30/6/14

Αργκχ.

Βγαίνω απ' το δωμάτιο.
Κάθομαι στη βεράντα.
Περνάει ένα 10λεπτο.
Με προσβάλλει.
Ξαναμπαίνω στο δωμάτιο.
Και μετά, "γιατί θυμώνεις???"

"Χάλασες τα φρύδια σου."
ΧΕΣΤΗΚΑ. Ξέρω ότι τα φρύδια μου είναι παχιά και ακανόνιστα και άσχημα, και γι' αυτό το λόγο δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθώ να τα συμμαζέψω, αφού μετά από μερικές μέρες θα ξαναγίνουν όπως ήταν. Επίσης, είναι μια βαρετή, επίπονη και ανούσια διαδικασία και τη μία ώρα που θα ξοδέψω προσπαθώντας ανεπιτυχώς να βάλω γραμμή στα φρύδια μου προτιμώ να την ξοδέψω στα μαλλιά μου που είναι η μοναδική μου ματαιοδοξία ή διαβάζοντας κάτι ή γενικά κάνοντας κάτι που με ευχαριστεί.

Στην τελική ούτε ο Ηλίας δεν παραπονιέται για τα φρύδια μου και μιλάς εσύ? Αν με θεωρείς τριχωτή (δηλαδή με βλέπεις λες κι είμαι κανάς γορίλας, ο Χριστός πια), με γεια σου με χαρά σου. Κι αν είναι πρόβλημα κάποιου, είναι δικό μου κι όχι δικό σου.

18/6/14

LotR vs. GoT? More like, NOPE.

Έχω βαρεθεί να προσπαθώ να εξηγήσω σε ανθρώπους που δε διαβάζουν ότι ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και το Game of Thrones δε συγκρίνονται γιατί είναι ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

Δηλαδή είναι κάτι τύποι που επειδή είδαν δράκους και μυστηριώδεις undead περιμένουν μάχες μεγάλης κλίμακας σε κάθε επεισόδιο και δεν τους ενδιαφέρει καν το σενάριο, αλλά γκρινιάζουν από πάνω επειδή είναι "πολύ δύσκολο να το καταλάβεις". Αν είχες τα μάτια σου ανοιχτά και τη σύνεση να ανοίξεις κανά βιβλίο (ή έστω το AWOIAF), θα καταλάβαινες μια χαρά.

Καταρχήν, δεν μπορείς να συγκρίνεις τον οποιονδήποτε με τον Καθηγητή. Αν δεν ήταν αυτός, όλοι οι υπόλοιποι δε θα υπήρχαν. Κι αν θες σώνει και καλά να συγκρίνεις, διάλεξε κάποιον με παρόμοιο στυλ. Ο Τόλκιν είναι κοσμοκεντρικός. Θα δεις μεν τις σκέψεις και τα κίνητρα των χαρακτήρων αλλά το μεγάλο βάρος θα το δώσει στο χτίσιμο του κόσμου του. Στις γλώσσες, στις κουλτούρες, στην ιστορία, στις τοποθεσίες. Κι οι χαρακτήρες του ως επί το πλείστον είναι μονοδιάστατοι. Όχι ότι δεν εμπίπτουν σε πειρασμούς ή ότι δε σκέφτονται το προσωπικό τους όφελος, αλλά καταλαβαίνεις ξεκάθαρα πως αυτός που ξεπερνά τον πειρασμό είναι καλός κι αυτός που γίνεται έρμαιό του κακός.

Ο Μάρτιν έχει εντελώς διαφορετική αντίληψη. Έχει δημιουργήσει κι αυτός έναν τεράστιο κόσμο αλλά σε σύγκριση με τον Τόλκιν τον λες και άτσαλο. Δεν μας έχει εξηγήσει ποτέ πχ αν το Γουέστερος έχει κάποιο συγκεκριμένο ημερολογιακό και ωρολογικό σύστημα, ενώ ο Τόλκιν είχε φτιάξει αναλυτικά ημερολόγια για όλες τις φυλές του. Και να μη μιλήσω για τις γλώσσες, που αν δεν ήταν η σειρά, ούτε ένα υποτυπώδες λεξικό δεν θα υπήρχε. Εκεί που είναι πολύ καλός, είναι στην ιστορία. Και στους χαρακτήρες του, που είναι κανονικοί άνθρωποι με πάθη και επιθυμίες κι όχι υπεράνθρωποι. Κακά τα ψέματα, τα πρότυπα του Τόλκιν δεν είναι και τόσο αληθοφανή. :Ρ

