25/12/11

It's Christmas time!

Δεν συμπαθούσα ποτέ ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Μ' άρεσαν τα λαμπάκια, τα γλυκά και η γενική διακόσμηση αλλά δεν ένιωθα ποτέ αυτό που λένε "χριστουγεννιάτικο πνεύμα". Τα θεωρούσα όλα ψεύτικα, υπερτιμημένα. Κάθε Πρωτοχρονιά δε, έπεφτα σε μαύρη κατάθλιψη. Πείτε με μισάνθρωπο, πείτε με απαισιόδοξη, δεν μπορούσα να καταλάβω πώς γιορτάζουμε το γεγονός ότι μπαίνει μια νέα χρονιά που, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα είναι καλύτερη απ' τις προηγούμενες. Βασικά ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω :Ρ

Τι έφταιγε? Ίσως το γεγονός πως μεγαλώνοντας τα Χριστούγεννά μου ήταν μοναχικά. Δεν είχα ποτέ φίλους και ντρεπόμουν να πάω να πω τα κάλαντα μόνη. Πιθανότατα το ότι τα περνούσαμε πάντα με συγγενείς και ευρύτερα σόγια που δεν ήθελα να δω και που πολλές φορές δεν συμπαθούσα καν. Όλες οι φιλανθρωπικές ενέργειες που γίνονταν επ' ευκαιρία των Χριστουγέννων με άφηναν παγερά αδιάφορη. Αφήστε που 10-15 μέρες σ' ένα χωριό όπου δεν χιονίζει ποτέ, δεν έχει πουθενά να πας και είναι ζήτημα αν βλέπεις δέκα άτομα σύνολο είναι ό,τι χειρότερο για τα Χριστούγεννα ενός παιδιού ή μιας έφηβης.

Όλα αυτά μαζί είναι ικανά να καταστρέψουν εντελώς την μαγική εικόνα που έχουν τα περισσότερα παιδιά στο μυαλό τους για τα Χριστούγεννα. Είμαι 23 χρονών και δεν θυμάμαι να ένιωσα ποτέ ανυπομονησία για τον ερχομό του Άι-Βασίλη, δεν θυμάμαι να μέτρησα ποτέ αντίστροφα τις μέρες για το πρωί της 25ης Δεκεμβρίου. Θυμάμαι μόνο να με ξυπνούν στις 7.30 το πρωί για να πάω στην εκκλησία κουτουλώντας απ' τη νύστα, τους γονείς μου να με πρήζουν να τους πω τα κάλαντα κι εγώ να μουτρώνω, ξαδέλφια να με αγνοούν επειδή ήμουν η μικρότερη κι είχα άλλα γούστα, εμένα σε μια γωνιά να ακούω μουσική και μη μιλάω σε κανέναν.

Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που μένουμε στην Αθήνα, επειδή η μαμά μου είναι εγχειρισμένη στο πόδι και δεν μπορεί να ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες στο χωριό. Είναι η πρώτη χρονιά που πέρασα την παραμονή μαζί με 11 ανθρώπους που αγαπάω κι όχι μόνη μου ή με συγγενείς συγγενών που δεν γνωρίζω και που δεν έχω την παραμικρή όρεξη να μάθω. Που έστειλα κάρτες και έδωσα δώρα όχι επειδή με υποχρέωσαν αλλά επειδή το ήθελα.

Τι σημασία έχει που δεν βλεπόμαστε συχνά? Ή το ότι μένουμε διασκορπισμένοι στην Αθήνα και γενικά στην Ελλάδα? Όταν μαζευόμαστε όλοι, είμαστε σαν μια οικογένεια. Η Μάρσυ είπε κάτι πολύ σωστό χτες: "Έχουμε μαγεία μέσα μας". Το πιστεύω. Όταν καθίσαμε στο τραπέζι για φαγητό, ένιωθα ότι καθόμουν να φάω με την οικογένειά μου. Ένιωθα ζεστά, όμορφα, άνετα, ο εαυτός μου κι όχι μια μάσκα που πρέπει να είναι ευγενική με όλους και να ανταποκρίνεται σε όλα αυτά τα ψεύτικα "καλά Χριστούγεννα και καλή πρόοδο" με ένα βεβιασμένο χαμόγελο. Ήταν η μοναδική φορά που ένιωσα ότι είναι πραγματικά Χριστούγεννα.

