24/1/12

Stop online piracy? Ας γελάσω τρανταχτά.

Το SOPA και το PIPA μπορούν να βγάλουν το σκασμό, να πάνε σε μια γωνιά και να κάνουν μεταξύ τους αυτό που σκοπεύουν να κάνουν στο ελεύθερο ίντερνετ.

Άντε στο διάολο πια με τις επιχειρήσεις και τα χρήματα που χάνουν. Αν θέλουν να μην κατεβάζουμε "παράνομα", ας ρίξουν τις τιμές και ας ανεβάσουν την ποιότητα. Δεν είμαι κορόιδο να δίνω 20άρια κάθε φορά που θέλω να ακούσω ένα καινούριο άλμπουμ ούτε να δίνω 10ευρα στο σινεμά για ταινίες που δεν αξίζουν ούτε τα μισά.

Στην τελική όταν πρωτοδημιουργήθηκε το ίντερνετ, έγινε για ακριβώς αυτό τον σκοπό: για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και αρχείων. Όχι για να ασχολούνται όλοι με το Facebook και το Twitter. Γιατί εκεί θέλουν να μας αποβλακώσουν.

Ευχαριστώπολύγειασας.

19/1/12

The Green Fairy

Αψέντι. Λαμπερό πράσινο.
Μου θυμίζει αρχοντιά, έμπνευση, χαμένα όνειρα, ένα ανοιχτό, διαυγές μυαλό. Το Σλίθεριν. Ένα κολιέ με σμαράγδια. Ένα μπουκαλάκι γεμάτο με ένα πράσινο υγρό φορεμένο στο λαιμό. Μια πόλη φαντασμάτων. Μια νεραϊδούλα ντυμένη στα πράσινα να πετάει εδώ κι εκεί.
Πράγματα εντελώς ασύνδετα μεταξύ τους, αλλά συνειρμοί είναι αυτοί, δεν τους ελέγχει κανείς.

Είχε απαγορευτεί κάποτε ως highly addictive. Δεν τους κατηγορώ. Με 45% αλκοόλ μια γουλιά να πιεις έχεις ταβλιαστεί.
Δεν μου φαίνεται παράξενο που όσοι το έπιναν έβλεπαν... πράγματα.

Ήθελα να το δοκιμάσω από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον Πόε και την fin de siecle λογοτεχνία.
Οι συγγραφείς που εκστασιάζονται από το ποτό και το όπιο πριν εμπνευστούν. Τα μακάβρια θέματα. Οι υποβλητικοί, επικοί στίχοι.
Το Κοράκι.
Η Πτώση του Οίκου των Άσερ.
Τα Άνθη του Κακού.
Το Φάντασμα της Όπερας.
Η Καρμίλλα.
Ο Δράκουλας.
Να κλείνεις τα μάτια ζαλισμένος και να βλέπεις μπροστά σου τους νέους σου πρωταγωνιστές και μαζί όλη τους την ιστορία.
Να γράφεις αυτό που νιώθεις, κι ας είναι όλη η κοινωνία εναντίον σου επειδή σε θεωρεί τρελό, μεθύστακα, διεστραμμένο, απολίτιστο.
Αυτοί οι άνθρωποι ήταν τόσο πιο πολιτισμένοι από τους λογοκριτές τους.
Τόσο κλεισμένοι στον εαυτό τους και στα οράματά τους, τόσο ευαίσθητοι. Τόσο μόνοι.
Ίσως γι' αυτό να έπιναν. Ίσως γι' αυτό να έγραφαν.

Give me a drunk author over a close-minded one any time.

And give me a glass of absinthe over a whole bottle of vodka or whiskey any time.

18/1/12

Etsy ή γιουβέτσι

Και ναι, προφανώς μιλάω για ένα από τα πιο διάσημα σάιτς πώλησης χειροποίητων αντικειμένων, το Etsy.com. Μιλάμε για μια σελίδα-πώρωση. Κάθε μέρα ανακαλύπτεις και κάτι καινούριο. Αν είχα paypal θα το είχα σηκώσει' επειδή δεν έχω, ξεσηκώνω από κει ιδέες και τις αναπαράγω με το δικό μου τρόπο.

