27/3/11

Art. More Art. DeviantART.

Μετά την ανάρτηση της Creepy Dreamer με τις αγαπημένες της εικόνες που έγινε άτυπο μπλογκοπαίχνιδο, είπα να κάνω κι εγώ μία κι όποιος θέλει το κάνει με τη σειρά του :Ρ

Οι 5 αγαπημένες μου εικόνες από το deviantART λοιπόν!


1. When They Cry - Bad End
Umineko fanart. Beatrice wins the game and feasts upon the entrails of her victims. Το αγαπώ όχι μόνο για το θέμα του και για το gore της κατάστασης, αλλά και για τον ρεαλισμό, τα χρώματα και τους φωτισμούς του.

2. Brutal Shred
Αίμα πάνω στην παρτιτούρα. Μου φάνηκε πολύ εντυπωσιακό το πόσο μπορεί να "καταστρέψει" κανείς τα δάχτυλά του παίζοντας κιθάρα.


3. The Soul Reflected
Vintage, ρομαντικό και μελαγχολικό μαζί <3 (Πάντα ήθελα έναν τέτοιον καθρέφτη :Ρ)


4. Fairy Portrait
Τόσο όμορφο! Με κέρδισε με το που το είδα στα εισερχόμενά μου. Το κοριτσάκι παίζει να μοιάζει με νεράιδα ακόμα και χωρίς την επεξεργασία. Υπέροχο χτένισμα, ρούχα, πόζα, τα πάντα.


5. Heart of Everything
Hellsing fanart, Alucard and Integra. Πρέπει να 'ναι το μακροβιότερο άβατάρ μου στο ΧΓ xD Μου θυμίζει Κυρά της Λίμνης και Αρθούρο, με όλιγον από βαμπιρισμό.

Αυτάαααααααα :Ρ Ja ne! ^.^

21/3/11

Eluveitie live!

Προχτές είδα λάιβ μία από τις πρώτες folk metal μπάντες που άκουσα και αγάπησα και πραγματικά έφυγα πολύ ικανοποιημένη. Παρόλο που εμφανίστηκαν στο An, με περίπου 300 άτομα στο κοινό, και παρά τα προβλήματα στον ήχο, οι Eluveitie έδωσαν ρέστα -κι όχι μόνο αυτοί, αλλά και τα support σχήματα.

Φτάσαμε λοιπόν στα Εξάρχεια κατά τις 7.30 το απόγευμα. Έξω απ' το club είχε αρκετό κόσμο αλλά οι πόρτες δεν είχαν ανοίξει οπότε περιμέναμε. Είχε αρχίσει και ψιχάλιζε, κάναμε και βολτούλες γύρω γύρω προς αποφυγήν πιασίματος και επιτέλους στις 9 παρά άρχισαμε να μπαίνουμε... Για κάποιο λόγο που εξακολουθεί να μου διαφεύγει, στην είσοδο μας στάμπαραν στο χέρι με τον Ace-of-Spades-έμβλημα-του-An O.o Πληρώσαμε τέλος πάντων, και για καλή μας τύχη υπήρχε κενή θέση στα πλάγια της σκηνής, στον "εξώστη" απ' όπου έβλεπες πολύ καθαρά και χωρίς να στραβολαιμιάζεσαι ή να κινδυνεύεις να φας ξύλο :Ρ

Μετά από κανά 5λεπτο βγήκε το πρώτο support, οι Aeon Aphelion. Παίζανε κάτι ανάμεσα σε doom/death κι ήταν αρκετά εντυπωσιακοί. Ωραία grunts, τρομερός κιθαρίστας και απίστευτα κολληματικά riffs. Προσέφεραν και το άλμπουμ τους τζάμπα απ' ό,τι κατάλαβα αλλά δεν πήγα να το πάρω :Ρ Παίξανε καμιά 10αριά τραγούδια (από τίτλους δεν θυμάμαι τίποτα) και μας αφήσανε για να έρθουν οι Randomwalk. Κι αυτοί ήταν κάτι σε gothic/death... ο τραγουδιστής τους έμοιαζε με βαμπίριον πάντως Ο.ο Καλοί ήτανε, ωραίες μελωδίες και πολλή θεατρικότητα, αλλά ολίγον ψωνάρες, όχι ότι μας χάλασε βέβαια xD Άλλο ένα 45λεπτο μ' αυτούς και μετά περιμέναμε για το main act...

