18/12/12

Περί διατροφικών παραξενιών :Ρ

I'm proud to say πως δεν είμαι παράξενη στο φαγητό. Ή μάλλον δεν είμαι παράξενη πλέον.

Ποτέ δεν είχα eating disorders, ούτε θέματα με τα κιλά μου ή οτιδήποτε. Αυτό που είχα ήταν ότι μου άρεσαν πολύ λίγα και πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Για παράδειγμα, έφαγα πρώτη φορά αυγό μάτι στα 13 μου. Όσπρια και χόρτα ξεκίνησα να τρώω στο λύκειο. Γενικά είχα μια δυσκολία στο να δοκιμάζω οτιδήποτε δεν είχε καλή όψη ή μυρωδιά. Κι αν δεν με πίεζαν στο σπίτι με την απειλή του "θα μείνεις νηστική", δεν θα τα δοκίμαζα καν.

Τώρα δεν έχω πρόβλημα με το φαΐ. Τρώω και δοκιμάζω σχεδόν τα πάντα. Δεν μετράω ποτέ θερμίδες. Αγαπάω να πηγαίνω σε έθνικ εστιατόρια και να παραγγέλνω πιάτα που δεν έχω δοκιμάσει ποτέ. Τρώω χθεσινό φαΐ, κάποια ακόμα και κρύα. Δεν αηδιάζω αν κάποιος φάει απ' το πιάτο μου, τρώω με τα χέρια αν με εμπνέει το φαγητό (δεν διανοούμαι να έχω μπροστά μου τηγανητές πατάτες και να μην βάλω χέρι :Ο), γλείφω τα δάχτυλά μου δημοσίως, όταν βλέπω τρίχα στο φαΐ απλά τη βγάζω και συνεχίζω, όπως θα καταλάβατε δεν είμαι καθόλου σιχασιάρα :Ρ

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν φαγητά που δεν θα με χάλαγε και να μην υπήρχαν. Όπως πχ η ψαρόσουπα. Ή ο πατσάς. Είναι το μοναδικό φαγητό που με αηδιάζει και μόνο που το βλέπω. Ή ακόμα και τα μακαρόνια φούρνου που η μάνα μου επιμένει να μου τα πασάρει σαν καρμπονάρα :@

Φυσικά έχω και κάποιες μικροπαραξενιές σ' αυτά που όντως τρώω.
-Τα κέικ τα θέλω ζεστά. Καυτά. Αν παγώσουν δεν τα ξαναγγίζω, εκτός κι αν έχω μεγάλη λιγούρα.
-Δεν μπορώ να κολλάνε τα χέρια μου αφού έχω φάει παγωτό, σιρόπι, ζάχαρη ή μέλι. Αν είμαι έξω, πρέπει να βρω τουαλέτα για να πλυθώ ή έστω βρεγμένο μαντιλάκι.
-Όταν φτιάχνω σαλάτες, με εκνευρίζει η μυρωδιά της ντομάτας και του κρεμμυδιού που μένει στα χέρια.
-Τα μακαρόνια τα προτιμώ με σκόρδο' όχι ότι δεν θα τα φάω αν δεν έχουν αλλά είναι ένα καλό μπόνους :Ρ Επίσης δεν με χαλάει και να τρώω τα μακαρόνια εντελώς σκέτα, χωρίς σάλτσες, τυρί (γενικά δεν τους βάζω πολύ τυρί) ή οτιδήποτε άλλο.
-Δεν τρώω τα πολύ καυτερά φαγητά, αλλά αγαπάω τα πικάντικα.
-Αν και μ' αρέσουν τα μπιφτέκια, για κάποιο λόγο δεν παίρνω ποτέ χάμπουργκερ με μπιφτέκι, πάντα με κοτόπουλο. Ίσως να φταίει το κήρυγμα των παιδικών μου χρόνων, "μην τρώτε ποτέ μπιφτέκι απ' έξω!"

Γενικά, ακόμα και οι παραξενιές μου είναι συζητήσιμες. Σχετικά εύκολα μπορεί κανείς να με πείσει να παραβλέψω κάτι :Ρ Το μόνο που με εκνευρίζει είναι να βλέπω άτομα στην ηλικία μου και μεγαλύτερα να μην έχουν ξεπεράσει τα κολλήματα περί φαγητού που είχαν πιο παλιά. Έχω ξάδερφο 30 χρονών που το μόνο πράγμα που τρώει είναι μακαρονάδες! Για όνομα δηλαδή, grow up people, τι θα κάνετε άμα πέσει κατοχή? :P

17/12/12

In a hole in the ground, there lived a hobbit...

