16/8/12

Childhood Memories (4 in 1)


Polly Pocket
Το γενικότερο στυλ της Polly Pocket άλλαξε όταν ήμουν στο γυμνάσιο -γύρω στο 2001. Μέχρι τότε, το concept ήταν το εξής: ένα σπιτάκι που άνοιγε στα δύο και πολλές μικροσκοπικές κουκλίτσες ώστε να παίζεις τις κουμπάρες :Ρ Κι έπειτα η εταιρία αποφάσισε να εξελίξει την ιδέα σε αρκετά μεγαλύτερα σπιτάκια και μεγαλύτερες κούκλες που μπορούσαν και να αλλάζουν ρούχα. Μαγνητικά ρούχα. Προσωπική γνώμη; Καταστροφή ενός από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια της παιδικής μου ηλικίας. Ποιος ο λόγος να λέγονται ακόμη Polly Pocket αφού πια δεν χωρούσαν στην τσέπη σου; Και ποιος ο λόγος να τους αλλάζεις ρούχα αφού γι' αυτό υπήρχαν οι Barbie; Τις PP τις αγόραζες για τα ΣΠΙΤΙΑ, όχι για τα ρούχα -.-

Παρόλα αυτά, δεν είχα μεγάλη συλλογή. Δυο σπιτάκια όλα κι όλα και πέντε-έξι κουκλίτσες. Το καλό ήταν πως ένωνα τα σπίτια μου μ' αυτά των φιλενάδων μου και φτιάχναμε ολόκληρο χωριό, με τις κούκλες να πηγαίνουν απ' το ένα σπίτι στο άλλο για κουτσομπολιό και καφέ :Ρ Σήμερα έχω χάσει όλες τις κούκλες αλλά τουλάχιστον διασώθηκαν τα σπίτια, τα οποία μπορείτε να θαυμάσετε -και να ζηλέψετε :Ρ- εδώ δίπλα.

(Να εκμυστηρευτώ πως πλέον ψάχνω στο Internet για καμένες που να πουλάνε τις συλλογές τους για να αγοράσω κανένα σετάκι ακόμα; :Ρ)



Playmobil
Πρέπει να ήμουν απ' τα λίγα παιδιά που δεν έπαιξαν ποτέ με Lego αλλά ασχολούνταν συνέχεια με τα Playmobil. Τα αγαπούσα. Όταν πήγα δημοτικό, οι γονείς μου μου έκαναν δώρο ένα σετ χειρουργείο με την ελπίδα πως θα εμπνεόμουν να γίνω γιατρός. Τζάμπα τα λεφτά, δεν μου έπαιρναν κανά κάστρο καλύτερα? :Ρ
 

Πέρα απ' αυτό το σετ, είχα πολλές μεμονωμένες φιγούρες και διάφορα μικροαντικείμενα. Σήμερα δεν ξέρω πού είναι -.- Αλλά θέλω τόσο πολύ να αγοράσω την βικτωριανή έπαυλη ή το κάστρο με τους ιππότες και τους δράκους, και καλά για δώρο, για να τα 'χω <3 font="font">

Σπιρτούλης
Τα θυμάστε αυτά τα μωράκια με τις πολύχρωμες φορμίτσες που κοιμόντουσαν μέσα σε σπιρτόκουτα; Στις δύο τελευταίες τάξεις του δημοτικού είχα κάνει πλούσιο το ψιλικατζίδικο απέναντι απ' το σχολείο μου, γιατί έπαιρνα στάνταρ δύο τη βδομάδα. Κι όχι μόνο εγώ. Επιδρομές οργανώναμε με τις συμμαθήτριές μου για να εμπλουτίσουμε τις συλλογές μας. Πρέπει να είχα πάνω από δέκα Σπιρτούληδες, κι έχω καταλήξει με τέσσερις μιας κι οι υπόλοιποι είτε μοιράστηκαν σε μικρότερα ανίψια είτε χάθηκαν. Δύο απ' αυτούς είναι ίδιοι :Ρ Στο τέλος κόλλησα και μια απ' τις μεγαλύτερες ξαδέρφες μου που αγόρασε έναν και τον έχει ακόμα στο εφηβικό της δωμάτιο.


Ευχούλης
Παρομοίως με το αποπάνω, ολόκληρη συλλογή που χάθηκε. Πιο έντονα θυμάμαι έναν μεγάλο Αλαντίν, με μπλε μαλλιά και ζαφείρι στον αφαλό :Ρ
Για κάποιο λόγο, πιστεύαμε αληθινά πως πραγματοποιούν ευχές, οπότε καταλαβαίνετε την απογοήτευση όταν συνειδητοποιήσαμε πως στην ουσία είναι κουκλάκια trolls xD
Πιο συχνά χρησιμοποιούνταν ως διακοσμητικά μολυβιών/στυλό.



Θα ακολουθήσει ανάλογο επικό ποστ αφιερωμένο στην Παναγία των Παρισίων από Σεπτέμβρη :Ρ Ja ne!

2/8/12

Top 10: Πιο κλισέ ροκ/μέταλ τραγούδια

Γιατί κι αυτά υπάρχουν. Κλισέ, μαϊντανοί, mainstream, πείτε τα όπως θέλετε. Τα τραγούδια που έχει ακούσει όλος ο πλανήτης χωρίς καν να ξέρει από ροκ/μέταλ, που είναι τα πρώτα που μαθαίνει το νιόφυτο μεταλλάκι, που με το που ακούγονται σε κλαμπ/μπαρ/καφετέριες βγαίνει όλη η (ο Θεός να την κάνει) αγριάδα των θαμώνων. Πάμε να δούμε.