Εντάξει, ίσως μια φορά δεν αρκεί για να σου αλλάξει την κοσμοθεωρία χρόνων. Όμως ανυπομονώ να σας ξαναδώ, παιδάκια του ΧΓ. Σας ευχαριστώ γιατί εσείς είστε η βασική αιτία που νιώθω τόσο καλά φέτος. Σας αγαπώ όλους <3

Καλά Χριστούγεννα!

17/12/11

Thoughts on Red Wedding

-->Once again, περιέχει ASOIAF spoilers. Όσοι τα μισείτε, ΜΑΚΡΙΑ. Προειδοποίησα :Ρ<--

Διάβασα το συγκεκριμένο κεφάλαιο μισή ώρα μακριά απ' το σπίτι μου, στο τρόλεϊ, χωρίς χαρτομάντιλα, ακούγοντας μουσική. Ήξερα τι θα συνέβαινε (είπαμε, τα σπόιλερς με τρέφουν :Ρ) αλλά δεν ήξερα πώς θα αντιδρούσα όταν θα το διάβαζα κανονικά :Ρ
[Επίσης, να πω την αμαρτία μου, όταν πρωτοάκουσα τον όρο νόμιζα πως θα είχε να κάνει με τον Τζόφρεϊ και χαζοχαιρόμουν αλλά δυστυχώς διαψεύστηκα :'(]

Έτσι λοιπόν όταν άρχισα το κεφάλαιο σκεφτόμουν "Θεέ μου, εδώ θα γίνει, ελπίζω να έχω χαρτομάντιλα μαζί" και προσπαθούσα να προετοιμαστώ ψυχολογικά, αλλά...
Όσο προετοίμαζαν σιγά σιγά το μακελειό ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ της Κάτλυν και του Ρομπ, ήμουν έτσι:
OMG OMG OMG
Όταν άρχισαν να σφάζουν τους άντρες των Σταρκ έναν-έναν, ήμουν κάπως:
Όχι, δεν πρέπει να κλάψω, θα γίνω ρεζίλι :|
Στο: "Jaime Lannister sends his regards". He thrust his longsword through her son’s heart, and twisted.
Εκεί καλά, είχα δακρύσει, προσπαθούσα να κρύψω το πρόσωπό μου για να μην φαίνομαι στον κόσμο... και όσο διάβαζα τον θρήνο της Κάτλυν πραγματικά δεν μπορούσα να σταθώ στη θέση μου, δεν ανέπνεα καλά, ήμουν έτοιμη να αρχίσω να τραβάω τα μαλλιά μου, δεν υπήρχε αυτό το πράγμα. Με αποτελείωσε η ατάκα στο επόμενο κεφάλαιο, που έλεγε ότι έραψαν το κεφάλι του Γκρίζου Άνεμου στο σώμα του Ρομπ :|

Γενικά όπως θα καταλάβατε είναι μία από τις πιο τραγικές σκηνές όλων των βιβλίων και ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. Αυτή θέλει να είσαι κουλουριασμένος στην πολυθρόνα με μια κουβερτούλα, με το μισό εργοστάσιο της Kleenex γύρω σου κι έναν τοίχο κοντά για να πετάξεις το βιβλίο πάνω του στο τέλος του κεφαλαίου ενώ κουνιέσαι σαν σπαστικό μπρος-πίσω και καταριέσαι με όλη σου την ψυχή τους Φρέυ και τους Λάνιστερ.

