30/9/15

Another untitled.

Δεν έχω μιλήσει γι' αυτό από τότε που συνέβη, αλλά νιώθω πως πρέπει.

Πριν από το Πάσχα, είχα περάσει από συνέντευξη για μια εταιρεία του αεροδρομίου. Δεν πολυψηνόμουν είναι η αλήθεια' πολύ μακριά από το σπίτι μου και πιο δύσκολο να πας και να έρθεις από το να δουλέψεις. Αλλά με είχαν φάει στο σπίτι και λέω πάει στο διάολο, ας στείλω, σιγά μη με καλέσουν κιόλας.

Αλλά με κάλεσαν. Κι ενώ στην αρχή δεν είχα τόσο άγχος, μόλις βρέθηκα εκεί ένιωσα τόσο άσχημα μπροστά στις άλλες υποψήφιες που αν δεν ήταν ο πατέρας μου να περιμένει στο αμάξι θα έφευγα την ίδια στιγμή.

Οι άλλες βλέπετε, ήταν όμορφες, αδύνατες, καλοντυμένες, καλοβαμμένες, το μαλλί στην τρίχα, με αυτοπεποίθηση και στόχους. Κι όλες μικρότερες. Κι εγώ? Μ' ένα απλό μαύρο ντύσιμο σαν τη φτωχή συγγενή, ελάχιστα βαμμένη, το μαλλί σχεδόν αφάνα και από αυτοπεποίθηση βράστα. Για στόχους ας μη μιλήσω, μου έδωσαν ένα χαρτί να συμπληρώσω και δεν ήξερα τι να γράψω.

Και συνειδητοποίησα πως δεν θα ταίριαζα ποτέ εκεί. Ακόμα κι αν μ' έπαιρναν, ακόμα κι αν φορούσα τη στολή κι "αφομοιωνόμουν", θα ήμουν πάντα η περίεργη συνάδελφος που κανείς δεν θέλει πραγματικά να ασχοληθεί μαζί της γιατί οκ, καλό κορίτσι, αλλά πολύ ξενέρωτη ρε παιδί μου (κάτι που πιστεύω πως σκέφτονται οι άλλοι για μένα από τα 11 μου μέχρι και σήμερα).

Και δε με πήραν. Πρέπει να ήμουν η μόνη από όσες εμφανίστηκαν που δεν πήραν. Όχι, δεν έχω πρόβλημα μ' αυτό. Δεν ήθελα να πάω in the first place. Αλλά έχω πρόβλημα με το ότι πρέπει να προσποιηθείς κάτι που δεν είσαι για να βρεις δουλειά. Δεν είμαι ρομπότ, δεν μου αρέσει η ομοιομορφία, δεν έχω ιδιαίτερα κοινωνικά skills και δεν αντέχω τον πολύ κόσμο για περισσότερο από μερικές ώρες. Είμαι τραγικά κλειστός άνθρωπος -απόδειξη ότι πέρασαν 4 μήνες για να μιλήσω γι' αυτό- και πολύ ανασφαλής. Ναι το ξέρω πως δεν υπάρχει λόγος αλλά δυστυχώς είμαι. Και δεν μπορώ να αποφύγω τις συγκρίσεις με τους άλλους.

Κάποτε ήμουν περήφανη γι' αυτό που είμαι. Όχι πια. Κάθε χρόνο που περνάει η αυτοπεποίθηση μου πάει περίπατο' ή μάλλον, νιώθω καλά με τον εαυτό μου μέχρι να βγω απ' το σπίτι και να συναντήσω το πρώτο υποτιμητικό βλέμμα.

Μερικές φορές εύχομαι να μη χρειαζόταν ποτέ να  βγω στην κοινωνία.