24/7/10

Αφιέρωμα: Memorabilia

Με αφορμή κάποιες πρόσφατες αγορές, είπα να κάνω μια ανάρτηση αφιερωμένη σ' αυτά τα εξαίσια συλλεκτικά πράγματα που ενθουσιάζουν κάθε πωρωμένο με κινηματογράφο, anime, μουσική κ.ο.κ.: τα γνωστά σε όλους μας memorabilia ή merchandise.

Ας ξεκινήσω αναφέροντας τι έχω (μερικά από τα παρακάτω τα βλέπετε αριστερά):
  • το One Ring, ασημένιο α. για να το φοράω, β. γιατί το χρυσό είναι πολύ κιτς για τα γούστα μου
  • μινιατούρες από: Minas Tirith, Gollum, Millennium Falcon, Star Destroyer, Jedi Starfighter
  • κονκάρδες από: Lock, Shock και Barrel, 4 της Victoria Frances και κάμποσες συγκροτημάτων που ούτε ξέρω πού τις έχω
  • μπρελόκ: Jack & Sally και Anakin vs. Obi-Wan
  • το Evenstar
  • ένα στυλό της Sailor Moon το οποίο originally ήταν παιχνίδι :Ρ (οι παλιότεροι ίσως το θυμούνται)
  • κρεμάστρα-τρισδιάστατος Καθρέφτης του Έριζεντ
  • τα γάντια του Alucard
  • τσάντες: Nightmare before Christmas και AC/DC
  • ημερολόγιο τοίχου Victoria Frances και Two Towers (δεν υπάρχει στη φωτό επειδή το κατέστρεψα μόλις τελείωσε ο χρόνος. Παρόλα αυτά, ακόμα έχω τις φωτογραφίες)
  • αν πιάνονται κι αυτά, τον επίσημο κινηματογραφικό οδηγό του Άρχοντα, το "Μάχες και Όπλα της Μέσης-γης" και το prequel comic του Πανίσχυρου Μεγιστάνα των Νίντζα
Όσον αφορά το τι θέλω... αφήστε, η λίστα τείνει προς το άπειρο και τα λεφτά μου προς το μηδέν :Ρ Πάντως επόμενοι στόχοι είναι η μινιατούρα του Argonath, μια τσάντα Hellsing και ένα lightsaber.

Γιατί λοιπόν αγαπάμε τόσο τα πράγματα από τις αγαπημένες μας ταινίες/anime/συγκροτήματα/whatever? Μερικές θεωρίες:
  • Επειδή μας θυμίζουν την αγάπη μας συνέχεια.
  • Επειδή μπορούμε να τα κουβαλάμε παντού αν είναι στο κατάλληλο μέγεθος.
  • Επειδή γίνονται ωραιότατα εναλλακτικά διακοσμητικά.
  • Επειδή -ειδικά αν είναι δώρα- έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία.
  • Επειδή σχεδόν πάντα έχουν ΚΑΙ χρηματική αξία και είναι κάτι που μπορούμε να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας.

Όπως καταλαβαίνετε κάθε συλλέκτης (μικρός ή μεγάλος) που σέβεται τον εαυτό του προσέχει πολύ αυτά τα πραγματάκια. Δεν νομίζω να ήθελε κανείς να πιάσει ο μικρός του ξάδερφος το υπερσυλλεκτικό X-Wing που αγόρασε με κόπους και αιματηρές οικονομίες νομίζοντάς το για παιχνίδι και να το σπάσει, ή η μικρή του ανιψιά να αρχίσει να παίζει με τη μινιατούρα της Coraline (onii-san για σένα μιλάω :Ρ) λες κι είναι Barbie. Προσωπικά έτσι και κανένα μικρό έπιανε τη Minas Tirith για να την κάνει σπίτι της Polly Pocket θα το έκανα με τα κρεμμυδάκια κι έτσι και την χάλαγε θα έβαζα τους γονείς του να μου την ξαναγοράσουν. 