1. Deep Purple - Smoke on the Water
...A fire in the sky. Κανείς (μη-ροκάκιας) δεν ξέρει τους επόμενους στίχους του ρεφρέν, αλλά όλοι ξέρουν το riff. Τραγούδι-έμβλημα για το ροκ και το πρώτο που βγάζει κανείς όταν πιάνει κιθάρα στα χέρια του. Το κακό είναι ότι το παίζουν ακόμη και σε μπουζούκια ως ιντερλούδιο. Αυτό και τη μουσική του Requiem for a Dream. Ουστ ρε.

2. Black Sabbath - Paranoid
Χμ, δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά ακόμα κι ο πατέρας μου αναγνωρίζει αυτό το τραγούδι, και μιλάμε για άνθρωπο που δεν ξέρει καν πώς να ξεχωρίζει τα μουσικά είδη. Go figure.

3. Aerosmith - Don't wanna miss a thing
Πείτε μου τώρα πως δεν το περιμένατε. Το λατρεύει ακόμα και η άκυρη κοπελίτσα που ακούει μόνο ό,τι παίζει το ραδιόφωνο (δηλαδή Χατζηγιάννη, Οικονομόπουλο, Πετρέλη και τα συναφή). Μπορεί να μην ξέρει ούτε νότα απ' τα άλλα τραγούδια των Aerosmith αλλά αυτό θα το ξέρει απέξω και θα το παίζει και φαν στις ανάλογες παρέες. Ε ρε ξύλο που θέλετε λέω γω...

4. AC/DC - Highway to Hell
Το χαρακτηριστικό riff της εισαγωγής σου καρφώνεται στο μυαλό απ' την πρώτη φορά που θα το ακούσεις. Κι είναι απ' τα τραγούδια που, ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι σαν να είναι γραμμένα στο DNA μας. Απ' αυτά που τα ακούς και λες "κάπου το ξέρω αυτό". (Επίσης, θέλω τη γνώμη σας πάνω στο ότι το soundtrack του Iron Man που είναι γεμάτο AC/DC συνέβαλε στην αύξηση της δημοτικότητάς τους. Είμαι διχασμένη :Ρ)

5. Queen - We will rock you
...Νομίζω τα σχόλια περισσεύουν. Το "ντουπ-ντουπ-ντουπ" χτύπημα χεριών και ποδιών στην εισαγωγή και ο τρόπος αντίδρασης κάθε είδους ακροατή δεν αφήνει πολλά περιθώρια για εξηγήσεις. 

6. Rolling Stones - (I Can't Get No) Satisfaction
Μέχρι και η Britney Spears το διασκεύασε. Κι αποτελεί την κύρια αιτία που μου βγήκαν όλοι οι τρέντηδες με τα μπλουζάκια με τις γλώσσες των Rolling Stones γεμάτες στρας. 

7. The Eagles - Hotel California
Το παραδέχομαι. Δεν ξέρω άλλο τραγούδι των Eagles εκτός απ' αυτό. Αναρωτιέμαι αν κι οι ίδιοι θυμούνται πως έχουν κι άλλα, με τόση προβολή που έχει φάει το συγκεκριμένο.

8. Scorpions - Wind of Change
Έλεος πια με αυτό το κομμάτι δηλαδή. Κάθε σταθμός που θέλει να λέει πως παίζει ροκ θα το βάλει τουλάχιστον 2 φορές τη μέρα. Μουσικά, μια χαρά τραγούδι είναι, δε λέω, αλλά το 'χουν πάρει χαμπάρι και κάτι και-καλά-πολιτικοποιημένοι και το ακούς ακόμη και στις συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

9. Metallica - Nothing Else Matters
Οι πρώτες νότες παίζουν κι αμέσως τα μάτια βουρκώνουν, δεν πα' να 'σαι και ο πιο φανατικός μπουζουκτσής του κόσμου. Για κάποιο λόγο, με το που αναφέρεται η λέξη "Metallica" σε μια συζήτηση, δύο τραγούδια πέφτουν στο τραπέζι: αυτό και το Unforgiven. Δεν πα' να λες εσύ ότι έχουν και καλύτερα, εκεί, ο κολλημένος που νομίζει πως μόνο οι μπαλάντες αξίζουν στη μέταλ δεν πρόκειται να κάτσει να ακούσει τίποτα άλλο. Του φέρνεις ή δεν του φέρνεις το Master of Puppets βινύλιο στο κεφάλι μετά?

10. Nirvana - Smells like Teen Spirit
Το ακούει ο άσχετος και παθαίνει πλάκα. Σου λέει, τι'ν'τούτο; Γιατί αυτός ουρλιάζει αλλά ακούγεται λες κι είναι φωνάρα; (Με τους στίχους δεν ασχολείται ποτέ κανείς, αλλά το αντιπαρέρχομαι.) Εγγυημένα, αρέσει ακόμα και σε άτομα που το πιο βαρύ τους άκουσμα είναι τα "ροκ" της Βίσση. Ίσως και περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε.

Να σημειώσω πως η σειρά των κομματιών αποτελεί καθαρά προσωπική εκτίμηση κι ο καθένας είναι ελεύθερος να διαφωνήσει μαζί μου :Ρ