι. Λαμπερό πράσινο.
Μου θυμίζει αρχοντιά, έμπνευση, χαμένα όνειρα, ένα ανοιχτό, διαυγές μυαλό. Το Σλίθεριν. Ένα κολιέ με σμαράγδια. Ένα μπουκαλάκι γεμάτο με ένα πράσινο υγρό φορεμένο στο λαιμό. Μια πόλη φαντασμάτων. Μια νεραϊδούλα ντυμένη στα πράσινα να πετάει εδώ κι εκεί.
Πράγματα εντελώς ασύνδετα μεταξύ τους, αλλά συνειρμοί είναι αυτοί, δεν τους ελέγχει κανείς.

Είχε απαγορευτεί κάποτε ως highly addictive. Δεν τους κατηγορώ. Με 45% αλκοόλ μια γουλιά να πιεις έχεις ταβλιαστεί.
Δεν μου φαίνεται παράξενο που όσοι το έπιναν έβλεπαν... πράγματα.

Ήθελα να το δοκιμάσω από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον Πόε και την fin de siecle λογοτεχνία.
Οι συγγραφείς που εκστασιάζονται από το ποτό και το όπιο πριν εμπνευστούν. Τα μακάβρια θέματα. Οι υποβλητικοί, επικοί στίχοι.
Το Κοράκι.
Η Πτώση του Οίκου των Άσερ.
Τα Άνθη του Κακού.
Το Φάντασμα της Όπερας.
Η Καρμίλλα.
Ο Δράκουλας.
Να κλείνεις τα μάτια ζαλισμένος και να βλέπεις μπροστά σου τους νέους σου πρωταγωνιστές και μαζί όλη τους την ιστορία.
Να γράφεις αυτό που νιώθεις, κι ας είναι όλη η κοινωνία εναντίον σου επειδή σε θεωρεί τρελό, μεθύστακα, διεστραμμένο, απολίτιστο.
Αυτοί οι άνθρωποι ήταν τόσο πιο πολιτισμένοι από τους λογοκριτές τους.
Τόσο κλεισμένοι στον εαυτό τους και στα οράματά τους, τόσο ευαίσθητοι. Τόσο μόνοι.
Ίσως γι' αυτό να έπιναν. Ίσως γι' αυτό να έγραφαν.

Give me a drunk author over a close-minded one any time.

And give me a glass of absinthe over a whole bottle of vodka or whiskey any time.

Etsy ή γιουβέτσι

2012-01-18T17:04:00.000+02:00

Και ναι, προφανώς μιλάω για ένα από τα πιο διάσημα σάιτς πώλησης χειροποίητων αντικειμένων, το Etsy.com. Μιλάμε για μια σελίδα-πώρωση. Κάθε μέρα ανακαλύπτεις και κάτι καινούριο. Αν είχα paypal θα το είχα σηκώσει' επειδή δεν έχω, ξεσηκώνω από κει ιδέες και τις αναπαράγω με το δικό μου τρόπο.

Θες κοσμήματα εμπνευσμένα από την αγαπημένη σου ταινία; Τα έχει. Θέλεις ένα πρωτότυπο φόρεμα ή παπούτσια που δεν θα φοράει άλλη; Τα έχει. Θες αφίσες, τσάντες, διακοσμητικά, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ που δεν κυκλοφορεί εδώ; Τα έχει κι αυτά. Και πραγματικά δεν τελειώνουν ποτέ. Για να μην αναφέρω ότι πολλά από αυτά είναι και σε αρκετά προσιτές τιμές.

Έχω περάσει άπειρες ώρες εκεί μέσα. Έχω φακέλους γεμάτους με πράγματα που θα ήθελα να αποκτήσω από κει -αν και δεν πρόκειται. Δεν μπορώ να το συγκρίνω με κανένα άλλο παρόμοιο σάιτ, ίσως επειδή μου φαίνεται τόσο εύχρηστο και με τόσους καλόγουστους χρήστες που δεν θέλω να πάω αλλού xD

Όχι ότι δεν υπάρχουν και τα κιτς κομμάτια. Αλλά τι να κάνουμε, παντού υπάρχουν κι είναι στη διάθεσή μας να τα λατρέψουμε, να τα αγνοήσουμε ή να αρχίσουμε το trolling, ανάλογα με τον χαρακτήρα μας πάντα :P

(Μα τους παλιούς θεούς και τους καινούριους, σε λίγο θα πρέπει να με πληρώνουν για τη διαφήμιση που τους κάνω :Ρ)

Favorite Etsy Stuff (με τυχαία πάντα σειρά :Ρ)

Changes...

2012-01-14T03:00:00.000+02:00

Ανέκαθεν είχα μια περίεργη σχέση με τις αλλαγές. Κάποιες φορές τις φοβόμουν, άλλες τις αποζητούσα.

Πάντα μου άρεσε να αλλάζω και να εναλλάζω περιβάλλοντα, γνωριμίες, στυλ, ενδιαφέροντα. Τη μια μέρα να φοράω μαύρα, την άλλη ό,τι πιο χρωματιστό υπήρχε στη ντουλάπα μου. Να πηγαίνω στο χωριό για κάποιες μέρες και μετά να γυρίζω στην Αθήνα. Να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους. Να ανακαλύπτω και να ασχολούμαι με διαφορετικά πράγματα κάθε μέρα.

Δεν άντεχα όμως τις μεγάλες αλλαγές. Φοβόμουν την πρώτη μέρα που θα πήγαινα στο πανεπιστήμιο. Φοβόμουν την πρώτη μέρα στο ινστιτούτο, με ένα σωρό άγνωστους ανθρώπους να μου μιλάνε σε μια άλλη γλώσσα. Δεν ήθελα να κάνω σχέση επειδή φοβόμουν ότι θα μου στερούσε την ελευθερία μου, ή ότι θα με άλλαζε. Τρέμω τη στιγμή που θα πιάσω δουλειά και θα αναγκαστώ να συναναστραφώ με κόσμο που δεν συμπαθώ. Σκέφτομαι πως σε μερικά χρόνια μπορεί να έχω και δικιά μου οικογένεια και με πιάνει σύγκρυο.

Και έπειτα σκέφτομαι πως πρέπει να χαλαρώσω, πως απλά τα φοβάμαι επειδή είναι κάτι άγνωστο ή επειδή δεν είμαι ακόμα έτοιμη γι' αυτά. Γιατί στην τελική δεν έπαθα τίποτα στις προηγούμενες αλλαγές της μικρής μέχρι τώρα ζωής μου. Κακώς αγχωνόμουν τόσο.

Κι έτσι υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν θα ξαναφοβηθώ για το μέλλον. Μέχρι να με ξαναπιάσουν οι ανασφάλειές μου. Σκέφτομαι πως είμαι πολύ δειλή και μαζεμένη και πως δεν θα 'χω καμία επιτυχία στη ζωή μου. Και τότε έρχομαι στα σύγκαλά μου, αυτοχαστουκίζομαι και ξανά απ' την αρχή. Φαύλος κύκλος.

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να μη φοβάμαι. Δεν είμαι καθόλου Γκρίφιντορ, βλέπετε. Μ' αρέσει η ασφάλεια του παρόντος, ή τέλος πάντων αυτό το "βόλεμα" (δεν μου αρέσει καθόλου ο συγκεκριμένος όρος, αλλά δεν έχω κάτι καλύτερο). Αλλά δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει απ' τον χρόνο και τις αλλαγές που φέρνει. Οπότε νομίζω πως απλά θα προσπαθήσω να κρατηθώ ψύχραιμη και χαλαρή. Κι ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. :)

It's Christmas time!

2011-12-25T16:14:00.001+02:00

Δεν συμπαθούσα ποτέ ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Μ' άρεσαν τα λαμπάκια, τα γλυκά και η γενική διακόσμηση αλλά δεν ένιωθα ποτέ αυτό που λένε "χριστουγεννιάτικο πνεύμα". Τα θεωρούσα όλα ψεύτικα, υπερτιμημένα. Κάθε Πρωτοχρονιά δε, έπεφτα σε μαύρη κατάθλιψη. Πείτε με μισάνθρωπο, πείτε με απαισιόδοξη, δεν μπορούσα να καταλάβω πώς γιορτάζουμε το γεγονός ότι μπαίνει μια νέα χρονιά που, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα είναι καλύτερη απ' τις προηγούμενες. Βασικά ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω :Ρ

Τι έφταιγε? Ίσως το γεγονός πως μεγαλώνοντας τα Χριστούγεννά μου ήταν μοναχικά. Δεν είχα ποτέ φίλους και ντρεπόμουν να πάω να πω τα κάλαντα μόνη. Πιθανότατα το ότι τα περνούσαμε πάντα με συγγενείς και ευρύτερα σόγια που δεν ήθελα να δω και που πολλές φορές δεν συμπαθούσα καν. Όλες οι φιλανθρωπικές ενέργειες που γίνονταν επ' ευκαιρία των Χριστουγέννων με άφηναν παγερά αδιάφορη. Αφήστε που 10-15 μέρες σ' ένα χωριό όπου δεν χιονίζει ποτέ, δεν έχει πουθενά να πας και είναι ζήτημα αν βλέπεις δέκα άτομα σύνολο είναι ό,τι χειρότερο για τα Χριστούγεννα ενός παιδιού ή μιας έφηβης.

Όλα αυτά μαζί είναι ικανά να καταστρέψουν εντελώς την μαγική εικόνα που έχουν τα περισσότερα παιδιά στο μυαλό τους για τα Χριστούγεννα. Είμαι 23 χρονών και δεν θυμάμαι να ένιωσα ποτέ ανυπομονησία για τον ερχομό του Άι-Βασίλη, δεν θυμάμαι να μέτρησα ποτέ αντίστροφα τις μέρες για το πρωί της 25ης Δεκεμβρίου. Θυμάμαι μόνο να με ξυπνούν στις 7.30 το πρωί για να πάω στην εκκλησία κουτουλώντας απ' τη νύστα, τους γονείς μου να με πρήζουν να τους πω τα κάλαντα κι εγώ να μουτρώνω, ξαδέλφια να με αγνοούν επειδή ήμουν η μικρότερη κι είχα άλλα γούστα, εμένα σε μια γωνιά να ακούω μουσική και μη μιλάω σε κανέναν.

Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που μένουμε στην Αθήνα, επειδή η μαμά μου είναι εγχειρισμένη στο πόδι και δεν μπορεί να ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες στο χωριό. Είναι η πρώτη χρονιά που πέρασα την παραμονή μαζί με 11 ανθρώπους που αγαπάω κι όχι μόνη μου ή με συγγενείς συγγενών που δεν γνωρίζω και που δεν έχω την παραμικρή όρεξη να μάθω. Που έστειλα κάρτες και έδωσα δώρα όχι επειδή με υποχρέωσαν αλλά επειδή το ήθελα.

Τι σημασία έχει που δεν βλεπόμαστε συχνά? Ή το ότι μένουμε διασκορπισμένοι στην Αθήνα και γενικά στην Ελλάδα? Όταν μαζευόμαστε όλοι, είμαστε σαν μια οικογένεια. Η Μάρσυ είπε κάτι πολύ σωστό χτες: "Έχουμε μαγεία μέσα μας". Το πιστεύω. Όταν καθίσαμε στο τραπέζι για φαγητό, ένιωθα ότι καθόμουν να φάω με την οικογένειά μου. Ένιωθα ζεστά, όμορφα, άνετα, ο εαυτός μου κι όχι μια μάσκα που πρέπει να είναι ευγενική με όλους και να ανταποκρίνεται σε όλα αυτά τα ψεύτικα "καλά Χριστούγεννα και καλή πρόοδο" με ένα βεβιασμένο χαμόγελο. Ήταν η μοναδική φορά που ένιωσα ότι είναι πραγματικά Χριστούγεννα.

Εντάξει, ίσως μια φορά δεν αρκεί για να σου αλλάξει την κοσμοθεωρία χρόνων. Όμως ανυπομονώ να σας ξαναδώ, παιδάκια του ΧΓ. Σας ευχαριστώ γιατί εσείς είστε η βασική αιτία που νιώθω τόσο καλά φέτος. Σας αγαπώ όλους <3

Καλά Χριστούγεννα!

Thoughts on Red Wedding

2011-12-17T19:25:00.002+02:00

-->Once again, περιέχει ASOIAF spoilers. Όσοι τα μισείτε, ΜΑΚΡΙΑ. Προειδοποίησα :Ρ<--

Διάβασα το συγκεκριμένο κεφάλαιο μισή ώρα μακριά απ' το σπίτι μου, στο τρόλεϊ, χωρίς χαρτομάντιλα, ακούγοντας μουσική. Ήξερα τι θα συνέβαινε (είπαμε, τα σπόιλερς με τρέφουν :Ρ) αλλά δεν ήξερα πώς θα αντιδρούσα όταν θα το διάβαζα κανονικά :Ρ
[Επίσης, να πω την αμαρτία μου, όταν πρωτοάκουσα τον όρο νόμιζα πως θα είχε να κάνει με τον Τζόφρεϊ και χαζοχαιρόμουν αλλά δυστυχώς διαψεύστηκα :'(]

Έτσι λοιπόν όταν άρχισα το κεφάλαιο σκεφτόμουν "Θεέ μου, εδώ θα γίνει, ελπίζω να έχω χαρτομάντιλα μαζί" και προσπαθούσα να προετοιμαστώ ψυχολογικά, αλλά...
Όσο προετοίμαζαν σιγά σιγά το μακελειό ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ της Κάτλυν και του Ρομπ, ήμουν έτσι:

OMG OMG OMG

Όταν άρχισαν να σφάζουν τους άντρες των Σταρκ έναν-έναν, ήμουν κάπως:

Όχι, δεν πρέπει να κλάψω, θα γίνω ρεζίλι :|

Στο: "Jaime Lannister sends his regards". He thrust his longsword through her son’s heart, and twisted.

Εκεί καλά, είχα δακρύσει, προσπαθούσα να κρύψω το πρόσωπό μου για να μην φαίνομαι στον κόσμο... και όσο διάβαζα τον θρήνο της Κάτλυν πραγματικά δεν μπορούσα να σταθώ στη θέση μου, δεν ανέπνεα καλά, ήμουν έτοιμη να αρχίσω να τραβάω τα μαλλιά μου, δεν υπήρχε αυτό το πράγμα. Με αποτελείωσε η ατάκα στο επόμενο κεφάλαιο, που έλεγε ότι έραψαν το κεφάλι του Γκρίζου Άνεμου στο σώμα του Ρομπ :|

Γενικά όπως θα καταλάβατε είναι μία από τις πιο τραγικές σκηνές όλων των βιβλίων και ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. Αυτή θέλει να είσαι κουλουριασμένος στην πολυθρόνα με μια κουβερτούλα, με το μισό εργοστάσιο της Kleenex γύρω σου κι έναν τοίχο κοντά για να πετάξεις το βιβλίο πάνω του στο τέλος του κεφαλαίου ενώ κουνιέσαι σαν σπαστικό μπρος-πίσω και καταριέσαι με όλη σου την ψυχή τους Φρέυ και τους Λάνιστερ.

Τώρα γιατί έγινε όλο αυτό?
Η αφορμή ήταν ο Ρομπ που είχε υποσχεθεί να παντρευτεί μια από τις κόρες του Άρχοντα Φρέυ και αντί γι' αυτό παντρεύτηκε μια άσχετη. Όχι ότι δεν συμπαθώ τη Τζέιν, ίσα-ίσα. Ερωτευμένη ήταν η κοπέλα, κι ο Ρομπ το ίδιο, σιγά μην κάθονταν σ' αυτή την κατάσταση να υπολογίσουν συμμαχίες και υποσχέσεις. Αλλά καλέ μου, όταν έχεις να κερδίσεις έναν πόλεμο και η παραμικρή συμμαχία είναι σημαντική, δεν μπορείς να κάνεις τέτοια :|
Από την άλλη οι Λάνιστερ ήθελαν εκδίκηση για την αιχμαλωσία του Τζέιμι στο πρώτο βιβλίο. Με τις πλάτες (και λογικά τα χρήματα) αυτών έγινε η σφαγή, αλλιώς σιγά μην τολμούσε ο Φρέυ να κυρήξει ανοιχτό πόλεμο σε Σταρκ ΚΑΙ Τάλλυ μαζί.
Δεν μπορώ να συμφωνήσω με όσους λένε πως ο Ρομπ τα 'θελε και τα 'παθε, αλλά ούτε θεωρώ πως δεν έφταιγε καθόλου. Έδωσε μια σοβαρότατη αφορμή στους Φρέυ να σπάσουν την συμμαχία με τους Σταρκ, και δεν άκουσε ούτε καν τη μητέρα του που του έλεγε ότι ο Άρχοντας Φρέυ αλλάζει πλευρά ανάλογα με το ποιος νικάει.
Αλλά ούτε οι Φρέυ έπραξαν σωστά. Το όλο ζήτημα του γάμου στην ουσία λύθηκε εφόσον τη θέση του Ρομπ πήρε ο θείος του, ο Έντμουρ. Αλλά όοοοοχι, αυτοί έπρεπε να σφάξουν ένα 16χρονο αγόρι, τη μητέρα του και πάνω από τους μισούς του bannermen στη διάρκεια του γάμου κι ενώ τους είχαν ταΐσει και κοιμίσει στο κάστρο τους και άρα ήταν υπό την "προστασία" τους...
Και μετά έρχονται οι Φρέυ και μας λένε πως ο Ρομπ ξεκίνησε το μακελειό, επειδή ΛΕΕΙ μεταμορφώθηκε σε λύκο κι άρχισε να σφάζει τους δικούς τους. Ναι καλά, σας πιστέψαμε, ΔΕΙΛΟΙ -.-
I'm out.

Gender stereotypes & the media

2011-12-12T01:45:00.000+02:00

Οκέι, είμαι κοπέλα. Γιατί να πρέπει να βλέπω μόνο "γυναικείες" σειρές και ταινίες του στυλ Το Ημερολόγιο και Sex and the City? Γιατί να πρέπει να διαβάζω μόνο Δημουλίδου, Μέγιερ και γενικά βιβλία που απευθύνονται σε γυναικείο κοινό? Γιατί πρέπει να μην με ενδιαφέρει η τεχνολογία, τα γκάτζετς και τα RPG?

Τις προάλλες ήμουν στο Public, και χάζευα στο τμήμα των ταινιών. Σε κάποιο σημείο υπήρχαν δύο ράφια. Το ένα είχε πινακίδα "Αντρικές βραδιές" και το άλλο "Γυναικείες βραδιές" ή κάτι ανάλογο τέλος πάντων. Από τις 20-30 "αντρικές" ταινίες είχα δει πάνω από τις μισές και ήθελα να δω αρκετές από τις υπόλοιπες. Από τις άλλες τόσες "γυναικείες" είχα δει μόνο δύο. Και δεν ήθελα να τσεκάρω καμία άλλη. Δηλαδή οι κύριοι υπεύθυνοι στο Public θεωρούν ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να δει ταινίες σαν το Braveheart για άλλο λόγο από το να θαυμάσει τους κοιλιακούς του εκάστοτε πρωταγωνιστή? Ή ότι πρέπει να βλέπει μόνο ταινίες σαν το Λυκόφως? Τι ποσοστό από μας περνάνε για χαζογκόμενες? -.-

Δεν διαφωνώ ότι υπάρχουν κοπέλες που δεν βλέπουν περιπέτειες, fantasy και science fiction. Αλλά δεν μπορούν να μας βάζουν όλες στο ίδιο τσουβάλι. Μια κοπέλα δεν μπορεί να ευχαριστηθεί το Game of Thrones, τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, τα Star Wars, το Kill Bill, μια οποιαδήποτε ταινία που το βασικό της κοινό είναι αντρικό? Με την ίδια λογική, δεν καταλαβαίνω γιατί όταν λέω πως μου αρέσουν οι Manowar με κοιτάνε σαν να έχω ξεφύγει από το Δαφνί. Ναι, αγαπητοί μου, το ξέρω πως οι περισσότερες κοπέλες που ξέρετε ακούνε ελαφρολαϊκά, ποπ και στην καλύτερη Within Temptation, αλλά υπάρχουν κι άλλα γούστα εκεί έξω. Και οκ, δεν παίζω video games. Μου αρέσουν, αλλά μετά από λίγο τα βαριέμαι και δεν μπόρεσα ποτέ να ολοκληρώσω κάποιο. Γι' αυτό το λόγο προτιμώ να διαβάζω τις νουβέλες τους. Τόσο περίεργο σας φαίνεται όταν ανακαλύπτετε πως ξέρω την ιστορία επειδή την έχω διαβάσει αναλυτικά?

Εντωμεταξύ την πρώτη φορά που μπήκα στο Fantasy Shop με κοιτούσαν λες και δεν είχαν ξαναδεί κοπέλα εκεί μέσα. Τόσο λίγες πια ασχολούνται με τη φανταστική λογοτεχνία? Και φαίνονταν κι έκπληκτοι όταν ανακάλυπταν πως ήξερα ήδη πολλά από τα βιβλία που μου πρότειναν. Και στην τελική γιατί να μην τα ξέρω? Δόξα τους Εφτά, όταν με ενδιαφέρει κάτι το ψάχνω από μόνη μου, δεν περιμένω από άλλους να με πληροφορήσουν.

Κάτι άλλο που μ' ενοχλεί είναι η κατηγοριοποίηση των media στα περιοδικά. Στα κατεξοχήν αντρικά περιοδικά εγώ βρίσκω περισσότερα πράγματα που με ενδιαφέρουν απ' ό,τι στα γυναικεία. Έχω πετύχει άρθρο για τον Peter Dinklage (Tyrion Lannister) σε αντρικό περιοδικό, παρουσίαση του Aealo των Rotting Christ στην αντρική στήλη του περιοδικού του Public... Σε γυναικείο, πέρα από το fangirling για το πόσο άντρας είναι ο Viggo Mortensen (που είναι, αλλά όταν οι συντάκτες δεν ξέρουν να γράψουν σωστά ούτε το όνομα του χαρακτήρα του, χέστα και φασκέλωστα), δεν υπάρχει τίποτα σοβαρότερο.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, μεγάλωσα χωρίς αδέρφια και με ελάχιστους φίλους. Αυτό μου άφησε περισσότερο χρόνο για να καλλιεργήσω τα ενδιαφέροντά μου. Μπορεί κοινωνικά να μην έχω μεγάλη εμπειρία, μπορεί να μην είμαι καλή στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, αλλά μπορείς να βασιστείς πάνω μου για ένα πράγμα: όταν μιλήσω για μια σειρά, για μια ταινία, για ένα συγκρότημα, για ένα βιβλίο που μου αρέσει και το 'χω ψάξει, θα ξέρω για τι πράγμα μιλάω. Δεν συνηθίζω να λέω λόγια του αέρα ούτε να μιλάω για πράγματα που δεν γνωρίζω. Και δεν μπορεί κανείς να μου πει πως "δεν ξέρω αρκετά" ή "δεν έχω καεί αρκετά" μόνο και μόνο επειδή είμαι κοπέλα. Όποιος το πει σοβαρά, θα έχει να αντιμετωπίσει την οργή ενός Ράβενκλοου και την ικανότητά του να σκοτώσει κάποιον με ένα από τα 1250 αντικείμενα που υπάρχουν σε ένα μέσο δωμάτιο. Συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του δωματίου.

Breaking Dawn's Κράξιμο

2011-11-28T23:52:00.001+02:00

Χτες που λέτε κάναμε το απίστευτο, κάτι που στην ουσία το κοροϊδεύαμε. Πήγαμε να δούμε την Χαραυγή ως φόρουμ. Κι όχι ως φόρουμ λυκοφωτιστικό, που θα ήταν κάτι φυσιολογικό, αλλά ως φόρουμ χαριποτερικό. Φορέσαμε τις οφίσιαλ μπλούζες μας, πήραμε τα ραβδιά μας και πήγαμε.

Ξέραμε από την αρχή ότι θα βλέπαμε μια ΜΠΟΥΡΔΑ. Μιλάμε εξάλλου για μια από τις πιο μέτριες σειρές βιβλίων που κυκλοφορούν. Να φανταστείτε ότι πέτυχα τον ΦοΝικό στο μετρό και στο δρόμο λέγαμε "είμαστε όντως σίγουροι για τη μαλακία που πάμε να δούμε/κάνουμε?" Αλλά τελικά επικράτησε η γνώμη του καψίματος, ότι δηλαδή θα καιγόμασταν σε όλο το δίωρο θάβοντας την ταινία και τους -οι Εφτά να τους κάνουν- ηθοποιούς.

Μπαίνουμε λοιπόν στην αίθουσα, καθόμαστε και περιμένουμε να σβήσουν τα φώτα. Μέχρι να αρχίσει η ταινία εγώ και η Μαρία-Imperio-Kirous είχαμε τσακίσει τα νάτσος μέχρι τέλους, περιττό να πω. Ξεκινάει λοιπόν, κι αρχίζουν τα χασμουρητά. Με τη μία όμως. Η βαρεμάρα άρχισε να σπάει όταν εμφανίστηκε ο Εδουάρδος.
Εγώ: KILL THE SPARE! (δυνατά ε, ακούστηκα παντού)
Μαρία: AVADA KEDAVRA!
Το υπόλοιπο σινεμά: ΣΣΣΣΣΣΣ!

Από κει και πέρα, και τι δεν ακούστηκε... Δεύτερη εμφάνιση του Έντουαρντ κι εγώ να φωνάζω "Turn Undead! Turn Undead!" και το αγόρι μου από δίπλα να κάνει το ένα φέισπαλμ μετά το άλλο και να λέει "γιατί να μην είμαι cleric?" Η Μαρία να βρίζει το ζεύγος, ο Νίκος να πετάει κάτι ατάκες άλλο πράγμα και να γελάει μέχρι και η πίσω σειρά (πχ. "Κρυόκωλη *σνομπ*" προς την Μπέλλα), εγώ κλασικά να φωνάζω τον Έντι "νεραϊδούλα που στραφταλίζει", ό,τι και να 'βλεπα το εξευτέλιζα, ωραία πράγματα.

Άλλα highlights:
Ο Έντουαρντ δείχνει στη Μπέλλα τις μελανιές που της έκανε πάνω στο πάθος.
Εγώ: Μπρουτάλ καταστάσεις. Βίαιος μας βγήκε ο Έντουαρτ, άμα δεν ρίξει το ξύλο του δεν μπορεί :χιχι:

Πάνω στο πάθος πάλι, ο Έντουαρντ σπάει το κρεβάτι.
Ηλίας: Είναι Ντούρασελ!
Λίγο αργότερα, σηκώνεται.
Εγώ: Τι, κουράστηκε κιόλας?
Ηλίας (το boyfriend): Όχι βρε, πάει να φορτίσει τη μπαταρία κι έρχεται :P
*χτυπιέμαι από τα γέλια*

Ο Έντουαρντ να λέει στην Μπέλλα ότι δεν πρέπει να ξανακάνουν σεξ.
Νίκος: Εξ' αποστάσεως θα το κάνετε?

Η Μπέλλα ξυρίζει τα πόδια της.
Εγώ: Μωρή αξούριστη παντρεύτηκες?? Ο.ο

Δίνουν στην Μπέλλα να πιει αίμα σε χάρτινο ποτήρι.
Εγώ: Καλά είστε ηλίθιοι? ΣΕ ΠΟΤΗΡΑΚΙ ΤΩΝ STARBUCKS??? :|

Προς το τέλος, η Μπέλλα γίνεται επιτέλους βαμπίρ και τη δείχνει και καλά να τελειοποιείται.
Μαρία: Άτσα και το μόνιμο μέικ απ!

Ο Τζέικ μεταμορφώνεται σε λύκο και αρχίζει να τρέχει στο δάσος.
Εγώ: Winter is coming ρε μ****ά! \../

Η Μπέλλα καβαλάει τον Έντουαρντ κι αρχίζουν να χαμουρεύονται.
Νίκος: Θα του αλλάξει τα φώτα :Ρ

Ε μετά την ταινία κλασικά βγάλαμε βίντεο, φωτογραφίες και πήγαμε στα Goody's (aka επίσημο χορηγό) να φάμε. Και το διαλύσαμε στις 12 παρά :Ρ
Αξιολόγηση ταινίας: 3/10
Αξιολόγηση γέλιου, κραξίματος, θαψίματος και καψίματος: 10/10
Άξιζε τα λεφτά του xD

Fuck off -.-

2011-11-25T14:08:00.000+02:00

Νομίζετε πως δεν ακούμε τα σχόλια που κάνετε για οτιδήποτε πει κάποια από μας? Νομίζετε πως έχουμε όρεξη να ασχολούμαστε συνέχεια μαζί σας? Δικαίωμά σας να μην μας συμπαθείτε. Δεν έχετε όμως ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα να φέρεστε σαν οχτάχρονα που κοροϊδεύουν όποιον τολμήσει να πει τη γνώμη του μέσα στην τάξη. Ούτε έχετε δικαίωμα να μιλάτε συνεχώς μεταξύ σας ενώ εμείς προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε. Γι' αυτό υπάρχει και το διάλειμμα ξέρετε.

Είσαι 30 χρονών γαϊδάρα ρε πούστη μου. Φέρσου ανάλογα. Αν έχεις πρόβλημα μαζί μας έλα να μας το πεις, όχι να πετάς μπηχτές στο μάθημα και να νομίζεις πως δεν τις καταλαβαίνουμε. Δεν είμαστε ηλίθιες. Άλλο αν επιλέγουμε να μην κάνουμε φασαρία. Γιατί αν κάνουμε, θα γίνουμε κώλος και μετά δεν θα μπορούμε να σταθούμε όλες στην ίδια αίθουσα. Ούτε είσαι καλύτερη και εξυπνότερη επειδή πέρασες κάποια χρόνια στην Ιταλία και μιλάς καλύτερα τη γλώσσα. Τι να κάνουμε, δεν είχαν οι γονείς μας αρκετά λεφτά να μας στείλουν κι εμάς.

Μετά μας το παίζεις και θύμα, ότι σε παρεξηγήσαμε κι ότι ακούσαμε άλλ' αντ' άλλων. Αλλά ξέρεις πολύ καλά πως εμείς δεν σας κάναμε τίποτα. Αντιθέτως εσείς μας κόψατε την καλημέρα χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

Και παρασέρνεις και την άλλη, που είναι αθώα και κάνει και πιστεύει ό,τι της λες. Αλλά βέβαια, έτσι είναι όταν δεν έχεις καμία προσωπικότητα. Βρίσκεις κάποιον πιο δυναμικό και κολλάς πάνω του. Δεν μπορεί να σε κατηγορήσει κανείς για έμφυτη κακία.

