25/5/11

Panty & Stocking with Garterbelt

Μπορώ να δω τις εκφράσεις σας. "Τι εννοείς, Βρακάκι και Κάλτσα με Ζαρτιέρα? Ο.Ο" Χαλαρώστε, anime είναι xD Κι ένα πολύ καμένο anime, at that.

Για αρχή, νομίζω πως αρκεί αν πω ότι είναι του ίδιου στούντιου (:Ρ) που έβγαλε Neon Genesis Evangelion, Tengen Toppa Gurren Lagann, FLCL, Dead Leaves και πολλά άλλα. Άρα φαίνεται καθαρά πως θα είναι και αυτό:
-κάφρικο
-καμένο
-σάπιο
-random
-ecchi/fanservice
-με άκυρο τέλος
-χωρίς δεύτερη σεζόν αν και την χρειάζεται.
Οκ, αυτό το τελευταίο σβήστε το. Υπάρχουν όντως σχέδια για δεύτερο κύκλο.

Το animation του μοιάζει με δυτικό και ειδικά με Powerpuff Girls, Dexter, Fineas and Furb και γίνεται πιο κλασικό anime στις σκηνές μεταμόρφωσης και σε κάποια close ups. Όμως το σενάριο δεν είναι αντίστοιχου στυλ! Με τίποτα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί "παιδικό" μιας και είναι τίγκα στα σεξουαλικά υπονοούμενα και αστεία. Και όχι μόνο θα έλεγα. Στο πρώτο κιόλας επεισόδιο, οι πρωταγωνίστριες-έκπτωτοι άγγελοι αντιμετωπίζουν ένα Ghost φτιαγμένο από... περιττώματα. Οπότε καταλαβαίνετε πως αν δεν έχεις γερό στομάχι -ή τουλάχιστον αν τρως εκείνη την ώρα- πολύ απλά ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ. Και σταματάς να διαβάζεις το ριβιού εδώ και τώρα xD

Για όσους από εσάς δεν πτοούνται, ας συνεχίσουμε. Η μία εκ των πρωταγωνιστριών, η Panty, είναι μια bitchy ξανθιά που δεν μασάει μία και που της αρέσει -σε υπερβολικό βαθμό- το σεξ. Ανέφερα ότι το εσώρουχό της μπορεί να γίνει περίστροφο ονόματι Backlace? Η αδελφή της, η Stocking, είναι goth loli, έχει μπλε-ροζ μαλλιά, λατρεύει τα γλυκά και οι κάλτσες της γίνονται κατάνες (Stripes I & II). (Την αγαπώ.) Τσακώνονται συνεχώς και για ασήμαντους λόγους, αλλά αγαπιούνται πάρα πολύ έστω κι αν δεν το παραδέχονται. Έχουν εκδιωχθεί από τον Παράδεισο λόγω άστατου lifestyle και γι' αυτό πρέπει τώρα να βρουν τρόπο να ξαναγίνουν δεκτές. Βοηθοί τους είναι ο μαύρος-γκέι ιερέας Garterbelt, ο geek Brief και το σκυλάκι-φερμουάρ Chuck (ευτυχώς όχι Norris) που τρώει τόσο ξύλο σε κάθε επεισόδιο που λες πώς και δεν έχει πεθάνει ακόμα. Αν και αυτό εξηγείται στο επ. 10 :Ρ

Οι κακοί αλλάζουν σε κάθε επεισόδιο και γενικά αναφέρονται ως Ghosts, πνεύματα που έγιναν ήβολ από κάποια ανθρώπινη αδυναμία ή κάποιον περίεργο θάνατο. Οι στάνταρ κακές βέβαια είναι οι δαιμόνισσες Scanty & Kneesocks -που για κάποιο λόγο είναι πολύ πιο οργανωμένες και τακτικές από τις Panty & Stocking.

Φυσικά, το anime μέσα σ' όλα τ' άλλα είναι και παρωδία. Αν κάτσω να γράψω όλα τα πράγματα στα οποία κάνει reference θα ξημερώσουμε. Θα αναφέρω ενδεικτικά Transformers, Watchmen, From Dusk Till Dawn, High School Musical, Kill Bill, Pulp Fiction, Sailor Moon και Power Rangers. [Περισσότερα εδώ: http://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/ShoutOut/PantyAndStockingWithGarterbelt] Αποτελείται από μόλις 13 επεισόδια κι ένα special και το soundtrack έχει κυρίως electronic-dance μουσική με personal favorite το τραγούδι της μεταμόρφωσης.