Το ότι δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας όταν γίνονται συζητήσεις περί movie stuff είναι επίσης γεγονός. Και γιατί? Επειδή για κάποιον περίεργο λόγο κάποιοι που δεν ασχολούνται νομίζουν ότι μαζεύουμε παιχνίδια -.- (Για έναν άλλο περίεργο λόγο, οι περισσότεροι που το πιστεύουν αυτό είναι κοπέλες). Και αυτή είναι η πιο λάθος κουβέντα να πεις σε συλλέκτη. Δηλαδή συγνώμη. Βλέπεις (δεξιά) τη μινιατούρα της Seras να κουβαλάει το Harkonnen που είναι πιο μεγάλο κι απ' την ίδια. ΠΩΣ ΣΤΟ ZEHEL ΤΟ ΘΕΩΡΕΙΣ ΑΥΤΟ ΚΟΥΚΛΑ???? Πώς θεωρείς ότι θα το δώσω ποτέ για παιχνίδι στα παιδιά μου? Κοπελιά, αυτό είναι ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ. Γκέγκε? Άντε μου στον Ayanami τώρα.

(Sorry για το ξέσπασμα αλλά όταν ακούω το "κούκλες είναι?" με πιάνουν τα διαόλια μου.) 

Επειδή έχω να βγω, θα κλείσω με μια διαπίστωση: υπάρχουν αρκετοί συλλέκτες που δουλεύουν σχεδόν αποκλειστικά για να μεγαλώνουν τη συλλογή τους, πέρα από την ικανοποίηση των βασικών τους αναγκών. Έχω βάσιμες υποψίες πως θα γίνω μια τέτοια :Ρ

Καληνύχτες και φιλιά ^.^

20/7/10

Ranting... again

Το καλοκαίρι μου γαμήθηκε τελείως. Είναι το τελευταίο μου ως φοιτήτρια (αν σκεφτούμε ότι με λίγη τύχη το πολύ τα Χριστούγεννα θα έχω πάρει πτυχίο) και ήθελα να το κάψω, και αντί γι' αυτό κλείστηκα στην Αθήνα, να κατεβαίνω κάθε τόσο Πειραιά για να προσέχω τη μάνα μου που έκανε εγχείρηση και να μην τρώω και καλά. Να, πάλι πεινάω τώρα. Και δε θα πάμε και Βουλγαρία απ' ό,τι φαίνεται.


Ένιγουεϊ, προχτές βγήκαμε στο Γκάζι με τα παιδιά για να τους κεράσω αλλά ήταν μέτρια τα πράγματα. Ήθελα να κάτσουμε 45 Μοίρες, στην ταράτσα, αλλά την ώρα που φτάσαμε ήταν κλειστό και καταλήξαμε σ' ένα άλλο λίγο πιο δίπλα που δεν θυμάμαι καν πώς το λένε. Τουλάχιστον είχε ωραία κοκτέιλ :Ρ Μετά πήγαμε για κρέπες (όλη η γέμιση μας βγήκε στο φακελάκι -.-), έπειτα για περπάτημα και μετά σιγά σιγά το διαλύσαμε. Για μένα, στη γιορτή μου είχαμε περάσει καλύτερα. Και δεν μου έκαναν και δώρα (ακόμα).

Κατά τ' άλλα, σήμερα βγήκε η μαμά απ' το νοσοκομείο κι έχει τόση γκρίνια λόγω του εγκλεισμού που ξεσπάει πάνω μας. Και μένα και τον πατέρα μου μας έβγαλε άχρηστους. Για να μη μιλήσω για τις διαταγές. Που ξέρει ότι τις μισώ, αλλά εκεί! Σφουγγάρισα, έπλυνα τα πιάτα, πήγα σούπερ-μάρκετ κι έσκασα απ' τη ζέστη, αύριο θα βάλω και σκούπα... Άντε να της βγάλουνε τα ράμματα να ηρεμήσουμε όλοι! Αφήστε που βγήκαν ο Ηλίας με τη Ρέα και τη Νατάσα και δεν πήγα μαζί τους για να κάνω όλα αυτά -.- Τώρα θέλει να πέσω να κοιμηθώ. Ποιος, εγώ, το βρικολακάκι! *random mumbling*

Είδα κι ένα όνειρο τελείως Pandora Hearts το μεσημέρι. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι συνέβαινε, αλλά η Alice (όχι του Carrol ρε!) ήταν εκεί ολοκάθαρα. Και σχεδόν σίγουρα διαδραματιζόταν στην Άβυσσο :Ρ Το anime το'χω φτάσει στο επ. 15 κι επιτέλους ΠΗΡΕ ΜΠΡΟΣ!!!! Α μα πια, μου'βγαλε την πίστη μέχρι να ανεβάσει ρυθμούς. Και να φανταστείτε ότι θεωρούσα το Death Note αργό άνιμε *rolls eyes* Μόλις τελειώσει θα πιάσω Blood+ και θα προσπαθήσω να συνεχίσω το Hetalia World Series που είναι ακόμη on hiatus (δηλαδή δεν έχει τελειώσει).