Ουστ από κει πια. Δεν είστε ούτε θεές, ούτε αλάνθαστες. Κακιασμένες και ζηλιάρες είστε. Επειδή για μας καμία καθηγήτρια δεν έχει να πει κακό λόγο. Ενώ για σας αν ανοίξουν το στόμα τους δεν σας ξεπλένει ούτε ο Ιορδάνης ποταμός. Εδώ μέχρι και άνθρωπος που δεν σας είχε μιλήσει ποτέ και σας είδε για πρώτη φορά κατάλαβε τι σκύλες και τι κουμάσια είστε.

Dakara, won't you please go in a corner and DIE? *σατανικό μειδίαμα*

Top 10: Favorite Pairings

2011-11-19T00:56:00.001+02:00

1. HELLSING: Alucard x Integra

Το ΑΠΟΛΥΤΟ Master x Servant pairing. Εκείνος τη θαυμάζει για τη δύναμη και την αποφασιστικότητά της, για εκείνη είναι ο μοναδικός ~~άνθρωπος~~ βρικόλακας άξιος εμπιστοσύνης.
Επίσης στηρίζω: Alucard x Rip, Rip x Captain, Anderson x Integra, Yumie x Heinkel

2. UMINEKO NO NAKU KORO NI: Battler x Beatrice

Οκ, στην αρχή μπορεί να μισιούνται αλλά από το τέλος του Επεισοδίου 3 και 4 και ειδικά στο 5 καταλαβαίνει κανείς πόση πραγματικά χημεία έχουν μεταξύ τους. Τους αγαπώ <3
Επίσης στηρίζω: Virgilia x Ronove, George x Shannon, Ange x Juza

3. A SONG OF ICE AND FIRE: Drogo x Daenerys

Τι λες τώρα. Ο δυο-μέτρα-βάρβαρος με το μαλλί μέχρι τον κώλο, να την κοιτάει και να λιώνει, και να τη φωνάζει "φεγγάρι της ζωής μου". Nuff said.
Επίσης στηρίζω: Jon x Arya, Sandor x Sansa, Jorah x Daenerys, Jaime x Cersei, Jaime x Brienne, Oberyn x Ellaria, Rhaegar x Lyanna

4. CODE GEASS: Guilford x Cornelia

Για λόγους ανάλογους του (1). Εκείνη πριγκίπισσα, εκείνος ιππότης, ορκισμένος να την προστατεύει κλπ. Ομολογώ πως στην αρχή δεν μου είχαν γεμίσει το μάτι (κυρίως λόγω του bitchy χαρακτήρα της Cornelia) αλλά μετά τους λάτρεψα.
Επίσης στηρίζω: Lelouch x CC, Suzaku x Euphemia, Suzaku x Nunnally, Lloyd x Cecile, Rivalz x Milly, Li x Tianzi

5. TOLKIEN LEGENDARIUM: Faramir x Eowyn

Παραμερίστηκαν στην ταινία για χάρη του ρομάντζου Arwen-Aragorn. Κρίμα, γιατί στο βιβλίο ήταν από τις πιο καλογραμμένες και συγκινητικές σκηνές.
Once I pitied your sorrow. But now, were you sorrowless, without fear or any lack, were you the blissful Queen of Gondor, still I would love you.
Επίσης στηρίζω: Aragorn x Arwen, Beren x Luthien, Eomer x Lothiriel, Feanor x Nerdanel, Caranthir x Haleth

6. HARRY POTTER: Voldemort x Bellatrix

Υπό την προϋπόθεση πως ο Βόλντεμορτ θα μπορούσε να αγαπήσει, θα έκαναν πολύ ταιριαστό ζευγάρι xD Βέβαια και χωρίς συναίσθημα νομίζω πως η Μπέλατριξ άνετα θα του καθόταν :Ρ
Επίσης στηρίζω: Remus x Tonks, Harry x Hermione, Ron x Luna, Draco x Ginny, Salazar x Rowena, Godric x Helga, Bloody Baron x Grey Lady

7. FULL METAL PANIC: Sousuke x Kaname

Μα δεν είναι γλύκες? :3 Έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο και σχεδόν δεν μπορούν να ζήσουν χώρια.
Επίσης στηρίζω: ...Κανένα άλλο. Είναι το απόλυτο pairing σ' αυτή τη σειρά για μένα :Ρ

8. DRAGONLANCE: Raistlin x Crysania

Δεν αντιλέγω, στο βιβλίο απλά εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλον, η Crysania κυρίως χωρίς να το καταλαβαίνει. Και μπορεί να μην το ξέρουν, αλλά ταιριάζουν :Ρ Κι έχουν και γαμάτες σκηνές μαζί.
Επίσης στηρίζω: Sturm x Alhana, Gilthanas x Silvara, Tanis x Laurana

9. FATE: Saber x Lancer (Fate/Zero)

Ναι, ξέρω, outsider pairing. Και ναι, ξέρω πως είναι εχθροί. Δεν με ενδιαφέρει, είναι γαμάτοι μαζί. Στο έβδομο επεισόδιο πήγε και την έσωσε απ' τον Caster γιατί ήθελε να είναι αυτός που θα τη σκοτώσει :Ρ
Επίσης στηρίζω: Saber x Shirou, Archer x Rin, Saber x Lancer (Stay Night), Kiritsugu x Irisviel

10. TENGEN TOPPA GURREN LAGANN: Kamina x Yoko

Απλά αδικημένοι. Δεν πρόλαβαν να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους κι ο Kamina πήγε και -------------------ΣΠΟΙΛΕΡ-------------------------- ψόφησε -.-
Επίσης στηρίζω: Simon x Nia, Rossiu x Kinon, Kittan x Yoko

Αφιέρωμα: My D&D characters

2011-11-12T03:01:00.001+02:00

Καιρός δεν ήταν και γι' αυτό? :Ρ

1. Erevia Jadesword, Drow Battle Sorceress

Ο πρώτος μου χαρακτήρας κι ο μοναδικός που μου άφησε πίσω κάτι-σαν-επίσημο nickname. Τότε παίζαμε μια πιο ελεύθερη εκδοχή του Greyhawk στην 3.5 έκδοση. Δυστυχώς το campaign δεν προχώρησε πέρα απ' το 4ο επίπεδο αλλά δεν πειράζει, είχε τόση συναισθηματική αξία που την έβαλα και σε ιστορία που έγραψα αργότερα (και άφησα ατελείωτη).

2. Lirian Argente, Elf Druid

Ο πρώτος χαρακτήρας που φτιάχτηκε με βάση την 4η έκδοση. Δεν μπορώ να σας πω πολλά γιατί την είχα για μόνο 2-3 sessions. Η πλάκα ήταν ότι αφού την έφτιαξα και της βρήκα και όνομα είδα ότι υπήρχε χαρακτήρας στο Order of the Stick με το ίδιο όνομα, ίδια race, ίδια class και μόνο αντίθετα χαρακτηριστικά! Όχι, ορκίζομαι, δεν την έκλεψα!

3. Airiel Silverflame, Moon Elf Paladin

Forgotten Realms. Δεν ήμουν σκληροπυρηνική paladin (ξέρετε τώρα, "θα σφάξω τους 15000 orcs για την τιμή του Pelor" κι έτς) κι έτσι το party μου, ευτυχώς και για μένα και για κείνους, δεν θέλησε ποτέ να με σκοτώσει xD Το campaign εγκαταλείφθηκε άδοξα μετά από 4 sessions.

4. Ravenna Shadowleaf, Silvanesti Elf Red-Robe Wizard

Από Dragonlance και η πιο αγαπημένη μου. Στην αρχή με έκρυβαν για να μην τους πεθάνω και τώρα κάνω πιο πολύ damage από όλο το υπόλοιπο party μαζί :Ρ Ας είναι καλά οι Fireballs και τα maximizing feats. Για να μην σχολιάσω τις ιδέες μου που μας έχουν σώσει την τελευταία στιγμή άπειρες φορές.

5. Virgilia, Elf Wizard

Αυτή εδώ φτιάχτηκε για oneshot, μια ιστορία που θα ολοκληρωνόταν σε ένα session, όταν ήμασταν στην Άρτα με την Creepy Dreamer. Επειδή βαριόμουν να βρω όνομα έβαλα το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό :Ρ Πάντως καλά τα πήγα και μ' αυτήν :Ρ

6. Ophelia Steelblade, Kalashtar Soulknife

Μόλις δημιουργήθηκε, για campaign στο setting της Ashfar. Οπότε πάλι δεν μπορώ να ξέρω πολλά μέχρι να τη δω in game, πάντως κάτι μου λέει πως θα γαμάει και θα δέρνει. Στην κυριολεξία.

Θα ανανεώνεται xD
Οι εικόνες φτιάχτηκαν στο DollDivine.com.

Χειροποίητα vol. 2

2011-10-24T01:47:00.001+03:00

Τι? Νομίζατε πως ξεμπέρδεψα με μια ανάρτηση? Αμ δε. That was only the beginning. Έχω κι άλλα πλέον να δείξω Β)

1. Ravenclaw House Points Pendant

Αυτό εδώ ήθελα να το φτιάξω αρκετό καιρό και δεν έβρισκα μπουκαλάκι. Τελικά αγόρασα ένα απ' τα Tally Weijl με 2 ευρώ (η κωλοφαρδία μου, το τελευταίο ήταν) και απλά το άνοιξα, έβαλα τις μπλε χαντρούλες και το χαρτάκι με το όνομα του κοιτώνα, το σφράγισα με πέρλα γιατί ο φελλός καταστράφηκε, έδεσα και την κορδελίτσα κι έτοιμο! Είναι το αγαπημένο μου απ' όσα έχω φτιάξει.

2. Ravenclaw Bracelet

Πολύ εύκολο αυτό. Απλά έπλεξα μαζί μπλε και μουσταρδί κλωστές. Ναι, θεωρώ το μπλε-μπρονζέ των βιβλίων ως canon χρώμα του κοιτώνα κι όχι το μπλε-ασημί των ταινιών.

3. Rozen Maiden Ring

Όσοι έχουν δει το συγκεκριμένο άνιμε, θα θυμούνται πως όταν κάποιος κάνει συμβόλαιο με μια Rozen Maiden τότε εμφανίζεται ένα δαχτυλίδι μ' ένα τριαντάφυλλο στο χέρι του. Η δικιά μου αγαπημένη κούκλα είναι η Suigintou κι ήθελα να φτιάξω το δαχτυλίδι που δίνει εκείνη. Δεν θυμόμουν το ορίτζιναλ χρώμα κι έτσι το'κανα μαύρο. Και το τριανταφυλλάκι και η βάση είναι αγορασμένα από χαντράδικο στο Μοναστηράκι και στερεωμένα με κόλλα.

4. Bites Choker

Το εμπνεύστηκα από ένα τσόκερ της Alchemy Gothic. Επειδή είναι πανάκριβο είπα να κάνω μια μικρή variation. Κλωστή στο χρώμα του δέρματος, δυο κόκκινες χάντρες, κόλλα για να μη φεύγουν κι έτοιμο!

5. Bridal Gothic Chocker

Οκ μόνο για Χάλογουιν και Απόκριες κάνει αυτό αλλά δε με χαλάει. Λευκή και διάφανη κορδέλα, καρφίτσα-καμέο κι έτοιμο :Ρ

6. Μπρελόκ

Πλάκα πλάκα αυτό ήταν από τα πρώτα που έφτιαξα και πρέπει να ήμουν ακόμα στο γυμνάσιο τότε Ο.ο Το ξέθαψα χτες και λέω, γιατί να πάει χαμένο? Υλικά: μωβ κορδέλα, χάντρες, φιλντισένια καρδιά με το όνομά μου, κούμπωμα από παλιό μπρελόκ.

7. Κρεμάστρα με νήματα

Μια ξύλινη κρεμάστρα, μωβ και τιρκουάζ νήματα που 'χαν ξεμείνει της μάνας μου απ' το '75 και έχουμε μια ολοκαίνουρια funky κρεμάστρα που απλά δεν πρόκειται ποτέ να χώσω στην ντουλάπα.- Ιδέα απ' το μπλογκ Atelia.

Winter is coming

2011-10-21T16:52:00.001+03:00

Μου τη δίνει τόσο πολύ το φθινόπωρο-αρχές χειμώνα. Λες και η φύση το'χει βάλει σκοπό να μας αρρωστήσει. Έξω κάνει κρύο? Μέσα στο σπίτι με το κοντομάνικο. Έξω ζέστη? Μέσα τουρτουρίζεις. Και μονίμως με τη μύτη (παγωμένη) να τρέχει, τα δάχτυλα άκαμπτα, να μην μπορείς ούτε να γράψεις, τις παλάμες μωβ και τα πόδια μπούζι ακόμα και φορώντας κάλτσες. Δεν μπορώ πια να μην θέλω να σηκώνομαι απ' το κρεβάτι επειδή κρυώνω! Είναι η μοναδική χρονιά που κατεβάσαμε χειμωνιάτικα και παπλώματα, αλλάξαμε κουρτίνες και στρώσαμε χαλιά πριν τις 28 Οκτώβρη, κι ακόμα το σπίτι είναι στην κυριολεξία Αλάσκα!

Για τον χειμώνα έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Συνήθως δεν θέλω να βγαίνω απ' το σπίτι επειδή κάνει ψοφόκρυο. Μου τη σπάει κι ο ανελέητος αέρας που παγώνει τα αυτιά και ξεραίνει τα μαλλιά :Ρ Εκτός κι αν έχει χιονίσει που στην Αθήνα είναι τόσο σπάνιο όσο το να καλοκαιριάσει στον Βόρειο Πόλο. Αλλά τουλάχιστον ντύνεσαι ζεστά και όμορφα, ανάβουν τα καλοριφέρ και, για όσους τυχερούς έχουν, τα τζάκια, έχει και τα Χριστούγεννα, περνάει ρε παιδί μου. Αυτό το φθινόπωρο, αναρωτιέμαι τι ήθελαν και το ανακάλυψαν -.- Ούτε να ντυθείς όπως θες μπορείς, αφήστε που είναι η μεταβατική περίοδος του χρόνου και την μισώ απόλυτα :@

Το καλοκαίρι πάλι... Χμφ το κυριότερο καλό είναι ότι κάθομαι 3-4 μήνες. Και φέτος πέρασα πολύ καλά, δεν έχω παράπονο. Κι η θάλασσα μ' αρέσει <3 Απλά όταν η θερμοκρασία αρχίζει να ξεπερνάει τους 33 βαθμούς Κελσίου, αρχίζω κι εγώ να λιώνω σαν το βούτυρο. Και τι κάνεις όταν το σπίτι δεν έχει κλιματισμό, μαζεύει όλη τη ζέστη της ημέρας και όλα τα ρούχα που έχεις μαζί είναι μαύρα?? Χαρακίρι κάνεις -.-

Πότε θα έρθει η άνοιξη επιτέλους???? :( Αρχίζω και καταλαβαίνω τους λαούς του Westeros. Φανταστείτε να είχαμε καμιά δεκαετία καλοκαίρι και μετά άλλο τόσο χειμώνα! Απαπαπα δεν είμαι των ακραίων καιρικών συνθηκών εγώ. Ούτε το πολύ κρύο αντέχω ούτε την πολλή ζέστη. Άνοιξη και πάλι άνοιξη <3

Πφ, πάλι ακυρίλες έγραψα. Δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς οι σοβαρές μου αναρτήσεις είναι για λίγους B) Άλλαξα και πρότυπο. Άντε γιατί πολύ καιρό την είχα εκείνη την ταπετσαρία :Ρ

Thoughts on ASOIAF

2011-10-18T01:37:00.000+03:00

*ASOIAF=A Song of Ice and Fire, by G. R. R. Martin
*Η παρούσα ανάρτηση είναι ΓΕΜΑΤΗ ΣΠΟΙΛΕΡΣ. Αν σκοπεύετε να δείτε ή να διαβάσετε τη σειρά, πατήστε ΤΩΡΑ το Χ πάνω δεξιά. Αλλιώς προχωρήστε ελεύθερα :Ρ

-Ο Joffrey μπορεί να είναι κωλόπαιδο, μπορεί να είναι ένα μπάσταρδο που βρωμάει Λανιστερίλα, μπορεί να είναι γαμωΣλίθεριν του κερατά, αλλά αν έχει ένα καλό, αυτό είναι το υπερβολικά κυνικό χιούμορ του. Φυσικά πάντα θέλω να ψοφήσει.
-Αν ο Stannis θεωρεί τον Joffrey, τον Robb και τους Greyjoy σφετεριστές του θρόνου και υπολογίσιμους αντίπαλους, θέλω να δω τι θα κάνει όταν σκάσει μύτη η Daenerys. Με τρεις δράκους.
-Μου τη δίνει, μου τη δίνει, ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΝΕΙ, που κακολογούν και υποτιμούν τον Tyrion μόνο και μόνο επειδή είναι Lannister. Ξεκολλάτε γαμώτη μου, δεν έφταιγε αυτός που τον παντρέψανε με το ζόρι με τη Sansa :@
-Η οποία Sansa ούτε είναι όσο κακομαθημένη τη δείχνουν στη σειρά ούτε τόσο αγενής. Μόνο χαζή είναι, αλλά στρώνει με τον καιρό.
-Ο Hound (aka Sandor Clegane) είναι απλά sworn shield του Joffrey, που σημαίνει πως ό,τι κι αν σκέφτεται ή πιστεύει δεν μπορεί να παρακούσει μια εντολή δοσμένη απ' τον ίδιο τον Joffrey, όσο σκληρή κι αν είναι. Επίσης, δεν φταίει αυτός που φοβάται τη φωτιά. Ναι, σ' εσένα μιλάω, Arya.
-Θα το ομολογήσω. Τα κεφάλαια που βαριέμαι περισσότερο στα βιβλία είναι τα κεφάλαια του Bran. Και τον ίδιο βαριέμαι σαν χαρακτήρα.
-Στη σκηνή όπου ο Joffrey καθόταν στο Σιδερένιο Θρόνο κι ένα σπαθί του γρατζούνισε το χέρι εγώ ήμουν σε φάση "γιατί να μην του μπει στον κώλο γαμώτο :'(" :Ρ
-Eίμαι σίγουρη πως όταν φτάσω στον Red Wedding θα χαλάσω τη μισή Kleenex.-
-Ο Ned είναι μεν ο πιο honorable χαρακτήρας από όλους αλλά σε κάποιες φάσεις είναι ΤΟΣΟ χαζός που θέλω να τον πιάσω απ' τον γιακά και να τον ταρακουνήσω μπας και συνέλθει. Βρε καλέ μου. Εκεί σου λέει ο Littlefinger "don't trust me", τι πας και τον εμπιστεύεσαι?! Εκεί σου λένε πως πρέπει να βάλεις χέρι στο μπάσταρδο για να μην πάρει το θρόνο, τι κάθεσαι και λες πως δεν θες να χύσεις αθώο αίμα?! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΙΜΑ, ΞΕΚΟΛΛΑ.
-Η Melisandre είναι θεά, τέλος.- Εύκολα καταφέρνει κανείς ολόκληρο βασίλειο να αλλαξοπιστήσει?
-Είχα μείνει έτσι -> O.O όταν ο Stannis έκανε τον Davos λόρδο και Χέρι του Βασιλιά. Ποιος να το φανταζόταν ότι ο Onion Knight θα γινόταν Hand of the King.
-Θέλω romance Jaime x Brienne. Μπορεί η καημένη να είναι ασχημούλα αλλά είναι τόσο καλή, τόσο αθώα μπροστά στη σκύλα την Cersei. Και έχουν τόση χημεία μεταξύ τους, ακόμα κι όταν βρίζονται <3
-Επίσης θέλω romance Sansa x Hound, αλλά δεν το βλέπω, ή αυτή θα ερωτευτεί άλλον ή αυτός θα πεθάνει.
-Στηρίζω με χίλια την θεωρία πως Rhaegar+Lyanna=Jon Snow. Αυτή η άρνηση του Ned να αποκαλύψει τη μάνα του Jon, κι αυτό το "promise me, Ned" προς τα εκεί με πάνε.
-Οι Tyrell με έχουν μπερδέψει. Είναι τόσο καλοσυνάτοι που από στιγμή σε στιγμή τους περιμένω να αρχίσουν τα πισώπλατα μαχαιρώματα. Ή απλά έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία μυστηρίου :Ρ
-Οι Martell πάλι πρέπει να είναι μορφάρες οι άνθρωποι. Μέχρι και bisexual έχουν στην οικογένεια. Θέλω να τους δώσουν περισσότερο page-time :Ρ
-Και κάτι τελευταίο: Αν δεν πάρουν πίσω οι Targaryen τον θρόνο θα αρχίσω τις αβάντες :| Οκ αγαπάμε, στηρίζουμε Starks, αλλά σαν την Dany κανένας <3

Τα 'πα κι ησύχασα :Ρ See ya around everyone!

Umineko Theories

2011-10-13T03:05:00.001+03:00

There are no more than 18 persons on the island.
Ειλικρινά αυτή η Κόκκινη Αλήθεια έχει τόσες στρώσεις και τόσες αναγνώσεις που ακόμα κι αν ξέρεις ότι δεν μπορείς να πεις ψέματα μ' αυτήν, με τα κατάλληλα λόγια μπορείς να κάνεις ένα ψέμα αλήθεια. Που σημαίνει πως το περίφημο aphorism μπορεί να περιέχει αρκετά ψέματα που όμως δεν είναι ψέματα. Πχ. αν (βλ. παρακάτω) η Shannon και ο Kanon μετράνε για ένα πρόσωπο, τότε άνετα μπορούν να υπάρχουν περισσότερα άτομα στο νησί κι έτσι και να λες την αλήθεια και να μπερδεύεις περισσότερο τον αντίπαλο.

Ushiromiya Battler is Ushiromiya Asumu's son.
Ο Battler, μετά από εντολή της Beatrice, επαναλαμβάνει την παραπάνω φράση με κόκκινο, λέγοντας προφανώς την αλήθεια. Όταν προσπαθεί να πει πως η Asumu τον γέννησε, δεν μπορεί.
Η Kyrie και η Asumu ήταν έγκυες την ίδια περίοδο. Νωρίτερα στο anime η Kyrie λέει πως η Asumu γέννησε τον Battler, ενώ το δικό της μωρό γεννήθηκε νεκρό. Το πιθανότερο όμως είναι να έγινε το αντίθετο μέσω του Rudolf ή κάποιου άλλου που ήταν κοντά τους κι εκείνη να μην ενημερώθηκε γι' αυτό. Εξάλλου ο Battler μοιάζει πάρα πολύ με την Ange, που είναι σίγουρα κόρη της Kyrie.
Άρα η Asumu είναι μεν μητέρα του Battler επειδή τον μεγάλωσε, αλλά και δεν είναι επειδή δεν τον γέννησε εκείνη.

Shannon, Kanon and Beatrice are all personalities of Yasu. Yasu is also known as Ushiromiya Lion in the Miracle Kakera. Furthermore, Kanon's corpse always disappears during the twilights.
Αν ο/η (θα το αναφέρω ως θηλυκό από δω και πέρα για λόγους ευκολίας -εξάλλου όλη η Ιαπωνία πιστεύει πως είναι κορίτσι) Yasu δημιούργησε τις τρεις προαναφερόμενες προσωπικότητες, πώς κατάφερνε να τις κάνει ορατές σε όλους τους άλλους; Σε όλες τις arcs η Shannon (που είναι η βασική προσωπικότητα) και ο Kanon εμφανίζονται κανονικά μπροστά στους υπόλοιπους χαρακτήρες. Για να μην αναφέρω το Επεισόδιο 7, όπου εμφανίζεται και ο Lion.
Αναφέρεται πολλές φορές στο anime πως όταν πιστεύεις σε κάτι, τότε μπορείς και να το δεις. Άρα η Yasu θα μπορούσε να είχε επηρεάσει όλους τους ενοίκους της έπαυλης ώστε να πιστεύουν πως ο Kanon υπάρχει και άρα θα τον έβλεπαν και αυτόν. Το πώς είναι άλλο θέμα xD
Όμως όταν αρχίζουν τα twilights, το πτώμα του Kanon δεν βρίσκεται ποτέ. Δηλαδή ο Kanon μπορεί να "εξαφανίζεται" κατά κάποιον τρόπο όταν πεθαίνει η Shannon, όχι αμέσως, αλλά τουλάχιστον μόλις έρχεται η σειρά του να θυσιαστεί. Ναι, ξέρω, μπέρδεμα -.-

Kinzo is always found burned in the basement and is recognized by his 6 toes.
O Kinzo είναι ο μοναδικός που πεθαίνει πάντα με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις arcs. Στο 5 όμως αποκαλύπτεται πως ήταν νεκρός πριν καν η οικογένεια μαζευτεί στο νησί. Άρα (μιας κι ακόμα δεν έχω διαβάσει όλο το 5) μπορεί να τον βρήκαν καμένο επειδή εκεί τον έβαλαν o Krauss με τη Natsuhi (που ήξεραν το γεγονός από την αρχή) για να μην αναγκαστούν να το αποκαλύψουν στα υπόλοιπα αδέλφια. Οπότε τεχνικά η Natsuhi μπορεί να μην είναι ένοχη για φόνο όπως κατηγορείται, είναι ένοχη όμως για συγκάλυψη και απόκρυψη στοιχείων, μαζί με τον άντρα της, τον Genji και τον γιατρό.

How to commit murder in a closed room?
Schroedinger's Cat. Η γάτα μέσα στο κουτί μπορεί να είναι και ζωντανή και νεκρή, όμως δεν ξέρεις αν είναι σίγουρα μέχρι να κοιτάξεις ο ίδιος μέσα. Ο Battler χρησιμοποιεί αυτή την θεωρία (με τη βοήθεια της Virgilia -σιγά μην μπορούσε να το σκεφτεί μόνος του xD) για να αποδείξει πως η 6η θυσία του πρώτου twilight δεν ήταν πραγματική θυσία αλλά ούτε και αυτοκτονία, μάλλον κάτι σαν ατύχημα, μιας και το πτώμα της Shannon βρέθηκε σε κλειδωμένο από παντού δωμάτιο. Κι εκεί φαίνεται πως "χτυπάει" την επιχειρηματολογία της Beatrice. Αγαπάμε Battler <3

Απλά έχω καεί πολύ με Umineko τον τελευταίο καιρό. Αυτή η ανάρτηση μπορεί να είναι και γεμάτη βλακείες, αλλά δεν μπορώ, υπάρχουν τόσα πολλά άλυτα προβλήματα σ' αυτό το anime/VN που αν δεν τα καταγράφεις το κεφάλι σου κινδυνεύει να εκραγεί :Ρ
Ja ne!

What am I, in the end?

2011-09-27T02:42:00.001+03:00

They say I'm warm, open and inviting.

I say I'm antisocial and the most enclosed person on Earth.

They say I'm a good girl, that I obey my elders, that I take heed of advice.

I say I always do what I want, that I don't care about what others think.

They say I have many talents and great potential.

I say I'm useless because I'm too bored to tend to these talents.

They say I'm quiet and kind.

I say I'm loud and rude.

They say I'm the most reserved person they know.

I say I'm eccentric and weird.

They say I can talk and write like a professor.

I say my speech is more like a mix of several (sub)cultures.

They say I'm cold like a gravestone in front of sickness and death.

I say I simply do not show my emotions.

They say I like to consider all of the possibilities.

I say I don't know what I want, that I change my mind too easily.

They say people get my words wrong too frequently.

I say they don't know me so well to get exactly what I'm saying.

They don't know me.

But I know myself.

I am all things. Every single one of them and yet nothing.

I can be whatever the hell I want.-

Tribute to Tyrion Lannister

2011-09-24T14:20:00.004+03:00


Tyrion Lannister, son of Tywin.

Also known as "The Imp" and "Halfman".

Best of Quotes
-My brother has his sword, King Robert has his warhammer, and I have my mind... and a mind needs books as a sword needs a whetstone, if it is to keep its edge.

-We are puppets dancing on the strings of those who came before us, and one day our own children will take up our strings and dance in our steads.

-What sort of an imbecile arms an assassin with his own blade?

-How would you like to die, Tyrion, son of Tywin?
-In my own bed, at the age of 80, with a belly full of wine and a girls mouth around my cock.

-Never forget what you are. The rest of the world will not. Wear it like armor, and it can never be used to hurt you.

-All dwarfs are bastards in their father's eyes.

-A Lannister always pays his debts.

-I'm not a cripple.
-Then I'm not a dwarf. My father will be rejoiced to hear it.

-And I have a tender spot in my heart for cripples and bastards and broken things.

-Words are wind.

-What about you, milord? What's the strangest thing you've eaten?
-Do Dornish girls count?

-I just want to stand on the edge and piss off the end of the world.

-Those are brave men. Let's go kill them.

-In the dark, I am the Knight of Flowers.

-If I could pray with my cock, I would be much more religious.

-Give me sweet lies, and keep your bitter truths.

-Cercei thinks I'm a mushroom. She keeps me in the dark and feeds me shit.

-It makes no difference to me who you choose to lay with. Though it hardly seems fair that you would open your legs for one brother and not the other.

-One word, and I will hit you again.

-For hands of gold are always cold, but a woman's hands are warm.

-I arrived here a King's Hand, riding through the gates at the head of my own sworn men, and I leave like a rat scuttling through the dark, holding hands with a spider.

-Another name? Oh, certainly. And when the Faceless Men come to kill me, I'll say, 'No, you have the wrong man, I'm a different dwarf with a hideous facial scar'."

Θα ανανεώνεται :Ρ

Α, και μην ξεχνιόμαστε... DRACARYS!