Ακόμα και τα θέματά τους, αν εξαιρέσεις το "σπάσιμο" μιας συντροφιάς και το reunion αυτής, που ο Μάρτιν έχει πει ότι το πήρε κατευθείαν απ' τον Τόλκιν, είναι διαφορετικά. Ο Μάρτιν είναι όλος πολιτική ίντριγκα, με τη μαγεία και το Καλό vs. Κακό να υπάρχουν στο background μόνο. Ο Τόλκιν, το ακριβώς αντίθετο. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως αποκλείεται να δούμε κάποια μεγάλη Good vs. Evil μάχη στο τέλος του ASOIAF. Απλά δεν είναι αυτό το κεντρικό του θέμα.

Για μένα δεν τίθεται καν θέμα προτίμησης. Δηλαδή και να με ρωτήσουν, δεν μπορώ να απαντήσω. Και δεν υπάρχει και λόγος να διαλέξω γιατί είναι διαφορετικά πράγματα και τα υπεραγαπώ και τα δύο.

17/6/14

Αυτό δεν ήταν φινάλε. Μαχαίρι στην καρδιά ήταν.

ΓΟΥΑΤ

ΓΟΥΑΤ

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η STONEHEART

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "WHEREVER WHORES GO"

ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΝΕ Ο JOJEN

ΕΔΩ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΜΕ, ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΚΙ Ο GREN ΚΙ Ο PYP

ΓΙΑΤΙ Ο JON ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΑΚΟΜΑ LORD COMMANDER

ΓΙΑΤΙ Ο BLOODRAVEN ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΣΑΠΙΟΣ

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η STONEHEART

ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

ΚΑΙ ΤΙ ΗΛΙΘΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ ΣΤΟ "VALAR DOHAERIS", ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΠΙΣΗΣ", DO YOUR RESEARCH ΠΡΙΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΤΕ

5/6/14

You raped her, you murdered her, you killed her children!

Και λέγαμε για τον Κόκκινο Γάμο.

Ντάξει, το ξεπεράσαμε νομίζω οι περισσότεροι, όπως ξεπεράσαμε και τον Νεντ. Με δυσκολία, αλλά τα καταφέρνουμε. Αλλά ο Όμπερυν είναι άλλο πράγμα. Δεν είναι μόνο η πιο φρικιαστική σκηνή θανάτου (ήμουν σίγουρη πως το βράδυ που το είδα δεν θα κοιμόμουν, αυτό το "κρατς" στο τέλος ήταν ΑΡΓΚΧ, καθώς και η κραυγή της Ελλάρια) που έχουμε δει ως τώρα, αλλά πρόκειται και για έναν υπέρτατα badass χαρακτήρα που κανείς δεν φανταζόταν πως θα πέθαινε.

(Βέβαια, έχει κι ένα point ο θάνατός του γιατί κινητοποιεί τη Ντορν ώστε να μπει στο παιχνίδι της διεκδίκησης του θρόνου. Αν και πιο πολύ θέλουν να τον εκδικηθούν. Οι κόρες του δηλαδή. Αν ο Μάρτιν μου σκοτώσει καμιά Sand Snake, μα τον Ρ'λλορ θα τον μηνύσω.)

Και να πω δεν το ήξερα? Είχα διαβάσει τη σκηνή άπειρες φορές. Μέχρι και το απόσπασμα από το audiobook έχω ακούσει και πάλι έφριξα όταν το είδα. Φαντάζομαι το σοκ στους non-readers' εδώ προσπαθούμε οι readers να το ξεχάσουμε ή/και να κάνουμε πως δεν συνέβη ποτέ. Το μόνο ευχάριστο πράγμα που βγήκε από αυτή την τραυματική εμπειρία είναι τα λογοπαίχνια σχετικά με κεφάλια, μυαλά κλπ :P

[ΣΠΟΙΛΕΡ, προχωρήστε υπ' ευθύνη σας]
Το καλό είναι ότι πέθανε και το Βουνό μέσα σε τρομερούς πόνους από το δηλητήριο κάποιες μέρες αργότερα. (Σε φάση, θα πεθάνω, αλλά θα σε πάρω μαζί μου ρε πούστη.) Το κακό είναι ότι τον "ανέστησαν" παρόλο που το κεφάλι του στάλθηκε στη Ντορν σαν απόδειξη του θανάτου του -.-