Θες κοσμήματα εμπνευσμένα από την αγαπημένη σου ταινία; Τα έχει. Θέλεις ένα πρωτότυπο φόρεμα ή παπούτσια που δεν θα φοράει άλλη; Τα έχει. Θες αφίσες, τσάντες, διακοσμητικά, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ που δεν κυκλοφορεί εδώ; Τα έχει κι αυτά. Και πραγματικά δεν τελειώνουν ποτέ. Για να μην αναφέρω ότι πολλά από αυτά είναι και σε αρκετά προσιτές τιμές.

Έχω περάσει άπειρες ώρες εκεί μέσα. Έχω φακέλους γεμάτους με πράγματα που θα ήθελα να αποκτήσω από κει -αν και δεν πρόκειται. Δεν μπορώ να το συγκρίνω με κανένα άλλο παρόμοιο σάιτ, ίσως επειδή μου φαίνεται τόσο εύχρηστο και με τόσους καλόγουστους χρήστες που δεν θέλω να πάω αλλού xD

Όχι ότι δεν υπάρχουν και τα κιτς κομμάτια. Αλλά τι να κάνουμε, παντού υπάρχουν κι είναι στη διάθεσή μας να τα λατρέψουμε, να τα αγνοήσουμε ή να αρχίσουμε το trolling, ανάλογα με τον χαρακτήρα μας πάντα :P

(Μα τους παλιούς θεούς και τους καινούριους, σε λίγο θα πρέπει να με πληρώνουν για τη διαφήμιση που τους κάνω :Ρ)

Favorite Etsy Stuff (με τυχαία πάντα σειρά :Ρ)













14/1/12

Changes...

Ανέκαθεν είχα μια περίεργη σχέση με τις αλλαγές. Κάποιες φορές τις φοβόμουν, άλλες τις αποζητούσα.

Πάντα μου άρεσε να αλλάζω και να εναλλάζω περιβάλλοντα, γνωριμίες, στυλ, ενδιαφέροντα. Τη μια μέρα να φοράω μαύρα, την άλλη ό,τι πιο χρωματιστό υπήρχε στη ντουλάπα μου. Να πηγαίνω στο χωριό για κάποιες μέρες και μετά να γυρίζω στην Αθήνα. Να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους. Να ανακαλύπτω και να ασχολούμαι με διαφορετικά πράγματα κάθε μέρα.

Δεν άντεχα όμως τις μεγάλες αλλαγές. Φοβόμουν την πρώτη μέρα που θα πήγαινα στο πανεπιστήμιο. Φοβόμουν την πρώτη μέρα στο ινστιτούτο, με ένα σωρό άγνωστους ανθρώπους να μου μιλάνε σε μια άλλη γλώσσα. Δεν ήθελα να κάνω σχέση επειδή φοβόμουν ότι θα μου στερούσε την ελευθερία μου, ή ότι θα με άλλαζε. Τρέμω τη στιγμή που θα πιάσω δουλειά και θα αναγκαστώ να συναναστραφώ με κόσμο που δεν συμπαθώ. Σκέφτομαι πως σε μερικά χρόνια μπορεί να έχω και δικιά μου οικογένεια και με πιάνει σύγκρυο.

Και έπειτα σκέφτομαι πως πρέπει να χαλαρώσω, πως απλά τα φοβάμαι επειδή είναι κάτι άγνωστο ή επειδή δεν είμαι ακόμα έτοιμη γι' αυτά. Γιατί στην τελική δεν έπαθα τίποτα στις προηγούμενες αλλαγές της μικρής μέχρι τώρα ζωής μου. Κακώς αγχωνόμουν τόσο.

Κι έτσι υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν θα ξαναφοβηθώ για το μέλλον. Μέχρι να με ξαναπιάσουν οι ανασφάλειές μου. Σκέφτομαι πως είμαι πολύ δειλή και μαζεμένη και πως δεν θα 'χω καμία επιτυχία στη ζωή μου. Και τότε έρχομαι στα σύγκαλά μου, αυτοχαστουκίζομαι και ξανά απ' την αρχή. Φαύλος κύκλος.

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να μη φοβάμαι. Δεν είμαι καθόλου Γκρίφιντορ, βλέπετε. Μ' αρέσει η ασφάλεια του παρόντος, ή τέλος πάντων αυτό το "βόλεμα" (δεν μου αρέσει καθόλου ο συγκεκριμένος όρος, αλλά δεν έχω κάτι καλύτερο). Αλλά δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει απ' τον χρόνο και τις αλλαγές που φέρνει. Οπότε νομίζω πως απλά θα προσπαθήσω να κρατηθώ ψύχραιμη και χαλαρή. Κι ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. :)