Εντωμεταξύ πριν από κανα-δυο βδομάδες είχα πετύχει τα blu-ray του Άρχοντα στο Μετρόπολις. Ήταν τόσο ζωντανό, τόσο γαμάτο, ένιωθες σαν να ήταν έτοιμο να βγει απ' την οθόνη το Fell Beast. Και αφού έψαξα λίγο, είδα πως το VLC λογικά υποστηρίζει BR-Rips και έβαλα όλη την τριλογία να κατεβαίνει *χοροπηδάει χαζοχαρούμενα* 

Την Πέμπτη θα μας βγάλει κι ο Ηλίας για τη γιορτή του (χρόνια πολλά onii-sama, omedeto ^.^) κι ευτυχώς του πήρα ήδη το δώρο του, ένα μυθιστόρημα του Warcraft από τα Fnac. Τα οποία κλείνουν κι έχουν εκπτώσεις από 20 μέχρι 50%. Κοινώς, τρέξτε :Ρ Εγώ επωφελήθηκα ήδη. Εκτός απ' το δώρο, πήρα και μια βαμπιρική ανθολογία χιλίων σελίδων. Και τα δύο μαζί, 22 ευρώ. Να, αυτά είναι:

 

 Αυτ(ι)ά. Καληνύχτες σας κι όνειρα γλυκά και απονήρευτα. Μάκια ^.^

16/7/10

Βαμπίρια! Βαμπίρια παντού!

Σιχαίνομαι τη φράση "οι βρικόλακες του Twilight είναι τόοοοσο τέλειοιιιιι" από άτομα που δεν έχουν διαβάσει ούτε ΕΝΑ κλασικό βαμπιρικό μυθιστόρημα. Ούτε μισή Anne Rice βρε αδερφέ. Όταν το ακούω βγάζω σπυριά, στην κυριολεξία. Μου 'ρχεται να πιάσω όσα (σωστά) βαμπιροβιβλία ξέρω, να τους τα τρίψω στη μούρη και να πω: "ΑΥΤΑ είναι πραγματικά βαμπίρ!" (Ναι, θέλω να τσακωθώ με Twitards. Δεν μπορώ, με τρώει ο κ****ς μου). Δηλαδή αν είναι για βαμπιρικό ρομάντζο, θα προτιμήσω το True Blood (ή Southern Vamps όπως είναι το κανονικό του όνομα) όπου τουλάχιστον οι ήρωες έχουν χαρακτήρα (σε σένα μιλάω Bella) ή το Underworld.

Δε χρειάζεται να πω πως αγαπώ Δράκουλα. Τι να συγκριθεί μαζί του. Πέραν του ότι είναι βασισμένος σε ιστορικό πρόσωπο (Vlad Tepes, a.k.a. the Impaler) και ότι το ομώνυμο μυθιστόρημα του Bram Stoker έχει γίνει υπερκλασικό με άπειρες κινηματογραφικές μεταφορές, κατά αρκετές μυθολογίες είναι και το πρώτο βαμπίρ. Κατά άλλες είναι ο Κάιν. Ο γνωστός. Κι από εδώ πάμε στο δεύτερο δημοφιλέστερο rpg μετά το Dungeons and Dragons, με όνομα Vampire: The Masquerade και Vampire: The Requiem. Για την πρώτη εκδοχή, έχουν κυκλοφορήσει και 13 βιβλία, που το καθένα αντιστοιχεί σε μια πατριά βρικολάκων, είναι γεμάτα ίντριγκες και δολοπλοκίες και σε αρκετά σημεία είναι σαδομαζοχιστικά και διεστραμμένα. Όπως πρέπει να είναι ένα βαμπίρ δηλαδή.