...που βγήκε γύρω στις 11 αφού είχε στήσει όλον τον εξοπλισμό σχεδόν μόνο του και πάνω που αναρωτιόμασταν πώς θα χώραγαν 8 άτομα στη σκηνή xD
Setlist λοιπόν!
  • Otherworld
  • Nil
  • Bloodstained Ground
  • Gray Sublime Archon
  • Your Gaulish War
  • Inis Mona
  • Thousandfold
  • Slania's Song
  • Quoth the Raven
  • Omnos
  • The Song of Life
  • AnDro
  • Kingdome Come Undone
  • (Do)Minion
  • Primordial Breath
  • Uis Elveti
  • Tegernako

Highlights:
  • Το τιγκάρισμα στα κοπλιμέντα στυλ "είστε το πιο insane κοινό έβερ" από τον Chrigel -σε σημείο που να αναρωτιόμαστε αν λέει τα ίδια σε όλα τα λάιβ.
  • Το μάθημα γαελικών από την Anna στο Slania's Song :Ρ
  • Ο χορός/κοπάνημα/παράνοια στα Tegernako και Inis Mona. Τα αγαπημένα μου κιόλας. Τυχαίο? Δε νομίζω Β)
  • Το moshpit και το wall of death που έβαλε κάποιους να κάνουν ο Chrigel. Σε φάση "αποδείξτε μου πόσο τρελοί είστε κι ας είστε λίγοι".
  • "This is the smallest stage we've ever played on". Ναι, το ξέρουμε. Κι είστε τυχεροί που ήμασταν και τόσοι ενώ έπαιζαν ταυτόχρονα Paradise Lost και Manowar σε άλλες venue/πόλεις :Ρ
  • Το ότι έπαιξαν τα encore χωρίς καν να φύγουν απ' τη σκηνή επειδή δε χώραγαν xD
  • Song of Life. O Chrigel ξεκινάει να βγάλει την εισαγωγική κραυγή... και δεν ακούγεται τίποτα. Εγώ: *facepalm*. Καταραμένα μικρόφωνα >.<
Αυτά πάνω-κάτω. Για 25 ευρώ που δώσαμε πολύ καλά ήταν, οι Eluveitie δεν έχαναν νότα κι ήταν και πάρα πολύ επικοινωνιακοί. Το κέφι είναι μεταδοτικό τελικά -ακόμα και μένα που με είχε πιάσει νύστα σε κάποια φάση μου πέρασε με το που άρχισαν να παίζουν :Ρ

Damn. Πρέπει να πάρω αυθεντικό το Slania. Είναι δισκάρα κι ενώ το είχα το είχα παραβλέψει εντελώς :Ρ
A blatu blande bitos biuon
A m' atrila, a ma Helvetia...
 

Ja ne! ^.^

16/3/11

Just leave me alone

Αν υπάρχει ένα πράγμα που δεν αντέχω, αυτό είναι η πίεση. Είναι ένας λόγος που δεν έκανα σχέσεις. Φοβόμουν ότι δεν θα ήμουν πια ελεύθερη να κάνω ό,τι θέλω ή ότι θα αναγκαζόμουν να κάνω πράγματα που δεν θέλω. Τελικά το έπαθα, και όχι από σχέση, αλλά από φίλο, που είναι χειρότερο.