Νεύρα :@

2011-09-21T22:32:00.000+03:00

Σκοτώθηκα να στήσω το Ντάρμστρανγκ, μόνη μου σχεδόν. Με τη Ρέα και τον Πάνο ξεκινήσαμε δύο πρότζεκτς εδώ και λίγο καιρό και κανείς δεν φιλοτιμήθηκε να συμμετάσχει. Εντάξει, ίσως είναι νωρίς ακόμα, αλλά δεν είναι κατάσταση αυτή. Απ' τη μία ενθουσιάζονται και δηλώνουν συμμετοχή, παίρνουν ρόλους, τα πάντα, κι απ' την άλλη, όταν ξεκινάει το παιχνίδι, κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο. Και μετά στις αξιολογήσεις "το Ντάρμστρανγκ δεν έχει κόσμο, οι διευθυντές κάθονται". Εμείς καθόμαστε ρε? Που έχουμε λυσσάξει να βρίσκουμε συνεχώς τρόπους να σας κρατάμε το ενδιαφέρον? Ναι, το ξέρουμε ότι η θεματολογία μας δεν είναι και η πιο χαρούμενη του φόρουμ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΠΟΜΠΑΤΟΝ, FOR FUCK'S SAKE! Έχουμε φανταστική λογοτεχνία, μυθολογίες, παιχνίδια, μαγείες, απόκρυφα βιβλία, τα πάντα. Τόσο δύσκολο είναι να βρείτε ΕΝΑ πράγμα που να σας αρέσει απ' όλα αυτά?! Πρέπει δηλαδή να φτάσουμε στο σημείο να διώξουμε τους πάντες από κει μέσα και να ξαναπεριμένουμε αιτήσεις απ' την αρχή? Το θέμα είναι να μην το πάμε τόσο μακριά! Να μας δείξετε κι εσείς ότι σας αρέσει που είστε μέλη κι ότι σας ενδιαφέρει να πάτε μπροστά τη σχολή! Μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τόσα πολλά! Χρειαζόμαστε και τη δική σας συμμετοχή, όχι να κουραζόμαστε και μετά να τρώμε ένα Χ από δω μέχρι την Ιαπωνία! Είναι απλά ΑΔΙΚΟ! Κι αν έχετε απορίες πείτε το! Δεν θα σας φάμε! Στην τελική αν δεν σας ενδιαφέρει πείτε το να ξέρουμε κι εμείς τι να κάνουμε! Να μείνουμε με το Μπομπατόν δηλαδή που είναι αγάπες και λουλούδια, μην ξεράσω! -.-

Μερικές φορές τους μισώ όλους εκεί μέσα τόσο πολύ :|

Stop whining!

2011-09-20T20:57:00.000+03:00

Ειλικρινά έχω βαρεθεί να τριγυρνάω σε φόρουμ και άλλα παρόμοια σάιτ και να βλέπω άτομα να λένε πόσο βλακεία και καταθλιπτική ήταν η τελευταία ταινία του Αρονόφσκι ή πόσο βαρέθηκαν βλέποντας το Dogville.

Βρε καλοί μου. Σκηνοθέτες όπως οι προαναφερόμενοι δεν είναι για όλους. Όταν έχεις μάθει να βλέπεις τις εύπεπτες ταινίες του Χόλιγουντ, που το μόνο που προσφέρουν είναι ένας πρόσκαιρος εντυπωσιασμός χάρη στα εφέ τους ή μια εύκολη συγκίνηση λόγω του γλυκανάλατου σεναρίου τους, προφανώς και όταν δεις το Fountain, που παρόλα τα εφέ θέλει να έχεις και το μυαλό σου στην υπόθεση, δεν θα σου αρέσει! Όταν δεν έχεις μάθει να σκέφτεσαι ενώ βλέπεις μια ταινία, προφανώς και θα σου φανεί βαρετή!

Ή πχ με τους Watchmen. Πολλοί πήγαν και το είδαν απλά και μόνο επειδή περίμεναν μια ακόμα μια απλή ταινία με υπερήρωες, δηλαδή με ξύλο. Φυσικά δεν είχαν διαβάσει το graphic novel και δεν είχαν ιδέα για την πλοκή και τα νοήματά του. Και απογοητεύτηκαν επειδή εκτός της τρίωρης διάρκειας είχε και μια άλφα υπόθεση που έπρεπε να παρακολουθήσεις με προσοχή αλλιώς δεν θα καταλάβαινες τίποτα.

Εννοείται πως σε όλα αυτά πάντα παίζει ρόλο και το γούστο, αλλά γενικά πιστεύω πως το γούστο μας διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες, και ειδικότερα από τα ερεθίσματά μας.

My point is, μην βλέπετε μια ταινία, οποιαδήποτε ταινία, απλώς και μόνο επειδή σας είπαν ότι είναι καλή. Ψάχτε την λίγο πριν πάτε στο σινεμά. Δείτε το έργο του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου. Δείτε τι πραγματεύεται, σε τι κοινό στοχεύει. Αν πρόκειται για δύσκολη ταινία κι εσείς θέλετε απλά να περάσετε την ώρα σας ευχάριστα, μην την δείτε. Θα σας κουράσει και θα βαρεθείτε, και λογικό είναι. Αφού δεν θέλετε να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει, μην γκρινιάζετε όταν η ταινία που οι ίδιοι έχετε επιλέξει να δείτε το απαιτήσει από εσάς. Αυτό φυσικά ισχύει και αντίστροφα. Όταν πάτε να δείτε τον Κόναν, μην γκρινιάζετε επειδή το σενάριο δεν είχε το βάθος που θα θέλατε.

Κακά τα ψέματα, η βιομηχανία του κινηματογράφου δεν μας κοροϊδεύει. Ξέρει τι πουλάει και πού στοχεύει, και χάρη σ' αυτό έχει κάνει εκατομμύρια. Το θέμα είναι να μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Υπάρχουν οι ταινίες του εντυπωσιασμού, οι ταινίες της συγκίνησης, οι ταινίες του τρόμου και οι ταινίες της σκέψης. Αν θες να βγεις ευχαριστημένος από την αίθουσα, διάλεξε από πριν αυτό που πας να δεις, σιγουρέψου ότι είναι στο στυλ που σου αρέσει. Για να αποφύγεις μετά και την γκρίνια του στυλ "έχασα τα λεφτά μου και 2 ώρες απ' τη ζωή μου" και τους καβγάδες με τους φανατικούς οπαδούς της ταινίας, που συνήθως καταλήγουν σε νίκη των δευτέρων :Ρ

On fan art & fan fiction.

2011-09-09T22:12:00.000+03:00

Λατρεύω το fan art. Γενικά μου αρέσει πάρα πολύ να βλέπω πώς φαντάζεται ο καθένας τους χαρακτήρες και τις τοποθεσίες ενός βιβλίου, να βλέπω διαφορετικές εκδοχές ενός χαρακτήρα από άνιμε ή ταινία. Είναι ένας τρόπος εξάσκησης της φαντασίας, ακόμα και ένα μέσο εισροής νέων ιδεών.

Εξίσου μ' αρέσει και να διαβάζω fan fiction, ιστορίες γραμμένες από φαν για φαν. Μερικές είναι πραγματικά άθλιες. Έχω πετύχει ιστορίες με τόσα γραμματικά, συντακτικά και λογικά λάθη που δεν ξέρω πως και οι ίδιοι οι συγγραφείς τους δεν τις έχουν διαγράψει ακόμα. Έχω πετύχει όμως και διαμαντάκια. Αγαπημένο είδος; Τα alternate universe -που συνήθως εξερευνούν το "what if?"-, τα romance και τα tragedy, με ειδική μνεία στα suicide. (Μια μέρα είχα διαβάσει 5 μονοκοπανιά. Μετά μ' έπιασε κατάθλιψη :Ρ)

Βέβαια, αρκετές φορές οι original συγγραφείς έχουν αντίθετη άποψη. Διάβαζα πρόσφατα για κινήσεις που έγιναν να απαγορευτεί το fan fiction. Κυριότερος λόγος, τουλάχιστον απ' ό,τι κατάλαβα, το slash. Για όσους δεν ξέρουν, slash λέγονται οι ιστορίες που τοποθετούν αντρικούς χαρακτήρες σε μεταξύ τους ερωτικές σχέσεις. Το αντίστοιχο για τις γυναίκες είναι το femslash. Ένας άλλος λόγος, επειδή θεωρούσαν πως έτσι καταστρέφεται το fandom.

Έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Οκ, σε πολλά άτομα δημιουργεί αμηχανία το slash. Κι εγώ το έπαθα στην αρχή, όταν ακόμα δεν ήξερα πόσες πιθανότητες ανοίγει σε κάποιον το fan fiction. Είναι λόγος αυτός να το απαγορεύσεις εντελώς? Ακόμα χειρότερα, ενώ βλέπεις ολοκάθαρα ότι σε κάποιον αρέσει αυτό που δημιούργησες? Γιατί προφανώς, για να κάτσεις να ασχοληθείς με το fan fiction, πρέπει να είσαι οπαδός μιας σειράς/ενός βιβλίου/γουατέβερ. Με την ίδια λογική, γιατί να θελήσει ο Χ, Ψ συγγραφέας να απομακρύνει ουσιαστικά κόσμο από το να ασχοληθεί με το δημιούργημά του?

Κατά τη γνώμη μου, αυτό που κάνει βασικά το fan fiction είναι να ανοίγει ορίζοντες, να παρουσιάζει νέες πιθανότητες, να ικανοποιεί και τους οπαδούς του τάδε χαρακτήρα ή του δείνα pairing που είτε αμελήθηκε απ' τους δημιουργούς είτε δεν υπήρξε ποτέ canon. Άρα δεν καταλαβαίνω γιατί να θελήσει κάποιος να στερήσει, να κάνει ποινικό αδίκημα το δικαίωμα να επεξεργάζονται οι οπαδοί το έργο του με το δικό τους τρόπο. Στην τελική ούτε λεφτά του παίρνουν, ούτε δόξα, ούτε ισχυρίζεται κανείς πως όσα γράφει είναι αποκλειστικά και μόνο δικά του. Απλά βάζουν το δικό τους λιθαράκι σ' ένα τεράστιο fandom.

Φυσικά έχουμε και το θέμα της Mary-Sue. Του χαρακτήρα δηλαδή που είναι τέλειος σε όλα, πανέμορφος, με πάρα πολλά χαρίσματα και αγαπητός σε όλους. Κανένας συγγραφέας δεν θέλει να κατηγορηθεί ότι δημιούργησε μια Mary-Sue, ό,τι και να γράφει. Ένας παραπάνω λόγος λοιπόν για πολλούς να απεχθάνονται τα fan fiction και να ζητούν την απαγόρευσή τους.

Αλλά και πάλι εμένα δεν με πείθουν. Κάποιος που έφτιαξε μια Mary-Sue κάλλιστα μπορεί να τη βελτιώσει. Εξάλλου, πώς περιμένεις από τους νέους να καλλιεργήσουν το όποιο συγγραφικό ταλέντο μπορεί να έχουν αν δεν τους αφήνεις να το εκφράσουν? Ένας ίσως να μην μπορεί να γράψει original stories (όπως εγώ Τ_Τ) αλλά να είναι καλός στο fan fiction, γιατί να μην το εξασκήσει?

Όλα τα παραπάνω ισχύουν και για το fan art. Θα συμφωνήσω πως υπάρχουν παιδιά που δεν ζωγραφίζουν τόσο καλά. Και? Η προσπάθεια δε μετράει? Το ότι τους αρέσει αυτό που κάνουν κι αυτό που αναδημιουργούν δε μετράει?

Το -ο Verloren να το κάνει- αίτημα της απαγόρευσης του fan fiction για μένα είναι τουλάχιστον δικτατορικό. Δεν μπορεί κανείς να σου πει τι θα γράφεις και τι θα ζωγραφίζεις. Και γενικά δεν μπορεί κανένας μα κανένας να σου πει τι θα κάνεις :)

Just one thing.

2011-09-06T01:52:00.001+03:00

GAME OF THRONES IS THE FUCKING BEST TV SERIES EVER MADE.

Ευχαριστώπολύγειασας.

ΥΓ: And Lord Tywin Lannister didn't, in the end, shit gold.

Life, death and other morbid tales

2011-09-04T23:45:00.001+03:00

Αγαπάω τη ζωή. Γενικότερα. Κι ας ψιλογκρινιάζω όταν μου συμβαίνει κάτι άσχημο. Είναι τόσο ωραία να είσαι ζωντανός. Να νιώθεις τον αέρα και τον ήλιο στο πρόσωπό σου, στα μαλλιά σου. Να, σήμερα ανέβηκα στο Παλαμήδι. (Είχαμε πάει 2ήμερο στο Ναύπλιο με τον boyfriend <3.) Μπορεί να μην είχα φάει πρωινό και να ψωμολυσσούσα, μπορεί να ήμουν κουρασμένη αλλά και μόνο η θέα με αποζημίωσε.

Ναι, είναι ωραία να ζεις. Να μαθαίνεις κάθε μέρα κάτι καινούριο, να βλέπεις συνεχώς νέα μέρη και νέους ανθρώπους. Γι' αυτό δεν αντέχω τους ανθρώπους που γκρινιάζουν 24/7/12/54/365 για την κοινωνία την άδικη, την κοινωνία την ψεύτρα και την μαύρη ζωή που κάνουνε οι μαύροι κλέφτες. Αν δεν σας αρέσει τόσο πολύ, κάντε κάτι για να την αλλάξετε! Ή στην τελική αποδεχτείτε την.

Και γι' αυτό θα ήθελα τόσο πολύ να μην πεθαίνουμε. Οκ, καταλαβαίνω ότι "whatever has a beginning, it has an end" κι ότι όλα είναι κύκλος, αλλά γιατί πρέπει να είναι τόσο βίαιο το τέλος μας? Τη μια στιγμή ζούμε και γελάμε και την άλλη κλαίνε οι μάνες μας στο μνήμα. Ειδικά για νέους ανθρώπους, είναι ό,τι χειρότερο. Στο χωριό μου πχ. πέρσι σκοτώθηκαν δυο παιδιά, στην ηλικία μου. Και ζουν γέροι και γριές που έχουν φτάσει τα 100. Δεν είναι αδικία αυτό? Κι όπως άκουσα πρόσφατα, ο θάνατος είναι αναπόφευκτος ακριβώς επειδή έχουμε πειστεί πως είναι. Έχει μια λογική κι αυτό.

Πέρασα όμορφα το καλοκαίρι. Δεν καθόμουν σπίτι, είδα πολλές ταινίες, πολλούς φίλους (Μαράκι!!!! <3), ξεκουράστηκα, διάβασα βιβλία, μαύρισα (λίγο, γιατί φοράω σκούρα χρώματα κι αν έχω βαθύ μαύρισμα μοιάζω με γυφτάκι xD), κοντολογίς έκανα όσα πράγματα δεν μπορούσα το χειμώνα. Και κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι ότι η ζωή είναι ωραία, κι ας είναι δύσκολη <3

The End of an Era

2011-07-16T19:18:00.000+03:00

Και το φαινόμενο της γενιάς μου έφτασε στο τέλος του.

Χάρι Πότερ. Πολλοί τον αγάπησαν, άλλοι τόσοι τον μίσησαν, σε όλους άφησε κάτι. Τον ανακάλυψα στα 13 μου. 10 χρόνια αργότερα, ακόμα τον νιώθω κομμάτι μου. Δεν είναι καν στα καλύτερα ή πιο ποιοτικά βιβλία που έχω διαβάσει, έχει όμως ουσία και νόημα.

Ναι, η τελευταία ταινία είχε πολλές αλλαγές. Πολλά πράγματα που άφησαν έξω. Δεν με ένοιαζε. Είμαι purist, δεν το αρνούμαι. Όταν μια ταινία βασίζεται σε βιβλίο, κόμικ, μυθολογία, παιχνίδι, οτιδήποτε, θέλω να είναι όσο πιο πιστή γίνεται. Αλλά εδώ ήταν η πρώτη φορά που δε με ένοιαξε. Προτίμησα να επικεντρωθώ στο γεγονός ότι ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΕΔΩ, παρά να γκρινιάξω για τις αλλαγές.

Με θύμωσαν οι δύο διακοπές ρεύματος όσην ώρα βλέπαμε την ταινία, αλλά looking back το βασικότερο που μου προκάλεσαν ήταν ανυπομονησία για τη συνέχεια. Αν και για να πω την αλήθεια, όταν ο χειριστής προχώρησε την ταινία και είδαμε σχεδόν όλη τη σκηνή στο King's Cross με τον Ντάμπλντορ, έκρυβα τα μάτια μου για να μην βλέπω :Ρ

Δεν έκλαψα. Σπάνια κλαίω σε ταινίες έτσι κι αλλιώς. Μου έμεινε μια μελαγχολία για το τέλος, όμως βγήκα απ' την αίθουσα με ένα τεράστιο χαμόγελο. Γίναμε ρεζίλι βγάζοντας φωτογραφίες έξω απ' το σινεμά, μπροστά από το χαρτόνι που παρίστανε τη Μάχη του Χόγκουαρτς, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα "μεγάλωσα γι' αυτά". Ήμουν παιδί.

Πήγαμε για φαγητό ύστερα, και κάναμε πρόποση στο "Αγόρι που Έζησε", όπως έκαναν μάγοι σε όλη τη Βρετανία στο τέλος του πρώτου κεφαλαίου της Λίθου.

Όλα τα καλά έχουν ένα τέλος. Όμως δεν πρέπει να στενοχωριόμαστε που τελειώνουν. Αντίθετα. Πρέπει να χαιρόμαστε που τα ζήσαμε. Πιστέυω όμως πως για τους αληθινούς φαν, τίποτα δεν τελειώνει οριστικά. Ολόκληρη Pottermore θα έχουμε σε λίγο καιρό, για να μάθουμε πολλά κρυμμένα μυστικά της κοινότητας των μάγων.

Ευχαριστούμε, JK. Για τον κόσμο που μας χάρισες, επειδή έκανες το Χόγκουαρτς σπίτι μας, επειδή μας δίδαξες τι σημαίνει αγάπη και φιλία -έννοιες πολύ δύσκολες για να έχουν ένα μόνο ορισμό. Επειδή μας άλλαξες τη ζωή και μας έφερες κοντά, ευχαριστούμε.

Shopping therapy :P

2011-07-12T23:37:00.000+03:00

Γύρισα που λέτε πριν δυο μέρες Αθήνα για την πρεμιέρα της τελευταίας ταινίας του Χάρι Πότερ (σνιφ-σνιφ) και το'ριξα στα ψώνια.

Το πρώτο πράγμα που πήρα -ή μάλλον τύπωσα- ήταν η μπλούζα ΧΓ για την πρεμιέρα! Ένα μαύρο γυναικείο μπλουζάκι με το επετειακό σήμα του HarryWorld στην καρδιά και πίσω το έμβλημα του Ράβενκλοου σε βιτρό [δικιά μου ιδέα να μπουν αυτά στις μπλούζες, ώστε να είμεθα και πρωτότυποι] και το νικ μου με χρυσά γράμματα. Φωτογραφίες υπάρχουν στο φόρουμ :Ρ

Το επόμενο ήταν μια μαύρη βερμούδα με καφέ ζώνη-πλεξίδα <3 Την ερωτεύτηκα με το που την είδα, κι ας είχε 55 ευρώ :Ρ

Πήρα και καινούρια πέδιλα! Ήθελα να ξεφύγω από το κλασικό μαύρο που φοράω μια ζωή κι έτσι πήρα ένα ζευγάρι που πιάνει γύρω στον αστράγαλο και τα δάχτυλα με πλεξίδες φτιαγμένες από χρωματιστές σατέν κορδέλες. 15 ευρώ παρακαλώ. Άντε γιατί εγώ πάνω από 25 ευρώ για πέδιλα απλά δεν δίνω.

Επίσης παρήγγειλα σε μια γνωστή το σύμβολο των Κλήρων σε μενταγιόν, σε χρυσό χρώμα. Και μόλις της είπα να το έχει έτοιμο μέχρι την Πέμπτη γιατί -και καλά- Παρασκευή θα φύγω και μπορεί να μην την ξαναπετύχω :Ρ Ανυπομονώ να πάω σινεμά φορώντας το!

Τέλος έβαλα στο μάτι ένα γαμάτο μαγιό, καφέ με ένα χρυσό δράκο, αλλά είχε 80 ευρώ οπότε πολύ πιθανόν να μην το πάρω :( Και είναι τόσο fantasy!

Won by your fathers soldiers

Won with offerings and blood

Crush! Kill! Spread thresh and fire the battle!

Game of Thrones

2011-07-10T15:33:00.000+03:00

Αρκετά χρόνια πριν είχαν πέσει στην αντίληψή μου τα βιβλία του G. R. R. Martin, "A Song of Ice and Fire", αλλά δεν είχε τύχει να τα διαβάσω. Αφενός κανείς γνωστός μου δεν τα είχε ώστε να μου τα δανείσει κι αφετέρου οι ελληνικές εκδόσεις είχαν χωρίσει κάθε βιβλίο σε δύο τόμους και τους πουλούσαν προς 20 ευρώ τον ένα. Και στα αγγλικά δεν το έβρισκα.

Πριν δυο μήνες λοιπόν έμαθα για την καινούρια σειρά της HBO που βασιζόταν στο πρώτο βιβλίο με τίτλο Game of Thrones. Άρχισα να τη βλέπω μερικές μέρες μετά και τη λάτρεψα. Ήταν ένας κόσμος αντάξιος αυτού του Tolkien, με δική του γεωγραφία, θρησκεία, ιστορία, γλώσσες και πολιτισμούς' όλα όσα μου αρέσουν στα έργα φαντασίας. Σε αυτά ας προσθέσουμε την μεσαιωνική ατμόσφαιρα, τις επικές μάχες, τις πολιτικές δολοπλοκίες, μια δόση μαγείας, άλλη μια έρωτα, ένα υπερτέλειο opening, χαρακτήρες "πιο δηλητηριώδεις κι απ' τους Βοργίες" [(c)Guardian] κι έχουμε την ιδανική συνταγή για ένα high fantasy setting. Και την προηγούμενη εβδομάδα, κοντεύοντας πια να τελειώσω την πρώτη σεζόν, αγόρασα το βιβλίο στα αγγλικά απ' το Public και το ξεκίνησα.

Η υπόθεση πάει κάπως έτσι: Στο Westeros, εφτά ευγενείς οικογένειες μάχονται για την κατάκτηση του Σιδερένιου Θρόνου που θα τους δώσει εξουσία σε όλη την ήπειρο. Οι πρωταγωνιστικές είναι οι Stark, οι Lannister και οι Targaryen, με τους Baratheon αυτή τη στιγμή στον θρόνο. Το βιβλίο χωρίζεται σε κεφάλαια αφηγούμενα από την οπτική γωνία κάθε χαρακτήρα οπότε μαθαίνει κανείς πώς σκέφτονται και γιατί δρουν όπως δρουν.

Αγαπημένοι χαρακτήρες μέχρι τώρα:
-Daenerys Targaryen. Ξεκίνησε ως ένα φοβισμένο κοριτσάκι που το πούλησαν για γάμο σε μια φυλή βαρβάρων και κατέληξε πολεμίστρια και khaleesi (=βασίλισσα). (Και δεν θέλετε να σποϊλάρω περισσότερα, believe me.)
-Tyrion Lannister. Αν και νάνος, ο μοναδικός διανοητικά φυσιολογικός Lannister, και ο πιο honorable από όλους. Κι έχει και ατακάρες :Ρ
-Jon Snow. Νόθος γιος του Ned Stark, απόκληρος, στρατιώτης στην Night's Watch.
-Arya Stark. Το αγοροκόριτσο. Για πολλά respect.
-Τα μωρά direwolves που βρίσκουν τα παιδιά Stark στην αρχή του έργου <3 Ειδικά ο Ghost του Jon και η Nymeria της Arya.

Πιο μισητοί χαρακτήρες μέχρι τώρα:
-Viserys Targaryen. Αδελφός της Daenerys, μεγάλη ψωνάρα, του ανήκει κληρονομικώ δικαίω ο θρόνος, αλλά δεν το έχει για βασιλιάς. Με τίποτα όμως.
-Cersei Lannister. Σκύλαααααααα, Παναγία βόηθα. Δυστυχώς είναι βασίλισσα και βασιλομήτωρ οπότε δεν βλέπω να την ξεφορτωνόμαστε σύντομα -.-
-Joffrey Baratheon. Baratheon μόνο στο όνομα, είναι γιος της Cersei και του διδύμου της, Jaime, πολύ κωλόπαιδο λέμε. Χειρότερος κι απ' τον Μαλφόι :Ρ
-Ser Allister Thorne. Ανώτερος στην Night's Watch, δουλειά του είναι να εκπαιδεύει τους καινούριους και να την μπαίνει συνεχώς στον Jon και τον Sam.
-Theon Greyjoy. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου φαίνεται πολύ μαλακισμένο :Ρ

Στα συν της σειράς:
-Οι ηθοποιοί, ειδικά ο Sean Bean (γνωστός ως Boromir) στον ρόλο του άρχοντα του Winterfell και Χέρι του Βασιλιά Eddard "Ned" Stark. Όλοι σχεδόν είναι όπως τους περιγράφει το βιβλίο -και ακόμα και τα παιδιά παίζουν εξαιρετικά καλά.
-Η πιστότητα στο βιβλίο. Έχουν κρατήσει την ουσία, έχουν αφαιρέσει τα λιγότερο σημαντικά πράγματα και έχουν προσθέσει ελάχιστες μόνο σκηνές που υποπτεύομαι πως τις έχουν πάρει από τα επόμενα βιβλία -ή έστω τις έχει εγκρίνει ο συγγραφέας.
-Η σκηνοθεσία, η σκηνογραφία και τα κοστούμια.
-Το opening και η μουσική.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, το μόνο "μειονέκτημα" που μπορώ να βρω είναι ότι έχουν μεγαλώσει όλους τους χαρακτήρες κατά 2-3 χρόνια. Το βρίσκω όμως λογικό καθώς πχ η Daenerys στο βιβλίο είναι 13 όταν παντρεύεται -αρκετά σοκαριστικό για τα δεδομένα της εποχής μας. Οπότε νομίζω πως θα είναι η πρώτη και τελευταία φορά που θα βάλω 10/10 σε τηλεοπτική σειρά :Ρ Ποιος περιμένει μέχρι την άνοιξη για την επόμενη σεζόν γαμώτο? :'(

...Of the Golden Witch

2011-06-29T03:07:00.004+03:00

Disclaimer: Umineko (c) 07 Expansion.

Just a small BeaBato drabble.

I just wanted to feel your breath on my face once more.

I should hate you. You toyed with me, with my family, with the servants, just to ease your boredom. Truly, I thought I hated you.

Until you gave up; you let me win, you died, and the victor was I. But I can't call this a fair draw. It's not fair. It's something only you desired. Not I.

I remember the time you asked me to kill you. How I held your head in my arms then. How I promised to kill you ignoring the pain in my heart, just because you wanted me to.

That was when I realized you were much more than what you would let me -or anyone else- see. Soft skin and pearly tears. I didn't need the Red Truth to know that those tears were real. It was unlike you, yet fitted you amazingly well.

And I regretted my pledge to you even as I promised it.

I need you to fight, my Golden Witch. I need you alive by my side; as a queen, not as a defeated opponent. And I'll do everything in my power to bring you back. This I swear.

I may be the King, but you are the Queen of the Game Board. And so, there is no game without you.

My beloved enemy. My hateful love. My Beatrice.

Top 10: Poser Clothing

2011-06-26T02:44:00.000+03:00

1. Victorian Innocence (RuntimeDNA)

Γιατί: Βικτωριανό, απίστευτα πολλοί συνδυασμοί ρούχων, αξεσουάρ και χρωμάτων.

2. Cherry Blossom (DAZ3D)

Γιατί: Νεραϊδένιο-πριγκιπικό-παραμυθένιο στυλ, πολλές επιλογές χρωματισμών.

3. Kassandra (DAZ3D)

Γιατί: Το καλύτερο αρχαιοελληνικό φόρεμα που έχω βρει για τη Βικτώρια.

4. MyPrincess (DAZ3D)

Γιατί: Είναι πανέμορφο και απίστευτα χρήσιμο αν θέλεις να κάνεις σκηνές χορών.

5. Steampunk (RuntimeDNA)

Γιατί: Λατρεύω το steampunk γενικότερα και δεν θα μπορούσε να μου λείπει αυτό.

6. Sailor Uniform (DAZ3D)

Γιατί: Έχω μανία με τις σχολικές στολές και μια sailor fuku πάντα χρειάζεται!

7. Urban Fae (DAZ3D)

Γιατί: Μεγάλη ευελιξία στις επιλογές συνδυασμών, πολλά διαφορετικά στυλ και χρώματα.

8. Pixiedust (DAZ3D)

Γιατί: Το καλύτερο νεραϊδένιο φόρεμα που μπορεί να υπάρχει. Και με πάρα πολλά textures.

9. Far Journeyer (DAZ3D)

Γιατί: Είναι κέλτικο, μεσαιωνικό και fantasy. Τέλος.-

10. MFD (DAZ3D)

Γιατί: Μπορώ να το κάνω στην κυριολεξία Ο,ΤΙ θέλω.

Ξέσπασμα

2011-06-15T18:25:00.000+03:00

Άντε παρατήστε με όλοι. Ναι, για χάρη σας τα κάνω. Εσείς με πρήξατε να βγάλω δίπλωμα οδήγησης, ενώ δεν ήθελα. Εσείς με πρήξατε να γραφτώ στον ΟΑΕΔ, ενώ δεν ήθελα και δεν χρειαζόταν. Εσείς θέλατε να ασχοληθώ με δουλειές του σπιτιού, και καλά για να μάθω, ενώ ξέρετε πολύ καλά πως δεν μου αρέσουν. Και κατά τ' άλλα πάρε πρωτοβουλίες.

Ναι, πρωτοβουλίες που βολεύουν ΕΣΑΣ. Πρωτοβουλίες που θέλετε εσείς να πάρω. Όταν γράφτηκα Ιαπωνικά μόνο που δε με σκοτώσατε. Όταν είπα ότι θέλω να πάω σε ΙΕΚ για σχέδιο μόδας/ενδυματολογία αρχίσατε τις μαλακίες. Και πού θα δουλέψεις, και πώς θα γίνεις γνωστή, και βγαίνουν πάρα πολλοί από κει... Όταν είπα ότι θέλω να φύγω από την Ελλάδα ΜΠΑΣ και ζήσω σαν άνθρωπος μου κόψατε τα φτερά.

Όταν μου φέρεστε έτσι, τέρμα οι πρωτοβουλίες. Τέρμα τα όνειρα. Τέρμα όλα. Πρέπει να κάνω ό,τι θέλετε εσείς, αλλιώς είμαι άχρηστη και χαζή και ονειροπαρμένη.

Στο διάολο, πάλι κλαίω. Τι μου συμβαίνει τελευταία? Δεν θέλω να κλαίω με το παραμικρό. Δεν θέλω να κλαίω με το που μου θυμίζουν ότι δεν έχω καταφέρει τίποτα στη ζωή μου. Δεν θέλω να κλαίω όταν κάποιος δείχνει πίστη σε μένα, κι ας μην την αξίζω. Θέλω να είμαι δυνατή. Και περήφανη. Γι' αυτό που είμαι και για τις δικές μου επιλογές, όχι των άλλων.