Εξάλλου οι αρχικοί μύθοι περί βρικολάκων έτσι τους παρουσίαζαν. Σάπια κινούμενα πτώματα που σηκώνονταν από τάφους, επιτίθονταν στους ανθρώπους και έσπειραν αρρώστιες. Οι βικτωριανοί συγγραφείς τους μετέτρεψαν σε πανέμορφα, γοητευτικά πλάσματα που τρέφονταν με αίμα και συμβόλιζαν τη σεξουαλική καταπίεση της εποχής. Η Καρμίλα του LeFanu είναι από τα καλύτερα παραδείγματα (διαβάστε το, αξίζει).

Μετά φυσικά έχουμε και την Anne Rice. Αν το όνομα δε σας λέει κάτι, θυμηθείτε τις ταινίες Interview with the Vampire και Queen of the Damned. Ε, αυτή τα έχει γράψει. Αν και η δεύτερη ταινία είναι μια απογοήτευση για όποιον τα έχει διαβάσει, γιατί είναι συρραφή δύο βιβλίων. Όλα της τα βιβλία με τον Λεστάτ μπαίνουν κάτω από την επικεφαλίδα Vampire Chronicles και στα ελληνικά δυστυχώς δεν έχουν μεταφραστεί. Βλέπετε, οι εκδοτικοί οίκοι είναι πιο απασχολημένοι προωθώντας μπούρδες του τύπου "Αιώνια δική σου" (μα σιρόπι??? ΣΙΡΟΠΙ????) και "Σημαδεμένη".

Κι ας μην ξεκινήσω περί άνιμε. Hellsing, Vampire Knight, Trinity Blood, Blood+, Vampire Hunter D... Ένα κι ένα. Βέβαια στο VK με χαλάει στο εξής: όταν το έβλεπα, είχα την εντύπωση ότι κάποιος έκανε c/p το rp του Durmstrang. Όχι, αλήθεια, δεν το είχαμε δει πριν το ξεκινήσουμε. Μιλάμε είχα το ένα deja vu μετά το άλλο. Και αλήθεια, ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τα "χορτοφάγα" βαμπίρ. Αρκεί να μη λαμπυρίζουν :Ρ Και αν θέλετε να δείτε Hellsing, αφήστε το άνιμε και πιάστε τα OVA. Έπη με όλη τη σημασία της λέξης. Αν και ακόμα περιμένουμε το VIII -.-

Θα μπορούσα να μιλάω για βαμπιροβιβλία και βαμπιρομάνγκα/άνιμε για πάντα. A, και για τις b-movies της βρετανικής Hammer. Αλλά ό,τι είχα υπόψη μου και μ' αρέσει το ανέφερα, κι αν κάποιοι επιμένουν να μην τα τσεκάρουν για να μη χαλάσουν την "τέλεια" εικόνα που έχουν για τους βρικόλακες μέσω του Λυκόφωτος και επειδή δεν αντέχουν το ξύλο και το αίμα σε μεγάλες ποσότητες, τι να πω. Η τρεντιά έχει εισχωρήσει πολύ βαθιά μάλλον :Ρ Εμένα απλά μου δίνουν μια ακόμα ευκαιρία να κράζω με περισσότερα επιχειρήματα. (Πωωω θυμήθηκα την κοροϊδία που έφαγε το New Moon και το Eclipse τώρα. Και εις ανώτερα :Ρ)

6/7/10

Τα Εφτά Φαντάσματα

Νομίζω πως κόλλησα άσχημα :Ρ Μετά το Hellsing μόνο με το Full Metal Panic είχα καεί σοβαρά, και τώρα έρχεται αυτό. Τελείωσα τα 25 επεισόδια του πρώτου κύκλου χτες κι έχω να πω μόνο ένα πράγμα: ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΕΥΤΕΡΟ. ΑΜΕΣΑ. Για την ακρίβεια είχε πολύ ανοιχτό τέλος οπότε θα βγει στάνταρ δεύτερος κύκλος, αρκεί να είναι σύντομα :Ρ Οπότε σταματάω γιατί θα μου ξεφύγει κανά σπόιλερ, και πάω στην υπόθεση.