Συνολικά θα του έβαζα ένα 8/10. Δεν είναι το αριστούργημα της δεκαετίας, δεν σε βάζει να σκεφτείς, δεν έχει καν μια σταθερή πλοκή, όμως έχει χιούμορ, καταιγιστική δράση και πολύ κάψιμο. Για το είδος του, αυτό είναι αρκετό ;)

Repent! xD

8/5/11

On fashion and diversity

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει όλοι να φοράμε τα ίδια πράγματα. Βγαίνω έξω, πχ. σε κάποιο multiplex ή mall. Οι περισσότεροι -για να μην πω όλοι- είναι τόσο απελπιστικά όμοιοι που ούτε φάτσες δεν ξεχωρίζουν. Ίδια ρούχα (πολλές φορές και ίδιας φίρμας!), ίδια παπούτσια, ίδια μαλλιά, ίδιο βάψιμο, ίδιες συζητήσεις. Αυτός είναι και ένας λόγος που δεν πάω και τόσο συχνά πλέον. Δεν αντέχω την μονοτονία. Μέσα στο πολύχρωμο πλήθος, τους βλέπω όλους ίδιους.

Μου τη δίνει λοιπόν όταν μπαίνει κάπου μια κοπέλα ντυμένη λίγο διαφορετικά και την κοιτάνε λες κι είναι εξωγήινη. Το έχω ζήσει κι εγώ. Αν ντυθείς με κοστούμι (που εμένα αν μου κόψεις τα κοστούμια μου κόβεις τη ζωή. Είναι το μόνο "επίσημο" ρούχο στο οποίο νιώθω άνετα), ή κάτι χίπικο ή γοτθικό ή έστω δεν βάλεις τζιν σωλήνα και low cut Converse (τα οποία μισώ γιατί είναι ο ορισμός της χαζοτρεντιάς) αλλά κάτι πιο κλασικό θα εισπράξεις βλέμματα απορίας και ορισμένες φορές περιφρόνησης. Γιατί? Γιατί πολύ απλά δεν είσαι τρέντι!

Και τι θα πει να είσαι τρέντι? Να φοράς τα πιο και-καλά-μοδάτα ρούχα από Zara, Bershka και Pull & Bear και φυσικά ή μπαλαρίνες ή τα προαναφερθέντα σταράκια. Ή, αν είσαι άνω των 19-20, να φοράς 12ποντη γόβα όπου και να πας. Φυσικά, η επιλογή του να βάλεις αρβύλες, τις μπότες ή και τα slouchy της Converse ή να ψωνίσεις από οπουδήποτε αλλού για κάποιους αυτομάτως σημαίνει ότι δεν ξέρεις να ντύνεσαι, ότι δεν ακολουθείς τη μόδα και ότι είσαι φρικιό.

Κι εδώ έρχομαι και λέω. Ναι ρε φίλε, αν το θέτεις έτσι γουστάρω να είμαι φρικιό. Γουστάρω να φοράω vintage. Γουστάρω αντί για το στενό τζιν να είμαι με το κλασικό σε ίσια γραμμή. Γουστάρω να φοράω μαύρα αντί να βάζω πάνω μου την Άρτα και τα Γιάννενα από στρασάκια, σχεδιάκια και λοιπές μαλακίες. Γουστάρω όταν πηγαίνω σε γάμους να είμαι η μόνη που φοράει δαντελένιο φόρεμα ενώ όλες οι άλλες είναι σαν να φοράνε κομπινεζόν. Γουστάρω να είμαι διαφορετική. Όχι για να είμαι, αλλά γιατί Μ' ΑΡΕΣΕΙ.

Κι αυτή, να σημειώσω, είναι κυρίως νοοτροπία κομπλεξικών εφήβων. Το διαφορετικό δεν μας βολεύει, δεν το κάνουμε παρέα, δεν το θέλουμε στο περιβάλλον μας. Γιατί πολύ απλά δεν είναι σαν κι εμάς. Γιατί ό,τι ξεκινάει από τα ρούχα συνήθως φτάνει πολύ βαθιά. Κι αυτό δεν μπορούν να το χειριστούν. Τους πέφτει βαρύ και δύσκολο. Οπότε προτιμούν να το κοροϊδεύουν, χωρίς να κάνουν καν μια προσπάθεια να το καταλάβουν.