Αλλά δεν θα είμαι όσο έχω έναν πατέρα που το μόνο που κάνει είναι να επιμένει να μου λέει τι να κάνω σαν να είμαι πέντε χρονών. Ούτε όσο έχω μια μάνα που δεν μου δείχνει την ελάχιστη εμπιστοσύνη για τις δουλειές στο σπίτι. Απλώνω τα ρούχα, κάποιο λάθος θα βρει. Στρώνω το κρεβάτι, χάλια θα της φανεί. Μαγειρεύω, θα γκρινιάξει γιατί δεν έφαγα από τα γεμιστά που είχαν μείνει. Τι σημασία έχει που σε όλα τα άλλα μου λέει "κάνε αυτό που θες"? Όταν τσακώνομαι με τον πατέρα μου, ποτέ δε μιλάει. Φοβάται. Ποτέ δεν παίρνει θέση. Και δυστυχώς της το'χω πάρει κι εγώ αυτό.

Ε άντε στο διάολο όλοι σας πια. Αυτή είμαι και σ' όποιον αρέσω. Και δεν σκοπεύω να απολογηθώ για τίποτα και σε κανέναν.-

Key of Destiny p.2

2011-06-07T00:12:00.000+03:00

Δεν έχω να πω πολλά για τα τρία τελευταία sessions που παίξαμε... δυστυχώς δεν είχαμε την καΐλα των πρώτων :Ρ
Όμως, έχω περάσει τη Δοκιμασία μου, όπου μου δώσανε ασημένια μάτια που για έναν γύρο την ημέρα λειτουργούν ως True Seeing, έχουμε φτάσει 7lvl κι αρχίζουμε να γινόμαστε badass :P Και η κωλοφαρδία μας καλά κρατεί, μιας και πέσαμε πάνω σε δαίμονα όσο ήμαστε στα Shattered Ruins και τον νικήσαμε πριν προλάβει να κουνήσει το δαχτυλάκι του.

Αναλυτικότερα:
Στην αρχή έριξε δύο d100 για να δει αν θα φέρει ένα αντίγραφο του εαυτού του ή αν θα γεμίσει το δωμάτιο minions. Απέτυχε και στα δύο.
Έπειτα άρχισε να βαράει, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει πολλά γιατί ο fighter του επιτέθηκε με ένα μαγικό σπαθί το λεγόμενο Kiss of the Desert Sky, έφερε τριπλό critical, άρχισαν να βρέχουν αστραπές και κοντολογίς τον ψόφησε επιτόπου. (Περιττό να περιγράψω την αλλοφροσύνη που επικράτησε ανάμεσα στους παίχτες και την απελπισία του DM xD)

Εντωμεταξύ λουτάραμε όποιο δωμάτιο μπαίναμε και όποιον νικούσαμε, και ανάμεσα στα άλλα βρήκαμε ένα intelligent dagger που άρχισε και ψιθύριζε στον monk λέγοντάς του να πάει στην σκοτεινή πλευρά (που ως συνήθως έχει μπισκότα)... πυροδοτώντας την πλέον κλασική ατάκα:
"Γιατί μιλάς ψιθυριστάαααα???"
"Γιατί είναι σέξιιιιι...."
Το οποίο dagger το πουλήσαμε για... (κρατηθείτε) ...77.000 χρυσά νομίσματα. Μαζί με κάτι άλλα άχρηστα αντικείμενα που πουλήσαμε τα χρήματά μας φτάσανε συνολικά γύρω στις 100.000 (κάπου στις 22.500 στον καθένα). Μακάρι να βγάζαμε και στην πραγματική ζωή τόσα xD

Τέλος πάντων, μετά ξαναβγήκαμε στην έρημο, περάσαμε από αμμοθύελλες, σώσαμε κάτι αυγά αετών, πετύχαμε πολλούς ρογκάδες, φαντάσματα, elementals (κόντεψε να με σκοτώσει το μαλακισμένο, με είχε σηκώσει 40 μέτρα πάνω απ' το έδαφος και με αμόλησε από κει πάνω), κένταυρους που έπαιζαν κάτι-σαν-μπιζ και επίσης μας έδειραν κατά λάθος, πέτρινους νάνους που είχαν πιάσει φωτιά [Ο.ο], θεραπεύσαμε ένα άρρωστο ξωτικοπαίδι, συναντήσαμε έναν κληρικό κέντερ που μιλούσε σ' ένα κρανίο, και όλα αυτά όχι απαραίτητα μ' αυτή τη σειρά.
Ξέχασα να πω πως διασχίζαμε την έρημο προσπαθώντας να φτάσουμε στην κοντινότερη πόλη και να πάρουμε πλοίο για την Kendermore, την "πόλη που δε γνώρισε ποτέ φόβο", σύμφωνα με την προφητεία. Αυτή τη στιγμή έχουμε περάσει στο Balifor και μας έχουν δώσει οδηγούς για να πάμε στην Kendermore ΠΑΛΙ μέσα από έρημο. Ε ρε survival checks που 'χουν να πέσουν...

Και μέσα σ' όλα αυτά, χτες έψαχνα το Magic Item Compendium για να δω τι μπορώ να αγοράσω με τόσα λεφτά που έβγαλα. Το πρόβλημα είναι ότι τα πράγματα που θέλω ή δεν παίζει να τα χρησιμοποιήσω ή δεν μου φτάνουν τα λεφτά για να τα πάρω. Πάρτε wishlist μέχρι τώρα:
-Amulet of second chances (40000 gp)
-Rod of Surprises (6000 gp)
-Lore Gem (7500 gp)
-Ring of Mystic Fire (7500 gp)
-Metamagic Rod, Maximize (14000 gp)
-Ring of Feather Falling (2200 gp)
-Staff of Life (155750 gp)
-Wand Bracelet (25000 gp)
Ε άι στον Verloren δηλαδή.

Timotei is over and out. Ja ne! ^.^

ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ!

2011-06-02T21:59:00.000+03:00

ΠΗΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ SONISPHERE!!!!!!

Iron Maiden, Slipknot, Mastodon, Moonspell, Rotting Christ, σας έρχομαι!!!

\../

Οκ, την κάνω, μπορείτε να αγνοήσετε αυτή την ανάρτηση xD

Α, και καλό μήνα! ^.^

Panty & Stocking with Garterbelt

2011-05-25T17:03:00.001+03:00

Μπορώ να δω τις εκφράσεις σας. "Τι εννοείς, Βρακάκι και Κάλτσα με Ζαρτιέρα? Ο.Ο" Χαλαρώστε, anime είναι xD Κι ένα πολύ καμένο anime, at that.

Για αρχή, νομίζω πως αρκεί αν πω ότι είναι του ίδιου στούντιου (:Ρ) που έβγαλε Neon Genesis Evangelion, Tengen Toppa Gurren Lagann, FLCL, Dead Leaves και πολλά άλλα. Άρα φαίνεται καθαρά πως θα είναι και αυτό:
-κάφρικο
-καμένο
-σάπιο
-random
-ecchi/fanservice
-με άκυρο τέλος
-χωρίς δεύτερη σεζόν αν και την χρειάζεται.
Οκ, αυτό το τελευταίο σβήστε το. Υπάρχουν όντως σχέδια για δεύτερο κύκλο.

Το animation του μοιάζει με δυτικό και ειδικά με Powerpuff Girls, Dexter, Fineas and Furb και γίνεται πιο κλασικό anime στις σκηνές μεταμόρφωσης και σε κάποια close ups. Όμως το σενάριο δεν είναι αντίστοιχου στυλ! Με τίποτα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί "παιδικό" μιας και είναι τίγκα στα σεξουαλικά υπονοούμενα και αστεία. Και όχι μόνο θα έλεγα. Στο πρώτο κιόλας επεισόδιο, οι πρωταγωνίστριες-έκπτωτοι άγγελοι αντιμετωπίζουν ένα Ghost φτιαγμένο από... περιττώματα. Οπότε καταλαβαίνετε πως αν δεν έχεις γερό στομάχι -ή τουλάχιστον αν τρως εκείνη την ώρα- πολύ απλά ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ. Και σταματάς να διαβάζεις το ριβιού εδώ και τώρα xD

Για όσους από εσάς δεν πτοούνται, ας συνεχίσουμε. Η μία εκ των πρωταγωνιστριών, η Panty, είναι μια bitchy ξανθιά που δεν μασάει μία και που της αρέσει -σε υπερβολικό βαθμό- το σεξ. Ανέφερα ότι το εσώρουχό της μπορεί να γίνει περίστροφο ονόματι Backlace? Η αδελφή της, η Stocking, είναι goth loli, έχει μπλε-ροζ μαλλιά, λατρεύει τα γλυκά και οι κάλτσες της γίνονται κατάνες (Stripes I & II). (Την αγαπώ.) Τσακώνονται συνεχώς και για ασήμαντους λόγους, αλλά αγαπιούνται πάρα πολύ έστω κι αν δεν το παραδέχονται. Έχουν εκδιωχθεί από τον Παράδεισο λόγω άστατου lifestyle και γι' αυτό πρέπει τώρα να βρουν τρόπο να ξαναγίνουν δεκτές. Βοηθοί τους είναι ο μαύρος-γκέι ιερέας Garterbelt, ο geek Brief και το σκυλάκι-φερμουάρ Chuck (ευτυχώς όχι Norris) που τρώει τόσο ξύλο σε κάθε επεισόδιο που λες πώς και δεν έχει πεθάνει ακόμα. Αν και αυτό εξηγείται στο επ. 10 :Ρ

Οι κακοί αλλάζουν σε κάθε επεισόδιο και γενικά αναφέρονται ως Ghosts, πνεύματα που έγιναν ήβολ από κάποια ανθρώπινη αδυναμία ή κάποιον περίεργο θάνατο. Οι στάνταρ κακές βέβαια είναι οι δαιμόνισσες Scanty & Kneesocks -που για κάποιο λόγο είναι πολύ πιο οργανωμένες και τακτικές από τις Panty & Stocking.

Φυσικά, το anime μέσα σ' όλα τ' άλλα είναι και παρωδία. Αν κάτσω να γράψω όλα τα πράγματα στα οποία κάνει reference θα ξημερώσουμε. Θα αναφέρω ενδεικτικά Transformers, Watchmen, From Dusk Till Dawn, High School Musical, Kill Bill, Pulp Fiction, Sailor Moon και Power Rangers. [Περισσότερα εδώ: http://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/ShoutOut/PantyAndStockingWithGarterbelt] Αποτελείται από μόλις 13 επεισόδια κι ένα special και το soundtrack έχει κυρίως electronic-dance μουσική με personal favorite το τραγούδι της μεταμόρφωσης.

Συνολικά θα του έβαζα ένα 8/10. Δεν είναι το αριστούργημα της δεκαετίας, δεν σε βάζει να σκεφτείς, δεν έχει καν μια σταθερή πλοκή, όμως έχει χιούμορ, καταιγιστική δράση και πολύ κάψιμο. Για το είδος του, αυτό είναι αρκετό ;)

Repent! xD

On fashion and diversity

2011-05-08T03:42:00.001+03:00

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει όλοι να φοράμε τα ίδια πράγματα. Βγαίνω έξω, πχ. σε κάποιο multiplex ή mall. Οι περισσότεροι -για να μην πω όλοι- είναι τόσο απελπιστικά όμοιοι που ούτε φάτσες δεν ξεχωρίζουν. Ίδια ρούχα (πολλές φορές και ίδιας φίρμας!), ίδια παπούτσια, ίδια μαλλιά, ίδιο βάψιμο, ίδιες συζητήσεις. Αυτός είναι και ένας λόγος που δεν πάω και τόσο συχνά πλέον. Δεν αντέχω την μονοτονία. Μέσα στο πολύχρωμο πλήθος, τους βλέπω όλους ίδιους.

Μου τη δίνει λοιπόν όταν μπαίνει κάπου μια κοπέλα ντυμένη λίγο διαφορετικά και την κοιτάνε λες κι είναι εξωγήινη. Το έχω ζήσει κι εγώ. Αν ντυθείς με κοστούμι (που εμένα αν μου κόψεις τα κοστούμια μου κόβεις τη ζωή. Είναι το μόνο "επίσημο" ρούχο στο οποίο νιώθω άνετα), ή κάτι χίπικο ή γοτθικό ή έστω δεν βάλεις τζιν σωλήνα και low cut Converse (τα οποία μισώ γιατί είναι ο ορισμός της χαζοτρεντιάς) αλλά κάτι πιο κλασικό θα εισπράξεις βλέμματα απορίας και ορισμένες φορές περιφρόνησης. Γιατί? Γιατί πολύ απλά δεν είσαι τρέντι!

Και τι θα πει να είσαι τρέντι? Να φοράς τα πιο και-καλά-μοδάτα ρούχα από Zara, Bershka και Pull & Bear και φυσικά ή μπαλαρίνες ή τα προαναφερθέντα σταράκια. Ή, αν είσαι άνω των 19-20, να φοράς 12ποντη γόβα όπου και να πας. Φυσικά, η επιλογή του να βάλεις αρβύλες, τις μπότες ή και τα slouchy της Converse ή να ψωνίσεις από οπουδήποτε αλλού για κάποιους αυτομάτως σημαίνει ότι δεν ξέρεις να ντύνεσαι, ότι δεν ακολουθείς τη μόδα και ότι είσαι φρικιό.

Κι εδώ έρχομαι και λέω. Ναι ρε φίλε, αν το θέτεις έτσι γουστάρω να είμαι φρικιό. Γουστάρω να φοράω vintage. Γουστάρω αντί για το στενό τζιν να είμαι με το κλασικό σε ίσια γραμμή. Γουστάρω να φοράω μαύρα αντί να βάζω πάνω μου την Άρτα και τα Γιάννενα από στρασάκια, σχεδιάκια και λοιπές μαλακίες. Γουστάρω όταν πηγαίνω σε γάμους να είμαι η μόνη που φοράει δαντελένιο φόρεμα ενώ όλες οι άλλες είναι σαν να φοράνε κομπινεζόν. Γουστάρω να είμαι διαφορετική. Όχι για να είμαι, αλλά γιατί Μ' ΑΡΕΣΕΙ.

Κι αυτή, να σημειώσω, είναι κυρίως νοοτροπία κομπλεξικών εφήβων. Το διαφορετικό δεν μας βολεύει, δεν το κάνουμε παρέα, δεν το θέλουμε στο περιβάλλον μας. Γιατί πολύ απλά δεν είναι σαν κι εμάς. Γιατί ό,τι ξεκινάει από τα ρούχα συνήθως φτάνει πολύ βαθιά. Κι αυτό δεν μπορούν να το χειριστούν. Τους πέφτει βαρύ και δύσκολο. Οπότε προτιμούν να το κοροϊδεύουν, χωρίς να κάνουν καν μια προσπάθεια να το καταλάβουν.

Το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν και μεγαλύτεροι που σκέφτονται έτσι. Άνθρωποι που δεν ξεπέρασαν ποτέ τα κόμπλεξ τους σχετικά με τη διαφορετικότητα, είτε στη μόδα είτε σε οτιδήποτε άλλο. Μερικές φορές σκέφτομαι πως θα μου άρεσε να δουλέψω σε κάποιο περιοδικό μόδας. Όμως όντως θα μου άρεσε? Ή θα με έβαζαν να αλλάξω το στυλ μου για να με κρατήσουν στη δουλειά? *ο Διάβολος φοράει Πράντα reference* Κι έτσι πάντα οδηγούμαι στο εξής δίλημμα: παραιτούμαι επειδή πραγματικά δεν μ' αρέσει να μου υπαγορεύουν το πώς θα ντυθώ, ή κάθομαι και απλώς προσπαθώ να προσαρμόσω το στυλ μου σ' αυτό που θέλει το αφεντικό?
(Να πω την αλήθεια, σαν Lawful Neutral τύπος, δύσκολα παραβαίνω τους κανόνες ακόμα κι αν δεν συμφωνώ μαζί τους. Άρα γενικά τείνω προς τη δεύτερη επιλογή. Εκτός κι αν με νευριάσουν, οπότε άντε γεια.)

Να σημειώσω πως δεν έχω κανένα πρόβλημα με όσους ακολουθούν τη μόδα και τα trends. Μερικά τα ακολουθώ κι εγώ, όπως φέτος την δαντέλα ή τις ψηλές κάλτσες -αν και μου άρεσαν πολύ πριν κυκλοφορήσουν ευρέως. Απλά τώρα είναι πιο εύκολο να τα βρεις. Πρόβλημα έχω με την αρνητική και "θαφτική" αντιμετώπιση προς το διαφορετικό και με την μαζοποίηση. Οκ κι εμένα κάποια πράγματα που κυκλοφορούν δεν μου αρέσουν. Πχ. ποτέ δεν μου άρεσαν τα Vans και τα Paul Franc. Τα θεωρώ από τα χειρότερα που έχει βγάλει η μοντέρνα μόδα. Αλλά δεν θα πω ποτέ πως είναι κατώτερος αυτός που τα φοράει, ειδικά αν δεν τον ξέρω. Αφού του αρέσουν, τέλος. Ποια είμαι εγώ που θα του πω πώς να ντυθεί;

Και τώρα θυμήθηκα μια φάση που έγινε στο HW πριν ενάμιση χρόνο περίπου. Υπάρχει ένα τόπικ "Ντύσιμο", και για μια περίοδο μας είχε πιάσει όλους και ποστάραμε κάθε μέρα τι ρούχα είχαμε φορέσει. Οπότε κάποια στιγμή έγινε ο εξής διάλογος:
Α: Απλό τζιν, μπλούζα Clash, μαύρες αρβύλες.
Β: Αρβύλες? Πολύ out of style νομίζω. Καλύτερα παπουτσάκι adidas all star (το κλασικό) ή κανένα armani άσπρο καλοκαιρινό. Επίσης παντελόνι takeshy και καμιά guess ή love moschino μπλουζίτσα με armani ή cavalli ζώνη και γυαλάκι carrera ή prada.
Γ: Φοράς και τα ρούχα ή μόνο τις ταμπελίτσες?
Αυτολεξεί όμως. Φυσικά πεθάναμε στα γέλια γιατί όλοι είχαμε θυμώσει με την αντιμετώπιση του Β. Με ποιο δικαίωμα λες στον άλλο τι να φορέσει? Και μάλιστα όταν είναι εντελώς εκτός του στυλ του? Γιατί πιστεύεις ότι θα αλλάξει στυλ για να σε ικανοποιήσει? Ίσως εσύ να το έκανες. Αν είσαι fashion & brands victim οκ, θα ήταν αναμενόμενο. Αλλά μην πιστεύεις ότι είναι όλοι έτσι. Για κάποιους από μας το να είμαστε φορτωμένοι με φίρμες δεν είναι τόσο σημαντικό όσο πιστεύεις. Για την ακρίβεια, δεν είναι καθόλου σημαντικό.

"Η μόδα θα αλλάξει, το στυλ δεν θα πεθάνει ποτέ". Αν όλοι το ακολουθούσαμε αυτό, πιστεύω πως θα υπήρχε περισσότερη ποικιλία στους δρόμους. Δε λέω να μην ντυνόμαστε καλά ή/και μοδάτα. Απλώς να είμαστε ο εαυτός μας και να ντυνόμαστε για μας, επειδή πραγματικά μας αρέσει κι όχι επειδή μας το επιβάλλει κάποιος, συνειδητά ή ασυνείδητα. Μερικές φορές χρειάζεται να λέμε και όχι σε ό,τι μας σερβίρουν. Κι όταν ξεκινάς από τα ρούχα, σταδιακά θα φτάσεις και στη μουσική, και στα βιβλία, και στην πολιτική και σε ό,τι άλλο μπορεί κανείς να σκεφτεί.

Random thoughts

2011-05-04T14:58:00.000+03:00

Ξέρω ότι δε σας νοιάζει και ιδιαίτερα, αλλά ζω ακόμα :Ρ

Θέλω να γράψω κάτι με νόημα αλλά δεν ξέρω τι.

Πφφφ, ποιος κάθεται για 2 μήνες μάθημα ακόμα? Πρέπει λέει να βγάλουμε την ύλη των Ιαπωνικών μέσα στο καλοκαίρι. Ενώ δίνουμε τον Δεκέμβρη. *shoots herself*

Ψήνομαι για cosplay Saber από Fate/Stay Night. Αλλά η πανοπλία της είναι πανδύσκολη κι εγώ δεν ξέρω να ράβω ούτε έχω τόση υπομονή, άρα θα πάω για το απλό της outfit.

Βαριέμαι, βαριέμαι και βαριέμαι.

Ανακάλυψα ότι θα ήθελα να ψοφήσουν όλοι οι ψευτονταήδες του κόσμου. Ή τουλάχιστον να πέσουν σε χειμερία νάρκη και να ξυπνήσουν σωστοί άνθρωποι.

Απόψε είδα το όνειρο με την μεγαλύτερη συνοχή ever. Κι ήταν και τεράστιο.

Θέλω έναν καινούριο κορσέ αλλά να μπορώ να τον φοράω και καθημερινά. Και κατά προτίμηση σε μαύρο-μωβ. Τρέχα γύρευε δηλαδή.

Έχω τέσσερα βιβλία να τελειώσω και άλλα τέσσερα να αρχίσω. Για να μην αναφέρω τα άπειρα pdf. Ωραία, θα είμαι αρκετά απασχολημένη το καλοκαίρι :Ρ

Θέλω D&D. Τώρα. Μου έλειψαν οι καφρίλες μας.

Για πρώτη χρονιά δίνω σημασία στις συνεντεύξεις στο ΟΛΑ 11 μόνο και μόνο επειδή στο videowall πίσω απ' τους καλεσμένους έχουν slideshow με wallpapers από anime. Τα πάντα όλα έχω δει εκεί πέρα λέμε.

Έχω ένα σωρό άρθρα να μεταφράσω για το Durmstrang στο HW. Θα μπορούσα να τα βάλω στο Google Translator αλλά ακόμα κι ένα 10χρονο θα έκανε καλύτερη δουλειά από αυτό το πράγμα.

Εδώ και ένα χρόνο μου'χει κάτσει να μεταποιήσω τις τεραστίων διαστάσεων μπλούζες του Hammer σε στράπλες τοπάκια. Δυστυχώς η μάνα μου δεν προλαβαίνει να με βοηθήσει, κι αν πάω να τις φτιάξω μόνη μου θα τις καταστρέψω.

Είδα κάτι λίγα τον πριγκιπικό γάμο μόνο και μόνο επειδή εκείνη την ώρα τρώγαμε και δεν μπορούσα να αποφύγω την τηλεόραση. Και πραγματικά μόνο η νύφη μ' άρεσε από όλο αυτό το πανηγύρι.

Έχασα δύο μύτινγκς μέσα στο Πάσχα. Την τύχη μου μέσα. Και με τις Πανελλήνιες των λυκειοπαίδων το επόμενο αναμένεται να γίνει... στην ταινία. Δηλαδή τον Ιούλιο -.-

Μου'χει κολλήσει εδώ και δύο μέρες το Creep των Radiohead. Για την ακρίβεια η διασκευή του από Northern Kings. Έχω φτάσει στο σημείο να αυτοχαστουκίζομαι μπας και βγει απ' το κεφάλι μου.

Sabaton - Coat of Arms. Σουηδικό συγκρότημα έγραψε τραγούδι για την ιταλική εισβολή στην Ελλάδα το '40. Αν το έγραφε ελληνική μπάντα, θα τους κατηγορούσαμε αμέσως για εθνικισμό.

Απύθμενο φέιλ. Πηγαίνουμε στο χωριό και βάζω στον πατέρα μου να ακούσει το προαναφερθέν τραγούδι, εξηγώντας του και το θέμα. Δεν δίνει πολύ σημασία. Γυρνάμε απ' το χωριό, προχτές, και το ξανακούει. Πάλι δε δίνει σημασία. Χτες του το στέλνουν σε mail. Αντίδραση: "Γιαννούλα έλα να ακούσεις τους Sabaton". Δική μου αντίδραση: "Τους ξέρω τους Sabaton -.- Το Coat of Arms σου στείλανε ε? -.-"

Κάθε φορά που βγαίνω με το αγόρι μου, μένει η μυρωδιά του πάνω μου για τουλάχιστον 24 ώρες Ο.ο

Χτες φάγαμε butterfly shrimps. Ήταν τόσο γαμάτα που πήγα και βρήκα τη συνταγή για να τα φτιάχνουμε και στο σπίτι xD

Randomness τέλος (για σήμερα), over and out. Ja ne!

Key of Destiny p.1

2011-04-10T16:13:00.002+03:00

Και που λέτε, εδώ και δύο εβδομάδες είμαι σε καινούριο Dungeons and Dragons party και παίζουμε στον κόσμο του Krynn, aka Dragonlance. Εγώ βέβαια μόλις το έμαθα έκανα σαν fangirl γιατί είναι ο αγαπημένος μου από τους κόσμους του D&D κι έχει και τους καλύτερους χαρακτήρες xD

Στα του party μας τώρα. Είμαι μια Silvanesti Elf Wizard ονόματι Ravenna (σαν την πόλη :Ρ), κι έχουμε ακόμα έναν Kagonesti Elf Scout που λέγεται Lelouch (!), τον Wolf που είναι Human Monk και μοιάζει με τον Goku και τον Gatrio, Dwarf Fighter. Μετά από δύο sessions έχουμε πάει όλοι lvl 4 (και φιλοδοξούμε να φτάσουμε στο 20), κι εγώ στο επόμενο πρέπει να πάω για τη Δοκιμασία μου, κι ελπίζω να μην πεθάνω :Ρ Πάντως αν την περάσω θα πάρω Κόκκινο Μανδύα και θα'μαι έτσι ουδέτερη μάγισσα. (Για να προλάβω κακές γλώσσες, ΔΕΝ το κάνω λόγω Raistlin αν και τον αγαπάω. Το κάνω επειδή πραγματικά πιστεύω ότι η μοναδική μαγεία που θα μου ταίριαζε θα ήταν η Κόκκινη.)

Η ιστορία που παίζουμε διαδραματίζεται 6 μήνες μετά τον Πόλεμο των Ψυχών κι έχει να κάνει με ένα κλειδί, το Key of Destiny, που δεν είναι κλειδί αλλά μουσικό κουτί (Ο.ο), δεν ξέρουμε τι κάνει ή γιατί το χρειαζόμαστε, και πρέπει να το πάμε σε μια περιοχή που λέγεται Shattered Ruins και δεν ξέρω ούτε γω που έχω ξεσκίσει τις νουβέλες της Δρακολόγχης προς τα πού πέφτει, και φυσικά στο εντωμεταξύ θα πέφτουμε από το ένα encounter στο άλλο. Όπως είπε και ο αγαπητός Dungeon Master, αν καταφέρουμε και ζήσουμε από την επόμενη μάχη που μας επιφυλάσσεται, θα είμαστε ΠΟΛΥ κωλόφαρδοι. Περισσότερο από ό,τι ήδη είμαστε δηλαδή, και θα καταλάβετε αμέσως το γιατί.

Μερικά highlights από τα 2 πρώτα sessions:

Δεν είχα πιάσει ποτέ βαλλίστρα στα χέρια μου, και την πρώτη φορά που αποφάσισα να την χρησιμοποιήσω έκανα διπλό critical. Μιλάμε ότι το βέλος πέρασε από το κεφάλι του εχθρού ωσάν βολίδα.
Μετά πούλησα την πρώτη βαλλίστρα και πήρα μια βαρύτερη. Λίγες ώρες αργότερα καθάρισα έναν rogue (που κράταγε επίσης βαλλίστρα, καθόταν σε μια σκεπή και μας σημάδευε) με τριπλό critical και 60 damage, ο οποίος φυσικά εξαϋλώθηκε. Όλα αυτά στο level 2.
Ένα kender μου "έκλεψε" 5 gold pieces. Λέω "έκλεψε" επειδή τα ίδια δεν θεωρούν ότι κλέβουν :Ρ Όταν του μιλήσαμε και μου τα επέστρεψε, μου'δωσε μαζί κι ένα rod. Με 5 fireballs. Αντίδραση Γιάννας: "YAAAAAAAY!!!!!!" :P
Το ένα από αυτά τα fireballs έφυγε πάνω σε 3 ρογκάδες από τους 6 που μας στρίμωξαν σ' ένα σοκάκι. Και τους καθάρισε με τη μία.
Ο Lelouch, που έχει Charisma 4, είναι και σκλάβος μου. Δούλος, υπηρέτης, όπως θέλετε πείτε το. Στην απορία των άλλων δύο για το πολύ χαμηλό του Charisma, απάντησα: "Του έριξα καυτό βιτριόλι στη μούρη πάνω στα νεύρα μου, γι' αυτό πήγε τόσο" :Ρ
Υπήρξαμε μάρτυρες δαιμονικής μαγείας πάνω σε μια ζητιάνα (που btw πρόλαβε κι έκανε και μια προφητεία για το Κλειδί και τον κάτοχό του, δηλαδή εμένα), και φυσικά ο αδαής κόσμος νόμιζε ότι εμείς το είχαμε κάνει -.- Και πλακώσαν οι Dark Knights της Takhisis και μας κυνηγούσαν σ' όλη την πόλη. Τελικά παραδοθήκαμε αλλά η κωλοφαρδία μας δεν έχει όρια. Η σκιά που μας ακολουθούσε σε όλο το session ήταν ένας Elf που μας ελευθέρωσε και μας πήγε στην αρχόντισσά του.
Που για να πάμε σ' αυτή την αρχόντισσα, έπρεπε να περάσουμε έναν λαβύρινθο. Και μου σπάσανε τα νεύρα επειδή ήθελαν ντε και καλά να κάνουν εξερεύνηση. Πέσαμε πάνω σε αρουραίους, γκόμπλινς και ζόμπι. Κόντεψε να μας πέσει ολόκληρο ταβάνι στο κεφάλι (μα να το συγκρατούν ιστοί αράχνης???). Βρήκαμε (ή μας βρήκαν, δεν ξέρω) δυο archers που αν δεν θυμόμουν την φράση-password (Ael ura aki) θα μας είχαν σκοτώσει. Και χάσαμε και το bastardsword που κρυβόταν σ' ένα από τα δωμάτια ΚΑΙ ένα Hand of the Mage!!!
Τρελό lootάρισμα στο camp των ρογκάδων που είχαν κλέψει αρχικά το Κλειδί. Μπαίνουμε στη μεγάλη σκηνή, ρίχνουμε Search, φέρνω 20. Απλά, την σηκώσαμε όλη και φύγαμε. Γίναμε πάμπλουτοι. Για να μη μιλήσω για τα platinum pieces που βρήκαμε αργότερα Ο.ο
Παίζουμε ξύλο με κάτι dire rats. Ο DM ρίχνει επίθεση στον Gatrio και φέρνει τριπλό critical. Που είναι instant kill O.o Ευτυχώς του τη χάρισε. Ε μα τώρα, να πεθάνει απ' τους αρουραίους, ήμαρτον :|
Ο Wolf είχε τρελαθεί να κάνει rp σαν paladin παρόλο που του λέγαμε συνεχώς ότι δεν υπάρχουν paladin στον Krynn αλλά μόνο ιππότες. Η πώρωσή του εντάθηκε όταν βρήκε ένα medallion of faith του Kiri-Jolith, που είναι ο θεός-προστάτης των ιπποτών. Τώρα ψήνεται να κάνει multiclass Monk/Knight.