Τώρα γιατί έγινε όλο αυτό?
Η αφορμή ήταν ο Ρομπ που είχε υποσχεθεί να παντρευτεί μια από τις κόρες του Άρχοντα Φρέυ και αντί γι' αυτό παντρεύτηκε μια άσχετη. Όχι ότι δεν συμπαθώ τη Τζέιν, ίσα-ίσα. Ερωτευμένη ήταν η κοπέλα, κι ο Ρομπ το ίδιο, σιγά μην κάθονταν σ' αυτή την κατάσταση να υπολογίσουν συμμαχίες και υποσχέσεις. Αλλά καλέ μου, όταν έχεις να κερδίσεις έναν πόλεμο και η παραμικρή συμμαχία είναι σημαντική, δεν μπορείς να κάνεις τέτοια :|
Από την άλλη οι Λάνιστερ ήθελαν εκδίκηση για την αιχμαλωσία του Τζέιμι στο πρώτο βιβλίο. Με τις πλάτες (και λογικά τα χρήματα) αυτών έγινε η σφαγή, αλλιώς σιγά μην τολμούσε ο Φρέυ να κυρήξει ανοιχτό πόλεμο σε Σταρκ ΚΑΙ Τάλλυ μαζί.
Δεν μπορώ να συμφωνήσω με όσους λένε πως ο Ρομπ τα 'θελε και τα 'παθε, αλλά ούτε θεωρώ πως δεν έφταιγε καθόλου. Έδωσε μια σοβαρότατη αφορμή στους Φρέυ να σπάσουν την συμμαχία με τους Σταρκ, και δεν άκουσε ούτε καν τη μητέρα του που του έλεγε ότι ο Άρχοντας Φρέυ αλλάζει πλευρά ανάλογα με το ποιος νικάει.
Αλλά ούτε οι Φρέυ έπραξαν σωστά. Το όλο ζήτημα του γάμου στην ουσία λύθηκε εφόσον τη θέση του Ρομπ πήρε ο θείος του, ο Έντμουρ. Αλλά όοοοοχι, αυτοί έπρεπε να σφάξουν ένα 16χρονο αγόρι, τη μητέρα του και πάνω από τους μισούς του bannermen στη διάρκεια του γάμου κι ενώ τους είχαν ταΐσει και κοιμίσει στο κάστρο τους και άρα ήταν υπό την "προστασία" τους...
Και μετά έρχονται οι Φρέυ και μας λένε πως ο Ρομπ ξεκίνησε το μακελειό, επειδή ΛΕΕΙ μεταμορφώθηκε σε λύκο κι άρχισε να σφάζει τους δικούς τους. Ναι καλά, σας πιστέψαμε, ΔΕΙΛΟΙ -.-
I'm out.

12/12/11

Gender stereotypes & the media

Οκέι, είμαι κοπέλα. Γιατί να πρέπει να βλέπω μόνο "γυναικείες" σειρές και ταινίες του στυλ Το Ημερολόγιο και Sex and the City? Γιατί να πρέπει να διαβάζω μόνο Δημουλίδου, Μέγιερ και γενικά βιβλία που απευθύνονται σε γυναικείο κοινό? Γιατί πρέπει να μην με ενδιαφέρει η τεχνολογία, τα γκάτζετς και τα RPG?

Τις προάλλες ήμουν στο Public, και χάζευα στο τμήμα των ταινιών. Σε κάποιο σημείο υπήρχαν δύο ράφια. Το ένα είχε πινακίδα "Αντρικές βραδιές" και το άλλο "Γυναικείες βραδιές" ή κάτι ανάλογο τέλος πάντων. Από τις 20-30 "αντρικές" ταινίες είχα δει πάνω από τις μισές και ήθελα να δω αρκετές από τις υπόλοιπες. Από τις άλλες τόσες "γυναικείες" είχα δει μόνο δύο. Και δεν ήθελα να τσεκάρω καμία άλλη. Δηλαδή οι κύριοι υπεύθυνοι στο Public θεωρούν ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να δει ταινίες σαν το Braveheart για άλλο λόγο από το να θαυμάσει τους κοιλιακούς του εκάστοτε πρωταγωνιστή? Ή ότι πρέπει να βλέπει μόνο ταινίες σαν το Λυκόφως? Τι ποσοστό από μας περνάνε για χαζογκόμενες? -.-