Το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν και μεγαλύτεροι που σκέφτονται έτσι. Άνθρωποι που δεν ξεπέρασαν ποτέ τα κόμπλεξ τους σχετικά με τη διαφορετικότητα, είτε στη μόδα είτε σε οτιδήποτε άλλο. Μερικές φορές σκέφτομαι πως θα μου άρεσε να δουλέψω σε κάποιο περιοδικό μόδας. Όμως όντως θα μου άρεσε? Ή θα με έβαζαν να αλλάξω το στυλ μου για να με κρατήσουν στη δουλειά? *ο Διάβολος φοράει Πράντα reference* Κι έτσι πάντα οδηγούμαι στο εξής δίλημμα: παραιτούμαι επειδή πραγματικά δεν μ' αρέσει να μου υπαγορεύουν το πώς θα ντυθώ, ή κάθομαι και απλώς προσπαθώ να προσαρμόσω το στυλ μου σ' αυτό που θέλει το αφεντικό? 
(Να πω την αλήθεια, σαν Lawful Neutral τύπος, δύσκολα παραβαίνω τους κανόνες ακόμα κι αν δεν συμφωνώ μαζί τους. Άρα γενικά τείνω προς τη δεύτερη επιλογή. Εκτός κι αν με νευριάσουν, οπότε άντε γεια.) 

Να σημειώσω πως δεν έχω κανένα πρόβλημα με όσους ακολουθούν τη μόδα και τα trends. Μερικά τα ακολουθώ κι εγώ, όπως φέτος την δαντέλα ή τις ψηλές κάλτσες -αν και μου άρεσαν πολύ πριν κυκλοφορήσουν ευρέως. Απλά τώρα είναι πιο εύκολο να τα βρεις. Πρόβλημα έχω με την αρνητική και "θαφτική" αντιμετώπιση προς το διαφορετικό και με την μαζοποίηση. Οκ κι εμένα κάποια πράγματα που κυκλοφορούν δεν μου αρέσουν. Πχ. ποτέ δεν μου άρεσαν τα Vans και τα Paul Franc. Τα θεωρώ από τα χειρότερα που έχει βγάλει η μοντέρνα μόδα. Αλλά δεν θα πω ποτέ πως είναι κατώτερος αυτός που τα φοράει, ειδικά αν δεν τον ξέρω. Αφού του αρέσουν, τέλος. Ποια είμαι εγώ που θα του πω πώς να ντυθεί;

Και τώρα θυμήθηκα μια φάση που έγινε στο HW πριν ενάμιση χρόνο περίπου. Υπάρχει ένα τόπικ "Ντύσιμο", και για μια περίοδο μας είχε πιάσει όλους και ποστάραμε κάθε μέρα τι ρούχα είχαμε φορέσει. Οπότε κάποια στιγμή έγινε ο εξής διάλογος:
Α: Απλό τζιν, μπλούζα Clash, μαύρες αρβύλες.
Β: Αρβύλες? Πολύ out of style νομίζω. Καλύτερα παπουτσάκι adidas all star (το κλασικό) ή κανένα armani άσπρο καλοκαιρινό. Επίσης παντελόνι takeshy και καμιά guess ή love moschino μπλουζίτσα με armani ή cavalli ζώνη και γυαλάκι carrera ή prada
.

Γ: Φοράς και τα ρούχα ή μόνο τις ταμπελίτσες?
Αυτολεξεί όμως. Φυσικά πεθάναμε στα γέλια γιατί όλοι είχαμε θυμώσει με την αντιμετώπιση του Β. Με ποιο δικαίωμα λες στον άλλο τι να φορέσει? Και μάλιστα όταν είναι εντελώς εκτός του στυλ του? Γιατί πιστεύεις ότι θα αλλάξει στυλ για να σε ικανοποιήσει? Ίσως εσύ να το έκανες. Αν είσαι fashion & brands victim οκ, θα ήταν αναμενόμενο. Αλλά μην πιστεύεις ότι είναι όλοι έτσι. Για κάποιους από μας το να είμαστε φορτωμένοι με φίρμες δεν είναι τόσο σημαντικό όσο πιστεύεις. Για την ακρίβεια, δεν είναι καθόλου σημαντικό. 

"Η μόδα θα αλλάξει, το στυλ δεν θα πεθάνει ποτέ". Αν όλοι το ακολουθούσαμε αυτό, πιστεύω πως θα υπήρχε περισσότερη ποικιλία στους δρόμους. Δε λέω να μην ντυνόμαστε καλά ή/και μοδάτα. Απλώς να είμαστε ο εαυτός μας και να ντυνόμαστε για μας, επειδή πραγματικά μας αρέσει κι όχι επειδή μας το επιβάλλει κάποιος, συνειδητά ή ασυνείδητα. Μερικές φορές χρειάζεται να λέμε και όχι σε ό,τι μας σερβίρουν. Κι όταν ξεκινάς από τα ρούχα, σταδιακά θα φτάσεις και στη μουσική, και στα βιβλία, και στην πολιτική και σε ό,τι άλλο μπορεί κανείς να σκεφτεί.

4/5/11

Random thoughts

Ξέρω ότι δε σας νοιάζει και ιδιαίτερα, αλλά ζω ακόμα :Ρ

Θέλω να γράψω κάτι με νόημα αλλά δεν ξέρω τι.