Η οποία έχει ως εξής: Ο Teito Klein είναι ένας νεαρός πρώην σκλάβος (sklave στο anime) που έχει αμνησία και εκπαιδεύεται ως στρατιώτης για την Barsburg Empire, λόγω της ικανότητάς του να χειρίζεται το Zaiphon (τύπος μαγείας που εκπορεύεται από τα συναισθήματα του χρήστη). Επίσης, βλέπει διάφορα όνειρα με ένα κάστρο ή εκκλησία και έναν άντρα που φαίνεται γνωστός και τον οποίο δεν μπορεί να θυμηθεί.

Αφού περνάει τη δοκιμασία για να μπει στον στρατό, ακούει τυχαία κάποιους να μιλάνε για κείνον και καταλαβαίνει πως ο ομιλητής, Ayanami το όνομα, είναι αυτός που σκότωσε τον άντρα στα όνειρά του. Ο οποίος άντρας είναι ο πατέρας του Teito και βασιλιάς του κατεστραμμένου Raggs Kingdom. Εκεί τον πιάνουν να κρυφακούει, τον κυνηγάνε, το σκάει, μπλέκει και τον κολλητό του, καταφεύγει σε μια εκκλησία και μένει εκεί μιας κι είναι άσυλο και δεν μπορούν να τον πειράξουν, μαθαίνει για τα Εφτά Φαντάσματα, τα Kor και τον Verloren κλπ κλπ, και δε λέω άλλα, να το δείτε :Ρ

Τα ατού:
-Ο Frau και το alter ego του, ο Zehel. Και το δρεπάνι φυσικά.
-O Ayanami. Παίζει να 'ναι ο πωρωτικότερος κακός όλων των άνιμε που έχω δει τελευταία (εξαιρείται το Hellsing γιατί εκεί είναι ΟΛΟΙ badass).
-O Teito. Αν και σχετικά emo, προς το τέλος στρώνει.
-H Lazette. Γλυκιά χωρίς υπερβολές και πολύ βοηθητική σαν ρόλος.
-Το θρησκευτικό στοιχείο. Μεγάλες ομοιότητες με τον χριστιανισμό, αλλά δοσμένες με πρωτοτυπία.
-Το opening theme και η μουσική γενικά.
-Η όλη φάση της εκδίκησης.
-Ενδείκνυται για shounen-ai (aka boys' love) fans.

Τα μείον:
-Τα μηνύματα του στυλ "θα προστατέψω τους φίλους μου με οποιοδήποτε κόστος" που περνάει είναι ψιλοκλισαρισμένα. Τα'χουμε δει και στον Χάρι Πότερ ρε άνθρωποι :Ρ
-Αντενδείκνυται για shounen-ai haters -όχι ότι έχει κάτι τρανταχτό, αλλά μπορεί να βρει κανείς στοιχεία.
-Παίρνει μπροστά μετά τη μέση. Ειδικά 3-4 επεισόδια ανάμεσα στο 3 και το 10 είναι ο ορισμός της επανάληψης.
-Προσωπικά πάντα, ο Teito :P Μέχρι να του φύγει το emo μου 'βγαλε την Παναγία.

Συνολική βαθμολογία: 8/10

Αυτά περί 07-Ghost, αν σας αρέσει το fantasy (γιατί πρώτα απ' όλα αυτό είναι) δώστε του μια ευκαιρία. Εγώ αύριο πάω παραλία και ξεκινάω Pandora Hearts :P Καληνύχτες ^.^

ΥΓ. 1: Α, επίσης είδα το Other Boleyn Girl. Κλασικά Tudors era, Ερρίκος Η', Άννα Μπολέυν κλπ κλπ. Ωραίο όμως (αγαπάμε κοστούμια!), αν και το βιβλίο πολύ πλουσιότερο. Ζηλεύω το μαλλί της Πόρτμαν. 8/10, check it out.

ΥΓ. 2: Δίσκος-κόλλημα των ημερών: Doomsword-Let Battle Commence. Τα σπάει άγρια!!! Τέτοιο viking/epic/doom metal καιρό είχα να ακούσω. 9.5/10, άνετα.