Αυτά για αρχή. Θα υπάρχουν σχετικές ανανεωτικές αναρτήσεις ανά δύο ή τρία sessions (σε κάποια από αυτές θα βάλω και στα σκίτσα των χαρακτήρων made by me), άρα για τα επόμενα πολύ μετά το Πάσχα :Ρ
Τα λέμε!!! ^.^

I'm addicted.

2011-04-06T01:57:00.001+03:00

Λένε ότι το πρώτο βήμα για να ξεπεράσεις έναν εθισμό είναι να παραδεχτείς ότι τον έχεις. Κι εδώ έρχεται η ερώτηση: εγώ, αφού ξέρω ότι είμαι εθισμένη λίγο-πολύ σε αρκετά πράγματα, γιατί δεν έχω ξεπεράσει κανέναν τους? :Ρ

Πάμε για λιστούλα λοιπόν. Είμαι εθισμένη:

Στο ίντερνετ και τον υπολογιστή γενικότερα. Αν δεν κάτσω τουλάχιστον ένα δίωρο την ημέρα νιώθω πως κάτι μου λείπει -.-
Στο HW. Είναι το μοναδικό φόρουμ που δεν έχω παρατήσει. Εδώ και 3 χρόνια (πωπω τα κλείνω μεθαύριο Ο.ο) μπαίνω κάθε μέρα (εκτός από όταν δεν έχω πρόσβαση στο ίντερνετ) ανελλιπώς.
Στο Poser. Για όσους δεν ξέρουν, είναι πρόγραμμα δημιουργίας τρισδιάστατων μοντέλων. Εδώ κι ένα χρόνο είμαι μονίμως σε μια τέτοια κατάσταση: ψάχνω μοντέλα-τα κατεβάζω-τα εγκαθιστώ-τα δοκιμάζω-ανεβάζω τα καλύτερα έργα μου στο deviantART.
Στο deviantART :P Όχι ότι είναι πώρωση από μόνο του δηλαδή, όοοοχι, ποτέ :Ρ
Στα vintage/εναλλακτικά κοσμήματα-ρούχα-παπούτσια. Ακόμα κι όταν δεν τα αγοράζω. Έχω ολόκληρους φακέλους στον σκληρό δίσκο με τέτοια.
Στα anime. Ακόμα κι όταν δεν βλέπω, όπως αυτή την περίοδο. Πάντα θα με πετύχεις να μιλάω για κάποιο.
Στις πήλινες/γύψινες νεράιδες. Συλλογή θα τις κάνω όπως το πάω. Έχω ήδη 5 στο δωμάτιό μου και θέλω κι άλλες.
Στις εικόνες με νεράιδες, βαμπίρ, ξωτικά, πολεμίστριες, μάγισσες, θεές, αγγέλους και παντός είδους φανταστικά πλασμάτα. 4 GB φάκελος και συνεχώς μεγαλώνει.
Στους χαρακτήρες μου. Κανένας δεν είναι πραγματικός OC μιας και όλοι προέρχονται από κάποιο fandom, αλλά τους έχω σαν παιδιά μου :Ρ Ειδικά αυτούς που κάνω pair-up με αγαπημένους χαρακτήρες.
Στα πράγματα από ταινίες. Αν είχα λεφτά θα αγόραζα συνεχώς :Ρ Ήδη βέβαια δεν χωράνε άλλα στο δωμάτιό μου :Ρ
Στους Blind Guardian. Να φανταστείτε ότι κάποιοι με βρίζανε όταν έλεγα πως μου άρεσε το A Twist in the Myth που το έθαβαν οι πάντες. Γενικά αυτούς τους ανθρώπους θα τους αγαπάω μια ζωή και δεν παίζει ποτέ να πω πως έκαναν κάτι λάθος. Είμαι fangirl, τέλος.-
Στην Kinder Bueno. Η μοναδική σοκολάτα που ΔΕΝ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ.-
Στο κάψιμο παντός είδους και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Άλλα πράγματα που αγαπάω:

Οι πίνακες ανακοινώσεων. Ειδικά όταν είναι φουλαρισμένοι στα post-it. Δεν ξέρω γιατί Ο.ο
Τα γυαλιά οράσεως. Μιλάμε για φετίχ όμως. Κι αυτός είναι ένας λόγος που δεν πάω να κάνω λέιζερ. (Μια φορά καθόμουν κι έκανα λίστες με χαρακτήρες που φοράνε γυαλιά Ο.ο)
Οι ψηλές κάλτσες. Όσες κι αν έχω, σ' όσα χρώματα κι αν είναι, πάντα θέλω κι άλλες.
Οι σελιδοδείκτες Ο.ο
Τα κηροπήγια, ειδικά αυτά με περίεργα/ρομαντικά σχήματα και χρώματα. Παρόλο που δεν τα ανάβω σχεδόν ποτέ.
Οι μακριές φούστες και φορέματα. Η μάνα μου λέει ότι με κάνουν να φαίνομαι σαν καλόγρια, αλλά νομίζω πως έχει άδικο. Οι καλόγριες δε φοράνε μακριά φούστα με ριγέ κάλτσα από μέσα :Ρ
Τα χριστουγεννιάτικα δέντρα σε περίεργα χρώματα (ξέρετε, μαύρα, μωβ, μπλε κλπ). Κι ας μην τα πηγαίνω καλά με τα Χριστούγεννα σε γενικές γραμμές.
Οι φωτογραφίες σε σέπια <3
Τα shimeji <3 Είναι κάψιμο τα άτιμα.
Οι αντικέ καθρέφτες.
Οι βεντάλιες και ο ήχος που κάνουν όταν ανοίγουν.
Τα δαχτυλίδια και τα κρεμαστά. Τα χειροποίητα μπαίνουν σε πρώτη μοίρα :Ρ
Το Ράβενκλοου και το Ντάρμστρανγκ.-

Αυτάαααααα :Ρ Οτινανίλα τέλος, Timotei is over and out :P
Ja ne! ^.^

Art. More Art. DeviantART.

2011-03-27T15:22:00.000+03:00

Μετά την ανάρτηση της Creepy Dreamer με τις αγαπημένες της εικόνες που έγινε άτυπο μπλογκοπαίχνιδο, είπα να κάνω κι εγώ μία κι όποιος θέλει το κάνει με τη σειρά του :Ρ

Οι 5 αγαπημένες μου εικόνες από το deviantART λοιπόν!

1. When They Cry - Bad End

Umineko fanart. Beatrice wins the game and feasts upon the entrails of her victims. Το αγαπώ όχι μόνο για το θέμα του και για το gore της κατάστασης, αλλά και για τον ρεαλισμό, τα χρώματα και τους φωτισμούς του.

2. Brutal Shred

Αίμα πάνω στην παρτιτούρα. Μου φάνηκε πολύ εντυπωσιακό το πόσο μπορεί να "καταστρέψει" κανείς τα δάχτυλά του παίζοντας κιθάρα.

3. The Soul Reflected

Vintage, ρομαντικό και μελαγχολικό μαζί <3 (Πάντα ήθελα έναν τέτοιον καθρέφτη :Ρ)

4. Fairy Portrait

Τόσο όμορφο! Με κέρδισε με το που το είδα στα εισερχόμενά μου. Το κοριτσάκι παίζει να μοιάζει με νεράιδα ακόμα και χωρίς την επεξεργασία. Υπέροχο χτένισμα, ρούχα, πόζα, τα πάντα.

5. Heart of Everything

Hellsing fanart, Alucard and Integra. Πρέπει να 'ναι το μακροβιότερο άβατάρ μου στο ΧΓ xD Μου θυμίζει Κυρά της Λίμνης και Αρθούρο, με όλιγον από βαμπιρισμό.

Αυτάαααααααα :Ρ Ja ne! ^.^

Eluveitie live!

2011-03-21T22:02:00.000+02:00

Προχτές είδα λάιβ μία από τις πρώτες folk metal μπάντες που άκουσα και αγάπησα και πραγματικά έφυγα πολύ ικανοποιημένη. Παρόλο που εμφανίστηκαν στο An, με περίπου 300 άτομα στο κοινό, και παρά τα προβλήματα στον ήχο, οι Eluveitie έδωσαν ρέστα -κι όχι μόνο αυτοί, αλλά και τα support σχήματα.

Φτάσαμε λοιπόν στα Εξάρχεια κατά τις 7.30 το απόγευμα. Έξω απ' το club είχε αρκετό κόσμο αλλά οι πόρτες δεν είχαν ανοίξει οπότε περιμέναμε. Είχε αρχίσει και ψιχάλιζε, κάναμε και βολτούλες γύρω γύρω προς αποφυγήν πιασίματος και επιτέλους στις 9 παρά άρχισαμε να μπαίνουμε... Για κάποιο λόγο που εξακολουθεί να μου διαφεύγει, στην είσοδο μας στάμπαραν στο χέρι με τον Ace-of-Spades-έμβλημα-του-An O.o Πληρώσαμε τέλος πάντων, και για καλή μας τύχη υπήρχε κενή θέση στα πλάγια της σκηνής, στον "εξώστη" απ' όπου έβλεπες πολύ καθαρά και χωρίς να στραβολαιμιάζεσαι ή να κινδυνεύεις να φας ξύλο :Ρ

Μετά από κανά 5λεπτο βγήκε το πρώτο support, οι Aeon Aphelion. Παίζανε κάτι ανάμεσα σε doom/death κι ήταν αρκετά εντυπωσιακοί. Ωραία grunts, τρομερός κιθαρίστας και απίστευτα κολληματικά riffs. Προσέφεραν και το άλμπουμ τους τζάμπα απ' ό,τι κατάλαβα αλλά δεν πήγα να το πάρω :Ρ Παίξανε καμιά 10αριά τραγούδια (από τίτλους δεν θυμάμαι τίποτα) και μας αφήσανε για να έρθουν οι Randomwalk. Κι αυτοί ήταν κάτι σε gothic/death... ο τραγουδιστής τους έμοιαζε με βαμπίριον πάντως Ο.ο Καλοί ήτανε, ωραίες μελωδίες και πολλή θεατρικότητα, αλλά ολίγον ψωνάρες, όχι ότι μας χάλασε βέβαια xD Άλλο ένα 45λεπτο μ' αυτούς και μετά περιμέναμε για το main act...

...που βγήκε γύρω στις 11 αφού είχε στήσει όλον τον εξοπλισμό σχεδόν μόνο του και πάνω που αναρωτιόμασταν πώς θα χώραγαν 8 άτομα στη σκηνή xD
Setlist λοιπόν!

Otherworld
Nil
Bloodstained Ground
Gray Sublime Archon
Your Gaulish War
Inis Mona
Thousandfold
Slania's Song
Quoth the Raven
Omnos
The Song of Life
AnDro
Kingdome Come Undone
(Do)Minion
Primordial Breath
Uis Elveti
Tegernako

Highlights:

Το τιγκάρισμα στα κοπλιμέντα στυλ "είστε το πιο insane κοινό έβερ" από τον Chrigel -σε σημείο που να αναρωτιόμαστε αν λέει τα ίδια σε όλα τα λάιβ.
Το μάθημα γαελικών από την Anna στο Slania's Song :Ρ
Ο χορός/κοπάνημα/παράνοια στα Tegernako και Inis Mona. Τα αγαπημένα μου κιόλας. Τυχαίο? Δε νομίζω Β)
Το moshpit και το wall of death που έβαλε κάποιους να κάνουν ο Chrigel. Σε φάση "αποδείξτε μου πόσο τρελοί είστε κι ας είστε λίγοι".
"This is the smallest stage we've ever played on". Ναι, το ξέρουμε. Κι είστε τυχεροί που ήμασταν και τόσοι ενώ έπαιζαν ταυτόχρονα Paradise Lost και Manowar σε άλλες venue/πόλεις :Ρ
Το ότι έπαιξαν τα encore χωρίς καν να φύγουν απ' τη σκηνή επειδή δε χώραγαν xD
Song of Life. O Chrigel ξεκινάει να βγάλει την εισαγωγική κραυγή... και δεν ακούγεται τίποτα. Εγώ: *facepalm*. Καταραμένα μικρόφωνα >.<

Αυτά πάνω-κάτω. Για 25 ευρώ που δώσαμε πολύ καλά ήταν, οι Eluveitie δεν έχαναν νότα κι ήταν και πάρα πολύ επικοινωνιακοί. Το κέφι είναι μεταδοτικό τελικά -ακόμα και μένα που με είχε πιάσει νύστα σε κάποια φάση μου πέρασε με το που άρχισαν να παίζουν :Ρ

Damn. Πρέπει να πάρω αυθεντικό το Slania. Είναι δισκάρα κι ενώ το είχα το είχα παραβλέψει εντελώς :Ρ

A blatu blande bitos biuon
A m' atrila, a ma Helvetia...

Ja ne! ^.^

Just leave me alone

2011-03-16T09:18:00.000+02:00

Αν υπάρχει ένα πράγμα που δεν αντέχω, αυτό είναι η πίεση. Είναι ένας λόγος που δεν έκανα σχέσεις. Φοβόμουν ότι δεν θα ήμουν πια ελεύθερη να κάνω ό,τι θέλω ή ότι θα αναγκαζόμουν να κάνω πράγματα που δεν θέλω. Τελικά το έπαθα, και όχι από σχέση, αλλά από φίλο, που είναι χειρότερο.

Έχω φτάσει σε σημείο να φοβάμαι πως αν δεν μιλήσουμε για 2-3 μέρες μπορεί να πάει και να φουντάρει. Μένουμε μακριά και πιστεύει πως ο μόνος τρόπος για να μην τον ξεχάσω είναι να του μιλάω κάθε μέρα, για κανά 5ωρο, στο μσν. Είχα και γκρίνια αν οι ώρες δεν ήταν 5 αλλά 3... μέχρι που ξέσπασα. Μπορώ να έχω πολλή υπομονή αν θέλω, αλλά αν με τσαντίσεις δεν καταλαβαίνω τίποτα.

Το πρόβλημα είναι πως δεν καταλαβαίνει ότι με πιέζει. Με έχει γεμίσει ψυχαναγκασμούς. Θα στενοχωρηθεί και για την πιο ασήμαντη αφορμή, και μετά θα αναγκαστώ να απολογούμαι και να δικαιολογούμαι. And I hate that. Του έχω πει τόσες φορές να σταματήσει να με πιέζει που νιώθω ότι στην επόμενη θα πάρω τηλέφωνο και θα τον ξεχέσω. Πραγματικά, είναι καλό, χρυσό παιδί, ευγενικός, μαζεμένος, αλλά είναι ΤΟΣΟ κολλημένος πάνω μου και δεν το συνειδητοποιεί καν! Δηλαδή ανυπομονώ να βρει κοπέλα μπας και με αφήσει λίγο ήσυχη! Στην τελική, ούτε το αγόρι μου δεν με πιέζει τόσο!

Μερικά παραδείγματα. Έχει παραδεχτεί κι ο ίδιος πως θα ήθελε να μην βγω καμιά φορά για να κάτσω μαζί του στο μσν. Σόρι καλέ μου, αλλά όσο φίλοι και να είμαστε, αυτό δεν μπορώ να το κάνω. Έχω και ζωή ξέρεις. Έπειτα, έχει τύχει να αργήσω να μπω μσν ή να μην μπω καθόλου για χ,ψ λόγους. Αμέσως αρχίζουν τα σμς. Άκου κάτι. Θα μπαίνω όποτε θέλω ΕΓΩ και ΑΝ θέλω και για όση ώρα θέλω. Και δεν πρόκειται να με κάνεις να νιώσω ένοχη γι' αυτό.

Ξύπνησα σήμερα στις 8 και κάτι από ένα ηλίθιο όνειρο και δεν ξέρω μετά πώς έγινε, αλλά άρχισα να σκέφτομαι τι θα κάνω το Πάσχα, που δεν θα έχω ίντερνετ, και που θα με ταράξει στα σμς. Η προφανής λύση είναι να του πω να μην στέλνει κάθε μέρα, αλλά και που το είχα πει τα Χριστούγεννα, τι άλλαξε? Τίποτα. Ίσα ίσα, μου ήρθε και 26 ευρώ ο λογαριασμός από τα μηνύματα. Η δεύτερη λύση είναι να παίρνω εγώ τηλέφωνο κάθε δυο μέρες μπας και ηρεμήσει. Αλλά πρώτον δεν μου αρέσουν τα τηλέφωνα και δεύτερον δεν παίρνω αν δεν έχω κάτι να πω (και γενικώς δε μιλάω αν δεν έχω κάτι να πω). Αν θες κουβεντούλα με τις ώρες περί ανέμων και υδάτων ψάξε αλλού.

Τέλος πάντων αγχώθηκα, δεν μπόρεσα να ξανακοιμηθώ και μπήκα να γράψω τον πόνο μου. Γιατί πραγματικά αν τα βγάλω πάνω του μαύρο φίδι που τον έφαγε. Θα έχει ΠΟΛΛΑ να ακούσει και δεν θα του αρέσει. Βέβαια αν φτάσω στο απροχώρητο και τον παρατήσω (που δεν είναι και απίθανο, δεδομένου το πόσο με έχει αγχώσει) πλέον δεν θα με νοιάζει ό,τι κι αν κάνει. Ουφ. Τα'πα. Ευχαριστώ πολύ που με ανεχτήκατε, γεια σας :Ρ

My Cosplays p.1

2011-03-10T03:52:00.000+02:00

Είχα πάντα αδυναμία στις Απόκριες, και πάντα μου άρεσε να ντύνομαι ως κάποιος αγαπημένος μου χαρακτήρας. Με το cosplay άρχισα να ασχολούμαι τον τελευταίο χρόνο. Οι ρίζες υπήρχαν από πάντα, αλλά έβγαιναν στην επιφάνεια μόνο μια φορά το χρόνο, ενώ τώρα μπορώ να έχω τη δυνατότητα να το κάνω όποτε θέλω, με τόσα πάρτι που γίνονται xD Φυσικά επειδή στο ράψιμο I suck και η μάνα μου δεν έχει όρεξη να με βοηθάει, ό,τι έχω ντυθεί είναι από συνδυασμούς δικών μου ρούχων. Η παρούσα ανάρτηση θα καλύψει όσα έχω κάνει, επίσημα ή όχι, μέχρι τώρα, γι' αυτό και το p.1.

Θα έλεγε κανείς πως το πρώτο μου ανεπίσημο cosplay ήταν στην τρίτη-τετάρτη δημοτικού, που είχα ντυθεί Εσμεράλδα, από την Παναγία των Παρισίων. Φυσικά η στολή ήταν αγορασμένη και φτηνιάρικη, αλλά εγώ το είχα καταφχαριστηθεί τότε γιατί είχα πάρει και βραχιολάκια και τέτοια κι είχα κάνει πλήρες σετ :Ρ Υπήρχε και μια φωτό μου-πορτραίτο αλλά δεν τη βρίσκω -.-

Μετά, στην πρώτη γυμνασίου, ντύθηκα Ερμιόνη... ναι, από Χάρι Πότερ :Ρ Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί cosplay γιατί ήταν εξ' ολοκλήρου από δικά μου ρούχα και των γονιών μου. Η μαύρη μακριά ζακέτα που έπαιξε το ρόλο μανδύα ήταν της μάνας μου κι από κείνη τη μέρα της έκανα κατάσχεση εγώ, και η κόκκινη γραβάτα πάνω στην οποία ράψαμε χρυσή κορδέλα, του πατέρα μου. Επίσης κόκκινο και χρυσό σιρίτι ράφτηκε πάνω σε μια γκρι μπλούζα μου. Πολύ πετυχημένο ήτανε και δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες :(

Το επόμενο ήταν που ντύθηκα Τζεντάι, ως φοιτήτρια τώρα. Κι αυτή ήταν αρκετά ελεύθερη, κράτησα κυρίως τα χρώματα από τις στολές που φορούσαν στις ταινίες κι έπειτα τα σχέδια ήταν λίγο ό,τι να'ναι. Μπεζ παντελόνι και μπλούζα, αρβύλες ψηλές και καφέ ζακέτα μέχρι τους αστραγάλους. Πλάκα είχε κι αυτό, μόνο που δεν έβρισκα φωτόσπαθο :Ρ

Από κει και πέρα αρχίζουν τα επίσημα. Πρώτο πρώτο Integra Hellsing, με το μαύρο κοστούμι των OVA. Γιατί πολύ απλά αυτό θεωρώ εγώ official, όχι το κακάσχημο πράσινο της σειράς. Δεν φόρεσα περούκα, πρώτον επειδή ήταν Halloween και δεν ήξερα πού να βρω, και δεύτερον επειδή τις αντιπαθώ τα μάλα. Προτιμώ να κάνω ό,τι κάνω με το δικό μου μαλλί κι ας με λένε ερασιτέχνη :Ρ Στα της στολής τώρα, τα είχα όλα στο σπίτι οπότε ήταν πανεύκολο. Στην επίσημη έξοδο βέβαια έβαλα ένα άλλο σακάκι, της μάνας μου, που ήταν πιο μακρύ και ταίριαζε καλύτερα αλλά βαριέμαι να βρω φωτό :Ρ

Τις Απόκριες που ακολούθησαν ντύθηκα Alucard. Είχα αγοράσει κόκκινη καπαρτίνα κι ήθελα να την εκμεταλλευτώ βλέπετε :Ρ Τα λόγια περισσεύουν.

Τα επόμενα τρία έγιναν φέτος τις Απόκριες. Στο πρώτο cosplay party που πήγα με θέμα Death Note vs. Elfen Lied το'παιξα Amane Misa. Και πάλι όοοοολα αυτά υπήρχαν στην ντουλάπα και τα συρτάρια μου. Και πάλι με το δικό μου μαλλί :Ρ Μόνο το τετράδιο των Ιαπωνικών έκανα Death Note και τέλος :Ρ

Το δεύτερο φετινό ήταν Beatrice στην ανθρώπινη μορφή της από Umineko no naku koro ni. Εδώ δυσκολεύτηκα λίγο γιατί έκανα ένα μήνα να βρω μια απλή κόκκινη φούστα και μια γραβάτα! Δεν υπήρχαν πουθενά μιλάμε! Ακόμα και την πίπα στην τύχη την πέτυχα, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα έβρισκα :Ρ Βγήκε πολύ καλό όμως, μου'ρχεται να τα ξαναφορέσω αυτά τα ρούχα και σε άλλες περιστάσεις :Ρ Το μαλλί μού το έφτιαξε η μάνα και μετά δεν ήθελα να το χαλάσω :Ρ

Και το τρίτο ήταν τόσο άκυρο που θα ευχαριστώ για πάντα την κοπέλα που με ενέπνευσε να το κάνω. Γυρνάω που λέτε από το πάρτι της Κυριακής στο σπίτι μέσα στην καλή χαρά και μου λένε "αύριο θα πάμε στον θείο Δ. για φαΐ". Λέω, "πολύ ωραία, να ντυθώ πάλι?" "Ντύσου". "Ωραία, θα ντυθώ Sebastian xD"

Sebastian Michaelis από Kuroshitsuji λοιπόν. Σε χρόνο μηδέν το ετοίμασα όμως. Μέχρι και το ρολόι του παππού μου ξέθαψα και το πέρασα σε αλυσίδα για εφέ. Αφού μπήκα έτσι στον φούρνο για να πάρω λαγάνα και με κοιτάζαν όλοι σε φάση -> Ο.Ο κι εγώ να κρατιέμαι να μην πετάξω κανένα "I am one hell of a butler B)" ή να μην γελάσω :Ρ

Part 1 has ended here, over and out :P

Are you morbid?

2011-02-26T14:32:00.000+02:00

Πάντα με συνάρπαζε το γκροτέσκο και το μακάβριο στην τέχνη. Με τραβούσε. Παρόλο που μπορεί να αηδίαζα ή να φοβόμουν, δεν μπορούσα ποτέ να ξεκολλήσω τα μάτια μου. Πιστεύω πως αυτός είναι ένας από τους λόγους που με ελκύουν και τα ακραία είδη της μέταλ. Είναι όπως όταν βλέπεις μια ταινία τρόμου, που ξέρεις ότι θα έχεις εφιάλτες, ξέρεις ότι θα δεις κάτι που δεν θα σ' αρέσει, κι όμως συνεχίζεις να βλέπεις, σαν να θες να ρουφήξεις κάθε λεπτομέρεια.

Την πρώτη φορά που είδα έναν γκροτέσκ πίνακα ήμουν 7 χρονών. Ξεφύλλιζα ένα βιβλίο περί τέχνης και το μάτι μου έπεσε στην Γκουέρνικα του Πικάσο. Μικρό παιδάκι ήμουν, όπως ήταν λογικό τρόμαξα, και σοκαρίστηκα ακόμα περισσότερο διαβάζοντας την ανάλυση δίπλα. Μια εικόνα πολέμου, με διεστραμμένες γωνίες, μέλη και κεφάλια γυρισμένα ανάποδα, αναλογίες τρομακτικές. Κι αυτή η λάμπα από πάνω ήταν σαν να έριχνε ένα αρρωστημένο φως σε όλα. Μέχρι που τελείωσα το δημοτικό, δεν μπορούσα να κοιτάξω τον ίδιο πίνακα ξανά χωρίς να ανατριχιάσω. Τελικά έγινε ένας από τους αγαπημένους μου.

Λίγο καιρό αργότερα, δεν θα'μουν ακόμα 8, διάβαζα την Παγκόσμια Μυθολογία της Εκδοτικής Αθηνών. Στο λήμμα "Κρόνος" είχαν τη χειρότερη εικόνα των παιδικών μου χρόνων. Τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά του, του Γκόγια. Για όποιον έχει δει τον Λαβύρινθο του Πάνα, το τέρας με τα μάτια στα χέρια βασίστηκε στο κόνσεπτ αυτού του πίνακα. Στο θέμα μας, όμως, μπορώ να πω πως αυτό με σόκαρε πολύ περισσότερο από την Γκουέρνικα. Ένα δευτερόλεπτο ήταν αρκετό για να εντυπωθεί στο μυαλό μου η άγρια μορφή του Κρόνου και το ματωμένο και ακρωτηριασμένο σώμα του γιου του. Αναγκάστηκα να διπλώσω στα δύο τη σελίδα για να μην χρειαστεί το ξαναδώ (κι ακόμα διπλωμένη είναι :Ρ). Στην πρώτη γυμνασίου, το πέτυχα ξανά στο βιβλίο των αρχαίων. Και πάλι έβαζα το τετράδιο πάνω για να το κρύβω :Ρ Σήμερα, ξέρω πως είναι ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς πίνακες του είδους μιας κι έχει τρομερή λεπτομέρεια και ζωντάνια, αλλά εξακολουθώ να μη θέλω να το βλέπω :Ρ

In more recent years, για την ακρίβεια πρέπει να ήμουν στο λύκειο, είχα την έκπληξη της ζωής μου όταν, στο λεύκωμα του μουσείου Πράντο της Μαδρίτης, ανακάλυψα τον Θρίαμβο του Θανάτου του Μπρούεχελ. Έγινε instant favorite. Έπιανε δύο σελίδες και αφηγούνταν το τέλος του κόσμου, όπου όλοι θα πεθάνουν ανεξαρτήτως οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης. Για να μην πω ότι μου θύμισε τις περιγραφές για την καταστροφή της Σμύρνης. Σκελετοί έσπρωχναν τα πλήθη σε ένα τεράστιο φέρετρο, άλλοι είχαν ήδη πνιγεί ή κρεμαστεί, σκυλιά έτρωγαν τις σάρκες των νεκρών, και παντού υπήρχε φωτιά και καπνός. Ήταν η πιο ταιριαστή εικόνα της Αποκάλυψης που θα μπορούσα να φανταστώ.

Από κει και πέρα, είχα (και έχω) αρκετές περιόδους όπου το γκροτέσκ ήταν εμμονή. Να γκουγκλάρω παλιές φωτογραφίες από freak shows με ανθρώπους παραμορφωμένους, να χαζεύω με τις ώρες τα έργα του Giger και τα εξώφυλλα των Mayhem (εκείνο του Dawn of the Black Hearts πρέπει να είναι μακράν το αγαπημένο μου), των Celtic Frost, των Cannibal Corpse, στα βιβλιοπωλεία να ψάχνω αντίστοιχα λευκώματα και ποιήματα. Κατέβασα την ταινία Freaks του 1932 μόνο και μόνο επειδή ανήκε στο είδος. Ένα μικρό κομμάτι αηδίας υπήρχε πάντα εκεί, αλλά υπήρχε και περιέργεια, κι αυτή ήταν μεγαλύτερη.

Δεν είμαι καμία ειδική περί τέχνης, αλλά νομίζω πως ξέρω γιατί το γκροτέσκ μας κάνει τόση εντύπωση. Γιατί δεν παρουσιάζει καμία ωραιοποιημένη εικόνα του ανθρώπου, αντίθετα βγάζει προς τα έξω τα πιο αρρωστημένα μας και βίαια ένστικτα. Οι καλλιτέχνες του μακάβριου δεν φοβούνται να δείξουν αυτά που έχουμε θάψει βαθιά μέσα μας λόγω των κοινωνικών συμβάσεων. Και σίγουρα χρειάζεται να τα βλέπουμε καμιά φορά. Απλώς κάποιοι μαγεύονται περισσότερο από αυτά από κάποιους άλλους ;)

By burial this night
Nitocrys weaves the spell
Down the vault's misty light
The lurking Sphinx dwells

Agony and nightmare
To Yog sothoth they noan
Nightfalls, morbid affair
Beard the faceless one

In the nuclear domain
Arcades lost in eternal skries
Written by the insane
Nitocrys orders must

Agony and nightmare
To Yog sothoth they moan
Nightfalls, morbid affair
Beard the faceless one

Are you morbid?

