3/8/16

Five more books that should be adapted

Γιατί δεν δεχόμεθα εκβιασμούς κύριοί μου και θα γράφουμε ό,τι θέλουμε. :p
(Κανονικά υπάρχουν κι άλλα βιβλία σ' αυτή τη λίστα αλλά είπα να βάλω τα πιο extra. :p)

1. House of Corruption - Erik Tavares
Το τελείωσα πριν μερικές εβδομάδες και πραγματικά είναι ό,τι θα ήθελα να δω σε μια ταινία με βαμπίρ και λυκανθρώπους και άλλα παρεμφερή πλάσματα που να μην είναι το Twilight και να μην διαδραματίζεται στην ξενέρωτη Βόρεια Αμερική. Όχι, το House of Corruption μας πάει στις ζούγκλες του Βόρνεο και χρησιμοποιεί και τα native folktales για έξτρα πόντους τρόμου. Someone give it a shot!


2. La Beaute sans Vertu - Genevieve Valentine

Διήγημα (μπορείτε να το βρείτε στο tor.com) που μιλάει για τη βιομηχανία της μόδας σε μια δυστοπική κοινωνία. Από το ότι τα μοντέλα κάνουν μεταμοσχεύσεις χεριών (!) που ανήκαν σε νεκρά 14χρονα κορίτσια (!!!) γιατί έχουν το καταλληλότερο μήκος και πάχος, μέχρι την υπέροχα ανατριχιαστική πασαρέλα της πρωταγωνίστριας, ως ταινία θα ήταν απίστευτα ατμοσφαιρική.

3. The Windup Girl - Paolo Baccigalupi
Η πρωταγωνίστρια είναι ρομπότ-πόρνη που προσπαθεί να γίνει ανεξάρτητη και να αντιμετωπίζεται ως κανονικός άνθρωπος. Διαδραματίζεται στην Ταϊλάνδη, σ' ένα steam/biopunk μέλλον όπου η μόλυνση του περιβάλλοντος έχει καταστρέψει σχεδόν τα πάντα, όλα τα τρόφιμα είναι βιομηχανικά κατασκευασμένα και οι άνθρωποι αργοπεθαίνουν. Αν ψάχνετε το επόμενο δυστοπικό hit που να ξεφεύγει λίγο απ' τα πολυγραμμένα και πολυδιαβασμένα YA, κάντε μια προσπάθεια μ' αυτό.

4. Duma Key - Stephen King
Είναι Stephen King και μόνο γι' αυτό απορώ πώς έχει ξεφύγει απ' το Hollywood. Δεν ξέρω πώς το βλέπουν οι hardcore fans αλλά για μένα ήταν το πρώτο του βιβλίο που διάβασα και το εκτιμώ ιδιαίτερα. Με είχε τρομάξει αρκετά αλλά το όλο θέμα της αντιμετώπισης ενός χαμένου άκρου και μαζί της χαμένης έμπνευσης, σε συνδυασμό με μια ανατριχιαστική ιστορία μυστηρίου και τρόμου, θα ήταν ιδανικό για μια ταινία ή σειρά.

5. Tales of the Otori - Lean Hearn
Ήταν μια από τις αγαπημένες μου τριλογίες όταν ήμουν στο λύκειο. Ψευδοϊστορικό fantasy στο στυλ του Kay, τοποθετημένο σε μια "άλλη" φεουδαρχική Ιαπωνία. Είχα αγαπήσει τους χαρακτήρες, τα ιστορικά στοιχεία, την ίντριγκα, το πάθος των πρωταγωνιστών. Ως ταινία, σειρά ή ακόμα και άνιμε θα ήθελα να είναι πολύχρωμη, με πανέμορφα κοστούμια και σκηνικά και εντυπωσιακές πολεμικές σκηνές (σαν τις κινέζικες wuxia ταινίες), αλλά και κάπως μελαγχολική. Και να κρατά το βάθος και την ποιητικότητα των βιβλίων.