1/7/10

Deep waters don't run still

Σήμερα δεν πέρασα και πολύ καλά, ομολογουμένως. Κάτι που έφυγα 6.30 απ' το σπίτι και το λεωφορείο άργησε 25 λεπτά, κάτι που μετά τον καφέ ανεβήκαμε Εξάρχεια με τα παιδιά για να δούμε λάιβ τον Μαραβέγια και τελικά μόνο αυτόν δεν είδαμε... Πραγματικά, την ώρα που φτάσαμε στην πλατεία έπαιζε ο The Boy και δεν ξέρω αν ήταν λόγω άθλιου ηχοσυστήματος και ακουστικής, αλλά με μια λέξη το χαρακτήρισα. Ηχορρύπανση. Και για να το λέω εγώ αυτό... φανταστείτε. Και ήμουν σαν ζόμπι. Μου μιλούσαν και δεν αντιδρούσα καν. Οπότε μετά από δύο ώρες ορθοστασίας γύρισα σπίτι, όπου έφαγα, ξεματιάστηκα και έβαλα ν' ακούσω Rammstein χαζεύοντας ταυτόχρονα στο HW.

Όχι, δεν πήγα στο live προχτές γιατί δεν είχα λεφτά, αλλά είναι έξι τρελοί θεοί, όπως και να το κάνουμε. Εδώ στο συλλεκτικό box set που κυκλοφόρησαν πρόσφατα, εκτός από το cd, μέσα στο βαλιτσάκι έχουν δονητές, χειροπέδες και λάδι (Ο.ο) Υπάρχει στο Public για όποιον πιστεύει ότι τον δουλεύω, και κάνει 200 ευρώ :Ρ Για να μην αναφέρω τι τραβάει ο Flake (πληκτράς) στις συναυλίες και τα βίντεο :Ρ Και όχι, δεν είναι φασίστες, κι ας κάνει περίεργα με το ρο του ο Lindemann. Αντίθετα, κατάγονται από την Ανατολική Γερμανία, οπότε θα ήταν οξύμωρο να υποστηρίζουν τέτοιο πράγμα.

Από κομμάτια, λατρεύω τα εξής:
  • Rosenrot. Βασισμένο στο ποίημα του Γκαίτε, μιλάει για μια κοπέλα που ζητάει από τον αγαπημένο της να της φέρει ένα τριαντάφυλλο που φυτρώνει στο βουνό κι εκείνος πεθαίνει στην προσπάθεια. Το βίντεοκλιπ είναι ακόμα πιο σκοτεινό, η κοπελιά βάζει τον καλόγερο Lindemann να σκοτώσει τους γονείς της και στο τέλος τον καίνε.
  • Keine Lust. Σήμερα με εξέφραζε απόλυτα: δεν είχα καμία όρεξη. Στο κλιπάκι όλοι εκτός απ' τον Flake είναι χοντροί και στο τέλος τον αφήνουν πίσω και φεύγουν :Ρ
  • Reise Reise. Επαναστατικό και ξεσηκωτικό. Nuff said.
  • Sonne. Για τoν εθισμό στο χρήμα. Το βίντεο είναι μια σκοτεινή παρωδία της Χιονάτης.
  • Mein Herz Brennt. Αν δεν κάνω λάθος, μιλάει για ναρκωτικά. Αγαπώ τα πλήκτρα στο ρεφρέν.
  • Amerika. Λέει μεγάλες αλήθειες σχετικά με την Αμερική.
Ελπίζω να ξανάρθουν σύντομα. Στον επόμενο δίσκο δηλαδή. Γιατί απ' ό,τι έμαθα κάνουν φοβερό σόου και θα ήθελα να τους δω κάποια στιγμή.

Α, βγάλαμε και τις Team Alucard μπλούζες. Σε συνδυασμό με το κράξιμο που θα ρίξουμε, δεν το γλιτώνουμε το ξύλο στην Έκλειψη. Αλλά δεν πειράζει, γι' αυτό θα πάμε εξάλλου. Ξέρουμε ήδη πως θα'ναι άθλιο, οπότε ας το κάνουμε κωμωδία, δεν πειράζει :Ρ Αν και μας βλέπω να βλέπουμε πρώτα το Toy Story, που απ' ό,τι ακούω είναι πολύ καλό ^.^

Αυτά. Φιλάκια και καλό μήνα ^.^