Mummy's rebirth by wrath
Below the temple of Nile
Vanished in Osiris' path
Above us reigns the Necrophile

Agony and nightmare
To Yog Sothoth they moan
Nightfalls, morbid affair
Beard the faceless one

Morbid Tales

That's who I am... hopefully

2011-02-12T00:12:00.003+02:00

Εδώ και αρκετούς μήνες είχα εμπνευστεί απ' την Εκάτη και το Two Billion Thoughts blog της, για μια τέτοια ανάρτηση. Αφού δεν είχα πει τίποτα ουσιαστικό για μένα όταν το πρωτοξεκίνησα, ας το κάνω τώρα xD

Basic About you:
Name: Γιάννα
Gender: F
Height: 1.72
Eye color: Καστανό
Hair Color: Καστανό
Age: 22
Birthday: 18/07/1988
Lefty/righty/ambidextrous: Δεξιόχειρ
Piercings: Όχι (είχα κάνει στα αυτιά αλλά έκλεισαν)
Tatoos: Όχι
Zodiac Sign: Καρκίνος
Ring Size: Πού να ξέρω?
Grade: Απόφοιτος Κοινωνιολογίας Παντείου, προπαιδευτικό έτος Μεταφραστών στο Ιταλικό Ινστιτούτο

More about you:
Are you named after anyone? Από τη γιαγιά και τον παππού μου (-.-)
Do you live in the moment? Are?
Do you consider yourself tolerent to others? Αρκετά θα έλεγα
Do you have any secrets? Και ποιος δεν έχει?
Do you hate yourself? Μερικές φορές :Ρ
Do you like your handwriting? Ναι
Do you have any bad habits? Όχι
If you were another person, would you be friends with you? Δε νομίζω :Ρ
Any regrets? Μπα
Do you think life has been good so far? Νορμάλ μάλλον
Are you confident? Όχι πολύ, αλλά έχω τις στιγμές μου :Ρ
How long does it take you to shower? 10 λεπτά με μισή ώρα
What color is your room? Ροζ -.-

Do you...?
Smoke? Όχι
Do drugs? Όχι
Drink? Μόνο σε γιορτές
Go to church? Κάπου 10 φορές το χρόνο
Sleep with stuffed animals? Όχι, μόνο με το 3ο μαξιλάρι μου
Take walks in the rain? Όχι, μου τη δίνει να βρέχομαι :Ρ
Talk to people even if you hate them? Αναλόγως
Drive? Μαθαίνω :Ρ
Believe in premarital sex? Ο καθένας στο κρεβάτι του κάνει ό,τι θέλει
Want to get married? Όχι ακόμα
Want to have children? Κάποια στιγμή
Sing in the shower? Ναι!
Get along with you parents? Τον περισσότερο καιρό
Get along with your sibling/s? Δεν έχω
Color/highlight your hair? Ναι, έχω ξανθά φλασάκια
Like coffee? Ναι αλλά δεν πίνω συχνά
Wear makeup everytime you go out? Όχι
Love roller coasters? Ναι αμέ :Ρ

Have you ever...?
Hurt yourself? Επίτηδες όχι. Κατά τ' άλλα συνεχώς ανακαλύπτω μελανιές πάνω μου
Been out of the country? Όχι :(
Been in love? Όχι
Done drugs? Όχι
Gone skinny dipping? Nani kore?
Had surgery? Όχι
Played strip poker? Όχι
Been on stage? Στο δημοτικό :Ρ
Pulled an all nighter? Έχω ξενυχτήσει αλλά κοιμήθηκα το πρωί :Ρ
Gone one day without food? Τσουκ
Slept all day? Το μαξ μου είναι 14 ώρες, άρα όχι
Kissed a stranger? Όχι
Had a dream that came true? Ναι
Broken the law? Όχι
Stolen anything? Όχι
Been on radio/tv? Ναι, στο γυμνάσιο :Ρ
Bungee jumped? Όχι
Had a dream that kept coming back? Ναι
Eaten an entire box of oreos? Όχι :Ρ
Had a movie marathon? Πιάνονται και ova? :P
Spun until you were immensely dizzy? Ναι
Been on a plane? Όχι
Ran into a wall? Μια φορά, στα 8 μου
Been rejected by a crush? Περίπου
Cried in public? Ναι
Cried over a movie? Συγκινούμαι αλλά δεν κλαίω
Pranked called someone? Ναι :Ρ
Gotten a cavity? Ναι
Shopped at Abercrombie and Fitch? Όχι, δεν έχουμε τέτοια εδώ :Ρ
Broken a bone? Ναι
Fallen from a tree? Όχι, αφού δεν έχω ανέβει καν :Ρ
Passed out? Ναι
Been to a theme park? Όχι :(
Eaten sushi? Όχι (ακόμα Β))

This or That
Pepsi or Coke: Coke
McDonalds or BUrger King: Goody's :P
Chocolate or Vanilla: Vanilla
Black or White: Black
Burgers or Hot dogs: Hot dogs
Boxers or breifs: Boxers
Book or magazine: Book
TV or radio: Internet radio :P
is the glass half empty or half full: Ανάλογα με την περίσταση, αλλά συνήθως μισογεμάτο
sun or moon: Moon
hot or cold: Κάτι ενδιάμεσο?
romantic comedy or thriller: thriller
waffles or pancakes: βάφλες <3
Florida or california: Φλόριντα
Black and white or color photos: Ή σέπια ή έγχρωμες
The city, the beach, OR the country: Παραλίαααααα
Tennis shoes or sandals: Σανδάλια
Sweet or sour: Γλυκό
Private or public school: Δημόσιο
Cappuccino or coffee: Ποια η διαφορά? :Ρ
English or history: Αγγλικά
Science or math: Κανένα *μπλιχ*

Do you believe ...?
in miracles? Όχι
in magic? Ναι
in God? Ως μια ανώτερη δύναμη, ναι
in Satan? Όχι
in ghosts? Όχι, εκτός κι αν είναι τα 7 Ghosts xD
in luck? Καμιά φορά
in love at first sight? Όχι
in Santa? Όχι
in the Easter Bunny? Όχι
in witches? Ναι
that it's possible to remain faithful forever? Ναι
in wishing on shooting stars? Μπα
that cussing is a necessity in life? Δεν θα το'λεγα
yourself? Εξαρτάται

Love and all that
Do you consider love a mistake? Ναι
Do you prefer knowing someone before dating them? Ναι
Who and when was your first crush? Ένας συμμαθητής μου στο δημοτικό αλλά δεν κράτησε πολύ :Ρ
First thing you notice about the opposite sex? Μάτια-μαλλιά

Right this moment...
What are you wearing? Πιτζάμες
What are you worried about? Πολλά
What book are you reading? Dark Tide II-Ruin
What time is it? 00.35
Are you bored? Όσο να'ναι
Are you tired? Όχι
Are you talking to anyone online or on the phone? Ναι, μσν
Are you lonely or content? Στο ενδιάμεσο
Are you listening to music, if so then what? Δεν ακούω :Ρ

The Last...
Dream you had: Δεν το θυμάμαι, πάντως ήταν τρελό κροσόβερ :Ρ
Nightmare: Κάποιος με ακολουθούσε στο μετρό κι εγώ τον έβριζα Ο.ο
Time you cried: Τον Σεπτέμβρη νομίζω
Movie you watched: The King's Speech
Movie you rented: Νομίζω το Inglourious Basterds
Book you read: Tigana
Word you said: Δεν συγκράτησα :Ρ
Time you laughed: Σήμερα
Person to call you: Η δασκάλα της οδήγησης
CD you played: Δεν ακούω cd πια :Ρ
Song you listened to: Iron Maiden - Fear of the Dark
annoyance: ο πατέρας μου όταν πιάνει το λάπτοπ στα χέρια του
Time you yelled: δε θυμάμαι, πάει βδομάδα και :Ρ
Person you yelled at: στον πατέρα μου
time you were a skirt: σήμερα
time you fought with your parents: δε θυμάμαι
Time you wished on a shooting star: ποτέ :Ρ
Thing you ate: πατάτες και χοιρινό φιλέτο
Time you showered: σήμερα
Nail polish color worn: κόκκινο

Your favorite:
Type of gum: κανέλα ή δυόσμος
Restaurant: δεν έχω
Season: άνοιξη
Type of weather: ευχάριστη ζέστη
Emotion: χαρά
Color: μαύρο
Perfume: δεν έχω
Candy: δεν έχω
Pizza topping: δεν έχω
Fruit: ροδάκινο
Veggie: αγγούρι :Ρ
Type of cake: σοκολάτα <3
Magazine: Metal Hammer
TV Show: House, True Blood, Tudors... και ένα σωρό άνιμε
Day of the week: Σάββατο
Month: Μάιος και Ιούλιος
Holiday: Απόκριες και Halloween
Number: 8
Sport to watch: καλλιτεχνικό πατινάζ
Flower: τριαντάφυλλο, γιασεμί

Χειροποίητα κοσμήματα

2011-02-01T20:24:00.000+02:00

Μ' αρέσουν πάρα πολύ. Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε χειροποίητα και κανονικά, θα διάλεγα τα χειροποίητα. Γιατί? Γιατί έχουν έμπνευση, στυλ και προσωπικότητα. Τα φοράς και ξέρεις ότι φοράς κάτι μοναδικό, κάτι που δεν προορίζεται για μαζική παραγωγή. Και συνήθως δεν είναι πολύ ακριβά (εκτός κι αν έχουν ασήμι ή ημιπολύτιμους). Εδώ και αρκετό καιρό λοιπόν, ήθελα να αρχίσω να φτιάχνω και δικά μου. Και σήμερα έκανα τις πρώτες δοκιμές με άχρηστα πράγματα που είχα στο σπίτι. Τα αποτελέσματα δεν ήταν τέλεια, αλλά ήταν κάτι που έφτιαξα με τα χεράκια μου κι είμαι αρκετά περήφανη γι' αυτά οπότε είπα να σας τα δείξω :Ρ

Το πρώτο ήταν ένα μπουκαλάκι σιροπιού σιδήρου που κατανάλωσα το μεσημέρι πριν το φαΐ. Έβγαλα την ετικέτα, το γέμισα νερό και κόλλησα πάνω ένα χαρτάκι που έγραφε "Drink Me". Ναι, ναι, Alice in Wonderland reference xD Μετά το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα μακρύ κορδόνι. Ευτυχώς βρήκα ένα παλιό σε ναυτικό στυλ (μπλε-λευκό), το κόντυνα λίγο, το έδεσα στο λαιμό του μπουκαλακίου και στις άκρες και έτοιμο!

Το δεύτερο ήταν κάτι που είχα δει στο νετ. Θυμάστε τις δισκέτες που είχαμε παλιά? Που έπαιρναν το πολύ 2-3 φωτογραφίες κι ήμασταν κι ευχαριστημένοι? Ε από αυτές είχαν βγάλει τα δισκάκια στο κέντρο και τα είχαν κάνει σκουλαρίκια. Εγώ επειδή δεν έχω τρύπες είπα με την ίδια τεχνική να το κάνω μενταγιόν :Ρ

Πήρα μια παλιά δισκέτα, αντέγραψα τα αρχεία που είχε μέσα στον πύργο και τη διέλυσα. Βέβαια μου πήρε δύο μέρες να καταλάβω πώς διαλύεται αλλά το κατάφερα και δεν χρειάστηκα καν κάποιο εργαλείο xD Μετά πήρα το δισκάκι, πέρασα στο πάνω άνοιγμά του έναν κρίκο από μια παλιά αλυσίδα, το πέρασα σε κορδόνι και αυτό ήταν. Δεν πρέπει να μου πήρε πάνω από 10 λεπτά, περισσότερη ώρα έφαγα ψάχνοντας τον κρίκο παρά για οτιδήποτε άλλο :Ρ

Οπότε τώρα που πήρα λίγο θάρρος και ξέρω πως δεν θα κάνω το δωμάτιο χάλια προσπαθώντας να φτιάξω κάτι, θα πάω να εξοπλιστώ καταλλήλως στα χαντράδικα του Μοναστηρακίου. Έχω στο μυαλό μου δύο κρεμαστά ή βραχιόλια με ονόματα, το τσόκερ της Βεατρίκης του Umineko... και το μενταγιόν με τον μονόφτερο (υπάρχει τέτοια λέξη?) αετό που έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση. Αλλά αυτό μάλλον θα πάει παραγγελία xD

Bonus το τρίτο πράγμα που έφτιαξα σήμερα (ναι εδώ πρέπει να διαβάσω σήματα κι αντί γι' αυτό κάθομαι και κάνω χειροτεχνίες :Ρ Δε φταίω γω, η έμπνευση που έρχεται όποτε της κατέβει!) Επεξεργασμένη τη φωτό μπορείτε να τη δείτε στο HW ή στο λινκ του deviantArt δεξιά :Ρ

Α και καλό μήνα! Ja ne!

The Favorite Clothing Post

2011-01-29T17:51:00.001+02:00

Πάντα ήθελα να κάνω μια ανάρτηση με τα τοπ 10 αγαπημένα μου ρούχα και αξεσουάρ που έχω ή που θέλω αλλά δυσκολεύομαι να αποκτήσω :Ρ So here it is.

Κατηγορία the first: The Haves

Βικτωριανό μποτάκι που αγόρασα από το Top Man πριν κανα-δυο χρόνια. Δεν το φοράω συχνά επειδή το καθημερινό μου ντύσιμο δεν είναι τόσο κομψό αλλά το αγαπώ πολύ <3

Χειροποίητο και ένα και μοναδικό, από την Opera στα Εξάρχεια.

Δαντελένιο φόρεμα σε ρομαντικό/Rennaissance στυλ. Ξενέρωσα απίστευτα όταν είδα μια κοπέλα στην ορκωμοσία μου να φοράει παρόμοιο με κοντά μανίκια και διαφορετικό μοτίβο στη δαντέλα -.-

Την αγόρασα κυρίως επειδή κάνει ωραίο kodona style (βλ. ανάρτηση περί Lolitas) ^.^ (παρακαλώ αγνοήστε το χρωματιστό πάπλωμα :Ρ)

Jack! <3

Αρβυλάκια. Τις "ζώνες" δεν τις φοράω ποτέ :Ρ

Κέλτικη πόρπη. 25 ευρώ την πλήρωσα αλλά τα σπάει \../

Κορσές από Monsterville. Δεν τον φοράω όσο συχνά θα ήθελα :(

Από το Claire's. Το λάτρεψα μόλις είδα τα ρολογάκια, θυμίζουν Alice in Wonderland και steampunk καταστάσεις xD

10.

Ήταν τόσο Πόε, απλά έπρεπε να το πάρω!

Κατηγορία the second: The Wants

Θα την είχα παραγγείλει εδώ και καιρό αλλά τα καταραμένα τα μεταφορικά κοστίζουν πιο πολύ απ' την ίδια -.-

EGL στρατιωτικό παλτό. Απλά το λατρεύω <3

Το ερωτεύτηκα με το που το είδα αλλά δεν παίζει να το αποκτήσω ποτέ :( 85 δολάρια for Verloren's sake!

Ακόμα ψάχνω τη σωστή δαντέλα για να την φτιάξω :Ρ

Οκ, είναι steampunk και είναι μπαλαρίνες. Τι άλλο να θέλω?

Πφ, ένα πέδιλο μ' άρεσε κι εμένα και εξαντλήθηκε, γαμώτο.

Επίσης ερωτευμένη μαζί τους χρόοονια τώρα.

Alchemy Gothic's Thor's Hammer. Βαλμένο στο μάτι εδώ και 5 χρόνια κι ακόμα να ξεπεράσω την τσιγκουνιά μου για να το πάρω.

Yes, I know that's cosplay -.- Αλλά δεν με σταματάει από το να το θέλω :Ρ Και πιστέψτε με, αν ποτέ το αποκτήσω θα το φοράω κάθε μέρα :Ρ

10.

Οκ, αυτό το τελευταίο δεν υπάρχει, οπότε έβαλα απλώς μια σχετική φωτό. Θα ήθελα ένα κρεμαστό με το σύμβολο των Ushiromiya από το Umineko xD

Φυσικά υπάρχουν ακόμα πάρα πολλά πράγματα που θα ήθελα να έχω στην ντουλάπα μου ή που έχω και αγαπώ, αλλά δεν μπορώ να τα βάλω όλα xD Εδώ με το ζόρι κατέληξα στα 10 σε κάθε κατηγορία :Ρ
Φιλιά σε όλους! ^.^

Γκρίνια of the day

2011-01-14T13:02:00.000+02:00

Πφ, τα χάλια μου έχω πάλι. Μετά από 2 μέρες με πυρετό που τις ακολούθησαν 10 μέρες πονόκοιλου μέσα στις διακοπές, τώρα με έχει πιάσει ένας βήχας λες κι είμαι φυματική και πονάνε και τα αυτιά μου. Κι έχω και ιταλικά στις 7 -.- (Είχα και οδήγηση αλλά μου το ακύρωσε γιατί είναι κι αυτή κρυωμένη *ήβολ*)

Εντωμεταξύ δίνω σήματα σε δύο εβδομάδες κι είμαι σίγουρη πως θα κοπώ :| Δεν τα πάω καθόλου καλά με την παπαγαλία, κι αυτοί περιμένουν να θυμόμαστε τα πάντα από ένα βιβλίο 400 σελίδων Α4 Ο.ο Αν έχεις δύο λάθη σε κόψανε.

Ακόμα κι αν περάσω τα σήματα, να δω στην πορεία τι θα κάνω. Είμαι σίγουρη ότι θα αγχωθώ και θα τα κάνω θάλασσα. Εδώ έναν μαθητή μπορεί να έχει στο πίσω κάθισμα στα μαθήματα και αγχώνομαι, φανταστείτε με τέσσερις εξεταστές.

Τα νεύρα μου, τα νεύρα μου, τα νεύρα μου.

Πρέπει να κάνω και μια έκθεση στα ιταλικά. Πριν απ' τις διακοπές είχαμε κάνει την αρχή από ένα διήγημα και μας έβαλε σαν εργασία να γράψουμε ένα δικό μας τέλος. Εγώ επειδή δεν είχα έμπνευση το άφησα αλλά σήμερα πρέπει να το προσπαθήσω τουλάχιστον. Ευτυχώς έχω κάνει ήδη τη μετάφραση που είχαμε.

Κι έχω και τον καθένα να νομίζει πως επειδή μιλήσαμε πέντε-δέκα φορές γίναμε και κολλητοί. Το ότι σε συμπαθώ δεν σε κάνει αυτόματα φίλο μου ξέρεις -.-

Το χειρότερο; Μόλις έφαγα τούρτα (Ο.ο) για να πιω γλυκάνισο με γεμάτο στομάχι. Και τα μισώ αυτά τα ζεστά (εκτός της σοκολάτας φυσικά). Αν και πρέπει να παραδεχτώ πως είναι καλύτερο από το τσάι και το χαμομήλι που πικρίζουν. Γαμάτα μπήκε η μέρα πάλι *rolls eyes*.

Οκ σταματάω τη γκρίνια αλλά έπρεπε να τα πω κάπου, θα έσκαγα. Καλημέρα ^.^

Top 10: D&D Spells

2011-01-13T15:58:00.002+02:00

Σημείωση 1: Τα ξόρκια που ακολουθούν είναι από την 3.5 έκδοση. Ποτέ δεν κατάφερα να μάθω απέξω ξόρκια της 4ης οπότε I'll stick to the old ones.
Σημείωση 2: Η ανάρτηση δεν έχει απολύτως κανένα νόημα, την έκανα επειδή βαριόμουν :Ρ

1. Disintegrate
Θυμώσατε? Θέλετε να δώσετε ένα καλό μάθημα στον πάλαντιν που σας πρήζει τα @@ (παπάκια, τι νομίζατε?) επειδή δεν περάσατε τη γριά απέναντι? Έχετε έναν half-orc που ξύνεται για καβγά? Disintegrate, σκουπίστε, τελειώσατε!

2. Finger of Death
Επ! Μη δείχνεις, είναι αγένεια! xD

3. Greater Scrying
Και τίποτα δε μένει κρυφό απ' το μάτι ~~του Σκοτεινού Άρχοντα~~ σου :Ρ

4. Greater Teleport
Το όνειρό μου. Να μπορώ να μεταφέρομαι από τη μία άκρη της γης στην άλλη χωρίς κανένα μέσο <3

5. Sword of Darkness
Σου πήρανε τα όπλα και το μόνο που έχεις είναι η μαγεία σου? Μ' αυτό δε χρειάζεται να κρατάς τίποτα. Βαράει και ασώματα πλάσματα.

6. Tasha's Hideous Laughter
Βασικά δεν έχω εικόνα στο μυαλό μου γι' αυτό το ξόρκι, αλλά φαντάζομαι ένα σατανικό γέλιο που τρελαίνει όποιον το ακούει :Ρ

7. Charm Person
Έτσι έκανε ο Raistlin τη Bupu να τον ερωτευτεί :Ρ Οκ, ίσως το παράκανε λίγο, αλλά τη δουλειά τους την κάνανε :Ρ

8. Turn Undead
Η καλύτερη λύση αν έχεις μια ορδή απέθαντων να σου επιτίθεται από κάθε πλευρά.

9. Magic Missile
Θυμάστε τους πυραύλους που κυνηγούσαν τα starfighters των Anakin και Obi-Wan στην αρχή του Revenge of the Sith? Κάτι τέτοιο, με λιγότερη τεχνολογία και περισσότερη μαγεία :Ρ

10. Ray of Frost
Ένα από τα πρώτα ξόρκια που χρησιμοποίησα έβερ. Ίσως γι' αυτό το κρατάω ακόμα στη δεκάδα :Ρ

Childhood Memories: Sailor Moon

2011-01-10T17:43:00.002+02:00

Το Σαββατοκύριακο είπα να ξεχωρίσω κάποια από τα παιχνίδια μου που είχαν μείνει άθικτα και να τα μεταφέρω στο εξοχικό στο Λουτράκι για διακοσμητικά. Ανάμεσα σ' αυτά βρήκα κι ένα μπλοκάκι τηλεφώνων Sailor Moon που αν θυμάμαι καλά είχα κερδίσει από κάποιο Junior γεύμα στα Goodies. Θυμάστε? Μέχρι τα 11 μας όλοι παίρναμε τέτοιο για να μαζεύουμε διάφορα παιχνίδια, ολόκληρη συλλογή είχα κάνει εγώ και τώρα ούτε ξέρω πού είναι.

Εντωμεταξύ με τη Sailor Moon είχα τεράστιο κόλλημα μικρή -ήταν ένα από τα πρώτα άνιμε που είδα πριν μάθω τι εστί άνιμε. Και το '93-'94 δεν είχαμε και μεγάλες απαιτήσεις όσον αφορά τα καρτούν :Ρ Στην τετάρτη δημοτικού είχα αγοράσει σχολική τσάντα Ποκαχόντας (σκούρα πράσινη ενώ τότε το χρώμα δεν με ενέπνεε καθόλου, άσχετο που τώρα είναι από τα αγαπημένα μου) μόνο και μόνο επειδή είχε δωράκι μια φιγούρα της Serenity εδώ δίπλα -ξέρετε, την Usagi στην princess-like μορφή της.

Μέχρι που τελείωσα το δημοτικό είχα μαζέψει αρκετά πράγματα από Sailor Moon merchandise. Είχα το μεγάλο παλάτι, ένα μικρότερο που είχε μόνο κρεβατοκάμαρα, το στυλό, chibi φιγούρες σαν την παραπάνω (αν και 2 από αυτές ήταν φέικ απ' τον Καναδά xD) και μια Sailor Mars κούκλα -ήταν η αγαπημένη μου senshi και λόγω χρωμάτων. Με αυτήν είχα κι ένα μπρελόκ. Κάποιες Απόκριες ήθελα και τη στολή (της Sailor Moon, ε) αλλά δεν την βρήκα. Πραγματικά δεν θέλω να ξέρω πόσα κόστισαν στους γονείς μου και πόσο είχαν βαρεθεί να με ακούνε να μιλάω γι' αυτό :Ρ

Τώρα ξεκίνησα να ξαναβλέπω και τη σειρά. 200 επεισόδια, omg, θα μου πάρει τουλάχιστον τρεις μήνες :Ρ Και τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να κάτσω να βρω τα παιχνίδια, τουλάχιστον όσα ζουν ακόμα. Δεν γίνεται να έχω τόσα collectibles και να πιάνουν σκόνη στο χωριό, κρίμα είναι :Ρ Βέβαια θα πρέπει να τους φτιάξω δυο έξτρα ράφια για να τα χωρέσω στο δωμάτιό μου, αλλιώς θα πάνε κι αυτά στο Λουτράκι. Απ' τα ολότελα... xD

Εικονίτσες!
(Δυστυχώς δεν είναι από τη δική μου συλλογή, τις βρήκα σκόρπιες στο ίντερνετ, ας είναι καλά το Google :Ρ)


Σ' αυτό ψήνομαι να βάλω μπαταρία	:Ρ

Οι φέικ που λέγαμε :Ρ Δε φταίω γω, μου το'χαν κάνει δώρο :Ρ

Alice Human Sacrifice

2010-12-08T20:43:00.001+02:00

Disclaimer: Η ιστοριούλα είναι ελεύθερη αφήγηση των στίχων. Προσπάθησα να το μεταφράσω και σαν ποιηματάκι αλλά δεν μου βγήκε τόσο καλό :Ρ Προτείνεται να το διαβάσετε με υπόκρουση το βιντεάκι στο κάτω μέρος της ανάρτησης ^.^

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα μικροσκοπικό όνειρο. Ήταν τόσο μικρούλι που κανείς δεν θα το ονειρευόταν, κι έτσι ήταν καταδικασμένο να χαθεί. Όμως το όνειρο φοβόταν τον θάνατο και άρχισε να σκέφτεται πώς θα μπορούσε να κάνει κάποιον να το ονειρευτεί. Και μετά από αρκετή σκέψη, του ήρθε μια ιδέα.
"Το βρήκα!" αναφώνησε. "Θα κάνω τους ανθρώπους να χάνονται μέσα μου, και να δημιουργούν τον δικό τους κόσμο".

Η πρώτη Αλίκη ήταν μια καστανομάλλα κοπέλα, ντυμένη στα κόκκινα. Μόλις βρέθηκε μέσα στο δάσος του μικρού ονείρου, πίστεψε πως τα πλάσματα που έβλεπε μπροστά της ήταν εχθροί της και θέλησε να τα εξοντώσει. Με ένα κοφτερό σπαθί στο χέρι, άρχισε να σκοτώνει όποιο ζωντανό πλάσμα βρισκόταν στο δρόμο της, αφήνοντας πίσω της ένα μονοπάτι από αίμα. Το όνειρο, όταν είδε πως αυτή η Αλίκη είχε γίνει δολοφόνος, έβαλε τα δέντρα να ζωντανέψουν και με τα κλαδιά τους την φυλάκισαν μέσα του σαν εγκληματία. Η κοπέλα παγιδεύτηκε μέσα στο όνειρο και ξεχάστηκε από όλους. Αν δεν υπήρχε το ματωμένο μονοπάτι, κανείς δεν θα μπορούσε να πει πως υπήρξε ποτέ.

Η δεύτερη Αλίκη ήταν ένας νεαρός άντρας, όμορφος και ευγενής. Είχε βαθυγάλαζα μαλλιά και του άρεσε να τραγουδάει. Όμως οι στίχοι και η μουσική των τραγουδιών του ήταν τόσο διεστραμμένοι που τρέλαναν και τους κατοίκους της Θαυματοχώρας και τον ίδιο. Όταν θέλησε να απελευθερωθεί από τους τρελούς κατοίκους που του ζητούσαν συνεχώς να τραγουδά, αυτοκτόνησε. Πάνω στον τάφο του φύτρωσε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Έτσι το όνειρο είχε κλείσει ήδη δύο ανθρώπους στην Θαυματοχώρα.

Η τρίτη Αλίκη ήταν ένα πανέμορφο χαρούμενο κορίτσι με γαλαζοπράσινα μαλλιά, που γοήτευσε όλη τη χώρα με τη χάρη της, και πριν περάσει πολύς καιρός έγινε βασίλισσα. Μαζί με τη δύναμη όμως έρχεται και η διαφθορά και η ματαιοδοξία. Φοβούμενη λοιπόν μήπως πεθάνει και χάσει έτσι την εξουσία της, έμεινε για πάντα μέσα στο όνειρο.

Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, δύο παιδιά περπατούσαν στο μονοπάτι μέσα από το δάσος και έπαιρναν το τσάι τους κάτω από τις τριανταφυλλιές, όταν τα πλησίασε ένας αγγελιοφόρος από το κάστρο και τους έδωσε έναν φάκελο. Αντί για πρόσκληση, ο φάκελος περιείχε μόνο ένα τραπουλόχαρτο, τον Άσο Κούπα.

Η τέταρτη Αλίκη ήταν δίδυμα ξανθά παιδιά που μπήκαν στην Θαυματοχώρα από περιέργεια. Η μεγάλη ήταν πεισματάρα κι ο μικρός της αδελφός έξυπνος, ένας συνδυασμός θανατηφόρος. Πότε τρέχοντας και γελώντας και πότε κουβαλώντας ο ένας τον άλλον, περνούσαν μέσα από αμέτρητες χρωματιστές πόρτες για να φτάσουν στο παλάτι, αλλά όταν έφτασαν κοντά στην πρώτη Αλίκη... βήματα ακούστηκαν πίσω τους, πάνω στα ξερά φύλλα...
Και δεν θα ξυπνήσουν ποτέ από τον ύπνο τους. Είναι για πάντα χαμένοι στην Θαυματοχώρα.

Φιλιά σε όλους ^.^

Καμενιές στο HW xD

2010-12-05T17:15:00.001+02:00

Χτες για πλάκα οργανώσαμε πανφορουμική μέρα Βόλντεμορτ στο HW... οπότε τι καταλληλότερο από το να αλλάξουμε νικ, τα οποία θα παρατεθούν αμέσως, για να μην ξεχαστούν ποτέ :Ρ

Έχουμε και λέμε:

anthian9 -> You-Know-Who
Fleur Delacour -> Ακατονόμαστη 100% -> V-Woman (προτιμούσα το πρώτο *σνομπ*)
dREAm Girl -> She Who Must Not Be Named
Hecate -> Βελατρίκη [δικής μου έμπνευσης παρακαλώ Β)]
Cassandra Black (δηλαδή εγώ) -> Shi o Taberu (Θανατοφάγος στα ιαπωνικά :Ρ)
Tom Marvolo Riddle -> The Big Boss (in his own words, ήταν ο μόνος που είχε το πλήρες όνομα του Βόλντεμορτ και το άλλαξε. Ειρωνεία.)
Gellert -> John Σαβαώθ Τζεντάι
Sorazal the Erized -> Έφη Σαρρή (*κυλιέται στο πάτωμα από τα γέλια*)
Minerva McGonagall -> Όξω απ' εδώ
Sirius Black -> Βασιλίσκος
Andromeda Black -> Βολντεμόρα
Sylvie Lovegood -> Angela Dorothea Merkel (συνοδευόμενο από την κατάλληλη εμφάνιση xD)
Lily Evans -> La dame de l' ombre
~Emperor Belisarius~ -> ~Evil Incarnate~
Helena Ravenclaw -> Bella Lestrange
manos_pap -> Υποκινητής του Χάους (:Ρ)
Lily Luna Potter -> Ναγκίνι
Safira -> Πεμπτουσιωτής
Prince le Mort -> Voldemortas

Είστε ελεύθεροι να αγνοήσετε αυτή την ανάρτηση :Ρ

Top 10: How to...