Πφφφ, ποιος κάθεται για 2 μήνες μάθημα ακόμα? Πρέπει λέει να βγάλουμε την ύλη των Ιαπωνικών μέσα στο καλοκαίρι. Ενώ δίνουμε τον Δεκέμβρη. *shoots herself*


Ψήνομαι για cosplay Saber από Fate/Stay Night. Αλλά η πανοπλία της είναι πανδύσκολη κι εγώ δεν ξέρω να ράβω ούτε έχω τόση υπομονή, άρα θα πάω για το απλό της outfit.


Βαριέμαι, βαριέμαι και βαριέμαι.


Ανακάλυψα ότι θα ήθελα να ψοφήσουν όλοι οι ψευτονταήδες του κόσμου. Ή τουλάχιστον να πέσουν σε χειμερία νάρκη και να ξυπνήσουν σωστοί άνθρωποι.


Απόψε είδα το όνειρο με την μεγαλύτερη συνοχή ever. Κι ήταν και τεράστιο.


Θέλω έναν καινούριο κορσέ αλλά να μπορώ να τον φοράω και καθημερινά. Και κατά προτίμηση σε μαύρο-μωβ. Τρέχα γύρευε δηλαδή.


Έχω τέσσερα βιβλία να τελειώσω και άλλα τέσσερα να αρχίσω. Για να μην αναφέρω τα άπειρα pdf. Ωραία, θα είμαι αρκετά απασχολημένη το καλοκαίρι :Ρ


Θέλω D&D. Τώρα. Μου έλειψαν οι καφρίλες μας.


Για πρώτη χρονιά δίνω σημασία στις συνεντεύξεις στο ΟΛΑ 11 μόνο και μόνο επειδή στο videowall πίσω απ' τους καλεσμένους έχουν slideshow με wallpapers από anime. Τα πάντα όλα έχω δει εκεί πέρα λέμε.


Έχω ένα σωρό άρθρα να μεταφράσω για το Durmstrang στο HW. Θα μπορούσα να τα βάλω στο Google Translator αλλά ακόμα κι ένα 10χρονο θα έκανε καλύτερη δουλειά από αυτό το πράγμα.


Εδώ και ένα χρόνο μου'χει κάτσει να μεταποιήσω τις τεραστίων διαστάσεων μπλούζες του Hammer σε στράπλες τοπάκια. Δυστυχώς η μάνα μου δεν προλαβαίνει να με βοηθήσει, κι αν πάω να τις φτιάξω μόνη μου θα τις καταστρέψω.


Είδα κάτι λίγα τον πριγκιπικό γάμο μόνο και μόνο επειδή εκείνη την ώρα τρώγαμε και δεν μπορούσα να αποφύγω την τηλεόραση. Και πραγματικά μόνο η νύφη μ' άρεσε από όλο αυτό το πανηγύρι.


Έχασα δύο μύτινγκς μέσα στο Πάσχα. Την τύχη μου μέσα. Και με τις Πανελλήνιες των λυκειοπαίδων το επόμενο αναμένεται να γίνει... στην ταινία. Δηλαδή τον Ιούλιο -.-


Μου'χει κολλήσει εδώ και δύο μέρες το Creep των Radiohead. Για την ακρίβεια η διασκευή του από Northern Kings. Έχω φτάσει στο σημείο να αυτοχαστουκίζομαι μπας και βγει απ' το κεφάλι μου.


Sabaton - Coat of Arms. Σουηδικό συγκρότημα έγραψε τραγούδι για την ιταλική εισβολή στην Ελλάδα το '40. Αν το έγραφε ελληνική μπάντα, θα τους κατηγορούσαμε αμέσως για εθνικισμό.


Απύθμενο φέιλ. Πηγαίνουμε στο χωριό και βάζω στον πατέρα μου να ακούσει το προαναφερθέν τραγούδι, εξηγώντας του και το θέμα. Δεν δίνει πολύ σημασία. Γυρνάμε απ' το χωριό, προχτές, και το ξανακούει. Πάλι δε δίνει σημασία. Χτες του το στέλνουν σε mail. Αντίδραση: "Γιαννούλα έλα να ακούσεις τους Sabaton". Δική μου αντίδραση: "Τους ξέρω τους Sabaton -.- Το Coat of Arms σου στείλανε ε? -.-"


Κάθε φορά που βγαίνω με το αγόρι μου, μένει η μυρωδιά του πάνω μου για τουλάχιστον 24 ώρες Ο.ο


Χτες φάγαμε butterfly shrimps. Ήταν τόσο γαμάτα που πήγα και βρήκα τη συνταγή για να τα φτιάχνουμε και στο σπίτι xD

Randomness τέλος (για σήμερα), over and out. Ja ne!