Μ' αυτά τα λόγια ξεκινάει το βιβλίο του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, "Χόμπιτ". Και για καλή μου τύχη, υπήρχαν επακριβώς και στην ταινία. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη συγκίνησή μου. Όταν περνάς 10 χρόνια ξέροντας πως το Χόμπιτ θα γίνει ταινία κι απλά δεν ξέρεις το πότε, όταν τελικά έρχεται η στιγμή να το δεις πιστεύεις πως είναι όνειρο. Νομίζω πως ήμουν από τους λίγους στην αίθουσα που ένιωθαν έτσι, και απ' τους ακόμα λιγότερους που έπιαναν επακριβώς το νόημα αυτών που παρακολουθούσαν.

Και να 'μαι, 10 χρόνια μετά την πρώτη φορά που είδα και διάβασα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, να βλέπω μερικούς από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες να επιστρέφουν. Τρισδιάστατους! Η αλήθεια; Δεν πίστευα ότι θα είχε καλό 3D. Έχω δει πολλές ταινίες που απλά δεν θα υπήρχε καμία διαφορά αν έβγαιναν μόνο σε 2D. Τελικά όμως το Χόμπιτ με αποζημίωσε. Scenery and costume porn σε όλο του το μεγαλείο. Τα εφέ υπέροχα. Η μουσική το ίδιο. Το σενάριο; Τόσο κοντά στο βιβλίο που τι διαβάζεις, τι βλέπεις, ένα και το αυτό. Είχαν κρατήσει μέχρι και το τραγούδι των Νάνων για τα πιάτα και τα ποτήρια!

Επίσης πριν το δω πίστευα πως θα ξενέρωνα με την εισαγωγή του White Council, που δεν υπάρχει στο βιβλίο αλλά αναφέρεται στα παραρτήματα της Επιστροφής του Βασιλιά. Στην πραγματικότητα έδεσε τόσο καλά με την υπόλοιπη υπόθεση που μου φαινόταν περίεργο που ο Τόλκιν δεν το είχε συμπεριλάβει στο Χόμπιτ! Τα flashbacks με την πτώση του Έρεμπορ και την πολιορκία της Μόρια ήταν ΕΠΙΚΑ. Ήθελα να δω και ολόκληρο τον Σμάουγκ αλλά θα πρέπει να περιμένουμε έναν χρόνο γι' αυτό :( Απ' το κοντινό στο τέλος πάντως μάλλον θα είναι αρκετά ρεαλιστικός :Ρ

Βέβαια επειδή ήμουν με παρέα καμένη με GoT μας είχε πιάσει η μαλακία μας και πετάγαμε άκυρες φράσεις από κει όποτε μας δινόταν η ευκαιρία :Ρ Πχ, ο Γκάνταλφ δίνει το Κεντρί στον Μπίλμπο και του λέει: "Αν χρειαστεί, θυμήσου αυτό". Κι εμείς: "Stick them with the pointy end!" xD

Αν βρήκα ένα κακό, αυτό ήταν το ότι ήταν αρκετά σκοτεινή. Έβγαζα τα γυαλιά του 3D και η εικόνα ήταν πιο καθαρή και πιο φωτεινή. Αυτό όμως δεν θα με κάνει να του κόψω βαθμούς :Ρ

Ανυπομονώ να βγει σε καλή ποιότητα στα τορρεντάδικα για να το μάθω απέξω όπως και την τριλογία του Άρχοντα :Ρ Μέχρι τότε θα αρκεστώ στο soundtrack και στα gifάκια του tumblr. Επίσης ελπίζω και σε μια extended version στο μέλλον.

Συνολική βαθμολογία: 10/10
Αν συνεχίσει έτσι, θα εκτοπίσει τα Star Wars απ' τη λίστα με τις αγαπημένες μου ταινίες. (Nah, who am I kidding? Απλά θα τα κατεβάσει στο ranking :P) Άντε και του χρόνου!

Εdit μετά από 5 μέρες:
Διαβάζοντας κριτικές που λένε ότι ο Τζάκσον τραβάει πολύ κάποια πράγματα κι αυτό κόβει πόντους απ' την ταινία, να σας θυμίσω πως τουλάχιστον έχει κρατήσει τα πάντα απ' το βιβλίο, κι αυτό μόνο οι φανατικοί Τολκινικοί μπορούν να το εκτιμήσουν. Επίσης άντε διαβάστε το Χόμπιτ και τα λέμε μετά για το πόσο άχρηστη ήταν η σκηνή με τα πιάτα.