2010-11-25T16:10:00.000+02:00

1. Repaint your walls the Hellsing way

2. Fail as a vampire

3. Transform from a cute boy to the most recognizable villain (alternately, how to fail as both a Jedi and a Sith)

4. Be a badass priest

or...

5. Be a bishonen badass villain

6. Acquire a large fanbase just because of your appearance

7. Make a fail reference

Ron Weasley in Deathly Hallows p.1: Twilight is good... better actually.

Me: *facepalm*

8. Mass-Geass correctly

9. Die from kawaii overdose

208 episodes of that ^

10. Get a new nickname (xD)

Και ναι, το πρώτο Top10 για το Dunwich Horror είναι γεγονός. (Γραμμένο σε μία ώρα κατά την οποία υποτίθεται ότι έπρεπε να γράφω έκθεση :Ρ) Περιμένω τα σχόλια και τις σκέψεις σας, τι άλλο θα προσθέτατε, και σε τι διαφωνείτε ή συμφωνείτε.

Bye-ni!!!

Facts about Higurashi

2010-11-23T15:26:00.003+02:00

Ξεκίνησα τον πρώτο κύκλο του Higurashi no Naku Koro ni προχτές και ειλικρινά, μέχρι να τελειώσω και τις 4 σεζόν (μαζί με το Umineko) δεν παίζει να κοιμηθώ φυσιολογικά. Την Κυριακή είδα μόνο το πρώτο επεισόδιο λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Κοιμήθηκα στις 3, με αναμμένο φως. Χτες είδα 9 μαζεμένα. Κοιμήθηκα στις 5, με το ζόρι.


OMG THE KILLER LOLIS!

Α ναι. Πρέπει να γράψω και υπόθεση :Ρ
Ας πούμε πως όλα ξεκινάνε φυσιολογικά, σε μια μικρή κωμόπολη της Ιαπωνίας. Ο πρωταγωνιστής, Keiichi το όνομα, έχει μόλις μετακομίσει και αρχίζει να κάνει φίλους. Μέχρι που μαθαίνει ότι στην πόλη έχουν γίνει φρικιαστικοί φόνοι, κι από κει και πέρα τα πράγματα αρχίζουν να στραβώνουν...

Το anime χωρίζεται σε story arcs που αφηγούνται την ίδια ιστορία από διαφορετικές οπτικές γωνίες και με βάση διαφορετικές επιλογές των ηρώων. Είναι απίστευτα τεράστιο nightmare fuel, psychological & mind fuck, σε κάνει να θες να δεις τη συνέχεια παρόλο που ξέρεις ότι θα το μετανιώσεις το βράδυ, σου βάζει στο μυαλό την ιδέα ότι όλα αυτά μπορούν να συμβούν πραγματικά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τέλος της δεύτερης arc, με το χέρι που βγαίνει κάτω από το κρεβάτι *shudder*. Για να μην αναφέρω τις από ανησυχητικές έως τρομακτικές εναλλαγές στη διάθεση και τη συμπεριφορά των κοριτσιών κάθε φορά που γίνεται κάτι περίεργο... Είναι σαν να ακούς ένα ΝΤΟΥΝΓΚ μέσα στο κεφάλι σου. Η σπλατεριά του δεν με ενοχλεί τόσο, παραδόξως... είπε το άτομο που το πρώτο του anime ήταν το Hellsing :P

Αυτό το πράγμα, και να θες, δεν μπορείς να το dropάρεις. Μπορεί να το δεις με αργούς ρυθμούς, ή να βλέπεις και κάτι άλλο, πιο χαρούμενο ενδιάμεσα. Αλλά να το παρατήσεις εντελώς είναι αδύνατο. Αφού όπως και να το κάνεις θέλεις να δεις όχι μόνο τι γίνεται παρακάτω, αλλά και τα πώς και τα γιατί.

Αν και μόνο με 10 επεισόδια, το έχω ήδη στα καλύτερα anime που έχω δει. Αλλά σήμερα δεν θα πάω παρακάτω. Θέλω να κοιμηθώ το βράδυ :Ρ

Επίσης όποιος μπορεί να μου προτείνει τι να κάνω για να συνεχίσω να το βλέπω αλλά να μην έχω φοβίες και να μην χρειάζεται να κάνω sanity check κάθε φορά μετά, καλοδεχούμενος :Ρ Μήπως μια overdose θα βοηθούσε?

Άσχετο υστερόγραφο νο.1: ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΘΑ ΒΓΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ 8ο HELLSING OVA???????
Άσχετο υστερόγραφο νο.2: Θέλω να επαναληφθούν τα του Σαββάτου *σνιφ*

A Question of Heaven...

2010-11-07T00:51:00.001+02:00

The time is close now, the end is near
My walk through the valley, trails of fear
I feel empty, my penance overdue,
I guess it's too late now to be with you
I'm extremely frightened of what will surely be
I sold myself, the death of me
I know you can't forgive me, I know I'm on my own,
I've betrayed you, I walk alone

What exactly is the meaning of this
Just pawns in your twisted game
Severe pain for the lie I'm livin'
For a love I never could betray

Question me not say the lord unto thee
You have chosen your own faith and your own destiny
Denied of this life is what you are to be
You have chosen your own faith and your own destiny

Lord I pound my fists at you
Won't you just let me die
Would I not suffer enough
No inner peace no after life

I did what I thought was right
All for the love of my life
I know it's sad but true
Something is very wrong
Condemned to suffer so long
For a love so true

The question that lies within
Is so hard to understand
It still tears at me
And in my dying breath
My heart holds no regrets
I wouldn't change a thing

My spirit begins to rise to the heavenly skies
Just to be shunned away by you
Now all I want is to die, no streets of gold in the sky
And I wash my hands of you

Rising to the heaven's light
Just to plead for death
Just to be denied

Ooohhh, I know you can't forgive me
I know I'm on my own
I know that I've betrayed you
You know I walk alone
You know I walk alone

I walk, I walk the trail of fear
I pound my fists at you
I'm shunned away by you
I wash my hands of you

Why won't you let me die
Why won't you let me die
Why won't you let me die!

Το αγαπώ αυτό το κομμάτι. Με εξέφραζε την πρώτη στιγμή που το άκουσα, εξακολουθεί να με εκφράζει ακόμα και μετά από 6 χρόνια. Για λόγους που δεν θέλω να αναλύσω τώρα -μου φτάνει που τους ξέρω εγώ.

Οπότε θα σας αφήσω απλώς να το απολαύσετε στην αγαπημένη μου εκδοχή...

ΥΓ: Α ναι, ξέχασα να πω. Άλλαξα όνομα! Κάποιοι μου το κόλλησαν, ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε xD

Lucky Star!

2010-10-30T23:01:00.000+03:00

Και ναι, ΑΝΕΤΑ το πιο "εγώ" anime που έχω δει μέχρι τώρα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ταυτίζομαι και με τις τέσσερις πρωταγωνίστριες -αυτό το πράγμα δεν μου είχε συμβεί ποτέ Ο.ο Εκτός αυτού, είναι τίγκα στα pop culture references (με κορυφαίες κατά τη γνώμη μου αυτές των Code Geass, Haruhi και Gundam), που όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι τις χρησιμοποιώ πάρα πολύ στον καθημερινό μου λόγο. So... yeah.

Από τα αριστερά: Tsukasa, Konata, Kagami, Miyuki

Βαθυστόχαστη υπόθεση δεν έχει. Για την ακρίβεια δεν έχει καθόλου υπόθεση. Είναι ένα απλό αλλά πολύ αστείο slice of life anime που παρακολουθεί την καθημερινή ζωή τεσσάρων μαθητριών λυκείου στην Ιαπωνία. Η Konata, η πρωταγωνίστρια, είναι μια περήφανη otaku, πολύ έξυπνη αλλά και πολύ τεμπέλα όσον αφορά τα μαθήματα. Η Kagami είναι η κλασική tsundere προσωπικότητα, μελετηρή και ήσυχη με βίαιες εξάρσεις που οδηγούν την Konata να την παρομοιάσει με Ορκ :Ρ Η δίδυμή της, Tsukasa, είναι μεν ήσυχη κοπελίτσα, αλλά αντίθετα με την αδερφή της δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στα διαβάσματα με αποτέλεσμα να κοιμάται πάνω στα βιβλία της. Τέλος, η ροζομαλλούσα Miyuki είναι η όμορφη και ντροπαλή κινητή εγκυκλοπαίδεια της παρέας (κάποια στιγμή η Konata τη φωνάζει Miwiki xD), φοράει γυαλιά και φοβάται οτιδήποτε μπορεί να της μπει στα μάτια (soooo me).

Οι συζητήσεις τους είναι ανάλογες με αυτές που οποιοσδήποτε από μας κάνει με την παρέα του. Πχ. για το αν το κεφάλι ενός chocolate cornet (δεξιά) είναι η λεπτή ή η χοντρή του άκρη, ή για το πώς όταν θες να αγοράσεις κάτι και το αφήνεις για την επόμενη φορά, δεν το βρίσκεις ποτέ κι άλλα παρόμοια. Όμως για κάποιο λόγο δεν είναι καθόλου κοινότυπες και σίγουρα ακούγονται πολύ πιο αστείες :Ρ

Το σχέδιό του είναι σε chibi style, κάνοντας τις 17χρονες κοπέλες να φαίνονται 13. ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ LOLI!!! (Έχω ακούσει αρκετές τέτοιες μπαρούφες σερφάροντας στο νετ -.-) Το opening song είναι απίστευτα κολληματικό κι ανεβαστικό, με υπέροχη χορογραφία που στάνταρ θα κάνει οποιονδήποτε να ζηλέψει. Α, έχει κι ένα ova, εξίσου αστείο αλλά το περίμενα λίγο μεγαλύτερο γαμώτο :Ρ

Το Lucky Star δεν είναι anime για σνομπ που θέλουν μόνο mindgames ή επικές μάχες. Δεν είναι anime για σοβαροφανείς. Είναι anime για όσους νιώθουν παιδιά, για όσους αγαπούν τις references, και για όσους δεν έχουν πρόβλημα με την απουσία υπόθεσης. Το Lucky Star δεν το βλέπεις για την υπόθεσή του. Το βλέπεις για να γελάσεις. Απλά. Οπότε αν θέλετε να περάσετε ευχάριστα το χρόνο σας και να σας κολλήσουν και μερικές ατάκες, δείτε το. Δεν θα χάσετε.

Overall rating: 8/10.

Bye-ni!!!

Χαρακτήρες που θα έδερνα

2010-10-19T02:41:00.002+03:00

Ναι, αυτή θα είναι μια από τις καμένες και άκυρες αναρτήσεις μου :Ρ
Να σημειώσω πως δεν είναι χαρακτήρες που μισώ (ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς) αλλά που απλώς μου σπάνε τα νεύρα.

Πρώτα απ' όλα, θα ήθελα να πλακώσω στο ξύλο (μην πω να ρίξω και κανά crucio να εκτονωθώ) σχεδόν όλο το καστ του Naruto και του Final Fantasy Unlimited. Δεν υπάρχει αυτή η ηλιθιότητα πια :@
Ακολουθεί η Yuki και η Bella. Επειδή φέρονται με τον ίδιο τρόπο, τις βάζω μαζί. Αμάν πια. Καμία απ' τις δύο δεν ξέρει ποιον να διαλέξει ("Είμαι ερωτευμένη μαζί σου αλλά ο Edward είναι το ναρκωτικό μου" και "Σ'αγαπώ αλλά ο Zero θα είναι πάντα στην καρδιά μου"), και κάνουν τα σκληρά καρύδια αλλά στο τέλος οι πρωταγωνιστές αναγκάζονται να τις προστατέψουν, οπότε μπαν και ξύλο.-
Την Kallen, μόνο και μόνο επειδή ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ το μοναδικό καλό Lelouch x CC moment στη δεύτερη σεζόν. Νταξ αυτή θα γλίτωνε το πολύ ξύλο. Ένα χαστούκι κι έξω απ' την πόρτα xD Επίσης τον Rolo. Πάρτο χαμπάρι αγόρι μου, ο Lelouch σε ΜΙΣΕΙ.
Boromir και Denethor. Οκ, έχετε ευγενείς σκοπούς και θέλετε να σώσετε την πόλη σας. Το ότι έγινε ολόκληρη ιστορία για να ΜΗΝ χρησιμοποιηθεί το Δαχτυλίδι δε σας λέει τίποτα?? Και μετά τρομοκρατείτε τα μικρά χομπιτάκια? Ουστ από δω. Ευτυχώς ο Faramir (των βιβλίων, της ταινίας αρνούμαι ότι υπάρχει) βγήκε φυσιολογικός.
Τη Seras του anime. Επειδή αν στο OVA απλώς αρνιόταν να πιει αίμα, εκεί ήταν ΧΑΖΗ σε σημείο αηδίας.
Τον Ποντικοουρά. Προδότης, δειλός και παρτάκιας με την κακή έννοια. Πραγματικά τον μισώ. Δεν φαντάζεστε πόσο το φχαριστήθηκα όταν πέθανε. Επίσης την Umbridge επειδή είναι μια ρατσίστρια σκύλα.
Τον Anakin, σε οποιαδήποτε φάση της ζωής του. Άλλοι τον ειδωλοποιούν, εμένα μου σπάει τα νεύρα. Δεν ξέρω, αν ήμουν στη θέση του Obi-Wan μια κλωτσιά στάνταρ θα του την είχα ρίξει μπας και στρώσει.
Τη Saya (Blood+). Ρε αγάπη μου, το σπαθί στο δίνουν για σφάξιμο, όχι για διακοσμητικό. ΞΕΚΟΛΛΑ! Εδώ που τα λέμε και τη Diva ήθελα να δείρω, τουλάχιστον μέχρι το 38ο επεισόδιο.
Τον Teito. ΠΩΩΩΩΩΩ ΟΛΟ ΚΛΑΨΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ. Επί 10 επεισόδια δεν έκανε τίποτα άλλο, μόνο γκρίνιαζε και το ονόμαζε "εσωτερική αναζήτηση". Ασ' τα σάπια ρε. (Παράκληση προς Black Hawks: όταν τελικά τον πιάσετε, κάντε μου μια χάρη κι αφήστε με να τον σκοτώσω εγώ. Υπόσχομαι να μη λερώσω. Πολύ.)
Gilbert Beilschmidt (aka Prussia) από Hetalia Axis Powers. Επειδή μου τη δίνει η φωνή του και δεν την παλεύω με τις ιδέες του.
Marisa Coulter των 2 πρώτων βιβλίων. Σκύλαααααα... ο Feist να σε φυλάει από δαύτην. Στο 3ο τη συμπάθησα αλλά και πάλι...
Τους βασικούς κακούς του The Crow, ειδικά την κοπέλα. Ψυχάκηδες, αιμομίκτες, σαδιστές, όλα τα καλά. (Το κακό είναι ότι είναι και ντούκια. Δεν τους έχω με τίποτα.)
Την Ομάδα Πύραυλο γιατί ο μονόλογός τους είναι ελεεινός :Ρ
Τέλος, υπό νορμάλ συνθήκες, θα έλεγα Misa και Tenma λόγω της ατελείωτης χαζομάρας που τις δέρνει, αλλά μου έχουν χαρίσει άπειρες στιγμές γέλιου οπότε συγχωρούνται :D

Νομίζω αυτοί είναι όλοι. Θα ήθελα να δω και τις δικές σας προτιμήσεις :Ρ Oyasuminasai ^.^

ΥΓ: Όσην ώρα έγραφα την ανάρτηση, χτυπούσε ένας συναγερμός αυτοκινήτου από το δρόμο. URUSAI ΛΕΜΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!

Code Geass: Lelouch of the Rebellion

2010-10-10T22:31:00.000+03:00

10 Αυγούστου 2010. Η Αγία Αυτοκρατορία της Britannia (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει) επιτίθεται και καταλαμβάνει την Ιαπωνία, ονομάζοντάς την Area 11.
2017. Ο Lelouch Lamperouge, ένας κατά τα φαινόμενα συνηθισμένος μαθητής-άποικος στην Ιαπωνία, συναντιέται με ένα μυστηριώδες κορίτσι και αποκτά το Geass, τη δύναμη να κάνει τους άλλους να τον υπακούν. Αποκαλύπτεται πως είναι ένας από τους γιους του αυτοκράτορα, ο Lelouch Vi Britannia, που εξορίστηκε στην Ιαπωνία μαζί με την αδελφή του, Nunnally, όταν δολοφονήθηκε η μητέρα τους. Αποφασίζει λοιπόν να χρησιμοποιήσει το Geass για να εκδικηθεί το θάνατο της μητέρας του και να αλλάξει τον κόσμο.

Το anime είναι απίστευτα καλό. Κάτι τα mecha, κάτι οι μάχες, κάτι τα mindgames, κάτι οι χαρακτήρες, δε θέλει πολύ για να κολλήσεις. Όπως δε θέλει και πολύ να αρχίσεις να συμπάσχεις με τους ήρωες :Ρ Υπάρχουν αρκετές σκηνές που θα κάνουν (και έχουν κάνει) πολύ κόσμο να κλάψει. Ακόμα και γω που γενικά κλαίω δύσκολα, εδώ με έπιασαν σε τουλάχιστον δύο φάσεις.

Στο Code Geass, τα πάντα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Ακόμα και πράγματα που γίνονται καταλάθος συμβάλλουν στην υπόθεση. Γι' αυτό καλό είναι όποιος το δει να έχει το μυαλό του εκεί για να μην μπερδευτεί όταν προχωρήσει στα επεισόδια-ψητό, δηλαδή στη δεύτερη σεζόν. Η οποία παρεπιμπτόντως ξεκινάει τόσο περίεργα που λες "Γιατί είναι όλα τόσο φυσιολογικά; Ο_Ο Τόσα πράγματα έγιναν στον πρώτο κύκλο, αυτοί γιατί είναι σαν να μη συνέβη τίποτα;" :Ρ Αλλά ευτυχώς όλα ξεκαθαρίζονται με το τέλος του επεισοδίου.

Σαν γενική ιδέα μοιάζει αρκετά με το Death Note και ο Lelouch με τον Light. Με τη διαφορά ότι εδώ υπάρχουν μάχες σχεδόν από το πρώτο επεισόδιο, οπότε η πλοκή προχωράει πολύ πιο γρήγορα και σε πωρώνει πολύ περισσότερο. Οι χαρακτήρες έχουν κίνητρα και προσωπικότητα και δύσκολα θα βρεις κάποια Mary Sue ή Gary Stu, εκτός κι αν μετρήσει κανείς τη Euphemia, που για μένα δεν ήταν και τόσο εκνευριστική :Ρ Η μουσική είναι υπέροχη, σε βάζει στο κλίμα αμέσως. Ειδικά ο ύμνος All Hail Britannia και το πρώτο ending song είναι άνετα στα αγαπημένα μου.

Αρνητικά? Χμ. Νομίζω πως υπάρχουν κάποιες plot holes, αλλά είναι αναμενόμενο σε μια τόσο πολύπλοκη υπόθεση. Το σχέδιο ίσως φανεί κάπως παιδικό στην αρχή -ή τουλάχιστον έτσι νόμισα εγώ. Κατά τ' άλλα δε βρήκα κάτι πολύ κακό, ήταν καλοφτιαγμένο και προσεγμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Ίσως γι' αυτό ευθύνεται το γεγονός πως βγήκε κατευθείαν σε anime και δεν υπήρχε manga που έπρεπε να περιμένουν να τελειώσει για να το ακολουθήσουν :Ρ

Πεντάδα αγαπημένων χαρακτήρων:
1. Lloyd Asplund
2. Cornelia Li Britannia
3. Lelouch Lamperouge/Vi Britannia
4. C.C.
5. Gilbert G.P. Guilford

Συνολική βαθμολογία: 9,5/10

ΥΓ: Έχουν βγει και δύο OVA για το Code Geass. Στην αρχή νόμιζα ότι λένε παραπάνω πράγματα αλλά όπως αποδείχτηκε είναι απλώς περιλήψεις των δύο σεζόν και κρατάνε κάπου 2 ώρες το καθένα, οπότε και να μην τα δει κάποιος δε χάνει κάτι.

Truth and hope in our Fatherland!

And death to every foe!
Our soldiers shall not pause to rest
We vow our loyalty!

Old traditions they will abide
Arise young heroes!
Our past inspires noble deeds
All Hail Britannia!

Immortal beacon shows the way
Step forth, seek glory!
Hoist your swords high into the clouds
Hail Britannia!

Our Emperor stands astride this world
He'll vanquish every foe!
His truth and justice shine so bright
All hail his brilliant light!

Never will he be overthrown
Like mountains and sea
His bloodline immortal and pure
All Hail Britannia!

So let his wisdom guide our way
Go forth and seek glory
Hoist your swords high into the clouds
Hail Britannia!

All Hail Lelouch!

All about Lolita

2010-10-03T23:44:00.000+03:00

Τα τελευταία χρόνια στην περιοχή Harajuku της Ιαπωνίας έχει αναπτυχθεί ένα ολόκληρο ενδυματολογικό κίνημα γνωστό ως Lolita, ενώ έχει επεκταθεί και σε άλλα μέρη του κόσμου. Πρόκειται για ένα από τα πιο διαδεδομένα νεανικά στυλ για τις κοπέλες στην Ιαπωνία και φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με την έννοια που έχει η λέξη Lolita από το ομώνυμο μυθιστόρημα και ταινία.

Στη μόδα, Lolita σημαίνει πάνω απ' όλα να ντύνεσαι κομψά, όμορφα και σεμνά. Το να είσαι σέξι δεν έχει καμία σημασία, και όσες κοπέλες ντύνονται έτσι δεν επιθυμούν να γίνονται αρεστές στο άλλο φύλο. Περισσότερο ντύνονται για τον εαυτό τους. Το στυλ Lolita παίρνει στοιχεία από το gothic, τη βικτωριανή μόδα, το ροκοκό και ενίοτε το punk. In fact, σχεδόν οποιαδήποτε τάση μπορεί να μεταλλαχτεί και να προσαρμοστεί στα δεδομένα της Lolita. Έτσι δημιουργούνται πολλές υποκατηγορίες από τις οποίες μπορεί να διαλέξει μια κοπέλα ανάλογα με τα γούστα της. Πριν μιλήσουμε γι' αυτές όμως, ας δούμε πρώτα από τι αποτελείται ένα τυπικό Lolita ντύσιμο.

Πρώτα απ' όλα, υπάρχει ένα φόρεμα ή φούστα σε σχήμα καμπάνας (χωρίς να λείπουν άλλα κοψίματα όπως γραμμή Α, αμπίρ, πλισέ, με ψηλή μέση, κλιμακωτή), μέχρι ή και κάτω από το γόνατο. Έπειτα κομψές μπλούζες, πουκάμισα και παλτά, συνήθως με μεγάλους γιακάδες και πάντα κουμπωμένα ως επάνω. Γάντια, ψηλές κάλτσες και αδιαφανή καλσόν είναι απαραίτητα αξεσουάρ. Όσο για τα εσώρουχα, αυτά είναι καθαρά βικτωριανού στυλ: τα λεγόμενα bloomers φοριούνται κάτω από τις φούστες και προστατεύουν την κοπέλα από τα αδιάκριτα βλέμματα. Ομπρέλες για τον ήλιο, τσάντες-βαλιτσάκια, πλατφόρμες, μπαλαρίνες, κοκαλάκια, καπελάκια και βέλα συμπληρώνουν το ντύσιμο. Κι όλα αυτά με πολλή δαντέλα, φιόγκους, prints διαφόρων ειδών και καλής ποιότητας υφάσματα.

Το μακιγιάζ σχεδόν πάντα είναι ελαφρύ, σε απαλά και ουδέτερα χρώματα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί ένα πιο σκούρο ή έντονο στυλ, αρκεί να μην δημιουργούν slutty εντύπωση. Για παράδειγμα, τα smokey eyes δεν λείπουν αλλά πάντα συνδυάζονται με ανοιχτόχρωμα χείλη. Τα μαλλιά συνήθως είναι στυλιζαρισμένα σε χοντρές μπούκλες-δαχτυλίδι, πιασμένα ψηλά, σε κότσο ή σε πλαϊνές αλογοουρές.

Φυσικά δεν είναι μόδα μόνο για τα κορίτσια. Υπάρχουν μάρκες που κυκλοφορούν και αντρικά ρούχα κι έτσι αρκετά αγόρια υιοθετούν κι αυτά το στυλ. Κατά συνέπεια, δεν είναι παράξενο να δεις ένα ζευγάρι Hime Lolita, για παράδειγμα, με ροκοκό ρούχα. Ακόμα, πολλές φίρμες εκτός από ρούχα παράγουν και διακοσμητικά σπιτιού, ώστε να μπορείς να φτιάξεις το σπίτι σου ανάλογα με το στυλ Lolita που ακολουθείς. Μπορούμε έτσι να καταλάβουμε πως πρόκειται για ένα ολόκληρο κίνημα, που σε πολλές περιοχές του κόσμου (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης) έχει μείνει εναλλακτικό ή και εντελώς άγνωστο.

Ας πάμε τώρα στις υποκατηγορίες Lolita.

Gothic Lolita

Η πιο δημοφιλής εκδοχή και αυτή με την πιο βαριά επιρροή από το gothic. Μαύρα, μωβ και σκούρα κόκκινα είναι τα κυρίαρχα χρώματα και συμπληρώνονται με λευκή ή μαύρη δαντέλα, κορσέδες και πλατφόρμες.

Sweet Lolita

Also known as Kawaii. Αποφεύγονται τα σκούρα χρώματα και αντίθετα κυριαρχεί το ροζ, το λευκό, το γαλάζιο και το κίτρινο. Επίσης χρησιμοποιούνται πολύ φιογκάδες, φλοράλ μοτίβα και prints με "παιδικά" σχέδια, όπως καρουζέλ, Hello Kitty κλπ.

Classic Lolita

Είναι το πιο ουδέτερο και προσγειωμένο στυλ, του οποίου σκοπός είναι να είσαι κομψή, οπότε προτιμάται σε γάμους και άλλες επίσημες περιστάσεις. Χαρακτηρίζεται από απαλά χρώματα, φλοράλ μοτίβα, φανερή επιρροή από τη βικτωριανή μόδα και φούστες σε Α γραμμή.

Punk Lolita

Η κομψότητα της Lolita συνδυάζεται εδώ με τη δυναμικότητα του punk. Κόκκινα και μαύρα χρώματα, καρό και ρίγες, στρατιωτικές μπότες, αλυσίδες και prints βρετανικών σημαιών κάνουν το στυλ να ξεχωρίζει.

Kuro/Shiro Lolita

Αντίστοιχα, ντυσίματα που αποτελούνται εξ' ολοκλήρου από μαύρο ή λευκό χρώμα. Απαγορεύεται να φορέσεις έστω και ένα αξεσουάρ ή παπούτσια σε άλλο χρώμα.

Hime Lolita

Η πριγκιπική έκδοση, με ρούχα εμπνευσμένα από τον 16ο και τον 17ο αιώνα, μαργαριταρένια κολιέ και στέμματα.

Casual Lolita

Η πιο "καθημερινή" εκδοχή της Lolita. Απλές μπλούζες και φούστες, με λιγότερα διακοσμητικά στοιχεία και σχεδόν παντελή έλλειψη αξεσουάρ. Ακόμα και ένα κλασικό cardigan πάνω από μια φούστα-καμπάνα κάνει τη δουλειά του.

Country Lolita

Ο αμερικάνικος Νότος στην καρδιά της Ιαπωνίας. Χαρακτηρίζεται από καρό υφάσματα, ποδιές και ανοιχτά χρώματα που θυμίζουν άνοιξη.

Wa/Qi Lolita

Ακόμα και τα παραδοσιακά κιμονό μπορούν να ενταχθούν στη Lolita. Η ιαπωνική και κορεάτικη ενδυμασία εισβάλλει στη μόδα με αποτέλεσμα ρούχα σε διάφορα χρώματα, φαρδιά μανίκια, παραδοσιακές ζώνες (obi) και γενικά ένα πολύ ασιάτικο στυλ.

Sailor Lolita

Αυτή η εκδοχή είναι εμπνευσμένη από τις ιαπωνικές μαθητικές στολές. Μπλε και λευκό είναι τα βασικά χρώματα, και η ρίγα το κυρίαρχο μοτίβο, δημιουργώντας έτσι ένα ναυτικό στυλ.

Guro Lolita

Αυτό που λέει το όνομά του: η gory έκδοση της Lolita. Ένα οποιοδήποτε Lolita outfit μπορεί να γίνει Guro αν το πασαλείψεις με (ψεύτικο) αίμα, φορέσεις eyepatch, ματωμένους επιδέσμους και γάζες και πάρεις πληγωμένο ύφος. Επειδή λίγες κοπέλες έχουν το κουράγιο και την οικονομική δυνατότητα να χαλάνε έτσι τα ακριβά φορέματά τους, καταφεύγουν στη λύση της ποδιάς.

Ero Lolita

Αν και το όνομά της βγαίνει από το Erotic, η Ero Lolita δεν έχει τίποτα το προκλητικό. Απλώς μπορεί η φούστα να είναι λίγο κοντύτερη, και να αποκαλύπτονται περισσότερα σημεία δέρματος καθώς μπαίνουν μπροστά κορσέδες χωρίς να υπάρχει πουκάμισο από μέσα ή λείπουν οι ψηλές κάλτσες.