Δεν διαφωνώ ότι υπάρχουν κοπέλες που δεν βλέπουν περιπέτειες, fantasy και science fiction. Αλλά δεν μπορούν να μας βάζουν όλες στο ίδιο τσουβάλι. Μια κοπέλα δεν μπορεί να ευχαριστηθεί το Game of Thrones, τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, τα Star Wars, το Kill Bill, μια οποιαδήποτε ταινία που το βασικό της κοινό είναι αντρικό? Με την ίδια λογική, δεν καταλαβαίνω γιατί όταν λέω πως μου αρέσουν οι Manowar με κοιτάνε σαν να έχω ξεφύγει από το Δαφνί. Ναι, αγαπητοί μου, το ξέρω πως οι περισσότερες κοπέλες που ξέρετε ακούνε ελαφρολαϊκά, ποπ και στην καλύτερη Within Temptation, αλλά υπάρχουν κι άλλα γούστα εκεί έξω. Και οκ, δεν παίζω video games. Μου αρέσουν, αλλά μετά από λίγο τα βαριέμαι και δεν μπόρεσα ποτέ να ολοκληρώσω κάποιο. Γι' αυτό το λόγο προτιμώ να διαβάζω τις νουβέλες τους. Τόσο περίεργο σας φαίνεται όταν ανακαλύπτετε πως ξέρω την ιστορία επειδή την έχω διαβάσει αναλυτικά?

Εντωμεταξύ την πρώτη φορά που μπήκα στο Fantasy Shop με κοιτούσαν λες και δεν είχαν ξαναδεί κοπέλα εκεί μέσα. Τόσο λίγες πια ασχολούνται με τη φανταστική λογοτεχνία? Και φαίνονταν κι έκπληκτοι όταν ανακάλυπταν πως ήξερα ήδη πολλά από τα βιβλία που μου πρότειναν. Και στην τελική γιατί να μην τα ξέρω? Δόξα τους Εφτά, όταν με ενδιαφέρει κάτι το ψάχνω από μόνη μου, δεν περιμένω από άλλους να με πληροφορήσουν.

Κάτι άλλο που μ' ενοχλεί είναι η κατηγοριοποίηση των media στα περιοδικά. Στα κατεξοχήν αντρικά περιοδικά εγώ βρίσκω περισσότερα πράγματα που με ενδιαφέρουν απ' ό,τι στα γυναικεία. Έχω πετύχει άρθρο για τον Peter Dinklage (Tyrion Lannister) σε αντρικό περιοδικό, παρουσίαση του Aealo των Rotting Christ στην αντρική στήλη του περιοδικού του Public... Σε γυναικείο, πέρα από το fangirling για το πόσο άντρας είναι ο Viggo Mortensen (που είναι, αλλά όταν οι συντάκτες δεν ξέρουν να γράψουν σωστά ούτε το όνομα του χαρακτήρα του, χέστα και φασκέλωστα), δεν υπάρχει τίποτα σοβαρότερο.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, μεγάλωσα χωρίς αδέρφια και με ελάχιστους φίλους. Αυτό μου άφησε περισσότερο χρόνο για να καλλιεργήσω τα ενδιαφέροντά μου. Μπορεί κοινωνικά να μην έχω μεγάλη εμπειρία, μπορεί να μην είμαι καλή στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, αλλά μπορείς να βασιστείς πάνω μου για ένα πράγμα: όταν μιλήσω για μια σειρά, για μια ταινία, για ένα συγκρότημα, για ένα βιβλίο που μου αρέσει και το 'χω ψάξει, θα ξέρω για τι πράγμα μιλάω. Δεν συνηθίζω να λέω λόγια του αέρα ούτε να μιλάω για πράγματα που δεν γνωρίζω. Και δεν μπορεί κανείς να μου πει πως "δεν ξέρω αρκετά" ή "δεν έχω καεί αρκετά" μόνο και μόνο επειδή είμαι κοπέλα. Όποιος το πει σοβαρά, θα έχει να αντιμετωπίσει την οργή ενός Ράβενκλοου και την ικανότητά του να σκοτώσει κάποιον με ένα από τα 1250 αντικείμενα που υπάρχουν σε ένα μέσο δωμάτιο. Συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του δωματίου.