Έχω φτάσει σε σημείο να φοβάμαι πως αν δεν μιλήσουμε για 2-3 μέρες μπορεί να πάει και να φουντάρει. Μένουμε μακριά και πιστεύει πως ο μόνος τρόπος για να μην τον ξεχάσω είναι να του μιλάω κάθε μέρα, για κανά 5ωρο, στο μσν. Είχα και γκρίνια αν οι ώρες δεν ήταν 5 αλλά 3... μέχρι που ξέσπασα. Μπορώ να έχω πολλή υπομονή αν θέλω, αλλά αν με τσαντίσεις δεν καταλαβαίνω τίποτα.

Το πρόβλημα είναι πως δεν καταλαβαίνει ότι με πιέζει. Με έχει γεμίσει ψυχαναγκασμούς. Θα στενοχωρηθεί και για την πιο ασήμαντη αφορμή, και μετά θα αναγκαστώ να απολογούμαι και να δικαιολογούμαι. And I hate that. Του έχω πει τόσες φορές να σταματήσει να με πιέζει που νιώθω ότι στην επόμενη θα πάρω τηλέφωνο και θα τον ξεχέσω. Πραγματικά, είναι καλό, χρυσό παιδί, ευγενικός, μαζεμένος, αλλά είναι ΤΟΣΟ κολλημένος πάνω μου και δεν το συνειδητοποιεί καν! Δηλαδή ανυπομονώ να βρει κοπέλα μπας και με αφήσει λίγο ήσυχη! Στην τελική, ούτε το αγόρι μου δεν με πιέζει τόσο!

Μερικά παραδείγματα. Έχει παραδεχτεί κι ο ίδιος πως θα ήθελε να μην βγω καμιά φορά για να κάτσω μαζί του στο μσν. Σόρι καλέ μου, αλλά όσο φίλοι και να είμαστε, αυτό δεν μπορώ να το κάνω. Έχω και ζωή ξέρεις. Έπειτα, έχει τύχει να αργήσω να μπω μσν ή να μην μπω καθόλου για χ,ψ λόγους. Αμέσως αρχίζουν τα σμς. Άκου κάτι. Θα μπαίνω όποτε θέλω ΕΓΩ και ΑΝ θέλω και για όση ώρα θέλω. Και δεν πρόκειται να με κάνεις να νιώσω ένοχη γι' αυτό.

Ξύπνησα σήμερα στις 8 και κάτι από ένα ηλίθιο όνειρο και δεν ξέρω μετά πώς έγινε, αλλά άρχισα να σκέφτομαι τι θα κάνω το Πάσχα, που δεν θα έχω ίντερνετ, και που θα με ταράξει στα σμς. Η προφανής λύση είναι να του πω να μην στέλνει κάθε μέρα, αλλά και που το είχα πει τα Χριστούγεννα, τι άλλαξε? Τίποτα. Ίσα ίσα, μου ήρθε και 26 ευρώ ο λογαριασμός από τα μηνύματα. Η δεύτερη λύση είναι να παίρνω εγώ τηλέφωνο κάθε δυο μέρες μπας και ηρεμήσει. Αλλά πρώτον δεν μου αρέσουν τα τηλέφωνα και δεύτερον δεν παίρνω αν δεν έχω κάτι να πω (και γενικώς δε μιλάω αν δεν έχω κάτι να πω). Αν θες κουβεντούλα με τις ώρες περί ανέμων και υδάτων ψάξε αλλού.

Τέλος πάντων αγχώθηκα, δεν μπόρεσα να ξανακοιμηθώ και μπήκα να γράψω τον πόνο μου. Γιατί πραγματικά αν τα βγάλω πάνω του μαύρο φίδι που τον έφαγε. Θα έχει ΠΟΛΛΑ να ακούσει και δεν θα του αρέσει. Βέβαια αν φτάσω στο απροχώρητο και τον παρατήσω (που δεν είναι και απίθανο, δεδομένου το πόσο με έχει αγχώσει) πλέον δεν θα με νοιάζει ό,τι κι αν κάνει. Ουφ. Τα'πα. Ευχαριστώ πολύ που με ανεχτήκατε, γεια σας :Ρ