Harry Potter & the Cursed Child

Δεν πρόλαβε να βγει, το διάβασα κιόλας.


Φέτος κλείνω 15 χρόνια Potterhead. Και πάντα μέχρι τώρα κάθε νέο υλικό ήταν καλοδεχούμενο. Μου άρεσε η ιδέα του Fantastic Beasts and Where to Find them, μου άρεσε η ιδέα του θεατρικού sequel, και θα ήμουν υπερβολικά χαρούμενη αν υπήρχε ένα spin-off με τους ιδρυτές ή τους Marauders. Ο κυριότερος λόγος; Όλο το νέο υλικό είναι canon. Που σημαίνει περισσότερες πληροφορίες, μεγαλύτερο insight στον κόσμο και στους χαρακτήρες, και περισσότερη τροφή για θεωρίες.

Στις 31 Ιουλίου λοιπόν, κυκλοφόρησε σε μορφή βιβλίου το σενάριο του θεατρικού έργου Harry Potter & the Cursed Child. Προ εβδομάδων, είχε ήδη διαρρεύσει μια περίληψη της υπόθεσης, και η αλήθεια είναι ότι δε μου είχε γεμίσει το μάτι. Μου είχε δώσει εντύπωση fanfiction 15χρονου, και μου είχε φανεί υπερβολικά περίπλοκο για να δουλέψει επί σκηνής.

(Επειδή είναι όντως υπερβολικά περίπλοκο ακόμα και για να το γράψω εδώ, πάρτε λινκάκι και διαβάστε at your peril. http://www.thedailybeast.com/articles/2016/06/10/harry-potter-and-the-cursed-child-spoilers-here-s-the-plot-of-the-play.html)

Στην αρχή λοιπόν είχα σκεφτεί ότι μάλλον είναι τρολλάρισμα γιατί δεν φανταζόμουν ποτέ ότι η JKR θα έβγαζε ΑΥΤΟ το πράγμα' μου φαινόταν πιο πιθανό να το έχει σκεφτεί το παιδί της or something. Ειδικά με το ότι ο Βόλντεμορτ θα έκανε παιδί με τη Μπέλατριξ. (Όχι ότι δεν το σιπάρω, αλλά για παιδί απλά όχι. :ρ) Το πρόβλημα είναι ότι τελικά η λικαρισμένη πλοκή ήταν η αληθινή. Και τώρα που τη διάβασα δεν ξέρω πώς να νιώσω γι' αυτό.

Από τη μία ήταν καλογραμμένο, αλλά υπήρχε ένα σοβαρό θέμα. Οι ιδέες, οι νέοι χαρακτήρες και η εξέλιξη της πλοκής ήταν σαν να ανήκαν σε φάνφικ και όχι σε θεατρικό έργο. Το διάβαζα και δεν ένιωθα ότι διαβάζω ένα νέο, canon κομμάτι του Wizarding World αλλά ένα έργο γεμάτο headcanons που με άλλα συμφωνούσα και με άλλα όχι. Πχ. το όλο θέμα με την κόρη του Βόλντεμορτ. Μ' άρεσε όμως που ο Άλμπους μπήκε στο Σλίθεριν, και που η Ερμιόνη, αν και νεότατη, έγινε Υπουργός Μαγείας. Από τη μία λοιπόν το απόλαυσα ως ένα βαθμό, και από την άλλη δεν μπορώ να το πάρω στα σοβαρά. Όσοι το διαβάσατε, πείτε μου από κάτω τι σκέφτεστε. :Ρ

Βέβαια όσοι το έχουν δει στο θέατρο λένε ότι λειτουργεί πολύ καλύτερα στη σκηνή οπότε μάλλον θα το δω όποτε ανεβεί στο youtube ή στα τορρεντάδικα. Κι ελπίζω να έχουν δίκιο.