27/5/12

Eurovision θαφτing

Όλο το χρόνο οι περισσότεροι λένε πως "η Eurovision είναι απλά ένα πανηγυράκι", κι όμως όταν φτάνει αυτή η μέρα πωρώνονται λες και πάνε οι ίδιοι να τραγουδήσουν. Κι ενώ ξέρουν πως οι ψήφοι τις περισσότερες φορές έχουν να κάνουν καθαρά με τις σχέσεις μεταξύ των κρατών και τα συμφέροντά τους, θυμώνουν όταν χώρες με τις οποίες δεν έχουμε καμία επαφή δεν ψηφίζουν την ελληνική συμμετοχή.

Εγώ να πω την αλήθεια, δεν πολυασχολούμαι. Θα σχολιάσω τα τραγούδια (την ημέρα του τελικού συνήθως), θα βρω δυο-τρία που μ' αρέσουν περισσότερο, αλλά δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ποιο θα κερδίσει (με ενδιαφέρει πιο πολύ το γιατί).

Φέτος σχεδόν ευχόμουν να πάμε χάλια (που πήγαμε :Ρ) μπας και σταματήσουμε να συμμετέχουμε. Ούτως ή άλλως, ελάχιστοι είναι αυτοί που δίνουν σημασία σ' αυτό που ακούνε αλλά ψηφίζουν απλά με βάση τη χώρα -ή το πόσο ευχαριστεί τα μάτια τους το θέαμα. Υπήρχαν δύο τραγούδια που μου άρεσαν πάρα πολύ, που ήταν πολύ καλά για τα δεδομένα της Eurovision. Το ένα ήταν της Σλοβακίας (Skid Row, Helloween και δε συμμαζεύεται φάση) που δεν πέρασε καν στον τελικό, και το άλλο της Ιταλίας (soul καταστάσεις) που ΠΩΣ ΤΟ ΠΑΘΑΝΕ και την βάλανε στη 10άδα.

Κι η Σουηδία γιατί κέρδισε; Γιατί είχε μια γλυκιά κοπέλα που χόρευε (ωραία, πρέπει να παραδεχτώ), καλά σκηνικά και φωτισμό, αλλά από φωνή... δεν ξέρω, εμένα μου φάνηκε πως τσίριζε. Απλά ας πούμε πως η "παράσταση" που έδωσε ήταν καλύτερη απ' το ίδιο το τραγούδι.

Η πρώτη και τελευταία φορά που ψήφισα στη Eurovision ήταν το 2006. Γιατί ήξερα από τότε πως αυτοί που ψηφίζουν δεν χρησιμοποιούν τ' αυτιά τους αλλά μόνο τα μάτια τους. Δυστυχώς από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτα. Αν είχε αλλάξει, η Eurovision θα μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο από ένα πανηγύρι οφθαλμόλουτρου και να επικεντρωθεί στη μουσική. Στην πραγματική μουσική.

14/5/12

On gifts.

Τι όμορφα που είναι όταν χαρίζεις πράγματα σε άλλους και μαζί τους δίνεις και την αγάπη σου.

Να, τα Χριστούγεννα πχ. Έκατσα και έψαξα δώρα για το μισό ΧΓ. Άλλος στη θέση μου θα έπαιρνε 10-15 ίδια πράγματα και θα τα μοίραζε τυχαία. Όχι εγώ. Εμένα μ' αρέσει να κάνω personalized δώρα, και σε κάποιες περιστάσεις να τα φτιάχνω και μόνη μου. Τότε είχα βρει αυτό που θα άρεσε στον καθένα ξεχωριστά, με βάση τα γούστα του και τον χαρακτήρα του.

Και δεν το κάνω για να φανώ, ούτε για να πάρω κι εγώ δώρα σαν ανταπόδωση. Ας μην μου κάνουν δώρα ποτέ :Ρ Μου φτάνει που το Φλεράκι τώρα φοράει το βραχιολάκι που της έφερα και λέει χαμογελαστά "αυτό μου το χάρισε η Γιάννα". Που η Creepy Dreamer έχει ένα κρεμαστό από μένα για να της θυμίζει να πιστεύει στον εαυτό της. Μου φτάνει να ξέρουν πως διάλεξα το τάδε δώρο επειδή μου θύμιζε εκείνους. Υστεροφημία το λένε αυτό; Μπορεί :Ρ

Να σημειώσω πως αντιπαθώ τα δώρα που κάνουν στις γιορτές οι "μεγάλοι". Η μάνα μου για παράδειγμα. Έχει γεμίσει τα αδέρφια της πουκάμισα, γραβάτες και μπλούζες. Καμία πρωτοτυπία. Ο πατέρας μου -άλλος από κει. Μόνο ποτά ξέρει να πηγαίνει. Και μετά αναρωτιούνται γιατί δεν χαίρονται οι άλλοι με τα δώρα τους. Οπότε αν κάποτε με δείτε να γίνομαι έτσι, χώστε μου ένα χαστούκι να ξυπνήσω :Ρ Γιατί πραγματικά δεν θέλω ποτέ να στερέψει η φαντασία μου σ' αυτό το θέμα, ούτε να φτάσω στο σημείο να λέω "ας πάρω κάτι να ξεμπερδεύω".

Απλά αυτό που ήθελα να πω είναι ότι νιώθεις τόσο ωραία όταν δίνεις κάτι σε κάποιον που αγαπάς και τον βλέπεις να χαίρεται πραγματικά. Όχι μόνο που τον σκέφτηκες, αλλά και που τον ξέρεις αρκετά καλά ώστε να του δωρίσεις αυτό που του ταιριάζει.

10/5/12

This isn't right.

Πώς άλλοι καταφέρνουν και γράφουν ολόκληρα κατεβατά για τη ζωή τους, για τις εμπειρίες τους; Εγώ γιατί δεν μπορώ; Τόσο φτωχή είναι η ζωή μου;

Προσπαθώ εδώ και πόση ώρα να εκφράσω το πώς αισθάνομαι και δεν μπορώ. Νιώθω άσχημα και ταυτόχρονα ξέρω πως αυτό δεν είναι αρκετό για να γκρινιάξω. Γιατί οι λόγοι για τους οποίους είμαι έτσι είναι ανούσιοι και ασήμαντοι. Σε λίγες ώρες θα τους έχω ξεχάσει.

Αλλά τότε, γιατί πονάει το κεφάλι μου; Γιατί θέλω να κλάψω;

Γαμώτο, γιατί είμαι τόσο ευαίσθητη ενώ δεν πρέπει; Γιατί ενώ έχω δώσει τόσες υποσχέσεις να δυναμώσω δεν το καταφέρνω;

Ίσως όταν μαζεύονται πολλοί ασήμαντοι λόγοι φτιάχνουν έναν σημαντικό.

Άρα έχω δικαίωμα να κλάψω, έτσι δεν είναι;