Cosplay Lolita

Αναφέρεται σε άτομα που θεωρούν τη Lolita κοστούμι και όχι μόδα και φοράνε ρούχα αντίστοιχου στυλ σε conventions κλπ. Φυσικά, η Cosplay Lolita δεν έχει τη σεμνότητα της κανονικής, ενώ όλα τα ρούχα και τα αξεσουάρ είναι πολύ φθηνά και όχι και τόσο καλής ποιότητας. Ξεχωρίζει ακόμα από τις περούκες σε έντονα χρώματα, τις στέκες με αυτιά γάτας και τις "στολές" (πχ. νοσοκόμας).

Συμπληρωματικά στυλ:

Aristocrat

Επίσης γνωστό ως Elegant Gothic Lolita, είναι το πιο ώριμο στυλ και αυτό με τη κοντινότερη συγγένεια με το δυτικό "Romantic Gothic". Οι φούστες συνήθως είναι μακριές ενώ συνήθως συνδυάζονται με κορσέδες όλων των ειδών, στενά παλτά με ουρά, πουκάμισα με φραμπαλάδες, γραβάτες, καπελάκια με βέλα κλπ.

Kodona

Κομψότατο στυλ, αλλά δεν περιλαμβάνει φούστες. Εδώ τη θέση τους παίρνουν παντελόνια σε κλασική ίσια γραμμή, μακριά ή κοντά μέχρι το γόνατο. Επίσης χρησιμοποιούνται γιλέκα και γραβάτες. Η γενική εντύπωση είναι αυτή ενός 12χρονου αγοριού στη βικτωριανή Αγγλία.

Ακολουθούν μερικές φίρμες ρούχων Lolita για όποια (και όποιον) ενδιαφέρεται να δει περισσότερα παραδείγματα:

-Victorian Maiden (personal favorite)
-Moi-meme-Moitie
-Angelic Pretty
-h.NAOTO
-Black Peace Now
-Innocent World
-Baby, the Stars Shine Bright
-Metamorphose Temps de Fille
-MAM
-Fan+Friend

Bonus Picture: Cthulhu Lolita!

Detroit Metal City: The Review

2010-09-19T14:53:00.000+03:00

Πρόκειται για το πιο καμένο anime (ή μάλλον OVA) που έχω δει μετά το FLCL. Με τη διαφορά ότι τουλάχιστον στο DMC καταλαβαίνεις τι γίνεται :Ρ

Υπόθεση:
Ο Negishi είναι ένας φλώρος τρέντης που ακούει σουηδική ποπ, διαβάζει ένα περιοδικό με τον τίτλο Amore Amour (O.o), παίζει κιθάρα και τραγουδάει. Όμως παίζει και σ' ένα death metal συγκρότημα, ομώνυμο του τίτλου, σε μια προσπάθεια να βγάλει λεφτά και να κάνει τελικά αυτό που θέλει, με το ψευδώνυμο Johannes Krauser II. Ο οποίος Krauser είναι εκ διαμέτρου αντίθετος χαρακτήρας με τον Negishi. Προσπαθώντας λοιπόν να συμβιβάσει τους δύο κόσμους του και να κρατήσει την αλήθεια μυστικό από την οικογένεια και τους φίλους του, συμβαίνουν τραγελαφικά πράγματα.

Αξίζει να το δεις για:
-Την καφρίλα που ξεχειλίζει. Ειδικά όταν προέρχεται από την αθυρόστομη manager των DMC :P
-Τη μουσική \../
-Το ότι ο Negishi ναι μεν μισεί τους DMC και τη μέταλ, αλλά όταν εκνευρίζεται εκεί καταφεύγει (aka ντύνεται Krauser και κάνει τα δικά του) :Ρ Διχασμένη προσωπικότητα, όχι ψέματα :Ρ
-Τις καμένες ονομασίες των φαν για κάθε τι που κάνει (του στυλ Public Obscenities of Death xD), άσχετα αν είναι αληθινό ή όχι :Ρ
-Τις ατάκες.
-Τους άλλους δύο της μπάντας, από τους οποίους ο μεν μπασίστας είναι ΚΑΡΑφλώρος και μένει στη μπάντα επειδή φοβάται τη manager, ο δε ντράμερ είναι ο μόνος που ξέρει από μέταλ και δεν παρατάει τη δουλειά του ούτε όταν ξεσπάει φωτιά στον συναυλιακό χώρο :Ρ
-Την ΑΝΕΛΕΗΤΗ και ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΗ σάτιρα προς όλα τα στερεότυπα της μέταλ που ενοχλούν ακόμα και τους μεταλλάδες :Ρ

Γιατί να μην το δεις:
-Αν δεν αντέχεις το βρισίδι.
-Αν είσαι μέταλ φάνμποης και δεν μπορείς τη σάτιρα.
-Αν παίρνεις στα σοβαρά ό,τι λένε.
-Αν σου τη δίνει ο ολίγον παιδαριώδης σχεδιασμός.

Overall rate: 9/10

Extra Trivia: Στην live action ταινία πρωταγωνιστεί ο ηθοποιός που έπαιζε τον L στις live action του Death Note και κάνει guest-starring ο Gene Simmons!

I've been tagged :Ρ

2010-09-12T21:58:00.001+03:00

Βασικά ήθελα να ασχοληθώ με το blog από τη μέρα που γύρισα αλλά δεν είχα τι να γράψω ούτε και πολλή όρεξη. Τελικά με tagαραν η Μάρσυ και το Ρέα με ένα παιχνιδάκι οπότε θα το κάνω για την πλάκα μου. Εγώ δεν θα ταγκάρω κανέναν όμως, όποιος θέλει να το κάνει, feel free :P

Δέκα πράγματα που αγαπώ λοιπόν. Να δω πώς θα χωρέσουν και πόσα θα μείνουν απέξω :Ρ

1. Την καλή μουσική.
2. Τη φύση (όταν από 4 χρονών κάνεις ελεύθερο κάμπινγκ αντί να πηγαίνεις σε ξενοδοχεία, ένα druidistic feeling το αποκτάς θες δε θες).
3. Τους κοντινούς μου ανθρώπους.
4. Τον κινηματογράφο και ό,τι σχετίζεται μ' αυτό.
5. Την εναλλακτική μόδα (gothic, steampunk, lolita, medieval etc) και τα Converse με τα περίεργα prints.
6. Τα βιβλία.
7. Τα ταξίδια, πραγματικά και φανταστικά.
8. Τα fan-fics (όσο πιο καμένα και άκυρα τόσο το καλύτερο).
9. Τα anime.
10. To HarryWorld φυσικά.

Θα επανέλθω σε κάποιες μέρες με περισσότερο κάψιμο :Ρ Until then, have fun! *σμουτς*

Χα! Γύρισα. Για λίγο Β)

2010-08-07T00:50:00.000+03:00

Αχ. Ωραία ήταν στη θάλασσα. Μπορεί το καλοκαίρι μου να μην πήγε όπως το ήθελα αλλά έστω και δέκα μερούλες με ζέστη σε παραθαλάσσιο μέρος ήταν μια χαρά. Κι είχε έρθει και η αγαπημένη μου θεία (η μικρότερη αδελφή της μαμάς) για ένα τριήμερο <3 Να, εδώ ήμουν:

Σχίνος Κορινθίας, δήμου Λουτρακίου-Περαχώρας. Βασικά οι μόνες φωτογραφίες που έχω από κει είναι ηλιοβασιλέματα αλλά παίρνετε μια ιδέα :Ρ

Σήμερα λοιπόν γυρίσαμε Αθήνα για ψώνια (εγώ θέλω πέδιλα κι η μάνα μου τσάντα και κάτι βιβλία) και για να φτιάξουμε βαλίτσες (γιατί στο Σχίνο ήμαστε με 2-3 ρούχα ο καθένας και με τόσο λίγα 3 εβδομάδες στο χωριό απλά δεν βγαίνουν) και Κυριακή πρωί ξαναφεύγουμε για Καλάβρυτα. Επιτέλους, λίγη δροσιά :Ρ

Πραγματικά μερικές φορές έχω την εντύπωση πως το χωριό μου και το χωριό της μάνας μου είναι σε άλλον πλανήτη/γεωγραφικό διαμέρισμα/χώρα/insert preferred word. Σε όλη την Ελλάδα μπορεί να έχει καύσωνα κι εκεί να τουρτουρίζεις και να θες ζακέτα Ο.ο Φανταστείτε Ιούλιο μήνα στην Τρίπολη, το πρωί να σκάμε και το βράδυ να έχω τυλιχτεί με το σακάκι του πατέρα μου Ο.ο

Με τον οποίο πλακώθηκα πάλι το μεσημέρι, και ως συνήθως για άκυρο λόγο -.- Αλλά δε θα επεκταθώ, θα τα θυμηθώ και θα νευριάσω πάλι. Εδώ έκανα 4 ώρες να του μιλήσω.

Κατά τ' άλλα βαριέμαι, βαριέμαι και βαριέμαι. Αυτή η ανάρτηση δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο νόημα, απλώς ήθελα να ξέρετε ότι δεν πέθανα :Ρ Πολύ που σας νοιάζει δηλαδή, αλλά δεν πειράζει, ας ψωνιστώ λίγο, σαν παιδί κι εγώ :Ρ

Θα κλείσω με τραγουδάκι για καληνύχτα (έχω κολλήσει μαζί του 2 μέρες τώρα)

Hey I'm your life
Im the one who takes you there
Hey I'm your life
Im the one who cares
They, They betray
I'm your only true friend now
They, They'll betray
I'm forever there

I'm your dream, make you real
I'm your eyes when you must steal
I'm your pain when you can't feel
Sad but true

I'm your dream, mind astray
I'm your eyes while you're away
I'm your pain while you repay
You know its sad but true, sad but true

You, You're my mask
You're my cover, my shelter
You, You're my mask
You're the one who's blamed
Do, Do my work
Do my dirty work, scapegoat
Do, Do my deeds
For you're the one who's shamed

I'm your dream, make you real
I'm your eyes when you must steal
I'm your pain when you can't feel
Sad but true

I'm your dream, mind astray
I'm your eyes while you're away
I'm your pain while you repay
You know it's sad but true, sad but true

I'm your dream,
I'm your eyes,
I'm your pain

I'm your dream
I'm your eyes
I'm your pain
You know it's sad but true

Hate, I'm your hate
I'm your hate when you want love
Pay, Pay the price
Pay for nothing's fair

Hey, I'm your life
I'm the one who took you there
Hey, I'm your life
And I no longer care

I'm your dream, make you real
I'm your eyes when you must steal
I'm your pain when you can't feel
Sad but true

I'm your truth, telling lies
I'm your reasoned alibis
I'm inside open your eyes
I'm you... sad but true

Αφιέρωμα: Memorabilia

2010-07-24T21:28:00.001+03:00

Με αφορμή κάποιες πρόσφατες αγορές, είπα να κάνω μια ανάρτηση αφιερωμένη σ' αυτά τα εξαίσια συλλεκτικά πράγματα που ενθουσιάζουν κάθε πωρωμένο με κινηματογράφο, anime, μουσική κ.ο.κ.: τα γνωστά σε όλους μας memorabilia ή merchandise.

Ας ξεκινήσω αναφέροντας τι έχω (μερικά από τα παρακάτω τα βλέπετε αριστερά):

το One Ring, ασημένιο α. για να το φοράω, β. γιατί το χρυσό είναι πολύ κιτς για τα γούστα μου
μινιατούρες από: Minas Tirith, Gollum, Millennium Falcon, Star Destroyer, Jedi Starfighter
κονκάρδες από: Lock, Shock και Barrel, 4 της Victoria Frances και κάμποσες συγκροτημάτων που ούτε ξέρω πού τις έχω
μπρελόκ: Jack & Sally και Anakin vs. Obi-Wan
το Evenstar
ένα στυλό της Sailor Moon το οποίο originally ήταν παιχνίδι :Ρ (οι παλιότεροι ίσως το θυμούνται)
κρεμάστρα-τρισδιάστατος Καθρέφτης του Έριζεντ
τα γάντια του Alucard
τσάντες: Nightmare before Christmas και AC/DC
ημερολόγιο τοίχου Victoria Frances και Two Towers (δεν υπάρχει στη φωτό επειδή το κατέστρεψα μόλις τελείωσε ο χρόνος. Παρόλα αυτά, ακόμα έχω τις φωτογραφίες)
αν πιάνονται κι αυτά, τον επίσημο κινηματογραφικό οδηγό του Άρχοντα, το "Μάχες και Όπλα της Μέσης-γης" και το prequel comic του Πανίσχυρου Μεγιστάνα των Νίντζα

Όσον αφορά το τι θέλω... αφήστε, η λίστα τείνει προς το άπειρο και τα λεφτά μου προς το μηδέν :Ρ Πάντως επόμενοι στόχοι είναι η μινιατούρα του Argonath, μια τσάντα Hellsing και ένα lightsaber.

Γιατί λοιπόν αγαπάμε τόσο τα πράγματα από τις αγαπημένες μας ταινίες/anime/συγκροτήματα/whatever? Μερικές θεωρίες:

Επειδή μας θυμίζουν την αγάπη μας συνέχεια.
Επειδή μπορούμε να τα κουβαλάμε παντού αν είναι στο κατάλληλο μέγεθος.
Επειδή γίνονται ωραιότατα εναλλακτικά διακοσμητικά.
Επειδή -ειδικά αν είναι δώρα- έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία.
Επειδή σχεδόν πάντα έχουν ΚΑΙ χρηματική αξία και είναι κάτι που μπορούμε να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας.

Όπως καταλαβαίνετε κάθε συλλέκτης (μικρός ή μεγάλος) που σέβεται τον εαυτό του προσέχει πολύ αυτά τα πραγματάκια. Δεν νομίζω να ήθελε κανείς να πιάσει ο μικρός του ξάδερφος το υπερσυλλεκτικό X-Wing που αγόρασε με κόπους και αιματηρές οικονομίες νομίζοντάς το για παιχνίδι και να το σπάσει, ή η μικρή του ανιψιά να αρχίσει να παίζει με τη μινιατούρα της Coraline (onii-san για σένα μιλάω :Ρ) λες κι είναι Barbie. Προσωπικά έτσι και κανένα μικρό έπιανε τη Minas Tirith για να την κάνει σπίτι της Polly Pocket θα το έκανα με τα κρεμμυδάκια κι έτσι και την χάλαγε θα έβαζα τους γονείς του να μου την ξαναγοράσουν.

Το ότι δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας όταν γίνονται συζητήσεις περί movie stuff είναι επίσης γεγονός. Και γιατί? Επειδή για κάποιον περίεργο λόγο κάποιοι που δεν ασχολούνται νομίζουν ότι μαζεύουμε παιχνίδια -.- (Για έναν άλλο περίεργο λόγο, οι περισσότεροι που το πιστεύουν αυτό είναι κοπέλες). Και αυτή είναι η πιο λάθος κουβέντα να πεις σε συλλέκτη. Δηλαδή συγνώμη. Βλέπεις (δεξιά) τη μινιατούρα της Seras να κουβαλάει το Harkonnen που είναι πιο μεγάλο κι απ' την ίδια. ΠΩΣ ΣΤΟ ZEHEL ΤΟ ΘΕΩΡΕΙΣ ΑΥΤΟ ΚΟΥΚΛΑ???? Πώς θεωρείς ότι θα το δώσω ποτέ για παιχνίδι στα παιδιά μου? Κοπελιά, αυτό είναι ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ. Γκέγκε? Άντε μου στον Ayanami τώρα.

(Sorry για το ξέσπασμα αλλά όταν ακούω το "κούκλες είναι?" με πιάνουν τα διαόλια μου.)

Επειδή έχω να βγω, θα κλείσω με μια διαπίστωση: υπάρχουν αρκετοί συλλέκτες που δουλεύουν σχεδόν αποκλειστικά για να μεγαλώνουν τη συλλογή τους, πέρα από την ικανοποίηση των βασικών τους αναγκών. Έχω βάσιμες υποψίες πως θα γίνω μια τέτοια :Ρ

Καληνύχτες και φιλιά ^.^

Ranting... again

2010-07-20T01:35:00.001+03:00

Το καλοκαίρι μου γαμήθηκε τελείως. Είναι το τελευταίο μου ως φοιτήτρια (αν σκεφτούμε ότι με λίγη τύχη το πολύ τα Χριστούγεννα θα έχω πάρει πτυχίο) και ήθελα να το κάψω, και αντί γι' αυτό κλείστηκα στην Αθήνα, να κατεβαίνω κάθε τόσο Πειραιά για να προσέχω τη μάνα μου που έκανε εγχείρηση και να μην τρώω και καλά. Να, πάλι πεινάω τώρα. Και δε θα πάμε και Βουλγαρία απ' ό,τι φαίνεται.

Ένιγουεϊ, προχτές βγήκαμε στο Γκάζι με τα παιδιά για να τους κεράσω αλλά ήταν μέτρια τα πράγματα. Ήθελα να κάτσουμε 45 Μοίρες, στην ταράτσα, αλλά την ώρα που φτάσαμε ήταν κλειστό και καταλήξαμε σ' ένα άλλο λίγο πιο δίπλα που δεν θυμάμαι καν πώς το λένε. Τουλάχιστον είχε ωραία κοκτέιλ :Ρ Μετά πήγαμε για κρέπες (όλη η γέμιση μας βγήκε στο φακελάκι -.-), έπειτα για περπάτημα και μετά σιγά σιγά το διαλύσαμε. Για μένα, στη γιορτή μου είχαμε περάσει καλύτερα. Και δεν μου έκαναν και δώρα (ακόμα).

Κατά τ' άλλα, σήμερα βγήκε η μαμά απ' το νοσοκομείο κι έχει τόση γκρίνια λόγω του εγκλεισμού που ξεσπάει πάνω μας. Και μένα και τον πατέρα μου μας έβγαλε άχρηστους. Για να μη μιλήσω για τις διαταγές. Που ξέρει ότι τις μισώ, αλλά εκεί! Σφουγγάρισα, έπλυνα τα πιάτα, πήγα σούπερ-μάρκετ κι έσκασα απ' τη ζέστη, αύριο θα βάλω και σκούπα... Άντε να της βγάλουνε τα ράμματα να ηρεμήσουμε όλοι! Αφήστε που βγήκαν ο Ηλίας με τη Ρέα και τη Νατάσα και δεν πήγα μαζί τους για να κάνω όλα αυτά -.- Τώρα θέλει να πέσω να κοιμηθώ. Ποιος, εγώ, το βρικολακάκι! *random mumbling*

Είδα κι ένα όνειρο τελείως Pandora Hearts το μεσημέρι. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι συνέβαινε, αλλά η Alice (όχι του Carrol ρε!) ήταν εκεί ολοκάθαρα. Και σχεδόν σίγουρα διαδραματιζόταν στην Άβυσσο :Ρ Το anime το'χω φτάσει στο επ. 15 κι επιτέλους ΠΗΡΕ ΜΠΡΟΣ!!!! Α μα πια, μου'βγαλε την πίστη μέχρι να ανεβάσει ρυθμούς. Και να φανταστείτε ότι θεωρούσα το Death Note αργό άνιμε *rolls eyes* Μόλις τελειώσει θα πιάσω Blood+ και θα προσπαθήσω να συνεχίσω το Hetalia World Series που είναι ακόμη on hiatus (δηλαδή δεν έχει τελειώσει).

Εντωμεταξύ πριν από κανα-δυο βδομάδες είχα πετύχει τα blu-ray του Άρχοντα στο Μετρόπολις. Ήταν τόσο ζωντανό, τόσο γαμάτο, ένιωθες σαν να ήταν έτοιμο να βγει απ' την οθόνη το Fell Beast. Και αφού έψαξα λίγο, είδα πως το VLC λογικά υποστηρίζει BR-Rips και έβαλα όλη την τριλογία να κατεβαίνει *χοροπηδάει χαζοχαρούμενα*

Την Πέμπτη θα μας βγάλει κι ο Ηλίας για τη γιορτή του (χρόνια πολλά onii-sama, omedeto ^.^) κι ευτυχώς του πήρα ήδη το δώρο του, ένα μυθιστόρημα του Warcraft από τα Fnac. Τα οποία κλείνουν κι έχουν εκπτώσεις από 20 μέχρι 50%. Κοινώς, τρέξτε :Ρ Εγώ επωφελήθηκα ήδη. Εκτός απ' το δώρο, πήρα και μια βαμπιρική ανθολογία χιλίων σελίδων. Και τα δύο μαζί, 22 ευρώ. Να, αυτά είναι:

Αυτ(ι)ά. Καληνύχτες σας κι όνειρα γλυκά και απονήρευτα. Μάκια ^.^

Βαμπίρια! Βαμπίρια παντού!

2010-07-16T13:47:00.001+03:00

Σιχαίνομαι τη φράση "οι βρικόλακες του Twilight είναι τόοοοσο τέλειοιιιιι" από άτομα που δεν έχουν διαβάσει ούτε ΕΝΑ κλασικό βαμπιρικό μυθιστόρημα. Ούτε μισή Anne Rice βρε αδερφέ. Όταν το ακούω βγάζω σπυριά, στην κυριολεξία. Μου 'ρχεται να πιάσω όσα (σωστά) βαμπιροβιβλία ξέρω, να τους τα τρίψω στη μούρη και να πω: "ΑΥΤΑ είναι πραγματικά βαμπίρ!" (Ναι, θέλω να τσακωθώ με Twitards. Δεν μπορώ, με τρώει ο κ****ς μου). Δηλαδή αν είναι για βαμπιρικό ρομάντζο, θα προτιμήσω το True Blood (ή Southern Vamps όπως είναι το κανονικό του όνομα) όπου τουλάχιστον οι ήρωες έχουν χαρακτήρα (σε σένα μιλάω Bella) ή το Underworld.

Δε χρειάζεται να πω πως αγαπώ Δράκουλα. Τι να συγκριθεί μαζί του. Πέραν του ότι είναι βασισμένος σε ιστορικό πρόσωπο (Vlad Tepes, a.k.a. the Impaler) και ότι το ομώνυμο μυθιστόρημα του Bram Stoker έχει γίνει υπερκλασικό με άπειρες κινηματογραφικές μεταφορές, κατά αρκετές μυθολογίες είναι και το πρώτο βαμπίρ. Κατά άλλες είναι ο Κάιν. Ο γνωστός. Κι από εδώ πάμε στο δεύτερο δημοφιλέστερο rpg μετά το Dungeons and Dragons, με όνομα Vampire: The Masquerade και Vampire: The Requiem. Για την πρώτη εκδοχή, έχουν κυκλοφορήσει και 13 βιβλία, που το καθένα αντιστοιχεί σε μια πατριά βρικολάκων, είναι γεμάτα ίντριγκες και δολοπλοκίες και σε αρκετά σημεία είναι σαδομαζοχιστικά και διεστραμμένα. Όπως πρέπει να είναι ένα βαμπίρ δηλαδή.

Εξάλλου οι αρχικοί μύθοι περί βρικολάκων έτσι τους παρουσίαζαν. Σάπια κινούμενα πτώματα που σηκώνονταν από τάφους, επιτίθονταν στους ανθρώπους και έσπειραν αρρώστιες. Οι βικτωριανοί συγγραφείς τους μετέτρεψαν σε πανέμορφα, γοητευτικά πλάσματα που τρέφονταν με αίμα και συμβόλιζαν τη σεξουαλική καταπίεση της εποχής. Η Καρμίλα του LeFanu είναι από τα καλύτερα παραδείγματα (διαβάστε το, αξίζει).

Μετά φυσικά έχουμε και την Anne Rice. Αν το όνομα δε σας λέει κάτι, θυμηθείτε τις ταινίες Interview with the Vampire και Queen of the Damned. Ε, αυτή τα έχει γράψει. Αν και η δεύτερη ταινία είναι μια απογοήτευση για όποιον τα έχει διαβάσει, γιατί είναι συρραφή δύο βιβλίων. Όλα της τα βιβλία με τον Λεστάτ μπαίνουν κάτω από την επικεφαλίδα Vampire Chronicles και στα ελληνικά δυστυχώς δεν έχουν μεταφραστεί. Βλέπετε, οι εκδοτικοί οίκοι είναι πιο απασχολημένοι προωθώντας μπούρδες του τύπου "Αιώνια δική σου" (μα σιρόπι??? ΣΙΡΟΠΙ????) και "Σημαδεμένη".

Κι ας μην ξεκινήσω περί άνιμε. Hellsing, Vampire Knight, Trinity Blood, Blood+, Vampire Hunter D... Ένα κι ένα. Βέβαια στο VK με χαλάει στο εξής: όταν το έβλεπα, είχα την εντύπωση ότι κάποιος έκανε c/p το rp του Durmstrang. Όχι, αλήθεια, δεν το είχαμε δει πριν το ξεκινήσουμε. Μιλάμε είχα το ένα deja vu μετά το άλλο. Και αλήθεια, ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τα "χορτοφάγα" βαμπίρ. Αρκεί να μη λαμπυρίζουν :Ρ Και αν θέλετε να δείτε Hellsing, αφήστε το άνιμε και πιάστε τα OVA. Έπη με όλη τη σημασία της λέξης. Αν και ακόμα περιμένουμε το VIII -.-

Θα μπορούσα να μιλάω για βαμπιροβιβλία και βαμπιρομάνγκα/άνιμε για πάντα. A, και για τις b-movies της βρετανικής Hammer. Αλλά ό,τι είχα υπόψη μου και μ' αρέσει το ανέφερα, κι αν κάποιοι επιμένουν να μην τα τσεκάρουν για να μη χαλάσουν την "τέλεια" εικόνα που έχουν για τους βρικόλακες μέσω του Λυκόφωτος και επειδή δεν αντέχουν το ξύλο και το αίμα σε μεγάλες ποσότητες, τι να πω. Η τρεντιά έχει εισχωρήσει πολύ βαθιά μάλλον :Ρ Εμένα απλά μου δίνουν μια ακόμα ευκαιρία να κράζω με περισσότερα επιχειρήματα. (Πωωω θυμήθηκα την κοροϊδία που έφαγε το New Moon και το Eclipse τώρα. Και εις ανώτερα :Ρ)

Τα Εφτά Φαντάσματα

2010-07-06T01:00:00.002+03:00

Νομίζω πως κόλλησα άσχημα :Ρ Μετά το Hellsing μόνο με το Full Metal Panic είχα καεί σοβαρά, και τώρα έρχεται αυτό. Τελείωσα τα 25 επεισόδια του πρώτου κύκλου χτες κι έχω να πω μόνο ένα πράγμα: ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΕΥΤΕΡΟ. ΑΜΕΣΑ. Για την ακρίβεια είχε πολύ ανοιχτό τέλος οπότε θα βγει στάνταρ δεύτερος κύκλος, αρκεί να είναι σύντομα :Ρ Οπότε σταματάω γιατί θα μου ξεφύγει κανά σπόιλερ, και πάω στην υπόθεση.

Η οποία έχει ως εξής: Ο Teito Klein είναι ένας νεαρός πρώην σκλάβος (sklave στο anime) που έχει αμνησία και εκπαιδεύεται ως στρατιώτης για την Barsburg Empire, λόγω της ικανότητάς του να χειρίζεται το Zaiphon (τύπος μαγείας που εκπορεύεται από τα συναισθήματα του χρήστη). Επίσης, βλέπει διάφορα όνειρα με ένα κάστρο ή εκκλησία και έναν άντρα που φαίνεται γνωστός και τον οποίο δεν μπορεί να θυμηθεί.

Αφού περνάει τη δοκιμασία για να μπει στον στρατό, ακούει τυχαία κάποιους να μιλάνε για κείνον και καταλαβαίνει πως ο ομιλητής, Ayanami το όνομα, είναι αυτός που σκότωσε τον άντρα στα όνειρά του. Ο οποίος άντρας είναι ο πατέρας του Teito και βασιλιάς του κατεστραμμένου Raggs Kingdom. Εκεί τον πιάνουν να κρυφακούει, τον κυνηγάνε, το σκάει, μπλέκει και τον κολλητό του, καταφεύγει σε μια εκκλησία και μένει εκεί μιας κι είναι άσυλο και δεν μπορούν να τον πειράξουν, μαθαίνει για τα Εφτά Φαντάσματα, τα Kor και τον Verloren κλπ κλπ, και δε λέω άλλα, να το δείτε :Ρ

Τα ατού:
-Ο Frau και το alter ego του, ο Zehel. Και το δρεπάνι φυσικά.
-O Ayanami. Παίζει να 'ναι ο πωρωτικότερος κακός όλων των άνιμε που έχω δει τελευταία (εξαιρείται το Hellsing γιατί εκεί είναι ΟΛΟΙ badass).
-O Teito. Αν και σχετικά emo, προς το τέλος στρώνει.
-H Lazette. Γλυκιά χωρίς υπερβολές και πολύ βοηθητική σαν ρόλος.
-Το θρησκευτικό στοιχείο. Μεγάλες ομοιότητες με τον χριστιανισμό, αλλά δοσμένες με πρωτοτυπία.
-Το opening theme και η μουσική γενικά.
-Η όλη φάση της εκδίκησης.
-Ενδείκνυται για shounen-ai (aka boys' love) fans.

Τα μείον:
-Τα μηνύματα του στυλ "θα προστατέψω τους φίλους μου με οποιοδήποτε κόστος" που περνάει είναι ψιλοκλισαρισμένα. Τα'χουμε δει και στον Χάρι Πότερ ρε άνθρωποι :Ρ
-Αντενδείκνυται για shounen-ai haters -όχι ότι έχει κάτι τρανταχτό, αλλά μπορεί να βρει κανείς στοιχεία.
-Παίρνει μπροστά μετά τη μέση. Ειδικά 3-4 επεισόδια ανάμεσα στο 3 και το 10 είναι ο ορισμός της επανάληψης.
-Προσωπικά πάντα, ο Teito :P Μέχρι να του φύγει το emo μου 'βγαλε την Παναγία.

Συνολική βαθμολογία: 8/10

Αυτά περί 07-Ghost, αν σας αρέσει το fantasy (γιατί πρώτα απ' όλα αυτό είναι) δώστε του μια ευκαιρία. Εγώ αύριο πάω παραλία και ξεκινάω Pandora Hearts :P Καληνύχτες ^.^

ΥΓ. 1: Α, επίσης είδα το Other Boleyn Girl. Κλασικά Tudors era, Ερρίκος Η', Άννα Μπολέυν κλπ κλπ. Ωραίο όμως (αγαπάμε κοστούμια!), αν και το βιβλίο πολύ πλουσιότερο. Ζηλεύω το μαλλί της Πόρτμαν. 8/10, check it out.

ΥΓ. 2: Δίσκος-κόλλημα των ημερών: Doomsword-Let Battle Commence. Τα σπάει άγρια!!! Τέτοιο viking/epic/doom metal καιρό είχα να ακούσω. 9.5/10, άνετα.