Far over the misty mountains cold,
To dungeons deep and caverns old,
We must away, ere break of day,
To find our long-forgotten gold.

The pines were roaring on the heights,
The winds were moaning in the night,
The fire was red, it flaming spread,
The trees like torches, blazed with light.

15/12/12

Childhood Memories: Hunchback of Notre Dame

Ήξερα πως η Παναγία των Παρισίων θα γινόταν η αγαπημένη μου ταινία της Disney πριν καν την δω. Κάτι σαν προαίσθηση. Ήμουν μόλις 8 χρονών όταν προβλήθηκε, και για κάποιο λόγο που δεν έχω διαλευκάνει ακόμα οι γονείς μου τότε δεν με πήγαιναν εύκολα στον κινηματογράφο, κι έπειτα ποτέ δεν μου δινόταν ευκαιρία, έτσι χρειάστηκε να φτάσω στο Λύκειο για να τη δω επιτέλους, στην τηλεόραση.

Όταν ήμουν μικρή αγαπούσα τους χαρακτήρες. Είχα δύο κούκλες Εσμεράλδες με διαφορετικά φορέματα κι έναν Φοίβο, πολλές μινιατούρες από σοκολατένια αβγά (τα θυμάστε; Είχαν και κόκκινο περιτύλιγμα!), κι είχα ντυθεί Εσμεράλδα δυο Απόκριες στη σειρά. Όταν μεγάλωσα, αγάπησα το ομώνυμο βιβλίο, την ατμόσφαιρα της ταινίας και την υπέροχη μουσική της. Με προσωπικό αγαπημένο το Hellfire, ένα από τα καλύτερα villain songs ever.

[Για να λέμε την αλήθεια, όταν ήμουν μικρή είχα διαβάσει μόνο μια συμπυκνωμένη έκδοση του βιβλίου, που κρατούσε το τέλος της ταινίας. Τώρα τελευταία κατάφερα να πάρω στα χέρια μου το ορίτζιναλ.]

Δεν έχουν άδικο όταν λένε πως πρόκειται για την σκοτεινότερη ταινία της Disney. Φαντάζεστε ένα εξάχρονο να παρακολουθεί μια ταινία κινουμένων σχεδίων με πυρκαγιές, ερωτικά πάθη, απόπειρες δολοφονίας, εκτελέσεις μαγισσών; Η Disney είχε δεχτεί πολλές επικρίσεις πίσω στο '96, ακόμα κι απ' τους λάτρεις του βιβλίου που την κατηγορούσαν που άλλαξε το τέλος. Όμως πώς να μην το αλλάξει; Το παιδί δεν είναι σαν τον ενήλικα, δεν αντιμετωπίζει το θάνατο ενός αγαπημένου χαρακτήρα το ίδιο ψύχραιμα. Κι εδώ δεν πεθαίνει μόνο ένας, αλλά τρεις βασικοί χαρακτήρες! Ακόμα κι εγώ, παρόλο που με θεωρώ purist (ως ένα σημείο) από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στενοχωριόμουν και μόνο στην σκέψη πως θα έβαζαν την Εσμεράλδα και τον Κουασιμόδο, που τους είχαν κάνει τόσο γαμάτους και επαναστάτες, να πεθάνουν και στην ταινία.

Ναι, γιατί στο βιβλίο η μεν Εσμεράλδα είναι ένα χαζοχαρούμενο κοριτσάκι, ο δε Κουασιμόδος είναι σκυλάκι του Φρόλο κι ο Φοίβος τελικά παντρεύεται την Κρινιώ που πάντα αντιπαθούσα γιατί ήταν τίγκα στην ειρωνία. Κι ο ίδιος ο Φρόλο εμφανίζεται ως ένας μορφωμένος άνθρωπος κι όχι ως ο φουλ σατανικός δολοπλόκος της Ντίσνεϋ. Φαντάζεστε την απογοήτευσή μου λοιπόν, να βλέπω πως οι χαρακτήρες που λάτρευα είναι στην πραγματικότητα το ακριβώς αντίθετο. Καταραμένη Ντίσνεϋ, έχεις καταστρέψει πολύ κόσμο έτσι :@

Και πάλι όμως συνεχίζει να είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες κινουμένων σχεδίων. I guess I'll never be a proper purist after all :P